Adhyaya 150

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज कुसुमेश्वरमुत्तमम् । दक्षिणे नर्मदाकूले उपपातकनाशनम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, മഹാരാജാവേ, നർമദയുടെ തെക്കൻ തീരത്തിലുള്ള ഉത്തമ കുസുമേശ്വരനിലേക്കു പോകുക; അവൻ ഉപപാതകങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നവൻ.

Verse 2

कामेन स्थापितो देवः कुसुमेश्वरसंज्ञितः । ख्यातः सर्वेषु लोकेषु देवदेवः सनातनः

കാമൻ സ്ഥാപിച്ച ഈ ദേവൻ ‘കുസുമേശ്വരൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനായി. സർവലോകങ്ങളിലും ഖ്യാതനായ, ദേവദേവൻ, സനാതന പ്രഭുവാണ് അദ്ദേഹം.

Verse 3

कामो मनोभवो विश्वः कुसुमायुधचापभृत् । स कामान् ददाति सर्वान् पूजितो मीनकेतनः

കാമൻ—മനോഭവൻ, വിശ്വവ്യാപി, പുഷ്പായുധവും ധനുസ്സും ധരിച്ചവൻ—മീനകേതനനായി പൂജിക്കപ്പെടുമ്പോൾ എല്ലാ ഇഷ്ടകാമനകളും നൽകുന്നു.

Verse 4

तेन निर्दग्धकायेन चाराध्य परमेश्वरम् । अनङ्गेन तथा प्राप्तमङ्गित्वं नर्मदातटे

അപ്പോൾ ദഗ്ധദേഹനായ അനംഗൻ പരമേശ്വരനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിച്ചു; ഇങ്ങനെ നർമദാതീരത്ത് അവന് വീണ്ടും ദേഹധാരണം ലഭിച്ചു.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । अङ्गिभृतस्य नाशत्वमनङ्गस्य तु मे वद । न श्रुतं न च मे दृष्टं भूतपूर्वं कदाचन

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ദേഹധാരിയുടെ നാശം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു? അനംഗൻ (കാമദേവൻ) എങ്ങനെ ഉദ്ഭവിച്ചു? ഇത് ഞാൻ ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ല; മുമ്പൊരിക്കലും ഇങ്ങനെ കണ്ടിട്ടില്ല।

Verse 6

एतत्सर्वं यथा वृत्तमाचक्ष्व द्विजसत्तम । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र भीमार्जुनयमैः सह

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ സംഭവിച്ചതോ അങ്ങനെ തന്നെ വിശദമായി പറയുക. ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ! ഭീമൻ, അർജുനൻ, യമജന്മാരോടൊപ്പം ഞാൻ ഇത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आदौ कृतयुगे तात देवदेवो महेश्वरः । तपश्चचार विपुलं गङ्गासागरसंस्थितः

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—താതാ! കൃതയുഗത്തിന്റെ ആദിയിൽ ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ ഗംഗാസാഗരത്തിൽ വസിച്ച് മഹത്തായ തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 8

तेन सम्पादिता लोकास्तपसा ससुरासुराः । जग्मुस्ते शरणं सर्वे देवदेवं शचीपतिम्

അവന്റെ തപസ്സുകൊണ്ട് ദേവാസുരന്മാരോടുകൂടിയ ലോകങ്ങൾ കലങ്ങിപ്പോയി. അതിനാൽ എല്ലാവരും ദേവദേവനായ ശചീപതി (ഇന്ദ്രൻ)യുടെ ശരണം തേടി।

Verse 9

व्यापकः सर्वभूतानां देवदेवो महेश्वरः । संतापयति लोकांस्त्रींस्तन्निवारय गोपते

സകലഭൂതങ്ങളിലും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ ത്രിലോകങ്ങളെയും ദഹിപ്പിക്കുന്നു; ഹേ ദേവാധിപൻ (ഇന്ദ്രാ), അത് തടയുക।

