Adhyaya 43

Verse 1

श्रीसूत उवाच । अथेदानीं प्रवक्ष्यामि रामनाथस्य वैभवम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मु्च्यते मानवो भुवि

ശ്രീസൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇപ്പോൾ ഞാൻ രാമനാഥന്റെ വൈഭവം പ്രസ്താവിക്കും; അത് ശ്രവിച്ചാൽ ഭൂമിയിലെ മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകും.

Verse 2

रामप्रतिष्ठितं लिंगं यः पश्यति नरः सकृत् । स नरो मुक्तिमाप्नोति शिवसायुज्यरूपिणीम्

രാമൻ പ്രതിഷ്ഠിച്ച ലിംഗം ഒരിക്കൽ പോലും ദർശിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ശിവസായുജ്യരൂപമായ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 3

दशवर्षैस्तु यत्पुण्यं क्रियते तु कृते युगे । त्रेतायामेकवर्षेण तत्पुण्यं साध्यते नृभिः

കൃതയുഗത്തിൽ പത്ത് വർഷം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം, ത്രേതായുഗത്തിൽ മനുഷ്യർ ഒരു വർഷംകൊണ്ട് തന്നെ നേടുന്നു.

Verse 4

द्वापरे तच्च मासेन तद्दिनेन कलौ युगे । तत्फलं कोटिगुणितं निमिषे निमिषे नृणाम्

ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അതേ പുണ്യം ഒരു മാസത്തിൽ, കലിയുഗത്തിൽ ഒരു ദിവസത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു; അതിന്റെ ഫലം മനുഷ്യർക്കു നിമിഷം നിമിഷം കോടിഗുണമായി വർധിക്കുന്നു.

Verse 5

निःसंदेहं भवेदेवं रामनाथविलोकिनाम् । रामेश्वर महालिंगे तीर्थानि सकलान्यपि

രാമനാഥനെ ദർശിക്കുന്നവർക്ക് ഇത് സംശയമില്ലാതെ ഇങ്ങനെ തന്നേ; രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തിൽ സർവ്വ തീർത്ഥങ്ങളും ഉൾക്കൊള്ളപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 6

विद्यंते सर्वदेवाश्च मुनयः पितरस्तथा । एककालद्विकालं वा त्रिकालं सर्वदैव वा

അവിടെ സർവ്വ ദേവന്മാരും, മുനിമാരും, പിതൃഗണങ്ങളും സന്നിഹിതരാണ്—ഒരു കാലത്തോ, രണ്ട് കാലത്തോ, മൂന്ന് കാലത്തോ, അല്ലെങ്കിൽ എപ്പോഴും.

Verse 7

ये स्मरंति महादेवं रामनाथं विमुक्तिदम् । कीर्तयंत्यथवा विप्रास्ते विमुक्ताघपंजराः

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! മോക്ഷദായകനായ മഹാദേവൻ രാമനാഥനെ സ്മരിക്കുന്നവരും, അവനെ കീർത്തിക്കുന്നവരും പാപരൂപ പഞ്ജരത്തിൽ നിന്നു വിമുക്തരാകുന്നു।

Verse 8

सच्चिदानंदमद्वैतं सांबं रुद्रं प्रयांति वै । रामेश्वराख्यं यल्लिंगं रामचन्द्रेण पूजि तम्

നിശ്ചയമായി അവർ സച്ചിദാനന്ദസ്വരൂപനും അദ്വൈതനും ഉമാസഹിതനുമായ രുദ്രനെ പ്രാപിക്കുന്നു—രാമചന്ദ്രൻ പൂജിച്ച ‘രാമേശ്വര’ എന്ന നാമമുള്ള ആ ലിംഗത്തിലേക്കുള്ള ഭക്തിയാൽ।

Verse 9

यस्य स्मरणमात्रेण यमपीडापि नो भवेत् । रामेश्वरमहालिंगं येऽर्चयंति सकृन्नराः

ആരെയെങ്കിലും സ്മരണമാത്രം ചെയ്താൽ യമപീഡ പോലും ഉദിക്കാത്തതോ—രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ ഒരിക്കൽപോലും അർച്ചിക്കുന്നവർ ആ സംരക്ഷണം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 10

न मानुषास्ते विज्ञेयाः किं तु रुद्रा न संशयः । रामेश्वरमहालिंगं नार्चितं येन भक्तितः

ഭക്തിയോടെ രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ അർച്ചിച്ചവർ വെറും മനുഷ്യരെന്നു കരുതരുത്; സംശയമില്ല, അവർ രുദ്രസ്വരൂപരാണ്।

Verse 11

चिरकालं स संसारे संसरेद्दुःखसंकुले । रामेश्वरमहालिंगं ये पश्यंति सकृन्नराः

ദുഃഖസങ്കുലമായ ഈ സംസാരത്തിൽ അവൻ ദീർഘകാലം അലഞ്ഞുതിരിയും—രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ ഒരിക്കൽ മാത്രം ദർശിച്ച് (ഹൃദയത്തിൽ ധരിക്കാതെ) കഴിയുന്നവൻ।

Verse 12

किं दानैः किं व्रतैस्तेषां किं तपोभिः किमध्वरैः । रामेश्वरमहालिंगं यो न चिंतयति क्षणम्

രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ ഒരു ക്ഷണമെങ്കിലും ധ്യാനിക്കാത്തവർക്ക് ദാനം, വ്രതം, തപസ്സ്, യജ്ഞം—ഇവയൊക്കെയാൽ എന്ത് പ്രയോജനം?

Verse 13

अज्ञानी स च पापी स्यात्स मूको बधिरस्तथा । स जडोंऽधश्च विज्ञेयश्छिद्रं तस्य सदा भवेत्

അവൻ അജ്ഞാനിയും പാപിയും ആകുന്നു; മൂകനും ബധിരനും പോലെ, ജഡനും അന്ധനും എന്നു അറിയണം; അവനിൽ എപ്പോഴും ഒരു ദോഷം നിലനിൽക്കും.

