शङ्खचूडस्य मायायुद्धं तथा माहेश्वरास्त्रप्रभावः | Śaṅkhacūḍa’s Māyā-Warfare and the Power of the Māheśvara Astra
ഈ അധ്യായത്തിൽ യുദ്ധവിവരണം ബാഹ്യസമരത്തിൽ നിന്ന് ശക്തിതത്ത്വത്തിന്റെ ആഴത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. തന്റെ സൈന്യം നശിച്ചതുകണ്ട് ദാനവാധിപൻ ശങ്കചൂഡൻ ക്രുദ്ധനായി ശിവനെ നേരിട്ടുള്ള യുദ്ധത്തിന് വെല്ലുവിളിച്ച് രണഭൂമിയിൽ അചഞ്ചലമായി നിൽക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവൻ ശങ്കരനിലേക്കു പാഞ്ഞെത്തി ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളുടെ പ്രഹാരവും മഴപോലെ അമ്പുവർഷവും നടത്തുന്നു. തുടർന്ന് മറഞ്ഞതും ഭയജനകവും ദേവന്മാർക്കും ദുഷ്കരമായി ഗ്രഹിക്കാവുന്നതുമായ പല രൂപങ്ങളിലുള്ള മായയെ അവൻ പ്രയോഗിക്കുന്നു. ശിവൻ ആ മായാപ്രപഞ്ചങ്ങളെ കണ്ടു ലീലാഭാവത്തിൽ സർവമായാനാശകമായ, പരമദീപ്തമായ മാഹേശ്വരാസ്ത്രം വിടുന്നു. ശിവതേജസ്സാൽ ദാനവന്റെ മായ ക്ഷണത്തിൽ തകർന്നു വീഴുന്നു; മുമ്പ് ശക്തമായിരുന്ന ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളും നിസ്തേജമാകുന്നു. ശിവൻ ശൂലം ധരിച്ചു നിർണായക പ്രഹാരത്തിന് നീങ്ങുമ്പോൾ അശരീരവാണി ഇടപെട്ട് സംയമം അപേക്ഷിക്കുന്നു—ശിവന് ക്ഷണത്തിൽ ലോകം പോലും സംഹരിക്കാം; ഒരുദാനവവധം കഴിവിന്റെ പ്രശ്നമല്ല, നിശ്ചിതകാലവും ധർമ്മക്രമവും അനുസരിച്ചുള്ളതാണ്. മായയും അസ്ത്രങ്ങളും നിബന്ധനാപേക്ഷിതം, ശിവന്റെ പരമാധികാരം നിർപേക്ഷം എന്നതാണ് അധ്യായത്തിന്റെ സാരം.
Shlokas
Verse 1
सनत्कुमार उवाच । स्वबलं निहतं दृष्ट्वा मुख्यं बहुतरं ततः । तथा वीरान् प्राणसमान् चुकोपातीव दानवः
സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—തന്റെ സൈന്യം, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രധാനവും അനേകം യോദ്ധാക്കളും നിഹതരായതു കണ്ടും, പ്രാണസമാന പ്രിയവീരന്മാരും വീണതു കണ്ടും ആ ദാനവൻ അത്യന്തം ക്രുദ്ധനായി ജ്വലിച്ചു.
Verse 2
उवाच वचनं शंभुं तिष्ठाम्याजौ स्थिरो भव । किमेतैर्निहतैर्मेद्य संमुखे समरं कुरु
അവൻ ശംഭുവിനോട് പറഞ്ഞു—“ഞാൻ യുദ്ധത്തിൽ അചഞ്ചലമായി നിൽക്കുന്നു; നീയും സ്ഥിരനാകുക. ഇവരെ വധിച്ചിട്ട് എന്തു പ്രയോജനം? എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് എന്നോടേ സമരം ചെയ്യുക.”
Verse 3
इत्युक्त्वा दानवेन्द्रोसौ सन्नद्धस्समरे मुने । अगच्छन्निश्चयं कृत्वाऽभिमुखं शंकरस्य च
മുനേ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ ദാനവേന്ദ്രൻ യുദ്ധത്തിനായി പൂർണ്ണമായി സന്നദ്ധനായി, ദൃഢനിശ്ചയം ചെയ്ത് ശങ്കരന്റെ അഭിമുഖമായി പുറപ്പെട്ടു.
