Adhyaya 225

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेदलिकातीर्थमुत्तमम् । अलिका नाम गान्धर्वी कुशीला कुटिलाशया

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു: അവിടെ നിന്ന് ഒരു ക്രോശ ദൂരത്തിലുള്ള ഉത്തമമായ അലികാ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. അലിക എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ഗന്ധർവ്വ സ്ത്രീയുണ്ടായിരുന്നു, അവൾ ദുശ്ശീലയും കുടിലചിന്താഗതിക്കാരിയുമായിരുന്നു.

Verse 2

चित्रसेनस्य दौहित्री विद्यानन्दमृषिं गता । वव्रे ते स्वीकृता तेन दशवर्षाणि तं श्रिता

അവൾ ചിത്രസേനന്റെ കൊച്ചുമകളായിരുന്നു. അവൾ വിദ്യാനന്ദ ഋഷിയുടെ അടുക്കൽ ചെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വരിച്ചു, അദ്ദേഹം അവളെ സ്വീകരിച്ചു; പത്തു വർഷത്തോളം അവൾ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം താമസിച്ചു.

Verse 3

पतिं जघान तं सुप्तं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे । गत्वा निवेदयामास पितरं रत्नवल्लभम्

ഏതോ കാരണത്താൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ഭർത്താവിനെ അവൾ കൊന്നു; പിന്നീട് പോയി പിതാവായ രത്നവല്ലഭനെ വിവരം അറിയിച്ചു.

Verse 4

पित्रा मात्रा च संत्यक्ता बहुभिर्भर्त्सिता नृप । गर्भघ्नी त्वं पतिघ्नी त्वमिति दर्शय मा मुखम्

ഹേ രാജാവേ! മാതാപിതാക്കളാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളും അനേകരാൽ ഭർത്സിക്കപ്പെട്ടവളുമായ അവളോട്, 'നീ ഗർഭത്തെ നശിപ്പിച്ചവളാണ്, നീ ഭർത്താവിനെ കൊന്നവളാണ്, നിന്റെ മുഖം കാണിക്കരുത്' എന്ന് പറയപ്പെട്ടു.

Verse 5

ब्रह्मघ्नी याहि पापिष्ठे परित्यक्ता गृहाद्व्रज

'എടി ബ്രഹ്മഹത്യാ പാപം ചെയ്തവളേ! മഹാ പാപീ! ഇവിടെ നിന്ന് പോകൂ. നീ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവളാണ്, ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകൂ.'

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । इति दुःखान्विता मूढा ताभ्यां निर्भर्त्सिता सती । तनुं त्यक्तुं मनश्चक्रे प्राप्य तीर्थान्तरं क्वचित्

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായി, മോഹഗ്രസ്തയായി, അവരിരുവരാൽ കഠിനമായി ശാസിക്കപ്പെട്ട സതി, എവിടെയോ മറ്റൊരു തീർത്ഥത്തിലെത്തി ദേഹത്യാഗം ചെയ്യാൻ മനസ്സിൽ നിശ്ചയിച്ചു।

Verse 7

संपृच्छ्यमाना तीर्थानि ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिर । श्रुत्वा पापहरं तीर्थं रेवासागरसङ्गमे

ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ! അവൾ ബ്രാഹ്മണന്മാരോട് തീർത്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചപ്പോൾ, രേവാ (നർമ്മദ)യും സമുദ്രവും സംഗമിക്കുന്നിടത്തെ പാപഹര തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമ കേട്ടു।

Verse 8

तत्र पार्थ तपश्चक्रे निराहारा जितव्रता । कृच्छ्रातिकृच्छ्रपाराकमहासांतपनादिभिः

ഹേ പാർത്ഥാ! അവിടെ അവൾ നിരാഹാരയായി, വ്രതങ്ങളിൽ അചഞ്ചലയായി, കൃച്ഛ്രം, അതികൃച്ഛ്രം, പാരാകം, മഹാസാന്തപനം മുതലായ കഠിനാനുഷ്ഠാനങ്ങളാൽ തപസ്സു ചെയ്തു।

Verse 9

चान्द्रायणैर्ब्रह्मकूर्चैः कर्शयामास वै तनुम् । एवं वर्षशतं सार्द्धं व्यतीतं तपसा नृप

ചാന്ദ്രായണവും ബ്രഹ്മകൂർച്ചവും പോലുള്ള വ്രതങ്ങളാൽ അവൾ സത്യമായും തന്റെ ദേഹം ക്ഷീണിപ്പിച്ചു. ഹേ നൃപാ! ഇങ്ങനെ തപസ്സിൽ പൂർണ്ണ നൂറു വർഷം കഴിഞ്ഞു।

Verse 10

तस्या विशुद्धिमिच्छन्त्याः शिवध्यानार्चनादिभिः । ततः कतिपयाहोभिस्तस्या ज्ञात्वा हठं परम् । परितुष्टः शिवः प्राह पार्वत्या परिचोदितः

ശിവധ്യാനം, അർച്ചനം മുതലായവയിലൂടെ ശുദ്ധി ആഗ്രഹിച്ച അവളുടെ കാര്യത്തിൽ, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം അവളുടെ പരമ ദൃഢതപസ്സിനെ അറിഞ്ഞ്, പാർവതിയുടെ പ്രേരണയാൽ പ്രസന്നനായ ശിവൻ അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 11

ईश्वर उवाच । पुत्रि मा साहसं कार्षीः शुद्धदेहासि साम्प्रतम् । तुष्टोऽहं तपसा तेऽद्य वरं वरय वाञ्छितम्

