Adhyaya 35

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तेषु प्रभग्नेषु हतेषु च सुरोत्तमाः । प्रहृष्टमनसः सर्वे स्तुत्वा देवं महेश्वरम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ അവർ പരാജിതരായി ഹതരായപ്പോൾ, സർവ്വ ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർ ഹർഷഭരിതമനസ്സോടെ മഹേശ്വരനെ സ്തുതിച്ചു।

Verse 2

तेनैव चाथ निर्मुक्ताः प्रणम्य च मुहुर्मुहुः । स्वंस्वं स्थानमथाजग्मुः शक्रविष्णुपुरःसराः

അവൻ തന്നെയാൽ വിമുക്തരായി അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും നമസ്കരിച്ചു; ശക്രനും വിഷ്ണുവും മുൻപന്തിയിൽ നിന്നു, തത്തത്തം സ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി।

Verse 3

तेऽपि दानवशार्दूला हताशाश्च सुरोत्तमैः । मंत्रं प्रचक्रिरे सर्वे नाशाय त्रिदिवौकसाम्

ആ പുലിസമാന ദാനവന്മാരും, ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാർ മൂലം പ്രത്യാശ തകർന്നു, ത്രിദിവവാസികളുടെ നാശത്തിനായി എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഒരു മന്ത്രം ആവിഷ്കരിച്ചു।

Verse 4

तेषां मंत्रयतामेष निश्चयः समपद्यत । नान्यत्र धर्मविध्वंसाद्देवानां जायते क्षयः

അവർ ആലോചിച്ചപ്പോൾ ഈ ദൃഢനിശ്ചയം ഉണ്ടായി—ധർമ്മവിധ്വംസമല്ലാതെ ദേവന്മാരുടെ ക്ഷയം മറ്റൊന്നാലും സംഭവിക്കുകയില്ല।

Verse 5

तस्मात्तपस्विनो यै च ये च यज्ञपरायणाः । तथान्ये निरता धर्मे निहन्तव्या निशागमे

അതുകൊണ്ട് തപസ്വികളും യജ്ഞപരായണരുമായവരും, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരരായ മറ്റുള്ളവരും—രാത്രി വന്നാൽ വധിക്കപ്പെടണം।

Verse 6

एवं ते निश्चयं कृत्वा निष्क्रम्य वरुणालयात् । रात्रौ सदैव निघ्नंति जनान्धर्मपरायणान्

ഇങ്ങനെ നിശ്ചയം ഉറപ്പാക്കി അവർ വരുണന്റെ ആലയത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു; രാത്രിയിൽ എപ്പോഴും ധർമ്മപരായണരായ ജനങ്ങളെ വധിക്കുന്നു.

Verse 7

यत्र यत्र भवेद्यज्ञः सत्रं ऽप्युत्सवोऽथवा । तत्र गत्वा निशायोगे प्रकुर्वंति जनक्षयम्

എവിടെയെവിടെ യജ്ഞമോ സത്രമോ ഉത്സവമോ നടക്കുമോ, അവിടേക്ക് അവർ രാത്രിസന്ധിക്കാലത്ത് ചെന്നു ജനനാശം വരുത്തുന്നു.

Verse 8

तैः प्रसूता मखा ध्वस्ता दीक्षिता विनिपातिताः । ऋत्विजश्च तथान्येऽपि सामान्या द्विजसत्तमाः

അവരാൽ യാഗങ്ങൾ തകർത്തു, ദീക്ഷിതർ വീഴ്ത്തപ്പെട്ടു; ഋത്വിജരും മറ്റു മാന്യ ബ്രാഹ്മണരും, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, നിലംപതിപ്പിക്കപ്പെട്ടു.

Verse 9

आश्रमे मुनिमुख्यस्य शांडिल्यस्य महात्मनः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भक्षितं तैर्दुरात्मभिः

മുനിമുഖ്യനായ മഹാത്മ ശാണ്ഡില്യന്റെ ആശ്രമത്തിൽ, ആ ദുരാത്മാക്കൾ ആയിരം ബ്രാഹ്മണേന്ദ്രന്മാരെ ഭക്ഷിച്ചു.

