Adhyaya 148

Verse 1

। सूत उवाच । एवं तं निःस्पृहं ज्ञात्वा गृहं प्रति निजात्मजम् । पिंगला दुःखसंयुक्ता व्यासमेतदुवाच ह

സൂതൻ പറഞ്ഞു—സ്വന്തം പുത്രൻ നിസ്സ്പൃഹനായി ഗൃഹത്തിലേക്ക് ഇനി മടങ്ങാത്തവനെന്ന് അറിഞ്ഞ്, ദുഃഖം നിറഞ്ഞ പിംഗലാ വ്യാസനോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു.

Verse 2

अहं तपश्चरिष्यामि पुत्रार्थं द्विजसत्तम । अनुज्ञां देहि मे येन तोषयामि महेश्वरम् । पुत्रो येन भवेन्मह्यं वंशवृद्धिकरः परः

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! പുത്രലാഭത്തിനായി ഞാൻ തപസ്സു ചെയ്യും. എനിക്ക് അനുവാദം തരുക, അതുവഴി ഞാൻ മഹേശ്വരനെ പ്രസന്നിപ്പിക്കാം; അവന്റെ കൃപയാൽ എന്റെ വംശം വർധിപ്പിക്കുന്ന ശ്രേഷ്ഠ പുത്രൻ എനിക്ക് ജനിക്കട്ടെ.

Verse 3

एवं सा निश्चयं कृत्वा लब्ध्वानुज्ञां मुनेस्ततः । क्षेत्रमेतत्समासाद्य तपस्तेपे पतिव्रता

ഇങ്ങനെ നിശ്ചയം ചെയ്ത്, മുനിയുടെ അനുവാദം ലഭിച്ച ശേഷം, ആ പതിവ്രത ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലെത്തി തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 4

संस्थाप्य शंकरं देवं तदग्रे निर्मलोदकम् । कृत्वा वापीं सुविस्तीर्णां स्नानात्पातकनाशनीम्

ശങ്കരദേവനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, അവന്റെ മുമ്പിൽ നിർമലജലം ഒരുക്കി; സ്നാനത്തോടെ പാപനാശം വരുത്തുന്ന വിശാലവും വ്യാപകവുമായ ഒരു വാപി (പുണ്യകുളം) അവൾ നിർമ്മിച്ചു.

Verse 5

ततस्तस्या गतस्तुष्टिं भगवांस्त्रिपुरांतकः । वरदोऽस्मीति तां प्राह प्रहृष्टेनांतरात्मना

അപ്പോൾ ഭഗവാൻ ത്രിപുരാന്തകൻ അവളിൽ പ്രസന്നനായി; അന്തരാത്മയിൽ ആനന്ദത്തോടെ അവളോട്—“ഞാൻ വരദാതാവാണ്” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 6

श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते भद्रे वरं वरय सुव्रते । यः स्थितो हृदये नित्यं नादेयं विद्यते मम

ശ്രീമഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ഭദ്രേ! ഞാൻ നിന്നിൽ പൂർണ്ണമായി പ്രസന്നനാണ്. ഹേ സുവ്രതേ! വരം ചോദിക്ക. യാർ നിത്യം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നുവോ, അവർക്കായി എന്റെ പക്കൽ ‘അദേയം’ എന്നൊന്നുമില്ല.

Verse 7

वटिकोवाच । सुतं देहि सुरश्रेष्ठ मम वंशविवर्धनम् । चित्ताह्लादकरं नित्यं सुशीलं विनयान्वितम्

വടികീ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! എന്റെ വംശം വർധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പുത്രനെ ദയവായി തരണമേ; നിത്യം ഹൃദയം ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നവനും സുഷീലനും വിനയസമ്പന്നനും ആയിരിക്കട്ടെ।

Verse 8

श्रीमहादेव उवाच । भविष्यति न संदेहस्तव पुत्रः सुशोभने । यादृक्त्वया महाभागे प्रार्थितस्तद्विशेषतः

ശ്രീമഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ശോഭയുള്ളവളേ! സംശയമില്ല; ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ, നീ പ്രത്യേകമായി പ്രാർത്ഥിച്ചതുപോലെ തന്നേ നിനക്ക് പുത്രൻ ഉണ്ടാകും।

Verse 9

अन्यापि मानुषी याऽत्र वाप्यां स्नात्वा समाहिता । पञ्चम्यां वत्सरं यावच्छुक्लपक्षे ह्युपस्थिते । पूजयिष्यति मल्लिंगं यच्चाद्य स्थापितं त्वया

ഇവിടെ ഈ വാപിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മനസ്സിനെ ഏകാഗ്രമാക്കി, ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പഞ്ചമിദിനത്തിൽ ഒരു വർഷം മുഴുവൻ, നീ ഇന്ന് സ്ഥാപിച്ച മല്ലിംഗത്തെ പൂജിക്കുന്ന മറ്റേതൊരു സ്ത്രീയും—

Verse 10

साथ लप्स्यति सत्पुत्रं दत्त्वा फलमनुत्तमम् । या च दौर्भाग्यसंयुक्ता तृतीयादिवसेऽत्र वै

—അവൾ അനുത്തമ ഫലം ലഭിച്ച് സത്പുത്രനെ പ്രാപിക്കും. ദൗർഭാഗ്യബാധിതയായ സ്ത്രീ തൃതീയാദി തിഥികളിൽ ഇവിടെ വന്നാൽ—

Verse 11

स्नात्वाऽत्र सलिले पश्चान्मल्लिंगं पूजयिष्यति । सा सौभाग्य समोपेता वर्षांते च भविष्यति

ഇവിടത്തെ ജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശേഷം മല്ലിംഗത്തെ പൂജിക്കും; അവൾ സൗഭാഗ്യസമ്പന്നയാകും—നിശ്ചയമായി വർഷാന്ത്യത്തിൽ।

Verse 12

यः पुनः पुरुषश्चात्र स्नात्वा मां पूजयिष्यति । सकामो लप्स्यते कामान्विकामो मोक्षमेव च

ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് എന്നെ പൂജിക്കുന്ന പുരുഷൻ, സകാമനാണെങ്കിൽ ഇഷ്ടകാമങ്ങൾ പ്രാപിക്കും; നിഷ്കാമനാണെങ്കിൽ കേവലം മോക്ഷം മാത്രമേ ലഭിക്കൂ।

Verse 13

एवमुक्त्वा महादेवस्ततश्चादर्शनं गतः । साऽपि लेभे सुतं व्यासात्कपिंजलमिति श्रुतम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം മഹാദേവൻ ദൃഷ്ടിയിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷനായി. അവളും വ്യാസനിൽ നിന്ന് ഒരു പുത്രനെ പ്രാപിച്ചു; അവൻ ‘കപിഞ്ജല’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധനെന്ന് ശ്രുതി പറയുന്നു।

Verse 14

यादृक्तेन पुरा प्रोक्तो देवदेवेन शूलिना । येनैव स्थापिता चात्र देवी केलीवरी पुरा । सर्वसिद्धिप्रदा लोके तत्र याऽराधिता पुरा

ദേവദേവനായ ശൂലധാരി പൂർവ്വം എങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചുവോ—അവൻ തന്നെയാണ് ഇവിടെ ഒരിക്കൽ ദേവി കേളീവരിയെ സ്ഥാപിച്ചത്—അങ്ങനെ തന്നെ അവിടെ പുരാതനകാലത്ത് ആരാധിതയായ ആ ദേവി ലോകത്തിൽ സർവ്വസിദ്ധിപ്രദായിനിയായി പ്രസിദ്ധയാണ്।