Verse 4
दिव्यान्यस्त्राणि चिक्षेप महारुद्राय दानवः । चकार शरवृष्टिञ्च तोयवृष्टिं यथा घनः
ദാനവൻ മഹാരുദ്രനിലേക്കു ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ എറിഞ്ഞു; മഹാരുദ്രൻ മേഘം മഴപെയ്യുന്നതുപോലെ ശരവൃഷ്ടി ചൊരിഞ്ഞു।
Verse 5
मायाश्चकार विविधा अदृश्या भयदर्शिताः । अप्रतर्क्याः सुरगणैर्निखिलैरपिः सत्तमैः
അവൻ പലവിധ മായകൾ പ്രയോഗിച്ചു—അദൃശ്യമായിട്ടും ഭയം കാണിക്കുന്നവ; അവയെ സമസ്ത ശ്രേഷ്ഠ ദേവഗണങ്ങൾക്കും പോലും ഗ്രഹിക്കാനായില്ല।
Verse 6
ता दृष्ट्वा शंकरस्तत्र चिक्षे पास्त्रं च लीलया । माहेश्वरं महादिव्यं सर्वमायाविनाशनम्
അവരെ അവിടെ കണ്ട ശങ്കരൻ ലീലാഭാവത്തോടെ മഹാദിവ്യമായ, സർവ്വമായാവിനാശകമായ മാഹേശ്വരാസ്ത്രം എറിഞ്ഞു।
Verse 7
तेजसा तस्य तन्माया नष्टाश्चासन् द्रुतं तदा । दिव्यान्यस्त्राणि तान्येव निस्तेजांस्यभवन्नपि
അവന്റെ തേജസ്സാൽ ആ നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ മായ വേഗത്തിൽ നശിച്ചു; അതേ ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങളും തേജസ്സറ്റവയായി.
Verse 8
अथ युद्धे महेशानस्तद्वधाय महाबलः । शूलं जग्राह सहसा दुर्निवार्यं सुतेजसाम्
അപ്പോൾ യുദ്ധമദ്ധ്യേ മഹാബലനായ മഹേശാനൻ അവനെ വധിക്കാനായി സഹസാ ശൂലം ഗ്രഹിച്ചു—അത്യന്തം തേജോമയം, തടയാനാകാത്തത്.
Verse 9
तदैव तन्निषेद्धुं च वाग्बभूवाशरीरिणी । क्षिप शूलं न चेदानीं प्रार्थनां शृणु शंकर
അപ്പോൾ തന്നേ ആ പ്രവൃത്തി തടയാൻ ശരീരമില്ലാത്ത ഒരു വാണി ഉയർന്നു—“ഹേ ശങ്കരാ, ഇപ്പോൾ ശൂലം എറിയരുത്; എന്റെ അപേക്ഷ കേൾക്കുക.”
Verse 10
सर्वथा त्वं समर्थो हि क्षणाद् ब्रह्माण्डनाशने । किमेकदानवस्येश शङ्खचूडस्य सांप्रतम्
നിങ്ങൾ സർവ്വഥാ സമർത്ഥൻ; ഒരു ക്ഷണത്തിൽ ബ്രഹ്മാണ്ഡം പോലും നശിപ്പിക്കാം. ഹേ ഈശ്വരാ, എന്നാൽ ഈ ഒരേയൊരു ദാനവൻ—ശംഖചൂഡൻ—ഇപ്പോൾ നിങ്ങള്ക്ക് എന്ത്?
