Adhyaya 160

Verse 1

सूत उवाच । अन्यस्मिन्नहनि प्राप्ते रहस्युक्तः स भार्यया । रात्रौ प्रसुप्तः पार्श्वे च पादौ संस्पृश्य तत्क्षणात्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—മറ്റൊരു ദിവസം വന്നപ്പോൾ അവന്റെ ഭാര്യ അവനോട് ഏകാന്തത്തിൽ രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു. രാത്രിയിൽ അവൻ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, അവന്റെ അരികിൽ വന്ന് പാദങ്ങൾ സ്പർശിച്ച ഉടനെ തന്നെ ആ നിമിഷം സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി।

Verse 2

त्वं तावन्मम भर्त्तासि यावज्जीवमसंशयम् । तद्वदस्व विभोऽस्माकं त्वदर्थं स मयोज्झितः

ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതോളം നിസ്സംശയം നീ തന്നെയാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്. അതിനാൽ, ഹേ പ്രഭോ, നമ്മുടെ ഹിതത്തിനായി എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പറയുക; നിനക്കായി ഞാൻ അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു.

Verse 3

इन्द्रजालमिदं किं ते किं वा मंत्रप्रसाधनम् । देवानां वा प्रसादोऽयं यत्त्वं चैतादृशः स्थितः

ഇത് എന്താണ്—ഇന്ദ്രജാലംപോലൊരു മായയോ? അല്ലെങ്കിൽ മന്ത്രസാധനയിൽ നിന്നുള്ള ശക്തിയോ? അതോ ദേവന്മാരുടെ പ്രസാദമോ, നീ ഇങ്ങനെ അത്ഭുതാവസ്ഥയിൽ ഇവിടെ നിലകൊള്ളുന്നത്?

Verse 4

मया त्वं हि तदा ज्ञातः प्रथमेऽपि दिने स्थिते । यदा संभूषिता वस्त्रैस्तथा वस्तुविभूषणैः

നീ വന്ന ആദ്യദിവസം തന്നേ ഞാൻ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു; അന്ന് നീ വസ്ത്രങ്ങളാലും പലവിധ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

Verse 5

यद्यहं तव वार्तां च सर्वां कपटसंभवाम् । कथयामि द्वितीयस्य तत्ते पादौ स्पृशाम्यहम्

നിന്റെ കപടത്തിൽ നിന്നുയർന്ന മുഴുവൻ കഥയും ഞാൻ നിന്നോട് പറയുകയാണെങ്കിൽ, ആ നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ നിന്റെ പാദങ്ങൾ സ്പർശിക്കും.

Verse 6

सूत उवाच । एवमुक्तो विहस्योच्चैः स तदा ब्राह्मणोत्तमाः । तामालिंग्य ततः प्राह वचनं मधुराक्षरम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണോത്തമൻ അപ്പോൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു; പിന്നെ അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്ത് മധുരാക്ഷരങ്ങളാൽ വചനം പറഞ്ഞു.

Verse 7

साधु प्रिये त्वया ज्ञातं सर्वं मम विचेष्टितम् । अहं स विप्रः सुभगे मणिभद्रेण यः पुरा

സാധു, പ്രിയേ! എന്റെ സകല പ്രവർത്തനങ്ങളും നീ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഹേ സുഭഗേ, ഞാൻ പണ്ടുകാലത്ത് മണിഭദ്രനാൽ (അങ്ങനെ) ചെയ്യപ്പെട്ട ആ ബ്രാഹ്മണനാണ്.

Verse 8

विडंबितो मुखं पश्यंस्त्वदीयं चंद्रसन्निभम् । चमत्कारपुरं गत्वा मया चाराधितो रविः । तेन तुष्टेन मे दत्तं तद्रूपं ज्ञानमेव च

പരിഹസിക്കപ്പെട്ടവനായി, നിന്റെ ചന്ദ്രസന്നിഭമായ മുഖം നോക്കിക്കൊണ്ട് ഞാൻ ചമത്കാരപുരത്തിലേക്ക് പോയി രവി (സൂര്യദേവനെ) ആരാധിച്ചു. അദ്ദേഹം തൃപ്തനായി എനിക്ക് അതേ രൂപവും സത്യജ്ഞാനവും ദാനം ചെയ്തു.

Verse 9

माहिकोवाच । त्वदीयदर्शनेनाहं कामदेववशं गता

മാഹിക പറഞ്ഞു— നിന്റെ ദർശനത്താൽ ഞാൻ കാമദേവന്റെ വശത്തിലായി.