Verse 10

श्रुत्वा तद्वचनं तेषां देवानां बलवृत्रहा । चिन्तयामास मनसा तपोविघ्नायचादिशत्

ദേവന്മാരുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശക്തനായ വൃത്രഹന്താവായ ഇന്ദ്രൻ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു; ആ തപസ്സിന് വിഘ്നം വരുത്താൻ ആജ്ഞ നൽകി।

Verse 11

अप्सरां मेनकां रम्भां घृताचीं च तिलोत्तमाम् । वसन्तं कोकिलं कामं दक्षिणानिलमुत्तमम्

അവൻ അപ്സരസ്സുകളായ മേനക, രംഭ, ഘൃതാചി, തിലോത്തമ എന്നിവരെയും, കൂടാതെ വസന്തത്തെയും കുയിലിനെയും കാമദേവനെയും ശ്രേഷ്ഠമായ ദക്ഷിണാനിലത്തെയും വിളിച്ചു വരുത്തി।

Verse 12

गत्वा तत्र महादेवं तपश्चरणतत्परम् । क्षोभयध्वं यथान्यायं गङ्गासागरवासिनम्

“അവിടെ ചെന്നു തപശ്ചരണത്തിൽ പൂർണ്ണമായി ലീനനായ, ഗംഗാസാഗരവാസിയായ മഹാദേവനെ യഥോചിത മാർഗ്ഗങ്ങളാൽ ക്ഷോഭിപ്പിച്ച് വ്യാകുലപ്പെടുത്തുക.”

Verse 13

एवमुक्तास्तु ते सर्वे देवराजेन भारत । देवाप्सरःसमोपेता जग्मुस्ते हरसन्निधौ

ദേവരാജനായ ഇന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹേ ഭാരതാ, അവർ എല്ലാവരും ദേവാപ്സരസ്സുകളുടെ സംഘത്തോടുകൂടി ഹരന്റെ (ശിവന്റെ) സന്നിധിയിലേക്കു പോയി।

Verse 14

वसन्तमासे कुसुमाकराकुले मयूरदात्यूहसुकोकिलाकुले । प्रनृत्य देवाप्सरगीतसंकुले प्रवाति वाते यमनैरृताकुले

വസന്തമാസത്തിൽ, പുഷ്പങ്ങളാൽ ഉദ്യാനം നിറഞ്ഞു, മയൂർ, ദാത്യൂഹ, ശുക, കുയിൽ എന്നിവയുടെ കലരവം മുഴങ്ങുന്നു; ദേവാപ്സരസ്സുകളുടെ ഗീത-നൃത്തങ്ങളാൽ അത് സങ്കുലമാകുമ്പോൾ—യമനും നൈഋതനും ഉണർത്തുന്ന ഭീതിഛായകൾ നിറഞ്ഞ കാറ്റ് വീശുന്നു।

Verse 15

तेन संमूर्छिताः सर्वे संसर्गाच्च खगोत्तमाः । मधुमाधवगन्धेन सकिन्नरमहोरगाः

ആ മായാപ്രഭാവത്താൽ എല്ലാവരും മൂർച്ചിതരായി; ആ സമ്പർക്കം മൂലം ഖഗോത്തമന്മാരും കിന്നരന്മാരും മഹോരഗങ്ങളും മധു-മാധവസൗരഭത്തിൽ മത്തന്മാരായി।

Verse 16

यावदालोकते तावत्तद्वनं व्याकुलीकृतम् । वीक्षते मदनाविष्टं दशावस्थागतं जनम्

കണ്ണെത്തുന്നത്ര ദൂരമൊക്കെയും ആ വനമാകെ വ്യാകുലമായി; ജനങ്ങൾ കാമാവിഷ്ടരായി പലവിധ അവസ്ഥകളിൽ പതിച്ചവരായി കാണപ്പെട്ടു।

Verse 17

देवदेवोऽपि देवानामवस्थात्रितयं गतः । सात्त्विकीं राजसीं राजंस्तामसीं तां शृणुष्व मे

ദേവദേവനും മൂന്നു വിധ അവസ്ഥകളിലേക്കു പ്രവേശിച്ചു; രാജാവേ, എന്നിൽ നിന്നു കേൾക്കുക—സാത്ത്വികം, രാജസം, താമസം।