Verse 14

धनक्षेत्रसुतादीनां तस्य हानिस्तथा भवेत् । रामेश्वरमहालिंगे सकृद्दृष्टे मुनीश्वराः

ഹേ മുനീശ്വരന്മാരേ! അവന് ധനം, ഭൂമി, പുത്രൻ മുതലായവയിൽ പോലും നഷ്ടം സംഭവിക്കും—രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ ഒരിക്കൽ ദർശിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും.

Verse 15

किं काश्या गयया किं वा प्रयागेणापि किं फलम् । दुर्लभं प्राप्य मानुष्यं मानवा यत्र भूतले

കാശിയാൽ എന്ത്, ഗയയാൽ എന്ത്, പ്രയാഗഫലവും എന്ത്—ദുര്ലഭമായ മനുഷ്യജന്മം ലഭിച്ചിട്ടും മനുഷ്യർ ഈ ഭൂതലത്തിൽ (പരമലക്ഷ്യം) തേടാതിരുന്നാൽ?

Verse 16

रामनाथमहालिंगं नमस्यंत्यर्चयंति च । जन्म तेषां हि सफलं ते कृतार्थाश्च नेतरे

രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തെ നമസ്കരിച്ചു ആരാധിക്കുന്നവരുടെ ജന്മം നിസ്സംശയം സഫലമാണ്; അവരേ കൃതാർത്ഥർ, മറ്റവർ അല്ല.

Verse 17

रामेश्वरमहालिंगे पूजिते वा स्मृतेपि वा । विष्णुना ब्रह्मणा किं वा शक्रेणाप्यखिलामरैः

രാമേശ്വര മഹാലിംഗം പൂജിക്കപ്പെട്ടാലും, വെറും സ്മരിക്കപ്പെട്ടാലും—വിഷ്ണുവോ ബ്രഹ്മാവോ ഇന്ദ്രനോ സർവ്വദേവന്മാരോടുകൂടിയോ ചെയ്താലും—അത് പരമ പുണ്യകരമെന്നു പ്രസിദ്ധമാണ്।

Verse 18

रामनाथमहालिंगं भक्तियुक्ताश्च ये नराः । तेषां प्रणामस्मरणपूजायुक्तास्तु ये नराः

രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തോടു ഭക്തിയുള്ളവരും, അതിന് പ്രണാമം, സ്മരണം, പൂജ എന്നിവയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവരും—വിശേഷ മംഗളഫലത്തിന് അർഹരാകുന്നു।

Verse 19

न ते पश्यंति दुःखानि नैव यांति यमालयम् । ब्रह्महत्यासहस्राणि सुरापानायुतानि च

അവർ ദുഃഖങ്ങളെ കാണുകയില്ല; യമാലയത്തിലേക്കും പോകുകയില്ല; ബ്രഹ്മഹത്യയുടെ സഹസ്ര പാപങ്ങളും സുരാപാനത്തിന്റെ അയുത പാപങ്ങളും പോലും അവരിൽ നശിച്ചുപോകുന്നു।

Verse 20

दृष्टे रामेश्वरे देवे विलयं यांति कृत्स्नशः । ये वांछंति सदा भोगं राज्यं च त्रिदशालये

ദേവൻ രാമേശ്വരനെ ദർശിച്ചാൽ (പാപ-ദുഃഖാദികൾ) പൂർണ്ണമായി ലയിക്കുന്നു; ത്രിദശാലയത്തിൽ (സ്വർഗത്തിൽ) ഭോഗവും രാജ്യവും എപ്പോഴും ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും അതു പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 21

रामे श्वरमहालिंगं ते नमंतु सकृन्मुदा । यानि कानि च पापानि जन्मकोटिकृतान्यपि

അവർ സന്തോഷത്തോടെ രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തിന് ഒരിക്കൽപോലും നമസ്കരിക്കട്ടെ; ഏതു പാപങ്ങളായാലും—കോടി ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്തതായാലും—അവ ശമിച്ച് നശിക്കുന്നു।

Verse 22

तानि रामेश्वरे दृष्टे विलयं यांति सर्वदा । संपर्कात्कौतुकाल्लोभाद्भयाद्वापि च संस्मरन्

രാമേശ്വരദർശനമാത്രത്തിൽ തന്നെ ആ പാപങ്ങൾ എപ്പോഴും ലയിച്ചുപോകുന്നു. സ്പർശം, കൗതുകം, ലോഭം അല്ലെങ്കിൽ ഭയം കൊണ്ടെങ്കിലും അവനെ സ്മരിക്കുന്നവന്റെയും സ്മരണം പാവനകരമാണ്.

Verse 23

रामेश्वरमहालिंगं नेहामुत्र च दुःखभाक् । रामेश्वरमहालिंगं कीर्तयन्नर्चयन्नपि

രാമേശ്വര മഹാലിംഗവുമായി ബന്ധമുള്ളവൻ ഇഹലോകത്തിലും പരലോകത്തിലും ദുഃഖഭാഗിയാകുന്നില്ല. രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ കീർത്തിച്ച് അർച്ചിച്ചാലും ശോകത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകുന്നു.

Verse 24

अवश्यं रुद्रसारूप्यं लभते नात्र संशयः । यथैधांसि समिद्धोऽग्निर्भस्मसात्कुरुते क्षणात्

അവൻ നിർബന്ധമായി രുദ്രസാരൂപ്യം പ്രാപിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നി ക്ഷണത്തിൽ ഇന്ധനത്തെ ഭസ്മമാക്കുന്നതുപോലെ,

Verse 25

तथा पापानि सर्वाणि रामेश्वरविलोकनात् । रामेश्वरमहालिंगभक्तिरष्टविधा स्मृता

അതുപോലെ രാമേശ്വരനെ ദർശനമാത്രം ചെയ്താലും എല്ലാ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു. രാമേശ്വര മഹാലിംഗഭക്തി അഷ്ടവിധമെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 26

तद्भक्तजनवात्सल्यं तत्पूजापरितोषणम् । स्वयं तत्पूजनं भक्त्या तदर्थे देहचेष्टितम्

അവന്റെ ഭക്തജനങ്ങളോടുള്ള വാത്സല്യം, അവന്റെ പൂജയിൽ ആനന്ദപരിതോഷം, ഭക്തിയോടെ സ്വയം അവനെ പൂജിക്കൽ, അവനുവേണ്ടി ദേഹപ്രയത്നം നടത്തൽ—(ഇവ ഭക്തിയുടെ രൂപങ്ങൾ).

