Adhyaya 50

Verse 1

उत्तानपाद उवाच । द्विजाश्च कीदृशाः पूज्या अपूज्याः कीदृशाः स्मृताः । श्राद्धे वैवाहिके कार्ये दाने चैव विशेषतः

ഉത്താനപാദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ! ഏതു തരത്തിലുള്ള ദ്വിജന്മാർ പൂജ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു? ഏതു തരത്തിലുള്ളവർ അപൂജ്യരായി സ്മൃതികളിൽ പറയപ്പെടുന്നു? പ്രത്യേകിച്ച് ശ്രാദ്ധം, വിവാഹകർമ്മം, ദാനം എന്നിവയിൽ?

Verse 2

यदि श्रद्धा भवेद्दैवयोगाच्छ्राद्धादिके विधौ । एतदाख्याहि मे देव कस्य दानं न दीयते

ദൈവയോഗത്താൽ ശ്രാദ്ധാദി വിധികൾ അനുഷ്ഠിക്കാൻ ശ്രദ്ധ ഉദിച്ചാൽ, ഹേ ദേവാ! എന്നോട് പറയുക—ആർക്കാണ് ദാനം നൽകരുതത്?

Verse 3

ईश्वर उवाच । यथा काष्ठमयो हस्ती यथा चर्ममयो मृगः । ब्राह्मणश्चानधीयानस्त्रयस्ते नामधारकाः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—മരത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ആനയും, തൊലിയിൽ നിർമ്മിച്ച മാനും പേരിനേ ഉള്ളതുപോലെ, വേദം അധ്യയനം ചെയ്യാത്ത ബ്രാഹ്മണനും വെറും നാമധാരിയത്രേ।

Verse 4

यथा षण्ढोऽफलः स्त्रीषु यथा गौर्गवि चाफला । यथा चाज्ञेऽफलं दानं तथा विप्रोऽनृचोऽफलः

സ്ത്രീകളിൽ ഷണ്ഡൻ എങ്ങനെ ഫലഹീനനോ, പശു പശുവിനോട് എങ്ങനെ ഫലമില്ലയോ, അജ്ഞനു നൽകിയ ദാനം എങ്ങനെ ഫലമില്ലയോ—അങ്ങനെ വേദമന്ത്രപാരായണമില്ലാത്ത വിപ്രനും ഫലഹീനൻ।

Verse 5

यथाऽनृणे बीजमुप्त्वा वप्ता न लभते फलम् । तथानृचे हविर्दत्त्वा न दाता लभते फलम्

വന്ധ്യഭൂമിയിൽ വിത്ത് വിതച്ചാൽ വിതച്ചവന് ഫലം ലഭിക്കാത്തതുപോലെ, വേദമന്ത്രരഹിതനു ഹവിസ് അർപ്പിച്ചാൽ ദാതാവിനും ഫലം ലഭിക്കുകയില്ല।

Verse 6

रोगी हीनातिरिक्ताङ्गः काणः पौनर्भवस्तथा । अवकीर्णी श्यावदन्तः सर्वाशी वृषलीपतिः

രോഗി, അവയവക്കുറവോ അധികാവയവമോ ഉള്ളവൻ, ഒരുകണ്ണൻ, നിന്ദ്യരീതിയിൽ പുനർവിവാഹം ചെയ്തവൻ, ബ്രഹ്മചര്യലംഘകൻ, കറുത്ത പല്ലുള്ളവൻ, വിവേചനമില്ലാതെ എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുന്നവൻ, ശൂദ്രസ്ത്രീയുടെ ഭർത്താവ്—ഇവർ അയോഗ്യരെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു।

Verse 7

मित्रध्रुक्पिशुनः सोमविक्रयी परनिन्दकः । पितृमातृगुरुत्यागी नित्यं ब्राह्मणनिन्दकः

മിത്രദ്രോഹി, പിശുനൻ (ചാടിക്കാരൻ), സോമം വിൽക്കുന്നവൻ, പരനിന്ദകൻ, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഗുരുവിനെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ, നിത്യവും ബ്രാഹ്മണരെ നിന്ദിക്കുന്നവൻ—ഇവരും അയോഗ്യരായി സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 8

शूद्रान्नं मन्त्रसंयुक्तं यो विप्रो भक्षयेन्नृप । सोऽस्पृश्यः कर्मचाण्डालः स्पृष्ट्वा स्नानं समाचरेत्

ഹേ രാജാവേ! മന്ത്രസംയുക്തമായ ശൂദ്രന്റെ അന്നം ഒരു ബ്രാഹ്മണൻ ഭക്ഷിച്ചാൽ, അവൻ കർമചാണ്ഡാലനായി അസ്പൃശ്യനാകും; അവനെ സ്പർശിച്ചാൽ ശുദ്ധിസ്നാനം ആചരിക്കണം.