Verse 11
तथापि वेदमर्यादा न नाश्या स्वामिना त्वया । तां शृणुष्व महादेव सफलं कुरु सत्यतः
എങ്കിലും, ഹേ സ്വാമീ, നിങ്ങളാൽ വേദമര്യാദ ലംഘിക്കപ്പെടരുത്. അതുകൊണ്ട്, ഹേ മഹാദേവാ, ആ വൈദികവിധി ശ്രവിച്ച് സത്യമായി അതിനെ ഫലപ്രദമാക്കുക।
Verse 12
यावदस्य करेऽत्युग्रं कवचं परमं हरेः । यावत्सतीत्वमस्त्येव सत्या अस्य हि योषितः
അവന്റെ കൈയിൽ ഹരിയുടെ അത്യന്തം ഉഗ്രമായ പരമകവചം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, അവന്റെ സത്യയായ ഭാര്യയുടെ സതീത്വം നിലനിൽക്കുന്നത്രയും, അവൻ ജയിക്കപ്പെടുകയില്ല।
Verse 13
तावदस्य जरामृत्युश्शंखचूडस्य शंकर । नास्तीत्यवितथं नाथ विधेहि ब्रह्मणो वचः
ഹേ ശങ്കരാ, അത്രകാലം ഈ ശംഖചൂഡനു ജരയും മരണവും ഇല്ല. ഹേ നാഥാ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്ക് അസത്യമാകാതിരിക്കെ അങ്ങനെ തന്നെ വിധിക്കണമേ।
Verse 14
इत्याकर्ण्य नभोवाणीं तथेत्युक्ते हरे तदा । हरेच्छयागतो विष्णुस्तं दिदेश सतां गतिः
നഭോവാണി കേട്ട് ഹരി ഉടൻ “തഥാസ്തു” എന്നു പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് ഹരിയുടെ ഇച്ഛപ്രകാരം വന്ന വിഷ്ണു അവനെ ഉപദേശിച്ചു; വിഷ്ണുവേ സജ്ജനങ്ങളുടെ ആശ്രയവും ഗതിയും ആകുന്നു।
Verse 15
वृद्धब्राह्मणवेषेण विष्णुर्मायाविनां वरः । शङ्खचूडोपकंठं च गत्वोवाच स तं तदा
ദൈവമായയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ വിഷ്ണു വൃദ്ധബ്രാഹ്മണ വേഷം ധരിച്ചു; ശംഖചൂഡന്റെ സമീപം ചെന്നു അന്നേരം തന്നെ അവനോട് സംസാരിച്ചു।
Verse 16
वृद्धब्राह्मण उवाच । देहि भिक्षां दानवेन्द्र मह्यं प्राप्ताय सांप्रतम्
വൃദ്ധബ്രാഹ്മണൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ദാനവേന്ദ്രാ, എനിക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെ ഭിക്ഷ നൽകുക; ഞാൻ ഈ സമയത്ത് നിന്റെ അടുക്കൽ വന്നിരിക്കുന്നു।”
Verse 17
नेदानीं कथयिष्यामि प्रकटं दीनवत्सलम् । पश्चात्त्वां कथयिष्यामि पुनस्सत्यं करिष्यसि
ഇപ്പോൾ അല്ല; ദീനജനങ്ങളോടു കരുണയുള്ള പ്രഭുവിന്റെ സത്യം ഞാൻ തുറന്നുപറയും. പിന്നെ നിന്നോട് വീണ്ടും പറയും—അപ്പോൾ നീ വീണ്ടും സത്യം പാലിക്കും।
Verse 18
ओमित्युवाच राजेन्द्रः प्रसन्नवदनेक्षणः । कवचार्थी जनश्चाहमित्युवाचेति सच्छलात्
പ്രസന്നമുഖവും സൗമ്യദൃഷ്ടിയും ഉള്ള രാജേന്ദ്രൻ “ഓം” എന്നു പറഞ്ഞു. പിന്നെ ചതുരമായ കപടനിമിത്തം കൊണ്ടു—“ഞാനും കവചാർത്ഥി; രക്ഷാകവചം തേടി വന്ന യാചകനാണ്” എന്നു കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
Verse 19
तच्छ्रुत्वा दानवेन्द्रोसौ ब्रह्मण्यः सत्यवाग्विभुः । तद्ददौ कवचं दिव्यं विप्राय प्राणसंमतम्
അതു കേട്ട ദാനവേന്ദ്രൻ—ബ്രാഹ്മണഭക്തനും സത്യവാക്യനും മഹാബലവാനും—ആ ബ്രാഹ്മണന് പ്രാണസമം പ്രിയമായ ദിവ്യ കവചം ദാനം ചെയ്തു।