Verse 27

तन्माहात्म्यकथानां च श्रवणेष्वादरस्तथा । स्वरनेत्रशरीरेषु विकारस्फुरणं तथा

ആ മഹാത്മ്യകഥകൾ ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രവിക്കുന്നതിലുള്ള ആദരവും, ഭക്തിഭാവത്തിൽ നിന്നു സ്വരം, കണ്ണുകൾ, ശരീരം എന്നിവയിൽ ഉദിക്കുന്ന വികാരപരിണാമങ്ങൾ—കമ്പനം മുതലായവ—ഇവയും ലക്ഷണങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 28

रामेश्वरमहालिंगस्मरणं संततं तथा । रामेश्वरमहालिंगमाश्रित्यैवोपजीवनम्

രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ നിരന്തരം സ്മരിക്കുകയും, ആ രാമേശ്വര-മഹാലിംഗത്തെയേ ആശ്രയിച്ച് അതെയേ പരമശരണമായി കരുതി ജീവിതം നയിക്കുകയും ചെയ്യുക।

Verse 29

एवमष्टविधा भक्तिर्यस्मिन्म्लेच्छेऽपिविद्यते । स एव मुक्तिक्षेत्राणां दायभाक्परिकीर्त्यते

ഇങ്ങനെ ഒരു മ്ലേച്ഛനിലും (വിദേശിയിലും) അഷ്ടവിധ ഭക്തി കാണപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെയാണ് മോക്ഷക്ഷേത്രങ്ങളുടെ ദായഭാഗി (അവകാശി) എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 30

भक्त्या त्वनन्यया मुक्तिर्ब्रह्मज्ञानेन निश्चिता । वेदांतशास्त्रश्रवणाद्यतीनामूर्ध्वरेतसाम्

അനന്യഭക്തിയാൽ മോക്ഷം നിശ്ചിതമാണ്; ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്താൽ അത് ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമാകുന്നു. വേദാന്തശാസ്ത്ര ശ്രവണാദികളാൽ ഊർധ്വരേതസ്സായ യതികൾക്ക് അത് ലഭിക്കുന്നു।

Verse 31

सा च मुक्तिर्विना ज्ञानदर्शनश्रवणोद्भवम् । यत्राश्रमं विना विप्रा विरक्तिं च विना तथा

ആ മോക്ഷം ജ്ഞാനം, സമ്യഗ്ദർശനം, ശാസ്ത്രശ്രവണം എന്നിവയിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിക്കാതെ ഉണ്ടാകുകയില്ല; എന്നാൽ ഇവിടെ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, ആശ്രമനിയമമില്ലാതെയും വൈരാഗ്യമില്ലാതെയും പോലും അത് ലഭിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഭാവം।

Verse 32

सर्वेषां चैव वर्णानामखिलाश्रमिणामपि । रामेश्वरमहालिंगदर्शनादेव केवलात्

എല്ലാ വർണങ്ങളിലുമുള്ളവർക്കും എല്ലാ ആശ്രമസ്ഥർക്കും കൂടി—രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തിന്റെ ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ (പരമഫലം) ലഭിക്കുന്നു.

Verse 33

अपुनर्भवदा मुक्तिर्भ विष्यत्यविलंबिता । कृमिकीटाश्च देवाश्च मुनयश्च तपोधनाः

പുനർജന്മം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന മോക്ഷം വൈകാതെ ലഭിക്കുന്നു; കൃമി-കീടങ്ങൾ, ദേവന്മാർ, തപോധന മുനിമാർ—എല്ലാവരും അവിടെ അതിനെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 34

तुल्या रामेश्वरक्षेत्रे रामनाथप्रसादतः । पापं कृतं मयानेकमिति मा क्रियतां भयम्

രാമേശ്വര ക്ഷേത്രത്തിൽ രാമനാഥന്റെ പ്രസാദത്താൽ എല്ലാവരും സമന്മാരാകുന്നു; ‘ഞാൻ അനേകം പാപങ്ങൾ ചെയ്തു’ എന്ന് കരുതി ഭയപ്പെടരുത്.

Verse 35

मा गर्वः क्रियतां पुण्यं मयाकारीति वा जनैः । रामेश्वरमहालिंगे सांबरुद्रे विलोकिते

‘ഞാൻ പുണ്യം ചെയ്തു’ എന്ന് ജനങ്ങൾ ഗർവ്വിക്കരുത്; അംബയോടുകൂടിയ രുദ്രസ്വരൂപനായ രാമേശ്വര മഹാലിംഗ ദർശനം ലഭിച്ചാൽ അഹങ്കാരം യോജ്യമല്ല.

Verse 36

न न्यूना नाधिकाश्च स्युः किं तु सर्वे जनाः समाः । रामेश्वरमहालिंगं यः पश्यति सभक्तिकम्

ആരും താഴ്ന്നവനല്ല, ആരും ഉയർന്നവനല്ല; എല്ലാവരും സമന്മാരാണ്. ഭക്തിയോടെ രാമേശ്വര മഹാലിംഗം ദർശിക്കുന്നവൻ അനുഗ്രഹം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 37

न तेन तुल्यतामेति चतुर्वेद्यपि भूतले । रामेश्वरमहालिंगे भक्तो यः श्वपचोऽपि सन्

ഭൂമിയിൽ നാലു വേദങ്ങളും അറിയുന്നവനും, ശ്വപചൻ (അന്ത്യജൻ) ആയിട്ടും രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തിൽ ഏകാന്തഭക്തിയുള്ള ആ ഭക്തനോട് തുല്യനാകുന്നില്ല।