Verse 10

तस्मादाराधयिष्यामि तं गत्वा दिननायकम् । येन ते तादृशं भूयः प्रतुष्टो विदधाति सः

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പോയി ദിനനായകൻ (സൂര്യദേവനെ) ആരാധിക്കും; അദ്ദേഹം അത്യന്തം പ്രസന്നനായി നിനക്ക് വീണ്ടും അത്തരം രൂപം നൽകട്ടെ.

Verse 11

किं मे चैतेन रूपेण तारुण्येनापि च प्रभो । यत्ते तथाविधं रूपं संभजामि दिवानिशम्

ഹേ പ്രഭോ! ഈ സൗന്ദര്യവും ഈ യൗവനവും എനിക്ക് എന്തുപ്രയോജനം, ഞാൻ നിന്റെ അതേ രൂപത്തെ പകലും രാത്രിയും ചേർന്ന് അനുഭവിക്കാനാകാതെ പോയാൽ?

Verse 12

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा गुटिकां पुष्प समादाय मुखान्ततः । दधार तादृशं रूपं यादृग्दृष्टं पुरा तया

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അതു കേട്ട് അവൻ പുഷ്പസദൃശമായ ഗുടിക എടുത്ത് വായിൽ വെച്ചു; പിന്നെ അവൾ മുമ്പ് കണ്ടതുപോലെ അതേ രൂപം അവൻ ധരിച്ചു।

Verse 13

ततः सा हर्षिता माही पुलकेन समन्विता । तमालिंग्याभजद्गाढं वाक्यमेतदुवाच ह

അപ്പോൾ മാഹി ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞ് രോമാഞ്ചിതയായി; അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ചേർത്ത് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 14

अद्य मे सफलं जन्म यौवनं रूपमेव च । यत्त्वं हृद्वांछितः कांतः प्रलब्धो मदनोपमः

ഇന്ന് എന്റെ ജന്മം സഫലമായി; എന്റെ യൗവനവും രൂപവും സഫലമായി; കാരണം ഹൃദയം ആഗ്രഹിച്ച കാന്തൻ, മദനസമനായ നീ എനിക്ക് ലഭിച്ചു।

Verse 15

एतावंति दिनान्येव न मया कामजं सुखम् । अपि स्वल्पतरं लब्धं कथंचिद्वृद्धसेवया

ഇത്ര ദിവസങ്ങളായി എനിക്ക് കാമജന്യ സുഖം ലഭിച്ചിട്ടില്ല—അൽപമെങ്കിലും ഇല്ല; എങ്ങനെയോ ഒരു വൃദ്ധന്റെ സേവയിലൂടെയേ കാലം കഴിഞ്ഞു।

Verse 16

भजस्व स्वेच्छया विप्र दासी तेऽहं व्यवस्थिता

ഹേ വിപ്രാ, നിന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഭോഗിക്ക; ഞാൻ നിന്റെ ദാസിയായി ഇവിടെ സന്നദ്ധയായി നില്ക്കുന്നു।

Verse 17

पुष्प उवाच । प्रविशामि किमंगेषु भवन्तीं किं मिलाम्यहम् । प्रिये चिरेण लब्धासि न जाने कर वाणि किम्

പുഷ്പൻ പറഞ്ഞു—ഞാൻ നിന്റെ അംഗങ്ങളിൽ പ്രവേശിക്കണോ, അല്ലെങ്കിൽ നിന്നോടൊപ്പം ഏകീഭവിക്കണോ? പ്രിയേ, നീ ദീർഘകാലത്തിന് ശേഷം ലഭിച്ചവളാണ്; ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയുന്നില്ല।

Verse 19

अथ रात्र्यां व्यतीतायामुदिते सूर्यमण्डले । वक्त्रे तां गुटिकां कृत्वा स पुष्पस्तादृशोऽभवत्

പിന്നീട് രാത്രി കഴിഞ്ഞ് സൂര്യമണ്ഡലം ഉദിച്ചപ്പോൾ, അവളെ ചെറിയ ഗുളികയാക്കി വായിൽ വെച്ച് പുഷ്പൻ അതുപോലെ (ആ മാറിയ നിലയിൽ) ആയി।

Verse 20

एवं तस्य स्थितस्यात्र महान्कालो व्यजायत । पुत्राः पौत्रास्तथा जाताः कन्यकाश्च तथैव च

ഇങ്ങനെ അവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കെ ദീർഘകാലം കടന്നു. പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും ജനിച്ചു; പുത്രിമാരും അതുപോലെ ജനിച്ചു।