Verse 9

कुनखी वृषली स्तेयी वार्द्धुष्यः कुण्डगोलकौ । महादानरतो यश्च यश्चात्महनने रतः

വികൃത നഖമുള്ളവൻ, വൃഷലീ, കള്ളൻ, പലിശക്കാരൻ, കുണ്ഡനും ഗോളകനും, പ്രദർശനാർത്ഥ ‘മഹാദാനം’ ചെയ്യുന്നവൻ, കൂടാതെ ആത്മഹനനത്തിൽ ആസക്തൻ—ഇവരും ത്യാജ്യരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 10

भृतकाध्यापकः क्लीबः कन्यादूष्यभिशस्तकः । एते विप्राः सदा त्याज्याः परिभाव्य प्रयत्नतः

വേതനം വാങ്ങി അധ്യാപനം ചെയ്യുന്ന ബ്രാഹ്മണൻ, ക്ലീബൻ (അശക്തൻ), കന്യാദൂഷണാരോപണത്തിൽ ദൂഷിതൻ—ഇത്തരം വിപ്രരെ സൂക്ഷ്മമായി പരിഗണിച്ച് എപ്പോഴും ഒഴിവാക്കണം.

Verse 11

प्रतिग्रहं गृहीत्वा तु वाणिज्यं यस्तु कारयेत् । तस्य दानं न दातव्यं वृथा भवति तस्य तत्

പ്രതിഗ്രഹം സ്വീകരിച്ച് പിന്നെ വ്യാപാരം ചെയ്യുന്നവന് ദാനം നൽകരുത്; അവനു നൽകിയ ദാനം വ്യർത്ഥമാകും.

Verse 12

श्रुताध्ययनसम्पन्ना ये द्विजा वृत्ततत्पराः । तेषां यद्दीयते दानं सर्वमक्षयतां व्रजेत्

ശ്രുതി-അധ്യയനസമ്പന്നരായി സദാചാരത്തിൽ തത്പരരായ ദ്വിജർക്കു നൽകുന്ന ദാനം മുഴുവനും അക്ഷയപുണ്യമായി ഭവിക്കുന്നു.

Verse 13

दरिद्रान्भर भूपाल मा समृद्धान् कदाचन । व्याधितस्यौषधं पथ्यं नीरुजस्य किमौषधैः

ഹേ ഭൂപാലാ! ദരിദ്രരെ പോഷിക്ക; സമൃദ്ധരെ മാത്രം ഒരിക്കലും അല്ല. ഔഷധവും പഥ്യവും രോഗിക്കാണ്; നിരോഗന് മരുന്നെന്തിന്?

Verse 14

उत्तानपाद उवाच । कीदृशोऽथ विधिस्तत्र तीर्थश्राद्धस्य का क्रिया । दानं च दीयते यद्वत्तन्ममाख्याहि शङ्कर

ഉത്താനപാദൻ പറഞ്ഞു— അവിടെ വിധി എങ്ങനെയാണ്? തീർത്ഥത്തിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യാനുള്ള ക്രിയ എന്ത്? ദാനം എങ്ങനെ നൽകണം—ഹേ ശങ്കരാ, എനിക്ക് പറഞ്ഞുതരുക.

Verse 15

ईश्वर उवाच । श्राद्धं कृत्वा गृहे भक्त्या शुचिश्चापि जितेन्द्रियः । गुरुं प्रदक्षिणीकृत्य भोज्य सीमान्तके ततः

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു— ഗൃഹത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്തു, ശുചിയായി ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹത്തോടെ നിന്ന്, ഗുരുവിനെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്; പിന്നെ ഗ്രാമസീമാന്തത്തിൽ (ആഹ്വാനിത ബ്രാഹ്മണർക്കു) ഭോജനമൊരുക്കണം.

