Adhyaya 115

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज तीर्थमङ्गारकं परम् । रूपदं सर्वलोकानां विश्रुतं नर्मदातटे

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാരാജാവേ, തുടർന്ന് നർമദാതീരത്ത് പ്രസിദ്ധമായ, സർവ്വജനങ്ങൾക്കും സൗന്ദര്യവും ശ്രേയസ്സും നൽകുന്ന പരമ അങ്കാരക തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം।

Verse 2

अङ्गारकेण राजेन्द्र पुरा तप्तं तपः किल । अर्बुदं च निखर्वं च प्रयुतं वर्षसंख्यया

ഹേ രാജേന്ദ്രാ, പുരാതനകാലത്ത് അങ്കാരകൻ അവിടെ തപസ്സു ചെയ്തുവെന്ന് പറയുന്നു—വർഷസംഖ്യയായി അർബുദം, നിഖർവം, പ്രയുതം വരെ അതിദീർഘകാലം।

Verse 3

ततस्तुष्टो महादेवः परया कृपया नृप । प्रत्यक्षदर्शी भगवानुवाच क्षितिनन्दनम्

അപ്പോൾ, ഹേ നൃപാ, പരമ കരുണയാൽ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ—പ്രത്യക്ഷദർശിയായ ഭഗവാൻ—ഭൂമിപുത്രനോട് അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 4

वरदोऽस्मि महाभाग दुर्लभं त्रिदशैरपि । वरं दास्याम्यहं वत्स ब्रूहि यत्ते विवक्षितम्

ഹേ മഹാഭാഗാ, ഞാൻ വരദാതാവാണ്; ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമായ വരം നൽകാം. വത്സാ, നിനക്ക് അഭിലഷിതമായത് പറയുക।

Verse 5

अङ्गारक उवाच । तव प्रसादाद्देवेश सर्वलोकमहेश्वर । ग्रहमध्यगतो नित्यं विचरामि नभस्तले

അങ്കാരകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവേശാ, ഹേ സർവ്വലോക മഹേശ്വരാ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ ഗ്രഹങ്ങളുടെ മദ്ധ്യേ സ്ഥിതനായി നിത്യം ആകാശമണ്ഡലത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു।

Verse 6

यावद्धराधरो लोके यावच्चन्द्रदिवाकरौ । नद्यो नदाः समुद्राश्च वरो मे चाक्षयो भवेत्

ലോകത്തിൽ പർവതങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, നദികളും ഒഴുക്കുകളും സമുദ്രങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നത്രയും—എന്റെ ഈ വരം അക്ഷയമായിരിക്കട്ടെ।

Verse 7

एवमस्त्विति देवेशो दत्त्वा वरमनुत्तमम् । जगामाकाशमाविश्य वन्द्यमानः सुरासुरैः

ദേവേശൻ “ഏവമസ്തു” എന്നു അരുളി, അനുത്തമമായ വരം നൽകി; പിന്നെ ആകാശത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് പ്രസ്ഥാനം ചെയ്തു, ദേവാസുരന്മാർ എല്ലാവരും വന്ദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ।

Verse 8

भूमिपुत्रस्ततस्तस्मिन्स्थापयामास शङ्करम् । गतः सुरालये लोके ग्रहभावे निवेशितः

അപ്പോൾ ഭൂമിപുത്രൻ അതേ സ്ഥലത്ത് ശങ്കരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. തുടർന്ന് അവൻ സുരലോകത്തിലേക്ക് പോയി, ഗ്രഹദേവതയുടെ നിലയിൽ നിയമിതനായി।

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्परमेश्वरम् । हुतहोमो जितक्रोधः सोऽश्वमेधफलं लभेत्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് പരമേശ്വരനെ പൂജിച്ച്, അഗ്നിയിൽ ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ച് ഹോമം ചെയ്ത്, ക്രോധം ജയിച്ചവൻ—അശ്വമേധയാഗഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 10

चतुर्थ्यङ्गारके यस्तु स्नात्वा चाभ्यर्चयेद्ग्रहम् । अङ्गारकं विधानेन सप्तजन्मानि भारत

ഓ ഭാരതാ! അങ്കാരകവാരം (ചൊവ്വ) വരുന്ന ചതുര്ഥിയിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, വിധിപൂർവ്വം ഗ്രഹദേവൻ അങ്കാരകനെ അർച്ചിക്കുന്നവൻ—ഏഴ് ജന്മങ്ങളോളം ശുഭഫലം പ്രാപിക്കും।

Verse 11

दशयोजनविस्तीर्णे मण्डले रूपवान् भवेत् । तत्रैव ता मृतो जन्तुः कामतोऽकामतोऽपि वा । रुद्रस्यानुचरो भूत्वा तेनैव सह मोदते

ദശ യോജന വ്യാപ്തിയുള്ള ആ മണ്ഡലത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ രൂപലാവണ്യസമ്പന്നനാകുന്നു. അവിടെയേ തന്നെ ഏതൊരു ജീവിയും ഇച്ഛയാലോ അനിച്ഛയാലോ മരിച്ചാൽ, അവൻ രുദ്രന്റെ അനുചരനായി ആ പ്രഭുവിനോടൊപ്പം ആനന്ദിക്കുന്നു।

Verse 115

। अध्याय

അധ്യായം. (ഗ്രന്ഥത്തിൽ അധ്യായ-സമാപ്തി സൂചിപ്പിക്കുന്ന കുറിപ്പ്.)