Verse 18

एकं योगसमाधिना मुकुलितं चक्षुर्द्वितीयं पुनः पार्वत्या जघनस्थलस्तनतटे शृङ्गारभारालसम् । अन्यद्दूरनिरस्तचापमदनक्रोधानलोद्दीपितं शम्भोर्भिन्नरसं समाधिसमये नेत्रत्रयं पातु वः

ശംഭുവിന്റെ ത്രിനേത്രങ്ങൾ നിങ്ങളെ കാത്തുകൊള്ളട്ടെ—ഒന്ന് യോഗസമാധിയിൽ നിമീലിതം; രണ്ടാമത് പാർവതിയുടെ ജഘനസ്ഥലത്തും സ്തനതടത്തും ശൃംഗാരഭാരത്താൽ അലസമായത്; മൂന്നാമത് ദൂരെയെറിഞ്ഞ ധനുസ്സുള്ള മദനനോടുള്ള ക്രോധാഗ്നിയിൽ ജ്വലിച്ച്, സമാധിക്ഷണത്തിൽ ഭിന്നതേജസ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്।

Verse 19

एवं दृष्टः स देवेन सशरः सशरासनः । भस्मीभूतो गतः कामो विनाशः सर्वदेहिनाम्

ഇങ്ങനെ ദേവന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽപ്പെട്ടതുമാത്രം കാമൻ—അമ്പുകളും ധനുസ്സും സഹിതം—ഭസ്മമായി അകന്നു; ദേഹധാരികൾക്ക് വിനാശകാരകമായ കാമനയായി മാറി।

Verse 20

कामं दृष्ट्वा क्षयं यातं तत्र देवाप्सरोगणाः । भीता यथागतं सर्वे जग्मुश्चैव दिशो दश

അവിടെ കാമൻ നശിച്ചതുകണ്ട് ദേവന്മാരുടെയും അപ്സരസ്സുകളുടെയും സംഘം ഭീതരായി; വന്നതുപോലെ തന്നെ എല്ലാവരും പത്തു ദിക്കുകളിലേക്കു ചിതറി പോയി।

Verse 21

कामेन रहिता लोकाः ससुरासुरमानवाः । ब्रह्माणं शरणं जग्मुर्देवा इन्द्रपुरोगमाः

കാമം അകന്നതോടെ ദേവ-അസുര-മാനവ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം ക്ഷീണിച്ചു; അപ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ മുൻപന്തിയിൽ ദേവന്മാർ ബ്രഹ്മാവിനെ ശരണം പ്രാപിച്ചു।

Verse 22

सीदमानं जगद्दृष्ट्वा तमूचुः परमेष्ठिनम् । जानासि त्वं जगच्छेषं प्रभो मैथुनसम्भवात्

ലോകം ക്ഷയത്തിലേക്ക് വീഴുന്നതു കണ്ടു അവർ പരമേഷ്ഠി ബ്രഹ്മാവിനോട് പറഞ്ഞു—“പ്രഭോ! സൃഷ്ടി ദാമ്പത്യസംയോഗജന്യമാണ്; അതിനാൽ ലോകത്തിന്റെ ശേഷിച്ച മാർഗം നിങ്ങൾക്കറിയാം.”

Verse 23

प्रजाः सर्वा विशुष्यन्ति कामेन रहिता विभो

ഹേ വിഭോ! കാമം ഇല്ലാത്തതിനാൽ എല്ലാ പ്രജകളും വാടിപ്പോകുന്നു।

Verse 24

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां देवानां प्रपितामहः । जगाम सहितस्तत्र यत्र देवो महेश्वरः

ദേവന്മാരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പ്രപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ്, അവരോടൊപ്പം, ദേവനായ മഹേശ്വരൻ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പോയി।