Verse 16

वाग्यतः प्रव्रजेत्तावद्यावत्सीमां न लङ्घयेत् । शूलभेदं ततो गत्वा स्नानं कुर्याद्यथाविधि

മൗനം പാലിച്ച് സീമ ലംഘിക്കാതെയോളം മുന്നോട്ട് പോകണം. തുടർന്ന് ശൂലഭേദ തീർത്ഥത്തിൽ ചെന്നു വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്യണം.

Verse 17

पञ्चस्थानेषु च श्राद्धं हव्यकव्यादिभिः क्रमात् । पिण्डदानं च यः कुर्यात्पायसैर्मधुसर्पिषा

കൂടാതെ അഞ്ചു സ്ഥാനങ്ങളിൽ ക്രമമായി ഹവ്യ-കവ്യാദി അർപ്പണങ്ങളോടെ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം. പായസം, തേൻ, നെയ്യ് എന്നിവകൊണ്ടുള്ള പിണ്ഡങ്ങൾ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ—

Verse 18

पितरस्तस्य तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पञ्च च । अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैर्गुदमधुसर्पिषा

അവന്റെ പിതൃപുരുഷന്മാർ പന്ത്രണ്ടു വർഷവും കൂടാതെ അഞ്ചു വർഷവും തൃപ്തരാകുന്നു—അക്ഷതം, ബദരഫലം, ബില്വഫലം, ശർക്കര, തേൻ, നെയ്യ് എന്നിവകൊണ്ടുള്ള പിണ്ഡ-തർപ്പണാദി അർപ്പണങ്ങളാൽ।

Verse 19

सापि तत्फलमाप्नोति तीर्थेऽस्मिन्नात्र संशयः । उपानहौ च यो दद्याद्ब्राह्मणेभ्यः प्रयत्नतः

അവളും ഈ തീർത്ഥത്തിൽ അതേ ഫലം തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. കൂടാതെ ആരെങ്കിലും പരിശ്രമത്തോടെ ബ്രാഹ്മണർക്കു പാദുക/ചെരിപ്പ് ദാനം ചെയ്താൽ—

Verse 20

सोऽपि स्वर्गमवाप्नोति हयारूढो न संशयः । शय्यामश्वं च यो दद्याच्छत्त्रिकां वा विशेषतः

അവനും സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു—കുതിരമേറി, സംശയമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് ശയ്യ, കുതിര, അല്ലെങ്കിൽ വിശേഷമായി ഛത്രം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ।

Verse 21

गच्छेद्विमानमारूढः सोऽप्सरोवृन्दवेष्टितः । उत्तमं यो गृहं दद्यात्सप्तधान्यसमन्वितम्

അവൻ വിമാനം കയറി പുറപ്പെടുന്നു, അപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘത്താൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്—ഏഴ് ധാന്യങ്ങളോടുകൂടിയ ഉത്തമ ഗൃഹം ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ।

Verse 22

स्वेच्छया मे वसेल्लोके काञ्चने भवने हि सः । तिलधेनुं च यो दद्यात्सवत्सां वस्त्रसंप्लुताम्

അവൻ എന്റെ ലോകത്തിൽ തന്റെ ഇഷ്ടപ്രകാരം സ്വർണ്ണമയമായ ഭവനത്തിൽ വസിക്കുന്നു—വസ്ത്രം പൊതിഞ്ഞും അലങ്കരിച്ചും കിടാവോടുകൂടിയ തിലധേനുവിനെ ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ।

Verse 23

नाकपृष्ठे वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम् । गृहे वा यदि वारण्ये तीर्थवर्त्मनि वा नृप

ഹേ നൃപാ! മഹാപ്രളയം വരുന്നതുവരെ അവൻ സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ ശിഖരത്തിൽ വസിക്കുന്നു—ഗൃഹത്തിലായാലും, വനത്തിലായാലും, തീർത്ഥയാത്രാമാർഗത്തിലായാലും.

Verse 24

तोयमन्नं च यो दद्याद्यमलोकं स नेक्षते । सर्वदानानि दीयन्ते तेषां फलमवाप्यते

ജലവും അന്നവും ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ യമലോകം കാണുകയില്ല. എല്ലാ തരത്തിലുള്ള ദാനങ്ങൾ നൽകിയാൽ, അവയുടെ അവയുടെ ഫലങ്ങൾ ലഭിക്കുന്നു.