Verse 20
मायायेत्थं तु कवचं तस्माज्जग्राह वै हरिः । शङ्खचूडस्य रूपेण जगाम तुलसीं प्रति
ഇങ്ങനെ മായയാൽ ഹരി (വിഷ്ണു) അവനിൽ നിന്ന് ആ കവചം ഏറ്റെടുത്തു; ശംഖചൂഡന്റെ രൂപം ധരിച്ചു തുളസിയിലേക്കു പോയി।
Verse 21
गत्वा तत्र हरिस्तस्या योनौ मायाविशारदः । वीर्याधानं चकाराशु देवकार्यार्थमीश्वरः
അവിടെ ചെന്ന മായയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള ഹരി, ദേവകാര്യസിദ്ധിക്കായി, ഈശ്വരനായി, ഉടൻ അവളുടെ ഗർഭത്തിൽ ബീജസ്ഥാപനം ചെയ്തു।
Verse 22
एतस्मिन्नंतरे शंभुमीरयन् स्ववचः प्रभुः । शंखचूडवधार्थाय शूलं जग्राह प्रज्वलत्
ഇതിനിടയിൽ പ്രഭു ശംഭു തന്റെ നിർണായക വചനം പ്രഖ്യാപിച്ച്, ശംഖചൂഡവധത്തിനായി ജ്വലിക്കുന്ന ത്രിശൂലം കൈക്കൊണ്ടു।
Verse 23
तच्छूलं विजयं नाम शङ्करस्य परमात्मनः । सञ्चकाशे दिशस्सर्वा रोदसी संप्रकाशयन्
ആ ത്രിശൂലം ‘വിജയ’ എന്ന നാമമുള്ളത്, പരമാത്മാവായ ശങ്കരന്റേതു; അത് സർവ്വദിക്കുകളെയും പ്രകാശിപ്പിച്ച് ആകാശവും ഭൂമിയും രണ്ടും ദീപ്തമാക്കി।
Verse 24
कोटिमध्याह्नमार्तंडप्रलयाग्निशिखोपमम् । दुर्निवार्यं च दुर्द्धर्षमव्यर्थं वैरिघातकम्
അത് കോടി മധ്യാഹ്നസൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തവും പ്രളയാഗ്നിശിഖപോലെ ജ്വലിക്കുന്നതുമായിരുന്നു. തടയാനാവാത്തത്, കീഴടക്കാനാവാത്തത്; ഒരിക്കലും വ്യർഥമാകാതെ ശത്രുവിനെ ലക്ഷ്യം തെറ്റാതെ വധിച്ചു.
Verse 25
तेजसां चक्रमत्युग्रं सर्वशस्त्रास्त्रसायकम् । सुरासुराणां सर्वेषां दुस्सहं च भयंकरम्
അത് തേജസ്സിന്റെ അത്യുഗ്രമായ ചക്രം—സകല ശസ്ത്രങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും ബാണങ്ങളും അതിൽ തന്നെയെന്നപോലെ. ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും എല്ലാവർക്കും അത് അസഹ്യവും ഭയങ്കരവും ആയിരുന്നു.
Verse 26
संहर्तुं सर्वब्रह्माडमवलंब्य च लीलया । संस्थितं परमं तत्र एकत्रीभूय विज्वलत्
സകല ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തെയും സംഹരിക്കുവാൻ ഇച്ഛിച്ച്, ആ പരമതത്ത്വം ലീലാമാത്രമായി സമസ്ത വിശ്വത്തെയും ആശ്രയിച്ചു ധരിച്ചു; അവിടെ ഒന്നായി ചേർന്ന് ഏകഘനമായി ദീപ്തിയായി ജ്വലിച്ചു.
Verse 27
धनुस्सहस्रं दीर्घेण प्रस्थेन शतहस्तकम् । जीवब्रह्मास्वरूपं च नित्यरूपमनिर्मितम्
അതിന്റെ ദൈർഘ്യം സഹസ്ര ധനുസ്സിന്റെ അളവും, വീതി ശത ഹസ്തത്തിന്റെ അളവും ആയിരുന്നു. അത് ജീവനും ബ്രഹ്മവും എന്ന ഇരുവരുടെയും സ്വരൂപം; നിത്യവും അനിർമിതവുമായ രൂപം.
Verse 28
विभ्रमद् व्योम्नि तच्छूलं शंख चूडोपरि क्षणात् । चकार भस्म तच्छीघ्रं निपत्य शिवशासनात्
ആകാശത്തിൽ ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ ത്രിശൂലം ക്ഷണത്തിൽ ശംഖചൂഡന്റെ മേൽ പതിച്ചു; ശിവാജ്ഞയാൽ അവനെ വേഗത്തിൽ ഭസ്മമാക്കി.