Verse 38

तस्मै दानानि देयानि नान्यस्मै च त्रयीविदे । या गतिर्योगयुक्तानां मुनीनामूर्ध्वरेतसाम्

ആ ഭക്തനേയ്ക്കു തന്നേ ദാനങ്ങൾ നൽകണം; മറ്റൊരാൾ ത്രയീ (വേദത്രയം) അറിയുന്നവനായാലും വേണ്ട. യോഗയുക്തരായ, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹമുള്ള, ഊർദ്ധ്വരേതസ മുണിമാർ പ്രാപിക്കുന്ന ഗതിയേ അവനും പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 39

सा गतिः सर्वजंतूनां रामेश्वरविलोकिनाम् । रामनाथशिवक्षेत्रे ये वसंति नरा द्विजाः

രാമേശ്വരനെ ദർശിക്കുന്ന എല്ലാ ജീവികൾക്കും അതേ പരമഗതി ലഭിക്കുന്നു. കൂടാതെ രാമനാഥന്റെ ശിവക്ഷേത്രത്തിൽ വസിക്കുന്ന മനുഷ്യർ—പ്രത്യേകിച്ച് ദ്വിജർ—അവരും അതിൽ പങ്കുചേരുന്നു।

Verse 40

ते सर्वे पञ्चवक्त्राः स्युश्चंद्रालंकृतमस्तकाः । नागाभरणसंयुक्तास्तथैव वृषभध्वजाः

അവർ എല്ലാവരും പഞ്ചവക്ത്രരായി, ശിരസ്സിൽ ചന്ദ്രാലങ്കാരം ധരിച്ച് ശോഭിക്കുന്നു; നാഗാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവരും വൃഷഭധ്വജധാരികളും ആകുന്നു।

Verse 41

त्रिनेत्रा भस्मदिग्धांगाः कपालाकृतिशेखराः । साक्षात्सांबा महादेवा भवेयुर्नात्र संशयः

അവർ ത്രിനേത്രരായി, ശരീരം പവിത്ര ഭസ്മം പുരട്ടപ്പെട്ടവരായി, ശിരസ്സിൽ കപാലാകൃതിയിലുള്ള ശേഖരം ധരിച്ച്; ശാംബയോടുകൂടിയ സാക്ഷാൽ മഹാദേവൻ തന്നെയാകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 42

रामनाथशिवक्षेत्रं ये व्रजंति नरा मुदा । पदेपदेऽश्वमेधानां प्राप्नुयुः सुकृतानि ते

ആനന്ദത്തോടെ രാമനാഥന്റെ ശിവക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുന്നവർ, ഓരോ പടിയിലും അശ്വമേധയാഗഫലത്തോട് തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 43

रामसेतुं समाश्रित्य रामनाथस्य तुष्टये । ददाति ग्राममेकं यो ब्राह्मणाय सभक्तिकम्

രാമസേതുവിനെ ആശ്രയിച്ച് രാമനാഥനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ, ഭക്തിയോടെ ഒരു ബ്രാഹ്മണന് ഒരു ഗ്രാമം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ—

Verse 44

तेन भूः सकला दत्ता सशैलवनकानना । पत्रं पुष्पं फलं तोयं रामनाथाय यो नरः

ആ ദാനത്താൽ പർവതങ്ങളും വനങ്ങളും കാനനങ്ങളും ഉൾപ്പെടെ സമസ്ത ഭൂമിയും ദാനം ചെയ്തതുപോലെ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കൂടാതെ രാമനാഥനു ഇല, പുഷ്പം, ഫലം അല്ലെങ്കിൽ ജലം അർപ്പിക്കുന്നവൻ—

Verse 45

भक्त्या ददाति तं रक्षेद्रामनाथो ह्यहर्निशम् । रामनाथमहालिंगे सांबे कारुणिके शिवे

ഭക്തിയോടെ അർപ്പിക്കുന്നവനെ രാമനാഥൻ നിശ്ചയമായി പകലും രാത്രിയും കാക്കുന്നു; കാരണം ഇത് രാമനാഥന്റെ മഹാലിംഗം—ശാംബയോടുകൂടിയ കരുണാമയ ശിവൻ।

Verse 46

अत्यंतदुर्लभा भक्तिस्तत्पूजाप्यतिदुर्लभा । स्तोत्रं च दुर्लभं प्रोक्तं स्मरणं चातिदुर्लभम्

ഭക്തി അത്യന്തം ദുർലഭം; അവന്റെ പൂജയും അതിലധികം ദുർലഭം. സ്തോത്രവും ദുർലഭമെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; അവനെ സ്മരിക്കൽ അത്യന്തം ദുർലഭം।

Verse 47

रामनाथेश्वरं लिंगं महादेवं त्रिलोचनम् । शरणं ये प्रपद्यंते भक्तियुक्तेन चेतसा

ഭക്തിയുക്തമായ ചിത്തത്തോടെ രാമനാഥേശ്വര ലിംഗം—മഹാദേവൻ, ത്രിനേത്രൻ—എന്നവന്റെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവർ ഈ പുണ്യസേതുവിൽ ശിവന്റെ നിശ്ചിത രക്ഷ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 48

लाभस्तेषां जयस्तेषा मिह लोके परत्र च । रामनाथमहालिंगविषया यस्य शेमुषी

ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും ലാഭവും ജയവും അവർക്കുതന്നെ; ആരുടെ ബുദ്ധി രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നുവോ।

Verse 49

दिवारात्रं च भवति स वै धन्यतरो भुवि । रामनाथेश्वरं लिंगं यो न पूजयते शिवम्

രാമനാഥേശ്വര ലിംഗരൂപനായ ശിവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ പകലും രാത്രിയും ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും ധന്യനാകുന്നു।

Verse 50

नायं भुक्तेश्च मुक्तेश्च राज्यानामपि भाजनम् । रामेश्वरमहालिंगं यः पूजयति भक्तितः

ഭക്തിയോടെ രാമേശ്വര മഹാലിംഗത്തെ പൂജിക്കുന്നവൻ ഭോഗത്തിനും മോക്ഷത്തിനും, രാജ്യസൗഭാഗ്യത്തിനും പോലും യോഗ്യനാകുന്നു।