Verse 10

शतानि च सहस्राणि निहतानि द्विजन्मनाम् । विश्वामित्रस्य पञ्चैव सप्तात्रेश्चैव धीमतः

ദ്വിജന്മാരിൽ നൂറുകളും ആയിരങ്ങളും വധിക്കപ്പെട്ടു—വിശ്വാമിത്രനാൽ അഞ്ചും, ധീമാനായ അത്രിപുത്രൻ (ആത്രേയൻ) ആൽ ഏഴും കൂടി.

Verse 11

एतस्मिन्नेव काले तु समस्तं धरणीतलम् । नष्टयज्ञोत्सवं जातं कालेयभयपीडितम्

അന്നേ സമയത്ത് കാളേയരുടെ ഭയത്താൽ പീഡിതമായ സമസ്ത ഭൂതലം യജ്ഞോത്സവരഹിതമായി മാറി.

Verse 12

न कश्चिच्छयनं रात्रौ प्रकरोति मही तले । धृतायुधा जनाः सर्वे तिष्ठंति सह तापसैः

രാത്രിയിൽ ഭൂമിയിൽ ആരും കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നില്ല; എല്ലാവരും ആയുധധാരികളായി തപസ്വികളോടൊപ്പം ജാഗരിച്ച് കാവൽ നിൽക്കുന്നു.

Verse 13

रात्रौ स्वपंति ये केचिद्विश्वस्ता धर्मभाजनाः । तेषामस्थीनि दृश्यंते प्रातरेव हि केवलम्

ധർമ്മപാത്രരായി സുരക്ഷയിൽ വിശ്വസിച്ച് രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്നവരുടെ പ്രഭാതത്തിൽ അസ്ഥിമാത്രമേ കാണപ്പെടൂ.

Verse 14

अथ देवगणाः सर्वे यज्ञभागविनाकृताः । प्रजग्मुः परमामार्ति ब्रह्मविष्णुपुरस्सराः

അപ്പോൾ യജ്ഞഭാഗം നഷ്ടപ്പെട്ട എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും, ബ്രഹ്മാവും വിഷ്ണുവും മുൻപന്തിയിൽ, പരമ ദുഃഖത്തിലേക്ക് വീണു.

Verse 15

ततो गत्वा समुद्रांतं वधाय सुरविद्विषाम् । न शेकुर्विषमस्थांस्तान्मनसापि प्रधर्षितुम्

പിന്നീട് ദേവശത്രുക്കളെ വധിക്കാനായി അവർ സമുദ്രതീരത്തേക്ക് പോയി; എന്നാൽ ദുഷ്കരസ്ഥാനത്ത് ഉറച്ചിരുന്ന ആ ശത്രുക്കളെ മനസ്സുകൊണ്ടും ആക്രമിക്കാൻ കഴിയാതെപോയി.

Verse 16

ततः समुद्रनाशाय मंत्रं चक्रुः सुदुःखिताः । तस्मिन्नष्टे भवन्त्येव वध्या दानवसत्तमाः

അപ്പോൾ അവർ അത്യന്തം ദുഃഖിതരായി സമുദ്രനാശത്തിനായി ഒരു മന്ത്രം ചമച്ചു. അത് നശിച്ചാൽ ദാനവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠരും തീർച്ചയായും വധ്യരാകും.

Verse 17

अगस्त्येन विना नैष शोषं यास्यति सागरः । तस्मात्संप्रार्थयामोत्र कृत्ये गत्वा मुनीश्वरम्

അഗസ്ത്യനില്ലാതെ ഈ സാഗരം വറ്റുകയില്ല. അതിനാൽ ഈ കൃത്യസിദ്ധിക്കായി ചെന്നു ആ മുനീശ്വരനെ വിനയത്തോടെ പ്രാർത്ഥിക്കാം.

Verse 18

चमत्कारपुरे क्षेत्रे स तिष्ठति च सन्मुनिः । तस्मात्तत्रैव गच्छामो येन गच्छति सत्वरम्

ആ സന്മുനി ചമത്കാരപുരം എന്ന പുണ്യക്ഷേത്രത്തിൽ വസിക്കുന്നു. അതിനാൽ നാം ഉടൻ അവിടേക്കു പോകാം, അദ്ദേഹം വേഗത്തിൽ പുറപ്പെടുവാൻ വേണ്ടി.