Verse 25

अतोषयज्जगन्नाथं सर्वभूतमहेश्वरम् । स्तुतिभिस्तण्डकैः स्तोत्रैर्वेदवेदाङ्गसम्भवैः

അവൻ വേദ‑വേദാംഗജന്യമായ സ്തുതികളും തണ്ഡകഛന്ദസ്സുകളും സ്തോത്രങ്ങളും കൊണ്ടു ജഗന്നാഥൻ—സർവ്വഭൂത മഹേശ്വരനെ പ്രസന്നനാക്കി।

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो देवानां परमेश्वरः । उवाच मधुरां वाणीं देवान्ब्रह्मपुरोगमान्

അപ്പോൾ തൃപ്തനായ മഹാദേവൻ, ദേവന്മാരുടെ പരമേശ്വരൻ, ബ്രഹ്മാവ് മുൻപിൽ നിൽക്കുന്ന ദേവന്മാരോട് മധുരവാണിയിൽ പറഞ്ഞു।

Verse 27

किं कार्यं कश्च सन्तापः किं वागमनकारणम् । देवतानामृषीणां च कथ्यतां मम माचिरम्

എന്താണ് കാര്യം, എന്താണ് ഈ സങ്കടം? വരവിന്റെ കാരണം എന്ത്? ദേവന്മാരേയും ഋഷിമാരേയും, വൈകാതെ എനിക്ക് പറയുക।

Verse 28

देवा ऊचुः । कामनाशाज्जगन्नाशो भवितायं चराचरे । त्रैलोक्यं त्वं पुनः शम्भो उत्पादयितुमर्हसि

ദേവന്മാർ പറഞ്ഞു—കാമൻ നശിച്ചാൽ ചരാചര ലോകം നശിക്കും. ഹേ ശംഭോ, ത്രിലോകം വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത് നിങ്ങളാണ്।

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां विमृश्य परमेश्वरः । चिन्तयामास कामस्य विग्रहं भुवि दुर्लभम्

അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് പരമേശ്വരൻ ആലോചിച്ചു; ഭൂമിയിൽ ദുർലഭമായ കാമന്റെ വിഗ്രഹം (ദേഹരൂപം) സംബന്ധിച്ച് ചിന്തിച്ചു തുടങ്ങി।

Verse 30

आजगाम ततः शीघ्रमनङ्गो ह्यङ्गतां गतः । प्राणदः सर्वभूतानां पश्यतां नृपसत्तम

അനന്തരം അനംഗൻ (കാമദേവൻ) ദേഹധാരിയായി വേഗത്തിൽ എത്തി—സകലഭൂതങ്ങൾക്കും പ്രാണദാതാവ്—ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, എല്ലാവരും നോക്കിനിൽക്കെ।

Verse 31

ततः शङ्खनिनादेन भेरीणां निःस्वनेन च । अभ्यनन्दंस्ततो देवं सुरासुरमहोरगाः

പിന്നീട് ശംഖനാദവും ഭേരികളുടെ ഗംഭീരധ്വനിയും മുഴങ്ങെ, ദേവനെ ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും മഹോരഗങ്ങളും ഒരുപോലെ അഭിനന്ദിച്ചു।

Verse 32

नमस्ते देवदेवेश कृतार्थाः सुरसत्तमाः । विसर्जिताः पुनर्जग्मुर्यथागतमरिन्दम

“ഹേ ദേവദേവേശാ, നമസ്കാരം”—എന്ന് പറഞ്ഞു കൃതാർത്ഥരായ ദേവശ്രേഷ്ഠർ, അനുമതി ലഭിച്ച്, ഹേ അരിന്ദമ, വന്ന വഴിയേ തന്നെ മടങ്ങിപ്പോയി।

Verse 33

गतेषु सर्वदेवेषु कामदेवोऽपि भारत । तपश्चचार विपुलं नर्मदातटमाश्रितः

സകല ദേവന്മാരും പോയശേഷം, ഹേ ഭാരതാ, കാമദേവനും നർമദാതീരം ആശ്രയിച്ച് മഹത്തായ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 34