Verse 51

भुक्तिमुक्त्योश्च राज्यानामसौ परमभाजनम् । रामनाथार्चनसमं नाधिकं पुण्यमस्ति वै

അവൻ ഭോഗത്തിന്റെയും മോക്ഷത്തിന്റെയും രാജ്യസൗഭാഗ്യത്തിന്റെയും പരമപാത്രനാകുന്നു; സത്യമായി, രാമനാഥാർചനയ്‌ക്ക് തുല്യമായോ അതിലധികമായോ പുണ്യം ഇല്ല।

Verse 52

रामनाथेश्वरं लिंगं द्वेष्टि यो मोहमास्थितः । ब्रह्महत्यायुतं तेन कृतं नरककारणम्

മോഹാവൃതനായി രാമനാഥേശ്വര ലിംഗത്തെ ദ്വേഷിക്കുന്നവൻ, പത്തായിരം ബ്രഹ്മഹത്യയ്‌ക്ക് തുല്യമായ പാപം സമ്പാദിച്ച് നരകപതനത്തിന് കാരണമാകുന്നു।

Verse 53

तत्संभाषणमात्रेण मानवो नरकं व्रजेत् । रामनाथपरा देवा रामनाथपरा मखाः

അത്തരം ദ്വേഷിയുമായി വെറും സാംഗത്യവും സംഭാഷണമാത്രവും കൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യൻ നരകത്തിലേക്കു പോകാം. ദേവന്മാർ രാമനാഥപരരാണ്; യജ്ഞങ്ങളും രാമനാഥപരങ്ങളാണ്।

Verse 54

रामनाथपराः सर्वे तस्माद न्यन्न विद्यते । अतः सर्वं परित्यज्य रामनाथं समाश्रयेत्

എല്ലാവരും രാമനാഥപരരാണ്; അതിനാൽ അതിനപ്പുറം മറ്റൊന്നുമില്ല. അതുകൊണ്ട് എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് രാമനാഥനെ ശരണം പ്രാപിക്കണം।

Verse 55

रामनाथमहालिंगं शरणं याति चेन्नरः । दौर्मत्यं तस्य नास्त्येव शिवलोकं च यास्यति

രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നവനിൽ ദുഷ്ടബുദ്ധി നിലനിൽക്കുകയില്ല; അവൻ ശിവലോകത്തെ പ്രാപിക്കും।

Verse 56

सर्वयज्ञतपोदानतीर्थस्नानेषु यत्फलम् । तत्फलं कोटिगुणितं रामनाथस्य सेवया

സകല യജ്ഞം, തപസ്, ദാനം, തീർത്ഥസ്നാനം എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള ഫലം ഏതായാലും, രാമനാഥന്റെ സേവയാൽ അതേ ഫലം കോടി മടങ്ങ് വർദ്ധിക്കുന്നു।

Verse 57

रामनाथेश्वरं लिंगं चिंतयन्घटिका द्वयम् । कुलैकवंशमुद्धृत्य शिवलोके महीयते

രണ്ട് ഘടിക സമയം രാമനാഥേശ്വര ലിംഗത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നവൻ, തന്റെ കുലത്തിലെ ഒരൊറ്റ വംശരേഖയെയും ഉയർത്തി ശിവലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു।

Verse 58

दिनमेकं तु यः पश्येद्रामनाथं महेश्वरम् । इहैव धनवान्भूत्वा सोंऽते रुद्रश्च जायते

ഒരു ദിവസം മാത്രമെങ്കിലും രാമനാഥ മഹേശ്വരനെ ദർശിക്കുന്നവൻ, ഇഹലോകത്തിൽ തന്നെ ധനവാനായി, അവസാനം രുദ്രസ്ഥിതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 59

यः स्मरेत्प्रातरुत्थाय रामनाथं महेश्वरम् । अनेनैव शरीरेण स शिवो वर्तते भुवि

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് രാമനാഥ മഹേശ്വരനെ സ്മരിക്കുന്നവൻ, ഈ ശരീരത്തോടെയേ ഭൂമിയിൽ ശിവഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 60

रामनाथमहालिंगद्रष्टुर्दर्शनमात्रतः । अन्येषां प्राणिनां पापं तत्क्षणादेव नश्यति

രാമനാഥ മഹാലിംഗം ദർശിച്ച ഭക്തനെ വെറും ദർശനം ചെയ്താൽ മതി; മറ്റു ജീവികളുടെ പാപങ്ങൾ അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു।

Verse 61

रामनाथेश्वरं लिंगं मध्याह्ने यस्तु पश्यति । सुरापानसहस्राणि तस्य नश्यंति तत्क्षणात्

മധ്യാഹ്നത്തിൽ രാമനാഥേശ്വര ലിംഗം ദർശിക്കുന്നവന്റെ മദ്യപാനജന്യമായ ആയിരക്കണക്കിന് പാപങ്ങൾ അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു।

Verse 62

सायंकाले पश्यति यो रामनाथं सभक्तिकम् । गुरुस्त्रीगमनोत्पन्नपातकं तस्य नश्यति

സായങ്കാലത്ത് ഭക്തിയോടെ രാമനാഥനെ ദർശിക്കുന്നവന്റെ ഗുരുപത്നീഗമനത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ പാപം നശിക്കുന്നു.

Verse 63

सायंकाले महास्तोत्रैः स्तौति रामेश्वरं तु यः । स्वर्णस्तेयसहस्राणि तस्य नश्यंति तत्क्षणात्

സായങ്കാലത്ത് മഹാസ്തോത്രങ്ങളാൽ രാമേശ്വരനെ സ്തുതിക്കുന്നവന്റെ സ്വർണ്ണമോഷണസഹസ്ര പാപങ്ങൾ തൽക്ഷണം നശിക്കുന്നു.