Verse 19

एवं निश्चित्य ते सर्वे त्रिदशास्तस्य चाश्रमम् । संप्राप्ता मुनिमुख्यस्य मित्रावरुण जन्मनः

ഇങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ച് ആ എല്ലാ ത്രിദശരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശ്രമത്തിലെത്തി—മിത്രനും വരുണനും ജനിപ്പിച്ച ആ മുനിമുഖ്യന്റെ വാസസ്ഥാനത്ത്.

Verse 20

सोऽपि सर्वान्समालोक्य संप्राप्तान्सुरसत्तमान् । प्रहृष्टः सम्मुखस्तूर्णं जगामातीव सन्मुनिः

അദ്ദേഹവും എത്തിയ ആ എല്ലാ ശ്രേഷ്ഠ ദേവന്മാരെയും കണ്ടു അത്യന്തം സന്തോഷിച്ചു; ആ സന്മുനി ഉടൻ തന്നെ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് വേഗത്തിൽ ചെന്നു.

Verse 21

प्रोवाच प्रांजलिर्वाक्यं हर्ष गद्गदया गिरा । ब्रह्मादींस्तान्सुरान्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः

അവൻ കൈകൂപ്പി, ഹർഷംകൊണ്ട് ഗദ്ഗദമായ സ്വരത്തിൽ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. ബ്രഹ്മാദി ദേവന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിസ്മയത്തോടെ വിരിഞ്ഞു.

Verse 22

चमत्कारपुरं क्षेत्रमेतन्मेध्यमपि स्थितम् । भूयो मेध्यतरं जातं युष्माकं हि समाश्रयात्

‘ചമത്കാരപുരം’ എന്ന ഈ ക്ഷേത്രഭൂമി നിശ്ചയമായും പവിത്രവും മംഗളകരവും ആകുന്നു; എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ആശ്രയസന്നിധിയാൽ ഇത് കൂടുതൽ പവിത്രമായി.

Verse 23

तस्माद्वदत यत्कृत्यं मया संसिद्ध्यतेऽधुना । तत्सर्वं प्रकरिष्यामि यद्यपि स्यात्सुदुष्करम्

അതുകൊണ്ട് പറയുക—ഇപ്പോൾ എന്റെ വഴി ഏത് കർത്തവ്യം സിദ്ധിക്കണം? അതെത്ര ദുഷ്കരമായാലും ഞാൻ എല്ലാം ഏറ്റെടുത്തു പൂർത്തിയാക്കും.

Verse 24

देवा ऊचुः । कालेया इति दैत्या ये हतशेषाः सुरैः कृताः । ते समुद्रं समाश्रित्य निघ्नंति शुभकारिणः

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—‘കാലേയ’ എന്ന ദൈത്യർ, ദേവന്മാർ വധിച്ചിട്ടും ശേഷിച്ചവർ, സമുദ്രത്തെ ആശ്രയിച്ച് അവിടെ നിന്ന് ശുഭവും ലോകഹിതവും ചെയ്യുന്നവരെ കൊല്ലുന്നു.

Verse 25

शुभे नाशमनुप्राप्ते ध्रुवं नाशो दिवौकसाम् । तस्मात्तेषां वधार्थाय त्वं शोषय महार्णवम्

ശുഭം നശിച്ചാൽ, സ്വർഗവാസികളുടെ നാശവും നിശ്ചയം. അതിനാൽ അവരുടെ വധാർത്ഥം നീ മഹാസമുദ്രത്തെ ശോഷിച്ച് ഉണക്കുക.