Verse 25

उदकं चात्र दानं च दद्यादभयमेव च । अन्नदानात्परं दानं न भूतं न भविष्यति

ഇവിടെ ജലദാനവും മറ്റു ദാനങ്ങളും, തീർച്ചയായും അഭയദാനവും ചെയ്യണം. അന്നദാനത്തേക്കാൾ മഹത്തായ ദാനം മുമ്പും ഉണ്ടായിട്ടില്ല; ഇനി ഉണ്ടാകുകയും ഇല്ല.

Verse 26

कन्यादानं तु यः कुर्याद्वृषं वा यः समुत्सृजेत् । तस्य वासो भवेत्तत्र यत्राहमिति नान्यथा

കന്ന്യാദാനം ചെയ്യുന്നവനും, അല്ലെങ്കിൽ വൃഷോത്സർഗം (കാളയെ വിട്ടയക്കുന്ന ദാനം) ചെയ്യുന്നവനും—അവന്റെ വാസം ഞാൻ ഉള്ളിടത്തുതന്നെ നിശ്ചയമായി ഉണ്ടാകും; ഇതു സത്യം, മറ്റഥാ അല്ല.

Verse 27

उत्तानपाद उवाच । कन्यादानं कथं स्वामिन् कर्तव्यं धार्मिकैः सदा । परिग्रहो यथा पोष्यः कन्योद्वाहस्तथैव च

ഉത്താനപാദൻ പറഞ്ഞു—ഹേ സ്വാമിൻ! ധാർമ്മികർ എപ്പോഴും കന്ന്യാദാനം എങ്ങനെ ചെയ്യണം? വരനെ എങ്ങനെ സ്വീകരിച്ച് പോഷിക്കണം, അതുപോലെ കന്ന്യാവിവാഹവിധിയും എങ്ങനെ നടത്തണം?

Verse 28

अन्यत्पृच्छामि देवेश कस्य कन्या न दीयते । दातव्यं कुत्र तद्देव कस्मै दत्तमथाक्षयम्

ഹേ ദേവേശാ! ഞാൻ മറ്റൊന്ന് ചോദിക്കുന്നു—ആർക്കാണ് കന്യാദാനം നൽകരുതത്? ഹേ ദേവാ! എവിടെ നൽകണം, ആര്ക്കു നൽകിയാൽ അത് അക്ഷയപുണ്യമായി മാറും?

Verse 29

उत्तमं मध्यमं वापि कनीयः स्यात्कथं विभो । राजसं तामसं वापि निःश्रेयसमथापि वा

ഹേ വിഭോ! ഇത് എങ്ങനെ ഉത്തമം, മധ്യമം, അല്ലെങ്കിൽ കനിഷ്ഠം എന്നു കണക്കാക്കണം? ഇത് എങ്ങനെ രാജസം അല്ലെങ്കിൽ താമസം ആകുന്നു—അഥവാ എങ്ങനെ നിഃശ്രേയസമായ പരമമംഗളദായകമാകുന്നു?

Verse 30

ईश्वर उवाच । सर्वेषामेव दानानां कन्यादानं विशिष्यते । यो दद्यात्परया भक्त्याभिगम्य तनयां निजाम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—എല്ലാ ദാനങ്ങളിലെയും കന്യാദാനം വിശേഷമായി ശ്രേഷ്ഠം. യാർ പരമഭക്തിയോടെ സമീപിച്ച് വിധിപൂർവ്വം സ്വന്തം പുത്രിയെ ദാനം ചെയ്യുന്നു, അവൻ പരമപുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 31

कुलीनाय सुरूपाय गुणज्ञाय मनीषिणे । सुलग्ने सुमुहूर्ते च दद्यात्कन्यामलंकृताम्

സുകുലീനനും സുന്ദരരൂപനും ഗുണജ്ഞനും മേധാവിയുമായ പുരുഷനു—ശുഭലഗ്നത്തിലും ഉത്തമ മുഹൂർത്തത്തിലും—അലങ്കരിച്ച കന്യയെ ദാനം ചെയ്യണം.