Verse 64

स्नानं च धनुषः कोटौ रामनाथस्य दर्शनम् । इति लभ्येत वै पुंसां किं गंगाजलसेवया

ധനുഷ്കോടിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് രാമനാഥനെ ദർശിക്കുന്നതാൽ മനുഷ്യർ അഭീഷ്ടഫലം പ്രാപിക്കുന്നു; പിന്നെ ഗംഗാജലസേവയ്ക്ക് എന്താവശ്യം?

Verse 65

रामनाथमहालिंगसेवया यन्न लभ्यते । तदन्यद्धर्मजालेन नैव लभ्येत कर्हिचित्

രാമനാഥന്റെ മഹാലിംഗസേവയാൽ ലഭിക്കാത്തത്, മറ്റേതൊരു ധർമ്മാചാരജാലത്താലും ഒരിക്കലും ലഭ്യമാകില്ല.

Verse 66

रामनाथं महालिगं यः कदापि न पश्यति । संकरः स तु विज्ञेयो न पितुर्बीजसंभवः

രാമനാഥന്റെ മഹാലിംഗം ഒരിക്കലും ദർശിക്കാത്തവൻ സംകരൻ (മിശ്ര/പതിതാവസ്ഥ) എന്നു അറിയപ്പെടണം; അവൻ പിതൃബീജത്തിൽ നിന്നുള്ള യഥാർത്ഥ സന്താനം അല്ല.

Verse 67

रामनाथेतिशब्दं यस्त्रिः पठेत्प्रातरुत्थितः । तस्य पूर्वदिनोत्पन्नपातकं नश्यति क्षणात्

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് “രാമനാഥ” എന്ന പദം മൂന്നു പ്രാവശ്യം ജപിക്കുന്നവന്റെ മുൻദിനത്തിൽ ഉണ്ടായ പാപം ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു.

Verse 68

रामनाथे महालिंगे भक्तरक्षणदीक्षिते । भोजने विद्यमानेऽपि याचनाः किं प्रयास्यथ

ഭക്തരക്ഷയ്ക്ക് ദീക്ഷിതനായ രാമനാഥ മഹാലിംഗം സന്നിഹിതമായിരിക്കെ, ഭക്ഷണം ഉണ്ടായിട്ടും യാചനകളും ആർത്തവിനയങ്ങളും എന്തിന് ഉയരും?

Verse 69

रामनाथमहालिंगे प्रसन्ने करुणानिधौ । नश्यंति सकलाः क्लेशा यथा सूर्योदये हिमम्

കരുണാനിധിയായ രാമനാഥ മഹാലിംഗം പ്രസന്നമായാൽ, സൂര്യോദയത്തിൽ മഞ്ഞ് അകലുന്നതുപോലെ സകല ക്ലേശങ്ങളും നശിക്കുന്നു.

Verse 70

प्राणोत्क्रमणवेलायां रामनाथं स्मरेद्यदि । जन्मनेऽसौ न कल्पेत भूयः शंकरतामियात्

പ്രാണം പുറപ്പെടുന്ന വേളയിൽ ആരെങ്കിലും രാമനാഥനെ സ്മരിച്ചാൽ, അവൻ വീണ്ടും ജന്മത്തിന് യോഗ്യനല്ല; പുനഃ ശങ്കരസ്വഭാവം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 71

रामनाथ महादेव मां रक्ष करुणानिधे । इति यः सततं ब्रूयात्कलिनासौ न बाध्यते

ആരെങ്കിലും നിരന്തരം “ഹേ രാമനാഥ മഹാദേവാ, ഹേ കരുണാനിധേ, എന്നെ രക്ഷിക്കേണമേ” എന്നു പറയുന്നുവെങ്കിൽ, അവനെ കലിയുഗം ബാധിക്കുകയില്ല.

Verse 72

रामनाथ जगन्नाथ धूर्जटे नीललोहित । इति यः सततं ब्रूयाद्बाध्यतेऽसौ न मायया

ആർ നിരന്തരം “ഓ രാമനാഥാ, ജഗന്നാഥാ, ധൂർജടി, നീലലോഹിതാ” എന്നു ജപിക്കുമോ, അവൻ മായയാൽ കീഴടക്കപ്പെടുകയില്ല।

Verse 73

नीलकण्ठ महादेव रामेश्वरसदाशिव । इति ब्रुवन्सदा जंतुर्नैव कामेन बाध्यते

ആർ എപ്പോഴും “ഓ നീലകണ്ഠാ, മഹാദേവാ, രാമേശ്വരാ, സദാശിവാ” എന്നു പറയും, അവൻ കാമത്താൽ ഒരിക്കലും പീഡിതനാകുകയില്ല।

Verse 74

रामेश्वर यमाराते कालकूटविषादन । इतीरयञ्जनो नित्यं न क्रोधेन प्रपीड्यते

ആർ നിത്യം “ഓ രാമേശ്വരാ, യമന്റെ ശത്രുവേ, കാലകൂടവിഷനാശകാ” എന്നു ഉച്ചരിക്കുമോ, അവൻ ക്രോധത്താൽ പീഡിതനാകുകയില്ല।

Verse 75

रामनाथालयं यस्तु दारुभिः कुरुते नरः । स पुमान्स्वर्गमाप्नोति त्रिकोटिकुलसंयुतः

ആൾ മരംകൊണ്ട് രാമനാഥാലയം പണിയുകയാണെങ്കിൽ, അവൻ മൂന്നു കോടി കുലജനങ്ങളോടുകൂടെ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 76

इष्टकाभिस्तु यः कुर्यात्स वैकुण्ठमवाप्नुयात् । शिलाभिः कुरुते यस्तु स गच्छेद्ब्रह्मणः पदम्

ആർ അത് ഇഷ്ടികകൊണ്ട് പണിയുമോ, അവൻ വൈകുണ്ഠം പ്രാപിക്കും; ആർ കല്ലുകൊണ്ട് പണിയുമോ, അവൻ ബ്രഹ്മപദം പ്രാപിക്കും।