Verse 26

येन ते गोचरं प्राप्ता दृष्टेर्दानवसत्तमाः । बध्यंते विबुधैः सर्वे जायंते च मखा इह

ആ ദാനവശ്രേഷ്ഠർ ദൃഷ്ടിഗോചരത്തിലേക്ക് വരുന്നതിന്; അപ്പോൾ ദേവഗണങ്ങൾ അവരെല്ലാവരെയും ബന്ധിക്കാം, ഇവിടെ യാഗങ്ങൾ വീണ്ടും പുഷ്ടിയാർക്കും।

Verse 27

अगस्त्य उवाच । अहं संवत्सरस्यांते शोषयिष्यामि सागरम् । विद्याबलं समाश्रित्य योगिनीनां सुरोत्तमाः

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവോത്തമാ! ഒരു വർഷാന്ത്യത്തിൽ ഞാൻ സാഗരത്തെ ശോഷിപ്പിക്കും; പവിത്ര വിദ്യാബലത്തെ ആശ്രയിച്ച്, യോഗിനികളുടെ യോഗശക്തിയോടുകൂടി।

Verse 28

तस्माद्व्रजत हर्म्याणि यूयं याति हि वत्सरम् । यावद्भूयोऽपि वर्षांते कार्यमागमनं ध्रुवम्

അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ കൊട്ടാരങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുക; ഒരു പൂർണ്ണ വർഷം കടന്നുപോകും. പിന്നെ വർഷാന്ത്യത്തിൽ, ചെയ്യേണ്ട കാര്യത്തിനായി, നിങ്ങൾ നിർബന്ധമായി വീണ്ടും വരണം।

Verse 29

ततो मया समं गत्वा शोषिते वरुणालये । हंतव्या दानवा दुष्टा हन्त यैः पीड्यते जगत्

പിന്നീട് എന്നോടൊപ്പം ചെന്നു, വരുണാലയമായ സാഗരം ശോഷിക്കപ്പെട്ടാൽ, ലോകത്തെ പീഡിപ്പിക്കുന്ന ആ ദുഷ്ട ദാനവരെ വധിക്കണം।

Verse 30

ततो देवगणाः सर्वे गताः स्वेस्वे निकेतने । अगस्त्योऽपि समुद्योगं चक्रे विद्यासमुद्भवम्

അപ്പോൾ ദേവഗണങ്ങൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ നിവാസങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി. അഗസ്ത്യനും പവിത്ര വിദ്യയിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ആ മഹോദ്യോഗം ആരംഭിച്ചു।

Verse 31

ततः सर्वाणि पीठानि यानि संति धरातले । तानि तत्रानयामास मंत्रशक्त्या महामुनिः

അതിനുശേഷം മഹാമുനി മന്ത്രശക്തിയാൽ ഭൂമിയിൽ ഉള്ള എല്ലാ പുണ്യപീഠങ്ങളെയും ആ സ്ഥലത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന് ഒന്നിപ്പിച്ചു।

Verse 32

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तेषु संपूज्य भक्तितः । योगिनीनां च वृन्दानि कन्यकानां विशेषतः

അഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും തിഥികളിൽ അവിടെ ഭക്തിയോടെ അവരെ സമ്യകായി പൂജിക്കണം—പ്രത്യേകിച്ച് യോഗിനീകളുടെ വൃന്ദങ്ങളെയും, പ്രത്യേകമായി കന്യാരൂപങ്ങളെയും।

Verse 33

विद्यां विशोषिणीनाम समाराधयत द्विजः । पूजयित्वा दिशां पालान्क्षेत्रपालानपि द्विजः । आकाशचारिणीं चैव देवतां श्रद्धया द्विजः

ആ ദ്വിജൻ വിശോഷിണീ വിദ്യയെ യഥാവിധി സമാരാധിച്ചു. ദിക്പാലന്മാരെയും ക്ഷേത്രപാലന്മാരെയും പൂജിച്ച ശേഷം, ശ്രദ്ധയോടെ ആകാശചാരിണീ ദേവതയെയും പൂജിച്ചു।

Verse 34

ततः संवत्सरस्यांते प्रसन्ना तस्य देवता । प्रोवाच वद यत्कृत्यं सिद्धाहं तव सन्मुने

പിന്നീട് ഒരു വർഷാന്ത്യത്തിൽ ആ ദേവത പ്രസന്നയായി പറഞ്ഞു—“ഹേ സന്മുനേ, ചെയ്യേണ്ടത് പറയുക; ഞാൻ നിനക്കായി സിദ്ധയായി നിന്റെ മുന്നിൽ നില്ക്കുന്നു।”

