Sukta 6

Mantra 1

प्र सम्राजो असुरस्य प्रशस्तिं पुंसः कृष्टीनामनुमाद्यस्य । इन्द्रस्येव प्र तवसस्कृतानि वन्दे दारुं वन्दमानो विवक्मि ॥

ഞാൻ സമ്രാട് അസുരന്റെ പ്രശസ്തി—ജനങ്ങളുടെ പ്രേരകാനന്ദം—മുന്നോട്ട് പ്രസ്താവിക്കുന്നു; ഇന്ദ്രനെപ്പോലെ, ശക്തവാന്റെ തവസ്കൃത കൃത്യങ്ങളെ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. വന്ദിക്കുന്നവനായി പവിത്ര ദാരു (യജ്ഞകാഷ്ഠം) നമസ്കരിച്ചു, ഭക്തിയിൽ വാക്കുചൊല്ലുന്നു—ജീവദ്രവ്യത്തിൽ അഗ്നിയെ ജാഗ്രതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്.

Mantra 2

कविं केतुं धासिं भानुमद्रेर्हिन्वन्ति शं राज्यं रोदस्योः । पुरंदरस्य गीर्भिरा विवासेऽग्नेर्व्रतानि पूर्व्या महानि ॥

അദ്രി (കല്ല്)യിൽ നിന്നു ജനിച്ച ദീപ്തജ്വാലയായ കവി, കേതു (ചിഹ്നം), ധാസി (ആധാരം) എന്നിവയെ അവർ രോദസി (ഇരുലോകങ്ങൾ)യുടെ ശുഭകരമായ രാജ്യത്വത്തിലേക്കു പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. ഗീർഭിഃ (സ്തുതികൾ)കൊണ്ട് ഞാൻ പുരന്ദര (ദുർഗ്ഗഭേദകൻ)നെ സേവിക്കുന്നു; അഗ്നിയുടെ പുരാതനവും മഹത്തുമായ വ്രതങ്ങളെ ഞാൻ ഉണർത്തുന്നു.

Mantra 3

न्यक्रतून्ग्रथिनो मृध्रवाचः पणीँरश्रद्धाँ अवृधाँ अयज्ञान् । प्रप्र तान्दस्यूँरग्निर्विवाय पूर्वश्चकारापराँ अयज्यून् ॥

അക്രതൂൻ (ഇച്ഛാശക്തിയില്ലാത്തവർ), ഗ്രഥിനഃ (കെട്ടുപെട്ടവർ), മൃധ്രവാചഃ (വക്രവചനികൾ)—അശ്രദ്ധാൻ, അവൃധാൻ, അയ്യജ്ഞാൻ ആയ പണീൻമാരെ അഗ്നി താഴ്ത്തി അകറ്റി ഓടിക്കുന്നു. മുന്നോട്ട്, നിരന്തരം മുന്നോട്ട്, അവൻ ദസ്യൂന്മാരെ പിന്തുടരുന്നു; മുൻപുള്ള ശക്തികളെ ആദ്യം സ്ഥാപിച്ച്, പിന്നിലുള്ള—അയജ്യുൻ (അർപ്പണം ചെയ്യാത്തവർ)—നെ പിന്നിലേക്ക് തള്ളുന്നു.

Mantra 4

यो अपाचीने तमसि मदन्तीः प्राचीश्चकार नृतमः शचीभिः । तमीशानं वस्वो अग्निं गृणीषेऽनानतं दमयन्तं पृतन्यून् ॥

തന്റെ ശചീഭിഃ (ശക്തികൾ)കൊണ്ട് അപാചീനേ തമസി (പശ്ചിമമുഖ അന്ധകാരം)യിൽ മദന്തീഃ (മദിച്ചിരിക്കുന്നവരെ) പ്രാചീഃ (കിഴക്കോട്ടു) തിരിക്കുന്നവൻ—പ്രവൃത്തികളിൽ നൃതമഃ (ഏറ്റവും പുരുഷാർത്ഥവാൻ) അവൻ തന്നേ. ആ ഈശാനം വസ്വഃ—സമൃദ്ധിയുടെ അധിപനായ അഗ്നിയെ ഞാൻ ഗൃണീഷേ (സ്തുതിക്കുന്നു): അനാനതം (അജിതൻ), പൃതന്യുൻ (യോദ്ധാക്കളെ/സംഘർഷകരെ) ദമയന്തം (വശപ്പെടുത്തുന്നവൻ).

Mantra 5

यो देह्यो अनमयद्वधस्नैर्यो अर्यपत्नीरुषसश्चकार । स निरुध्या नहुषो यह्वो अग्निर्विशश्चक्रे बलिहृतः सहोभिः ॥

വധ-ശക്തികളാൽ ദേഹ്യ (ദുർബലൻ/ആശ്രിതൻ)നെ നിരാമയനാക്കിയവനും, ഉഷസ്സുകളെ ആര്യ (ഉദാത്ത)ന്റെ പത്നിമാരാക്കി ചെയ്തവനും. ആ യഹ്വ, ദൂരവ്യാപിയായി സഞ്ചരിക്കുന്ന അഗ്നി, വിരോധികളെ തടഞ്ഞു, തന്റെ ശക്തികളാൽ ജനങ്ങളെ ബലി-ഹൃത്—അർപ്പണം വഹിക്കുന്നവരാക്കി—മാറ്റുന്നു.

Mantra 6

यस्य शर्मन्नुप विश्वे जनास एवैस्तस्थुः सुमतिं भिक्षमाणाः । वैश्वानरो वरमा रोदस्योराग्निः ससाद पित्रोरुपस्थम् ॥

യസ്യ ശർമൻ—രക്ഷക ശാന്തി—അധീനത്തിൽ സർവജനങ്ങളും എവൈസ്തസ്ഥുഃ, സുമതി യാചിച്ച് നില്ക്കുന്നു; ആ വൈശ്വാനര അഗ്നി രോദസീ (ദ്യൗ-പൃഥിവി)കളുടെ ഇടയിൽ തന്റെ വരം—തിരഞ്ഞെടുത്ത ആസനം—ഗ്രഹിച്ച്, പിതൃകളായ (ദ്യൗയും പൃഥിവിയും) ഉപസ്ഥത്തിൽ അധിവസിച്ചു.

Mantra 7

आ देवो ददे बुध्न्या वसूनि वैश्वानर उदिता सूर्यस्य । आ समुद्रादवरादा परस्मादाग्निर्ददे दिव आ पृथिव्याः ॥

ദേവൻ ബുധ്ന്യ—ഗഹനാധാരിത—വസുക്കൾ നൽകുന്നു; വൈശ്വാനരൻ സൂര്യന്റെ ഉദയത്തിൽ നിന്നു നൽകുന്നു. താഴെയുള്ള സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുമും, അപ്പുറത്തുള്ള പരസ്മാത്‌നിന്നുമും, അഗ്നി നൽകുന്നു—ദിവത്തിൽ നിന്ന് പൃഥിവിവരെ.