Verse 77

स्फटिकादिशिलाभेदैः कुर्वन्नस्यालयं जनः । शिवलोकमवाप्नोति विमानवरमास्थितः

സ്ഫടികാദി നാനാവിധ ശിലാഭേദങ്ങളാൽ അവന്റെ (രാമനാഥന്റെ) ആലയം പണിയുന്നവൻ, ശ്രേഷ്ഠ വിമാനം അധിഷ്ഠിച്ച് ശിവലോകം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 78

रामनाथालयं ताम्रैः कुर्वन्भक्तिपुरःसरम् । शिवसामीप्यमाप्नोति शिवस्यार्द्धासनस्थितः

ഭക്തിയെ മുൻനിർത്തി താമ്രംകൊണ്ട് രാമനാഥന്റെ ആലയം പണിയുന്നവൻ, ശിവസാന്നിധ്യം പ്രാപിച്ച് ശിവന്റെ അർദ്ധാസനത്തിൽ സ്ഥിതനാകും।

Verse 79

रामेश्वरालयं रूप्यैः कुर्वन्वै मानवो मुदा । शिवसारूप्यमाप्नोति शिववन्मोदते सदा

ആനന്ദത്തോടെ വെള്ളികൊണ്ട് രാമേശ്വരന്റെ ആലയം പണിയുന്ന മനുഷ്യൻ, ശിവസാരൂപ്യം പ്രാപിച്ച് ശിവനെപ്പോലെ സദാ ആനന്ദിക്കുന്നു।

Verse 80

रामनाथालयं हेम्ना यः करोति सभक्तिकम् । स नरो मुक्तिमाप्नोति शिवसायुज्यरूपिणीम्

ഭക്തിയോടെ സ്വർണ്ണംകൊണ്ട് രാമനാഥന്റെ ആലയം പണിയുന്നവൻ, ശിവസായുജ്യരൂപമായ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 81

रामनाथालयं हेम्ना धनाढ्यः कुरुते नरः । मृदा दरिद्रः कुरुते तयोः पुण्यं समं स्मृतम्

ധനവാൻ സ്വർണ്ണംകൊണ്ട് രാമനാഥന്റെ ആലയം പണിയും; ദരിദ്രൻ മണ്ണുകൊണ്ട് പണിയും—ഇരുവരുടെയും പുണ്യം സമമാണെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 82

रामनाथमहालिंगस्नानकाले द्विजोत्तमाः । त्रिसंध्यं गेयनृत्ते च मुखवाद्यैश्च काहलम्

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിന്റെ സ്നാനകാലത്ത് ത്രിസന്ധ്യാ-പൂജ നടക്കട്ടെ; കൂടെ ഗാനം-നൃത്തം, ശംഖധ്വനി, കാഹളം എന്നിവയും വായുവാദ്യങ്ങളുടെ മുഴക്കവും ഉണ്ടാകട്ടെ।

Verse 83

वाद्यान्यन्यानि कुरुते यः पुमान्भक्तिपूर्वकम् । स महापातकैर्मुक्तो रुद्रलोके महीयते

ഭക്തിപൂർവ്വം വിവിധ മറ്റു വാദ്യങ്ങൾ വായിക്കുന്നവൻ മഹാപാതകങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി രുദ്രലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു।

Verse 84

योभिषेकस्य समये रामनाथस्य शूलिनः । रुद्राध्यायं च चमकं तथा पुरुषसूक्तकम्

ശൂലധാരിയായ രാമനാഥന്റെ അഭിഷേകസമയത്ത് രുദ്രാധ്യായം, ചമകം, പുരുഷസൂക്തം എന്നിവ ജപിക്കുന്നവൻ…

Verse 85

त्रिसुपर्णं पंचशांतिं पावमान्यादिकं तथा । जपेत्प्रीतियुतो विप्रा नरकं न समश्नुते

…കൂടാതെ പ്രീതിയോടെ ത്രിസുപർണം, പഞ്ചശാന്തി, പാവമാനി മുതലായവ ജപിക്കുന്നവൻ, ഹേ വിപ്രന്മാരേ, നരകത്തിൽ പതിക്കുകയില്ല।

Verse 86

गवां क्षीरेण दध्ना च पंचगव्यैर्घृतैस्तथा । रामनाथमहालिंगस्नानं नरकनाशनम्

പശുവിന്റെ പാൽ, തൈര്, പഞ്ചഗവ്യം, നെയ്യ് എന്നിവകൊണ്ട് രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിന് സ്നാനം നടത്തുന്നത് നരകനാശകമാണ്।

Verse 87

रामनाथमहालिंगं घृतेन स्नापयेच्च यः । कल्पजन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

ഘൃതംകൊണ്ട് രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവന്റെ കല്പജന്മാർജിത പാപം അതേ ക്ഷണത്തിൽ തന്നെ നശിക്കുന്നു।

Verse 88

रामनाथमहालिंगं गोक्षीरैः स्नापयन्नरः । कुलैकविंशमुत्तार्य शिवलोके महीयते

ഗോക്ഷീരത്തോടെ രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവൻ തന്റെ കുലത്തിലെ ഇരുപത്തൊന്ന് തലമുറകളെ ഉയർത്തി ശിവലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു।

Verse 89

रामनाथमहालिंगं दध्ना संस्नापयन्नरः । सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुलोके महीयते

ദധിയാൽ രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി വിഷ്ണുലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു।

Verse 90

अभ्यंगं तिलतैलेन रामेश्वरशिवस्य यः । करोति हि सकृद्भक्त्या स कुबेरगृहे वसेत्

ഭക്തിയോടെ എള്ളെണ്ണകൊണ്ട് രാമേശ്വര ശിവനു ഒരിക്കൽപോലും അഭ്യംഗം ചെയ്യുന്നവൻ കുബേരന്റെ ഗൃഹത്തിൽ വസിക്കുന്നു।

Verse 91

रामनाथमहालिंगे स्नानमिक्षुरसेन यः । सकृदप्याचरेद्भ क्त्या चन्द्रलोकं समश्नुते

ഭക്തിയോടെ ഒരിക്കൽപോലും ഇക്ഷുരസത്തോടെ രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തിൽ സ്നാനാഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവൻ ചന്ദ്രലോകം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 92

लिकुचाम्ररसोत्पन्नसारेण स्नापयन्नरः । रामनाथमहालिंगं पितृलोकं समश्नुते

ലികുചയും മാങ്ങയും എന്നിവയുടെ രസത്തിൽ നിന്നുണ്ടായ സാരത്തോടെ രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവൻ പിതൃലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 93

नालिकेरजलैः स्नानं रामनाथमहेश्वरे । ब्रह्महत्यादिपापानां नाशनं परिकीर्तितम्

നാളികേരജലത്തോടെ രാമനാഥ മഹേശ്വരനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നത് ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് പ്രസിദ്ധമാണ്.