Verse 35

अगस्त्य उवाच । यदि देवि प्रसन्ना मे तदास्यं विश सत्वरम् । येन संशोषयाम्याशु समुद्रं देवि वाग्यतः

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ദേവീ, നീ എന്നിൽ പ്രസന്നയാണെങ്കിൽ ഉടൻ എന്റെ വായിൽ പ്രവേശിക്കൂ; ഹേ ദേവീ, നിന്റെ വാക്‌ശക്തിയുടെ ബലത്തിൽ ഞാൻ സമുദ്രത്തെ വേഗം ശോഷിപ്പിക്കും।”

Verse 36

सा तथेति प्रतिज्ञाय प्रविष्टा सत्वरं मुखे । संशोषणी महाविद्या तस्यर्षेर्भावितात्मनः

അവൾ “തഥാസ്തു” എന്നു പ്രതിജ്ഞ ചെയ്ത് വേഗത്തിൽ അവന്റെ വായിൽ പ്രവേശിച്ചു—‘സംശോഷണീ’ എന്ന മഹാവിദ്യ—തപസ്സാൽ ഭാവിതനും നിയന്ത്രിതാത്മാവുമായ ആ ഋഷിയിൽ സ്ഥാപിതമായി।

Verse 37

एतस्मिन्नंतरे प्राप्ताः सर्वे देवाः सवासवाः । धृतायुधकरा हृष्टाः संनद्धा युद्धहेतवे

ഇതിനിടയിൽ ഇന്ദ്രനോടുകൂടി എല്ലാ ദേവന്മാരും എത്തി. കൈകളിൽ ആയുധങ്ങൾ ധരിച്ചു ഹർഷത്തോടെ, യുദ്ധഹേതുവിനായി പൂർണ്ണമായി സന്നദ്ധരായിരുന്നു।

Verse 38

ततः संप्रस्थितो विप्रो देवैः सर्वैः समाहितः । वारिराशिं समुद्दिश्य संशुष्कवदनस्तदा

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരുടെയും അനുഗമനത്തോടെ ആ വിപ്രഋഷി പുറപ്പെട്ടു. സമുദ്രരാശിയെ ലക്ഷ്യമാക്കി, അന്നേരം അവന്റെ മുഖം വരണ്ടുപോയി।

Verse 39

अथ गत्वा समुद्रांतं स्तूयमानो दिवालयैः । पिपासाकुलितोऽतीव सर्वान्देवानुवाच ह

പിന്നീട് സമുദ്രതീരത്തെത്തി, ദിവ്യലോകവാസികൾ സ്തുതിക്കുന്നതിനിടയിൽ, അത്യന്തം ദാഹംകൊണ്ട് വ്യാകുലനായി അവൻ എല്ലാ ദേവന്മാരോടും പറഞ്ഞു।

Verse 40

एषोऽहं सागरं सद्यः शोषयिष्यामि सांप्रतम् । यूयं भवत सोद्योगा वधाय सुरविद्विषाम्

“ഇപ്പോൾ തന്നെ ഞാൻ ഈ സമുദ്രത്തെ ഉടൻ ശോഷിപ്പിക്കും. നിങ്ങൾ എല്ലാവരും ദേവദ്വേഷികളുടെ വധത്തിനായി സന്നദ്ധരായി പ്രവർത്തനോത്സുകരാകുക.”

Verse 41

सूत उवाच । एवमुक्त्वा मुनिः सोऽथ मत्स्यकच्छपसंकुलम् । हेलया प्रपपौ कृत्स्नं ग्राहैः कीर्णं महार्णवम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ മുനി പ്രയാസമില്ലാതെ മത്സ്യങ്ങളും കച്ചപ്പുകളും നിറഞ്ഞ, ഗ്രാഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ മുഴുവൻ മഹാസമുദ്രവും കുടിച്ചുതീർത്തു।

Verse 42

ततः स्थलोपमे जाते ते दैत्याः सुरसत्तमैः । वध्यन्ते निशितैर्बाणैः समन्ताद्विजिगीषुभिः