तपोजपकृशीभूतो दिव्यं वर्षशतं किल । महाभूतैर्विघ्नकरैः पीड्यमानः समन्ततः

തപസ്സും ജപവും കൊണ്ട് അദ്ദേഹം ക്ഷീണിച്ചു; സത്യമായി നൂറു ദിവ്യവർഷം, വിഘ്നം സൃഷ്ടിക്കുന്ന മഹാഭൂതങ്ങൾ ചുറ്റുമെല്ലാം നിന്ന് പീഡിപ്പിച്ചു।

Verse 35

आत्मविघ्नविनाशार्थं संस्मृतः कुण्डलेश्वरः । चकार रक्षां सर्वत्र शरपाते नृपोत्तम

സ്വന്തം വിഘ്നങ്ങൾ നശിപ്പാൻ അവൻ കുണ്ഡലേശ്വരനെ സ്മരിച്ചു; അമ്പുവർഷത്തിനിടയിലും, ഹേ നൃപോത്തമ, കുണ്ഡലേശ്വരൻ എല്ലാടവും രക്ഷ ചെയ്തു।

Verse 36

ततस्तुष्टो महादेवो दृढभक्त्या वरप्रदः । वरेण छन्दयामास कामं कामविनाशनः

അപ്പോൾ ദൃഢഭക്തിയിൽ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ, വരദാതാവായി, കാമവിനാശകനായി, കാമനോട്—“ഇഷ്ടമായ വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക” എന്നു അനുഗ്രഹിച്ചു।

Verse 37

ज्ञात्वा तुष्टं महादेवमुवाच झषकेतनः । प्रणतः प्राञ्जलिर्भूत्वा देवदेवं त्रिलोचनम्

മഹാദേവൻ തൃപ്തനാണെന്ന് അറിഞ്ഞ് ഝഷകേതനൻ (കാമദേവൻ) പറഞ്ഞു—വണങ്ങി, കൈകൂപ്പി, ദേവദേവനായ ത്രിലോചനനോട്।

Verse 38

यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र तीर्थे जगन्नाथ सदा संनिहितो भव

“നീ തൃപ്തനാണെങ്കിൽ, ഹേ ദേവേശാ—എനിക്ക് വരം നൽകേണ്ടതാണെങ്കിൽ—ഹേ ജഗന്നാഥാ, ഈ തീർത്ഥത്തിൽ സദാ സന്നിഹിതനായി ഇരിക്കണം।”

Verse 39

तथेति चोक्त्वा वचनं देवदेवो महेश्वरः । जगामाकाशमाविश्य स्तूयमानोऽप्सरोगणैः

“തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞ് ദേവദേവനായ മഹേശ്വരൻ ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് പുറപ്പെട്ടു; അപ്സരാഗണങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തെ സ്തുതിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 40

गते चादर्शनं देवे कामदेवो जगद्गुरुम् । स्थापयामास राजेन्द्र कुसुमेश्वरसंज्ञितम्

ദേവൻ ദർശനാതീതനായ ശേഷം, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, കാമദേവൻ അവിടെ ജഗദ്ഗുരുവായ ശിവനെ “കുസുമേശ്വരൻ” എന്ന നാമത്തിൽ സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युपवासपरायणः । चैत्रमासे चतुर्दश्यां मदनस्य दिनेऽथवा

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും സ്നാനം ചെയ്ത് ഉപവാസനിഷ്ഠനായി ഇരുന്നാൽ—ചൈത്രമാസത്തിലെ ചതുര്ദശിയിലോ, അല്ലെങ്കിൽ മദനൻ (കാമൻ)ക്ക് പവിത്രമായ ദിനത്തിലോ—

Verse 42

प्रभाते विमले प्राप्ते स्नात्वा पूज्य दिवाकरम् । तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः

നിർമലമായ പ്രഭാതം വന്നപ്പോൾ സ്നാനം ചെയ്ത് സൂര്യദേവനെ പൂജിക്കണം; തുടർന്ന് എള്ള് കലർത്തിയ ജലത്തോടെ പിതൃദേവതകൾക്ക് തർപ്പണം ചെയ്യണം.