Verse 29
अथ शूलं महेशस्य द्रुतमावृत्य शंकरम । ययौ विहायसा विप्रमनोयायि स्वकार्यकृत्
അപ്പോൾ മഹേശന്റെ ശൂലം വേഗത്തിൽ ശങ്കരനെ പൊതിഞ്ഞ് സംരക്ഷണശക്തിയായി നിലകൊണ്ടു; ആകാശമാർഗ്ഗം തെറ്റാത്ത നിശ്ചയത്തോടെ തന്റെ നിയതകർമ്മം നിർവഹിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു.
Verse 30
नेदुर्दुंदुभयस्स्वर्गे जगुर्गंधर्वकिन्नराः । तुष्टुवुर्मुनयो देवा ननृतुश्चाप्सरोगणाः
സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി; ഗന്ധർവ-കിന്നരർ ഗാനം പാടി. മുനികളും ദേവന്മാരും സ്തുതി ചെയ്തു; അപ്സരാഗണങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്തു.
Verse 31
बभूव पुष्पवृष्टिश्च शिवस्योपरि संततम् । प्रशशंस हरिर्ब्रह्मा शक्राद्या मुनयस्तथा
ഭഗവാൻ ശിവന്റെ മേൽ നിരന്തരം പുഷ്പവൃഷ്ടി പെയ്തു. ഹരി (വിഷ്ണു), ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രാദി ദേവന്മാരും മുനിമാരും കൂടി അവനെ സ്തുതിച്ചു.
Verse 32
शंखचूडो दानवेन्द्रः शिवस्य कृपया तदा । शाप मुक्तो बभूवाथ पूर्वरूपमवाप ह
അപ്പോൾ ദാനവേന്ദ്രനായ ശംഖചൂഡൻ ശിവകൃപയാൽ ശാപമുക്തനായി, തന്റെ മുൻ (മൂല) രൂപം വീണ്ടെടുത്തു.
Verse 33
अस्थिभिश्शंखचूडस्य शंखजातिर्बभूव ह । प्रशस्तं शंखतोयं च सर्वेषां शंकरं विना
ശംഖചൂഡന്റെ അസ്ഥികളിൽ നിന്നു ശംഖജാതി ഉദ്ഭവിച്ചു. ശംഖത്തിലെ ജലം എല്ലാവർക്കും പ്രശംസനീയമെങ്കിലും, ശങ്കരൻ (ശിവൻ) ഇല്ലാതെ അത് യഥാർത്ഥ ഹിതകരവും ശരണദായകവും ആകുകയില്ല.
Verse 34
विशेषेण हरेर्लक्ष्म्याः शंखतोयं महाप्रियम् । संबंधिनां च तस्यापि न हरस्य महामुने
ഹേ മഹാമുനേ! ശംഖജലം പ്രത്യേകമായി ഹരിക്കും ലക്ഷ്മിക്കും അത്യന്തം പ്രിയം; അവരുടെ ബന്ധുക്കൾക്കും പ്രിയം, എന്നാൽ ഹരൻ (ശിവൻ)ക്ക് അത്ര പ്രിയമല്ല।
Verse 35
तमित्थं शंकरो हत्वा शिवलोकं जगाम सः । सुप्रहृष्टो वृषारूढः सोमस्कन्दगणैर्वृतः
ഇങ്ങനെ (ശത്രുവിനെ) വധിച്ച് ശങ്കരൻ ശിവലോകത്തിലേക്ക് പോയി. അത്യന്തം ഹർഷിതനായി വൃഷഭാരൂഢനായി, സോമ-സ്കന്ദന്മാരോടുകൂടി ഗണങ്ങൾ ചുറ്റിനിന്നു।
Verse 36
हरिर्जगाम वैकुंठं कृष्णस्स्ववस्थो बभूव ह । सुरास्स्वविषयं प्रापुः परमानन्दसंयुताः
ഹരി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോയി; കൃഷ്ണൻ തന്റെ സ്വസ്ഥിതിയിൽ നിലകൊണ്ടു. ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ലോകങ്ങൾ പ്രാപിച്ച് പരമാനന്ദത്തോടെ നിറഞ്ഞു।
Verse 37
जगत्स्वास्थ्यमतीवाप सर्वनिर्विघ्नमापकम् । निर्मलं चाभवद्व्योम क्षितिस्सर्वा सुमंगला
അപ്പോൾ ലോകം അത്യന്തം സുഖസ്ഥമായി, എല്ലാ വിഘ്നങ്ങളും നീങ്ങി. ആകാശം നിർമ്മലമായി; സമസ്ത ഭൂമിയും സർവ്വവിധം സുമംഗളമായി മാറി।
Verse 38
इति प्रोक्तं महेशस्य चरितं प्रमुदावहम् । सर्वदुःखहरं श्रीदं सर्वकामप्रपूरकम्