Verse 32

अश्वान्ना गांश्च वासांसि योऽत्र दद्यात्स्वशक्तितः । तस्य वासो भवेत्तत्र पदं यत्र निरामयम्

ഇവിടെ ആരെങ്കിലും തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് അശ്വങ്ങൾ, അന്നം, പശുക്കൾ, വസ്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ ദാനം ചെയ്താൽ, അവന് അവിടെ വാസം ലഭിക്കും—രോഗവും ക്ലേശവും ഇല്ലാത്ത ആ പദത്തിൽ.

Verse 33

येनात्र दुहिता दत्ता प्राणेभ्योऽपि गरीयसी । तेन सर्वमिदं दत्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ഇവിടെ പ്രാണങ്ങളെക്കാളും പ്രിയമായ പുത്രിയെ കന്യാദാനമായി നൽകിയവൻ, ചരാചരങ്ങളോടുകൂടിയ സമസ്ത ത്രിലോകവും തന്നതുപോലെ ആകുന്നു।

Verse 34

यः कन्यार्थं ततो लब्ध्वा भिक्षते चैव तद्धनम् । स भवेत्कर्मचण्डालः काष्ठकीलो भवेन्मृतः

‘മകളുടെ കാര്യം’ എന്നു പറഞ്ഞ് ധനം നേടി, പിന്നെ അതേ ധനം തന്നെ യാചിച്ച് ഉപഭോഗിക്കുന്നവൻ കർമചാണ്ഡാലനാകുന്നു; മരിച്ചാൽ മരക്കീൽപോലെ ശുഭഗതി ഇല്ലാത്തവനാകും।

Verse 35

गृहेऽपि तस्य योऽश्नीयाज्जिह्वालौल्यात्कथंचन । चान्द्रायणेन शुध्येत तप्तकृच्छ्रेण वा पुनः

അവന്റെ വീട്ടിൽ ആരെങ്കിലും നാവിന്റെ ലാലസകൊണ്ട് എങ്ങനെയെങ്കിലും ഭക്ഷിച്ചാൽ, അവൻ ചാന്ദ്രായണ വ്രതത്തിലൂടെയോ അല്ലെങ്കിൽ തപ്തകൃച്ഛ്ര പ്രായശ്ചിത്തത്തിലൂടെയോ ശുദ്ധിയാകണം।

Verse 36

उत्तानपाद उवाच । वित्तं न विद्यते यस्य कन्यैवास्ति च यद्गृहे । कथं चोद्वाहनं तस्य न याञ्चां कुरुते यदि

ഉത്താനപാദൻ പറഞ്ഞു—ധനം ഇല്ലാത്തവന്റെ വീട്ടിൽ പുത്രി മാത്രമുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ യാചന ചെയ്യാതിരുന്നാൽ അവളുടെ വിവാഹം എങ്ങനെ നടക്കും?

Verse 37

ईश्वर उवाच । अवितेनैव कर्तव्यं कन्योद्वहनकं नृप । कन्यानाम समुच्चार्य न दोषाय कदाचन

ഈശ്വരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, ധനം ഇല്ലെങ്കിലും കന്യാവിവാഹം നിർബന്ധമായി നടത്തണം; വിധിപ്രകാരം കന്യയുടെ നാമോച്ചാരണം ചെയ്താൽ അതിൽ ഒരിക്കലും ദോഷമില്ല।

Verse 38

अभिगम्योत्तमं दानं यच्च दानमयाचितम् । भविष्यति युगस्यान्तस्तस्यान्तो नैव विद्यते

സ്വയം സമീപിച്ച് നൽകുന്ന ദാനം ശ്രേഷ്ഠമെന്നു പുകഴ്ത്തപ്പെടുന്നു; ചോദിക്കാതെ നൽകുന്ന ദാനവും അത്യന്തം പ്രശംസനീയം. യുഗത്തിന് അന്ത്യം വന്നാലും, ആ പുണ്യത്തിന്റെ അന്ത്യം എവിടെയും കാണപ്പെടുകയില്ല.

Verse 39

अभिगम्योत्तमं दानं स्मृतमाहूय मध्यमम् । याच्यमानं कनीयः स्याद्देहि देहीति चाधमम्

സ്വയം സമീപിച്ച് നൽകുന്ന ദാനം പരമമെന്നു സ്മൃതികൾ പറയുന്നു; വിളിച്ചു വരുത്തി നൽകുന്നത് മധ്യമം. ചോദിച്ചാൽ മാത്രം നൽകുന്നത് കനിഷ്ഠം; ‘തരൂ, തരൂ’ എന്നു വീണ്ടും വീണ്ടും പറഞ്ഞ് പിരിച്ചെടുക്കുന്നത് അധമം.