Verse 94

रामनाथमहालिंगं रंभापक्वैर्विमर्दयन् । विनाश्य सकलं पापं वायुलोके मही यते

പഴുത്ത വാഴപ്പഴങ്ങളാൽ രാമനാഥ മഹാലിംഗത്തെ ഭക്തിപൂർവ്വം മർദ്ദനം ചെയ്യുന്നവൻ സകല പാപവും നശിപ്പിച്ച് വായുലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു.

Verse 95

वस्त्रपूतेन तोयेन रामनाथं महेश्वरम् । स्नापयन्वारुणं लोकमाप्नोति द्विजसत्तमाः

ഹേ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരേ! വസ്ത്രംകൊണ്ട് ചാലിച്ച ജലത്തോടെ രാമനാഥ മഹേശ്വരനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നവൻ വരുണലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 96

चंदनोदकधाराभी रामनाथं महेश्वरम् । स्नापयेत्पुरुषो विप्रा गांधर्वं लोकमाप्नुयात्

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! ചന്ദനജലധാരകളാൽ രാമനാഥ മഹേശ്വരനെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്ന പുരുഷൻ ഗന്ധർവലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 97

पुष्पवासिततोयेन हेमसंपृक्तवारिणा । पद्मवासिततोयेन स्नानाद्रामेश्वरस्य तु

പുഷ്പസുഗന്ധിതജലത്താലും, സ്വർണ്ണമിശ്രിതജലത്താലും, പദ്മസുഗന്ധിതജലത്താലും രാമേശ്വരത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്താൽ ആ തീർത്ഥസ്നാനത്തിന് പ്രസിദ്ധമായ പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 98

महेंद्रासनमारुह्य तेनैव सह मोदते । पाटलोत्पलकल्हारपुन्नागकरवीरकैः

മഹേന്ദ്രാസനത്തിൽ आरोഹിച്ച് അവനോടൊപ്പം തന്നെ ആനന്ദിക്കുന്നു—പാടല, പദ്മ, കൽഹാര, പുന്നാഗ, കരവീര പുഷ്പങ്ങളാൽ പൂജിക്കപ്പെട്ടും ആദരിക്കപ്പെട്ടും।

Verse 99

वासितैर्वारिभिर्विप्रा रामेश्वरमहेश्वरम् । अभिषिच्य महद्भिश्च पातकैः स विमुच्यते

ഹേ വിപ്രന്മാരേ! സുഗന്ധിതജലങ്ങളാൽ രാമേശ്വരൻ—മഹേശ്വരൻ—എന്ന ദേവനെ അഭിഷേകം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ മഹാപാപങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും വിമുക്തനാകും।

Verse 100

यानि चान्यानि पुष्पाणि सुरभीणि महांति च । तद्गंधवासितैस्तोयैरभिषिच्य दयानिधिम्

മറ്റേതെങ്കിലും സുഗന്ധമുള്ള മഹത്തായ പുഷ്പങ്ങളുടെ ഗന്ധം ചേർന്ന സുഗന്ധിതജലങ്ങളാൽ ദയാനിധിയായ ശിവനു അഭിഷേകം ചെയ്താൽ പ്രശംസിത പുണ്യഫലം ലഭിക്കുന്നു।

Verse 110

कर्तुः शतगुणं ज्ञेयं तस्य पुण्यफलं द्विजाः । छिन्नं भिन्नं च यः सम्यग्रामनाथशिवालयम्

ഹേ ദ്വിജന്മാരേ! ഈ സേവനം നടത്തിക്കുന്നവന്റെ പുണ്യഫലം ശതഗുണമെന്ന് അറിയുക. മുറിഞ്ഞതോ പൊട്ടിയതോ കേടുപാടേറ്റതോ ആയ രാമനാഥ ശിവാലയം വിധിപൂർവം ജീർണ്ണോദ്ധാരം ചെയ്ത് പുനഃസ്ഥാപിക്കുന്നവൻ മഹാപുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 120

आयुः प्रयाति त्वरितं त्वरितं याति यौवनम् । त्वरितं संपदो यांति दारपुत्रादयस्तथा

ആയുസ്സ് വേഗത്തിൽ ക്ഷയിക്കുന്നു; യൗവനവും വേഗത്തിൽ അകലുന്നു. സമ്പത്തും പെട്ടെന്ന് ലയിക്കുന്നു; അതുപോലെ ഭാര്യ, മക്കൾ മുതലായവരും.

Verse 130

श्रुते दृष्टे च विप्रेंद्रा दुर्लभं नास्ति किंचन । रामनाथमहालिंगं सेवितुं यः पुमान्व्रजेत्

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രന്മാരേ! ഇത് ശ്രവിക്കുകയും ദർശിക്കുകയും ചെയ്താൽ ഒന്നും ദുർലഭമല്ല. രാമനാഥന്റെ മഹാലിംഗത്തെ സേവിക്കുവാൻ ആരെങ്കിലും പുറപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ…

Verse 140

भुक्त्वा भोगान्बहुसुखान्पुत्रदारयुता भृशम् । एतच्छरीरपातांते मुक्तिं यास्यंति शाश्वतीम्

അനവധി സുഖകരമായ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ച്, പുത്ര-ഭാര്യാദികളോടുകൂടി സമൃദ്ധരായി, ഈ ശരീരപാതത്തിന്റെ അവസാനം അവർ ശാശ്വത മോക്ഷം പ്രാപിക്കും.