ഇങ്ങനെ മഹേശ്വരന്റെ ആനന്ദപ്രദമായ പവിത്രചരിതം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു—അത് സർവ്വദുഃഖഹരവും, ശ്രീ-സമൃദ്ധിദായകവും, ധർമ്മസമ്മതമായ സർവ്വകാമങ്ങളും പൂരിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്।
Verse 39
धन्यं यशस्यमायुष्यं सर्वविघ्ननिवारणम् । भुक्तिदं मुक्तिदं चैव सर्वकामफलप्रदम्
ഇത് പരമ ധന്യവും മംഗളകരവും; യശസ്സും ആയുസ്സും വർധിപ്പിക്കുകയും സകല വിഘ്നങ്ങളും നീക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭോഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു; എല്ലാ ധർമ്മ്യ ആഗ്രഹങ്ങളുടെയും ഫലം പ്രസാദിക്കുന്നു.
Verse 40
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखडे शंखचूडवधोपाख्यानं नाम चत्वारिंशोऽध्यायः
ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ ഭാഗമായ രുദ്രസംഹിതയിലെ പഞ്ചമ യുദ്ധഖണ്ഡത്തിൽ ‘ശംഖചൂഡവധോപാഖ്യാനം’ എന്ന നാല്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.
Verse 41
धनं धान्यं सुतं सौख्यं लभेतात्र न संशयः । सर्वान्कामानवाप्नोति शिवभक्तिं विशेषतः
ഇതിൽ സംശയമില്ല; ഇതിലൂടെ ധനം, ധാന്യം, പുത്രൻ, സുഖം എന്നിവ ലഭിക്കുന്നു. മനുഷ്യൻ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നേടുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് ശ്രീശിവഭക്തിയുടെ വിശേഷാനുഗ്രഹം പ്രാപിക്കുന്നു.
Verse 42
इदमाख्यानमतुलं सर्वोपद्रवनाशनम् । परमज्ञानजननं शिवभक्तिविवर्द्धनम्
ഈ അതുല്യ പുണ്യാഖ്യാനം എല്ലാ ഉപദ്രവങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നു; ഇത് പരമജ്ഞാനം ഉണർത്തി ഭഗവാൻ ശിവനോടുള്ള ഭക്തി വർധിപ്പിക്കുന്നു.
Verse 43
ब्राह्मणो ब्रह्मवर्चस्वी क्षत्रियो विजयी भवेत् । धनाढ्यो वैश्यजश्शूद्रश्शृण्वन् सत्तमतामियात्
ഈ പുണ്യകഥ ശ്രവിക്കുന്നതാൽ ബ്രാഹ്മണൻ ബ്രഹ്മതേജസ്സോടെ ദീപ്തനാകും, ക്ഷത്രിയൻ വിജയിയാകും, വൈശ്യൻ ധനാഢ്യനാകും; ശൂദ്രനും കേട്ടാൽ ഉത്തമ സദ്ഗുണസ്ഥിതിയെ പ്രാപിക്കും.
Frequently Asked Questions
Śaṅkhacūḍa confronts Śiva directly, unleashes divine weapons and fear-inducing māyā, and Śiva counters by deploying the Māheśvara Astra that annihilates the māyā and drains the weapons’ brilliance.
It functions as a doctrinal symbol: Śiva’s tejas is the non-derivative authority that dissolves illusion (māyā) and renders contingent powers (astras) ineffective.
Śiva’s līlā (effortless mastery), tejas (overpowering radiance), the Māheśvara Astra (universal māyā-destroyer), and the śūla as the imminent instrument of decisive destruction—tempered by a cosmic injunction to restraint.