Verse 40

यथैवाश्माश्मनाबद्धो निक्षिप्तो वारिमध्यतः । द्वावेतौ निधनं यातस्तद्वदन्नमपात्रके

ഒരു കല്ലിനെ മറ്റൊരു കല്ലിൽ കെട്ടി വെള്ളത്തിന്റെ നടുവിൽ എറിഞ്ഞാൽ രണ്ടും മുങ്ങി നശിക്കുന്നതുപോലെ, അപാത്രനു നൽകിയ അന്നം ദാതാവിനെയും ഗ്രഹീതാവിനെയും ഇരുവരെയും നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

Verse 41

असमर्थे ततो दानं न प्रदेयं कदाचन । दातारं नयतेऽधस्तादात्मानं च विशेषतः

അതുകൊണ്ട് അയോഗ്യനായ (അസമർത്ഥനായ) ഒരാൾക്ക് ദാനം ഒരിക്കലും നൽകരുത്. അത് ദാതാവിനെയും അധോഗതിയിലേക്കു വലിക്കും; ഗ്രഹീതാവിനെ പ്രത്യേകിച്ച് കൂടുതൽ പതനത്തിലാക്കും.

Verse 42

समर्थस्तारयेद्द्वौ तु काष्ठं शुष्कं यथा जले । यथा नौश्च तथा विद्वान्प्रापयेदपरं तटम्

എന്നാൽ സമർത്ഥനും യോഗ്യനുമായവൻ രണ്ടുപേരെയും കടത്തിവിടും—ജലത്തിൽ ഉണങ്ങിയ മരം പൊങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ. വള്ളം എങ്ങനെ മറുകരയിലെത്തിക്കുമോ, അതുപോലെ ആ ജ്ഞാനി മറ്റുള്ളവരെയും പരതീരത്തിലെത്തിക്കുന്നു.

Verse 43

आहिताग्निश्च गृह्णाति यः शूद्राणां प्रतिग्रहम् । इह जन्मनि शूद्रोऽसौ मृतः श्वा चोपजायते

ആഹിതാഗ്നിയായിരിക്കെ ശൂദ്രന്മാരിൽ നിന്നു ദാന-പ്രതിഗ്രഹം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ ഈ ജന്മത്തിൽ തന്നേ ശൂദ്രനാകുന്നു; മരിച്ച ശേഷം നായയോനിയിൽ ജനിക്കുന്നു।

Verse 44

वृथा क्लेशश्च जायेत ब्राह्मणे ह्यग्निहोत्रिणि । असत्प्रतिग्रहं कुर्वन्गुप्तं नीचस्य गर्हितम्

അഗ്നിഹോത്രി ബ്രാഹ്മണൻ നീചനിൽ നിന്നു രഹസ്യമായി നിന്ദ്യമായ അസത്-പ്രതിഗ്രഹം ചെയ്താൽ, അവനിൽ വ്യർത്ഥമായ ക്ലേശം മാത്രമേ ജനിക്കൂ।

Verse 45

अभोज्यः स भवेन्मर्त्यो दह्यते कारिषाग्निना । कटकारो भवेत्पश्चात्सप्त जन्म न संशयः

ഇത്തരക്കാരൻ അഭോജ്യനാകുന്നു; അവൻ ചാണകാഗ്നിയാൽ ദഹിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് ഏഴ് ജന്മം പായ/കൂട നിർമ്മിക്കുന്നവനാകുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 46

लज्जादाक्षिण्यलोभाच्च यद्दानं चोपरोधजम् । भृत्येभ्यश्च तु यद्दानं तद्वृथा निष्फलं भवेत्

ലജ്ജ, പുറംമര്യാദ, ലോഭം അല്ലെങ്കിൽ നിർബന്ധം മൂലം നൽകുന്ന ദാനവും, നിർബന്ധിതമായി ഭൃത്യർക്കു നൽകുന്ന ദാനവും—അവ എല്ലാം വ്യർത്ഥവും ഫലശൂന്യവും ആകുന്നു।

Verse 50

। अध्याय

ഇതി അധ്യായം സമാപ്തം।