പിന്നീട് യുദ്ധഭൂമി നിലംപോലെ ആയപ്പോൾ, വിജയം ആഗ്രഹിച്ച ദേവശ്രേഷ്ഠർ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളാൽ ആ ദൈത്യരെ എല്ലാടവും വധിച്ചു।

Verse 43

अथ कृत्वा महद्युद्धं यथा शक्त्यातिदारुणम् । हतभूयिष्ठशेषा ये भित्त्वा भूमिं गता अधः

അതിനുശേഷം അവർ തങ്ങളുടെ ശക്തിയോളം അത്യന്തം ഭീകരമായ മഹായുദ്ധം നടത്തി; സൈന്യത്തിലെ ഭൂരിഭാഗം ഹതമായപ്പോൾ ശേഷിച്ചവർ ഭൂമി പിളർത്തി താഴേക്ക് പോയി।

Verse 44

ततः प्रोचुः सुराः सर्वे स्तुत्वा तं मुनिसत्तमम् । परित्यज जलं भूयः पूरणार्थं महोदधेः

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവന്മാരും ആ മുനിശ്രേഷ്ഠനെ സ്തുതിച്ച് പറഞ്ഞു—“മഹാസമുദ്രം വീണ്ടും നിറയേണ്ടതിന് ജലം വീണ്ടും വിട്ടുതരിക.”

Verse 45

नैषा वसुमती विप्र समुद्रेण विनाकृता । राजते वस्तुसंत्यक्ता यथा नारी विभूषिता

“ഹേ വിപ്രാ! സമുദ്രമില്ലാതെ ഈ വസുമതി ശോഭിക്കുന്നില്ല; തന്റെ അനിവാര്യ നിധി നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ, അലങ്കരിച്ച സ്ത്രീയായാലും പൂർണ്ണതയില്ലാത്തതുപോലെ.”

Verse 46

अगस्त्य उवाच । या मयाऽराधिता विद्या वर्षंयावत्प्रशोषणी । तया पीतमिदं तोयं परिणामगतं तथा

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ ആരാധിച്ച വിദ്യാശക്തിക്ക് ഒരു വർഷം വരെ ജലം ശോഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ആ ശക്തിയാൽ ഈ ജലം ഞാൻ പാനം ചെയ്തു; അത് എന്റെ ഉള്ളിൽ പരിണമിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 47

एष यास्यति वै पूर्तिं भूयोऽपि वरुणालयः । खातश्चागाधतां प्राप्तो गंगातोयैः सुनिर्मलैः

ഈ വരുണാലയം (സമുദ്രം) തീർച്ചയായും വീണ്ടും നിറയും. ഈ കുഴി ഗംഗയുടെ അത്യന്തം നിർമല ജലങ്ങളാൽ നിറയുന്നതിനായി കൂടുതൽ ആഴം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 48

सगरोनाम भूपालो भविष्यति महीतले । तत्पुत्राः षष्टिसाहस्राः खनिष्यंति न संशयः

ഭൂമിയിൽ സഗരൻ എന്നൊരു രാജാവ് ഭവിക്കും. അവന്റെ പുത്രന്മാർ—അറുപതിനായിരം പേർ—സംശയമില്ലാതെ ഭൂമി ഖനനം ചെയ്യും.

Verse 49

तस्यैवान्वयवान्राजा भविष्यति भगीरथः । स ज्ञातिकारणाद्गंगां ब्रह्मांडादानयिष्यति

അവന്റെ തന്നെ വംശത്തിൽ ഭഗീരഥൻ എന്ന രാജാവ് ജനിക്കും. തന്റെ ബന്ധുക്കളുടെ കാരണാർത്ഥം ഗംഗയെ ബ്രഹ്മാണ്ഡലോകത്തിൽ നിന്ന് അവൻ അവതരിപ്പിക്കും.

Verse 50

प्रवाहेण ततस्तस्याः समंतादंभसांनिधिः । भविष्यति सुसंपूर्णः सत्यमेतन्मयोदितम्

പിന്നീട് അവളുടെ പ്രവാഹം മൂലം എല്ലാടവും ജലനിധിയായ സമുദ്രം പൂർണ്ണമായി നിറയും. ഇത് സത്യം—ഞാൻ ഉച്ചരിച്ചതിതുതന്നെ.