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—മകളേ, ഇത്തരമൊരു സാഹസം ചെയ്യരുത്; ഇപ്പോൾ നിന്റെ ദേഹം ശുദ്ധമായിരിക്കുന്നു. നിന്റെ തപസ്സിൽ ഞാൻ ഇന്ന് പ്രസന്നൻ—നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വരം ചോദിക്കൂ।

Verse 12

अलिकोवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश वरार्हा यद्यहं मता । नानापापाग्नितप्ताया देहि शुद्धिं परां मम

അലിക പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവേശാ, നിങ്ങൾ പ്രസന്നനായി എന്നെ വരാർഹയെന്ന് കരുതുന്നുവെങ്കിൽ, അനേകം പാപങ്ങളുടെ അഗ്നിയിൽ ദഹിച്ച എനിക്ക് പരമശുദ്ധി ദയചെയ്യുക।

Verse 13

त्वं मे नाथो ह्यनाथायास्त्वमेव जगतां गुरुः । दीनानाथसमुद्धर्ता शरण्यः सर्वदेहिनाम्

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് എന്റെ നാഥൻ; ഞാൻ അനാഥയാണ്. നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ലോകങ്ങളുടെ ഗുരു. ദീനരും നിരാശ്രിതരുമായവരെ ഉയർത്തുന്നവൻ, സർവ്വ ദേഹികളുടെയും ശരണ്യൻ നിങ്ങൾ തന്നെ।

Verse 14

ईश्वर उवाच । त्वं भद्रे शुद्धदेहासि मा किंचिदनुशोचिथाः । स्वनाम्ना स्थापयित्वेह मां ततः स्वर्गमेष्यसि

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ഭദ്രേ, നിന്റെ ദേഹം ശുദ്ധമാണ്; അല്പവും ദുഃഖിക്കരുത്. ഇവിടെ എന്നെ നിന്റെ നാമത്തിൽ സ്ഥാപിക്കൂ; പിന്നെ നീ സ്വർഗം പ്രാപിക്കും।

Verse 15

इत्युक्त्वा देवदेवेशस्तत्रैवान्तरधीयत । अलिकापि ततो भक्त्या स्नात्वा संस्थाप्य शङ्करम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദേവദേവേശ്വരൻ അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. തുടർന്ന് അലികയും ഭക്തിയോടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ശങ്കരനെ സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 16

दत्त्वा दानं च विप्रेभ्यो लोकमाप महोत्कटम् । पितरं च समासाद्य मातरं च युधिष्ठिर

ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ദാനം നൽകി അവൾ അത്യുജ്ജ്വലമായ ദിവ്യലോകം പ്രാപിച്ചു; അവിടെ, ഹേ യുധിഷ്ഠിര, പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും കൂടി കണ്ടുമുട്ടി।

Verse 17

तैश्च संमानिता प्रीत्या बन्धुभिः सालिका ततः । विमानवरमारूढा दिव्यमालान्विता नृप

ആ ബന്ധുക്കൾ സ്നേഹത്തോടെ ആദരിച്ചതിനുശേഷം ശാലിക, ഹേ നൃപ, ദിവ്യമാലകളാൽ അലങ്കരിച്ച ശ്രേഷ്ഠ വിമാനം കയറി।

Verse 18

गौरीलोकमनुप्राप्तसखित्वेऽद्यापि मोदते । ततः प्रभृति तत्पार्थ विख्यातमलिकेश्वरम्

ഗൗരീലോകത്തിൽ സഖ്യത പ്രാപിച്ച് അവൻ ഇന്നും ആനന്ദിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഹേ പാർഥ, അന്നുമുതൽ ഈ ക്ഷേത്രം ‘അലികേശ്വരം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി।

Verse 19

तत्र तीर्थे तु या नारी पुरुषो वा युधिष्ठिर । स्नात्वा सम्पूजयेद्भक्त्या महादेवमुमायुतम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ, ഹേ യുധിഷ്ഠിര, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ—സ്നാനം ചെയ്ത് ഉമാസഹിതനായ മഹാദേവനെ ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കണം।

Verse 20

स पापैर्विविधैर्मुक्तो लोकमाप्नोति शांकरम् । मानसं वाचिकं पापं कायिकं यत्पुरा कृतम्

അവൻ പലവിധ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനായി ശങ്കരന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കുന്നു. മുമ്പ് മനസ്സാൽ, വാക്കാൽ, ശരീരാൽ ചെയ്ത പാപങ്ങൾ എല്ലാം നശിക്കുന്നു।

Verse 21

सर्वं तद्विलयं याति भोजयित्वा द्विजान्सदा । दीपं दत्त्वा च देवाग्रे न रोगैः परिभूयते

എപ്പോഴും ദ്വിജന്മാർക്ക് ഭോജനം നൽകുന്നവന്റെ സകല പാപവും ലയിക്കുന്നു. ദേവസന്നിധിയിൽ ദീപദാനം ചെയ്താൽ അവൻ രോഗങ്ങളാൽ ഒരിക്കലും കീഴടക്കപ്പെടുകയില്ല.

Verse 22

धूपपात्रं विमानं च घण्टां कलशमेव च । दत्त्वा देवाय राजेन्द्र शाक्रं लोकमवाप्नुयात्

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ദേവനു ധൂപപാത്രം, (പ്രതീക) വിമാനം, ഘണ്ട, കൂടാതെ കലശം ദാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ ശക്രലോകം (ഇന്ദ്രലോകം) പ്രാപിക്കും.