Verse 21

स वृद्धत्वं यदा प्राप्तो जराविप्लवतां गतः । तदा स चिन्तयामास मया पापं महत्कृतम्

അവൻ വാർദ്ധക്യത്തിലെത്തി ജരയുടെ കലഹത്തിൽ ആകുലനായപ്പോൾ, അപ്പോൾ അവൻ ചിന്തിച്ചു—‘എന്നാൽ മഹാപാപം ചെയ്തിരിക്കുന്നു।’

Verse 22

मणिभद्रो वराकोऽसौ मिथ्याचारेण घातितः । तस्य भार्या हृता चैव प्रसूतिं च नियोजिता

‘ആ പാവം മണിഭദ്രൻ മിഥ്യാചാരത്താൽ വധിക്കപ്പെട്ടു; അവന്റെ ഭാര്യയും അപഹരിക്കപ്പെട്ടു, അവളെ പ്രസവത്തിനായി ബലമായി നിയോഗിക്കുകയും ചെയ്തു।’

Verse 23

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं तस्माद्गत्वा करोम्य हम् । पुरश्चरणसंज्ञं च येन शुद्धिः प्रजायते

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഹാടകേശ്വരന്റെ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് ചെന്നു ‘പുരശ്ചരണം’ എന്ന വിധി അനുഷ്ഠിക്കും; അതിലൂടെ ശുദ്ധി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു।

Verse 24

एवं स निश्चयं कृत्वा पुष्पश्चित्ते निजे तदा । असंख्यं वित्तमादाय चमत्कारपुरंगतः

ഇങ്ങനെ ഹൃദയത്തിൽ ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്ത്, പുഷ്പൻ അളവറ്റ ധനം എടുത്തുകൊണ്ട് ‘ചമത്കാരപുരം’ എന്ന നഗരത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 25

पुत्रेभ्योऽपि यथासंख्यं दत्त्वा चैव पृथक्पृथक् । प्रासादं कारयामास तस्य सूर्यस्य शोभनम्

പുത്രന്മാർക്കും അവരുടെ യഥോചിത പങ്ക് വേർതിരിച്ച് നൽകി, അവൻ ആ സൂര്യദേവനുവേണ്ടി ഭംഗിയുള്ള പ്രാസാദ-ക്ഷേത്രം പണിയിച്ചു।

Verse 26

यस्मिन्सिद्धिं गतः सोऽत्र याज्ञवल्क्यप्रतिष्ठिते । ततो मध्यममाहूय प्रणिपत्याभिवाद्य च । सोऽब्रवीद्ब्राह्मणानां मे चातुश्चरणमानय

യാജ്ഞവൽക്ക്യൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ആ സ്ഥലത്ത്, അവൻ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചിടത്ത്, അവൻ തന്റെ മുഖ്യനെ വിളിച്ചു, നമസ്കരിച്ചു ആദരത്തോടെ അഭിവാദ്യം ചെയ്ത് പറഞ്ഞു— “എനിക്ക് ‘ചാതുശ്ചരണം’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ബ്രാഹ്മണസമൂഹത്തെ കൊണ്ടുവരിക।”

Verse 27

येनाहमग्रतो भूत्वा प्रायश्चित्तं विशुद्धये । पुरश्चरणसंज्ञं तु प्रार्थयामि यथाविधि

ഞാൻ മുൻപിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ശുദ്ധിക്കായി പ്രായശ്ചിത്തം അനുഷ്ഠിക്കേണ്ടതിനാൽ, നിയമപ്രകാരം ‘പുരശ്ചരണം’ എന്ന കർമം ഞാൻ അപേക്ഷിക്കുന്നു।

Verse 160

इति स्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखंडे हाट केश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पस्य पापक्षालनार्थं हाटकेश्वरक्षेत्रगमनपुरश्चरणार्थब्राह्मणामन्त्रणवर्णनंनाम षष्ट्यधिकशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യാന്തർഗതമായി, ‘പുഷ്പന്റെ പാപക്ഷാലനാർത്ഥം ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രഗമനവും പുരശ്ചരണാർത്ഥം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ക്ഷണിക്കുന്ന വിവരണവും’ എന്ന നാമമുള്ള നൂറ്ററുപതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 198

एवमुक्त्वा ततस्तौ च मैथुनाय कृतक्षणौ । प्रवृत्तौ ब्राह्मणश्रेष्ठाः कामदेववशंगतौ

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം, സമയം അനുയോജ്യമെന്നു കണ്ടു, ആ ഇരുവരും മൈഥുനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണർ കാമദേവന്റെ വശത്തിലായി।