Verse 43

कृत्वा स्नानं विधानेन पूजयित्वा च तं नृप । पिण्डनिर्वपणं कुर्यात्तस्य पुण्यफलं शृणु

ഹേ നൃപാ, വിധിപൂർവം സ്നാനം ചെയ്ത് അവനെ പൂജിച്ച ശേഷം പിണ്ഡനിർവപണം ചെയ്യണം; അതിന്റെ പുണ്യഫലം കേൾക്കുക.

Verse 44

सत्त्रयाजिफलं यच्च लभते द्वादशाब्दिकम् । पिण्डदानात्फलं तच्च लभते नात्र संशयः

പന്ത്രണ്ടു വർഷം സത്രയജ്ഞം ചെയ്തവൻ നേടുന്ന ഫലം ഏതോ, അതേ ഫലം പിണ്ഡദാനത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 45

अङ्कुल्लमूले यः पिण्डं पित्ःनुद्दिश्य दापयेत् । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

അങ്കുള്ള വൃക്ഷത്തിന്റെ മൂലത്തിൽ പിതൃകളെ ഉദ്ദേശിച്ച് പിണ്ഡദാനം ചെയ്യിക്കുന്നവന്റെ പിതാമഹന്മാർ പന്ത്രണ്ടു വർഷം തൃപ്തി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 46

कृमिकीटपतङ्गा ये तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । प्राप्नुवन्ति मृताः स्वर्गं किं पुनर्ये नरा मृताः

ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ കൃമികളും കീടങ്ങളും പതംഗങ്ങളും പോലും മരിച്ചാൽ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു; പിന്നെ അവിടെ മരിക്കുന്ന മനുഷ്യരെക്കുറിച്ച് എന്തു പറയണം।

Verse 47

संन्यासं कुरुते योऽत्र जितक्रोधो जितेन्द्रियः । कुसुमेशे नरो भक्त्या स गच्छेच्छिवमन्दिरम्

ഇവിടെ കുസുമേശത്തിൽ ക്രോധം ജയിച്ച് ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് സന്ന്യാസം സ്വീകരിക്കുന്നവൻ ഭക്തിയോടെ ശിവധാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു।

Verse 48

तत्र दिव्याप्सरोभिश्च देवगन्धर्वगायनैः । क्रीडते सेव्यमानस्तु कल्पकोटिशतं नृप

ഹേ നൃപാ, അവിടെ ദിവ്യ അപ്സരസ്സുകളും ദേവഗന്ധർവ്വ ഗായകരും സേവിക്കുമ്പോൾ, അവൻ നൂറുകോടി കല്പങ്ങൾ വരെ ക്രീഡിച്ച് ആനന്ദിക്കുന്നു।

Verse 49

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । जायते राजराजेन्द्रैः पूज्यमानो नृपो महान्

ആ കാലം പൂർത്തിയായാൽ, അവൻ ഇവിടെ മനുഷ്യജന്മം പ്രാപിച്ച് മഹാരാജാവായി ജനിക്കുന്നു; രാജാധിരാജന്മാരാലും പൂജിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 50

सुरूपः सुभगो वाग्मी विक्रान्तो मतिमाञ्छुचिः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वव्याधिविवर्जितः

അവൻ സുന്ദരരൂപനും ഭാഗ്യവാനും വാഗ്മിയും പരാക്രമിയും ബുദ്ധിമാനും ശുദ്ധനുമാകുന്നു. അവൻ നൂറുവർഷത്തിലധികം ജീവിച്ച് എല്ലാ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനായി ഇരിക്കും.

Verse 51

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थकोटिशताधिकम् । कुसुमेशेति विख्यातं सर्वदेवनमस्कृतम्

ഈ പുണ്യം പാപഹരമാണ്; കോടിശതാധിക തീർത്ഥങ്ങളെക്കാളും മഹത്തരം. ഇത് ‘കുസുമേശ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധവും സർവ്വദേവന്മാർ നമസ്കരിക്കുന്നതുമാണ്.

Verse 150

। अध्याय

അധ്യായം (അധ്യായ-സൂചകം).