Verse 51

देवा ऊचुः । देवकृत्यं मुनिश्रेष्ठ भवता ह्युपपादितम् । तस्मात्प्रार्थय चित्तस्थं वरं सर्वं मुनीश्वर

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! ദേവകാര്യത്തെ നിങ്ങൾ നിശ്ചയമായും സാധിപ്പിച്ചു. അതിനാൽ, ഹേ മുനീശ്വരാ, ഹൃദയത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ഏതായാലും അപേക്ഷിക്കൂ.

Verse 52

अगस्त्य उवाच । चमत्कारपुरे क्षेत्रे मया पीठान्यशेषतः । आनीतानि प्रभावेन मंत्राणां सुरसत्तमाः

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ സുരസത്തമാ! മന്ത്രങ്ങളുടെ പ്രഭാവത്താൽ ഞാൻ ചമത്കാരപുരത്തിലെ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ശേഷമില്ലാതെ എല്ലാ പീഠങ്ങളെയും കൊണ്ടുവന്നു.

Verse 53

तस्मात्तेषां सदा वासस्तत्रैवास्तु प्रभावतः । सर्वासां योगिनीनां च मातॄणां च विशेषतः

അതിനാൽ ആ പ്രഭാവത്താൽ അവരുടെ വാസം എപ്പോഴും അവിടെയേ ഇരിക്കട്ടെ—വിശേഷിച്ച് എല്ലാ യോഗിനിമാരുടെയും മാതൃകകളുടെയും.

Verse 54

अष्टम्यां च चतुर्दश्यां तानि यः श्रद्धयाऽन्वितः । पूजयिष्यति तस्य स्यात्समस्तं मनसेप्सितम्

ശ്രദ്ധയോടെ അഷ്ടമിയിലും ചതുര്ദശിയിലും ആ (പീഠങ്ങൾ/ശക്തികൾ) പൂജിക്കുന്നവന് മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം സിദ്ധിക്കും.

Verse 55

देवा ऊचुः । यस्माच्चित्राणि पीठानि त्वयानीतानि तत्र हि । तस्माच्चित्रेश्वरं नाम पीठमेकं भविष्यति

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—നിങ്ങൾ അവിടേക്ക് അത്ഭുതകരമായ പീഠങ്ങളെ കൊണ്ടുവന്നതിനാൽ, അവിടെ ഒരു പീഠം ‘ചിത്രേശ്വര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാകും.

Verse 56

यो यं काममभिध्याय तत्र पूजां करिष्यति । योगिनीनां च विद्यानां मातॄणां च विशेषतः

ഏതു ആഗ്രഹം ധ്യാനിച്ച് അവിടെ പൂജ ചെയ്യുന്നവൻ—വിശേഷിച്ച് യോഗിനിമാർ, വിദ്യാശക്തികൾ, മാതൃകകൾ എന്നിവരെ—

Verse 57

तंतं कामं नरः शीघ्रं संप्राप्स्यति महामुने । अस्माकं वरदानेन यद्यपि स्यात्सुपापकृत्

മഹാമുനേ, ഞങ്ങളുടെ വരദാനബലത്താൽ ആ മനുഷ്യൻ ആ ആ ആഗ്രഹം വേഗത്തിൽ പ്രാപിക്കും; അവൻ മഹാപാപിയായാലും പോലും।

Verse 58

एवमुक्त्वा सुराः सर्वे तमामन्त्र्य मुनीश्वरम् । गतास्त्रिविष्टपं हृष्टाः सोऽप्यगस्त्यः स्वमाश्रमम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എല്ലാ ദേവന്മാരും മുനീശ്വരനോട് വിടപറഞ്ഞ് സന്തോഷത്തോടെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി; അഗസ്ത്യനും തന്റെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി।

Verse 59

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यथा स पयसांनिधिः । अगस्त्येन पुरा पीतो देवकार्यप्रसिद्धये

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ദേവകാര്യസിദ്ധിക്കായി പുരാതനകാലത്ത് അഗസ്ത്യൻ ആ ജലനിധിയായ സമുദ്രത്തെ എങ്ങനെ പാനം ചെയ്തുവെന്നത് എല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.