Sukta 9

Mantra 1

अहश्च कृष्णमहरर्जुनं च वि वर्तेते रजसी वेद्याभिः । वैश्वानरो जायमानो न राजावातिरज्ज्योतिषाग्निस्तमांसि ॥

കൃഷ്ണ അഹയും അർജുന അഹയും—ഇരുവരും രജസികളിൽ വേദ്യാഭിഃ (നിയത പഥങ്ങളാൽ) വേർപെട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നു. വൈശ്വാനരൻ ജനിക്കുമ്പോൾ രാജാവുപോലെ; അഗ്നി തന്റെ ജ്യോതിഷാ കൊണ്ട് തമാംസികളെ അതിക്രമിക്കുന്നു.

Mantra 2

नाहं तन्तुं न वि जानाम्योतुं न यं वयन्ति समरेऽतमानाः । कस्य स्वित्पुत्र इह वक्त्वानि परो वदात्यवरेण पित्रा ॥

ഞാൻ ഇനിയും ആ തന്തുവിനെ അറിയുന്നില്ല; നെയ്ത്തിന്റെ (ഓതു) രീതി വ്യക്തമായി അറിയുന്നില്ല; സമര-സംഘർഷത്തിൽ അചഞ്ചല പ്രവർത്തകർ നെയ്യുന്നതും അറിയുന്നില്ല. ഇവിടെ ആരുടെ പുത്രൻ ഈ വചനങ്ങൾ പറയാൻ കഴിയും? അടുത്ത പിതാവിന്റെ ആശ്രയത്തോടെ ദൂരസ്ഥ സത്യം അവിടെ ഉച്ചരിക്കപ്പെടുന്നു.

Mantra 3

स इत्तन्तुं स वि जानात्योतुं स वक्त्वान्यृतुथा वदाति । य ईं चिकेतदमृतस्य गोपा अवश्चरन्परो अन्येन पश्यन् ॥

അവൻ തന്നെയാണ് ആ തന്തുവിനെ അറിയുന്നത്; അവൻ തന്നെയാണ് നെയ്ത്തിന്റെ (ഓതു) രീതി തിരിച്ചറിയുന്നത്; അവൻ തന്നെയാണ് ഋതുവിനനുസരിച്ച്, ഋതരൂപമായി വചനങ്ങൾ പറയുന്നത്—അതിനെ അറിഞ്ഞ് ജാഗരിതനായ, അമൃതത്തിന്റെ ഗോപാ (രക്ഷകൻ), താഴെ സഞ്ചരിച്ചിട്ടും മറ്റൊരു (ഉന്നത) ദർശനത്തിലൂടെ ദൂരസ്ഥത്തെ കാണുന്നവൻ.

Mantra 4

अयं होता प्रथमः पश्यतेममिदं ज्योतिरमृतं मर्त्येषु । अयं स जज्ञे ध्रुव आ निषत्तोऽमर्त्यस्तन्वा वर्धमानः ॥

ഇവൻ തന്നെയാണ് ഹോതാ (ഹോതൃ); ആദ്യം ഇതിനെ കാണുന്നത് ഇവനാണ്—മർത്ത്യരിൽ ഉള്ള ഈ അമൃത ജ്യോതി. ഇവൻ തന്നെയാണ് അവൻ: ജനിച്ചവൻ, ധ്രുവമായി ആസീനനായവൻ; അമർത്ത്യൻ, തന്റെ തനു (സ്വദേഹം/ഉപസ്ഥിതി)കൊണ്ട് വർധിച്ചു നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ വ്യാപിക്കുന്നവൻ.

Mantra 5

ध्रुवं ज्योतिर्निहितं दृशये कं मनो जविष्ठं पतयत्स्वन्तः । विश्वे देवाः समनसः सकेता एकं क्रतुमभि वि यन्ति साधु ॥

കാണുന്നതിനായി ഒരു ധ്രുവജ്യോതി സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു; മനസ്—ഏറ്റവും വേഗമുള്ളത്—സ്വന്തം അന്തർഗ്ഗുഹയിൽ പറന്ന് അതിലേക്കു ധാവിക്കുന്നു. സർവ്വദേവന്മാരും ഒരേ മനസ്സും ഒരേ സംകേതവും (സങ്കൽപവും) ഉള്ളവരായി, ഏകമായ ക്രതു (ഇച്ഛാശക്തി/സങ്കൽപം) ലക്ഷ്യമാക്കി ശരിയായി മുന്നേറുന്നു.

Mantra 6

वि मे कर्णा पतयतो वि चक्षुर्वीदं ज्योतिर्हृदय आहितं यत् । वि मे मनश्चरति दूरआधीः किं स्विद्वक्ष्यामि किमु नू मनिष्ये ॥

എന്റെ ചെവികൾ തുറന്ന് പറക്കുന്നു, എന്റെ ദൃഷ്ടി വ്യാപിക്കുന്നു; കാരണം ഈ ജ്യോതി ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥാപിതമായിരിക്കുന്നു. എന്റെ മനസ് ദൂരവ്യാപിയായ ചിന്തകളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു—ഞാൻ എന്ത് തന്നെയാകും ഉച്ചരിക്കുക, ഇനി ഉള്ളിൽ എന്ത് രൂപപ്പെടുത്തും?

Mantra 7

विश्वे देवा अनमस्यन्भियानास्त्वामग्ने तमसि तस्थिवांसम् । वैश्वानरोऽवतूतये नोऽमर्त्योऽवतूतये नः ॥

എല്ലാ ദേവന്മാരും ഭയപ്പെട്ടു നിനക്കു നമസ്കരിച്ചു, ഹേ അഗ്നേ—അന്ധകാരത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന നിനക്കു. വൈശ്വാനരൻ, അമർത്ത്യൻ, നമ്മുടെ പോഷണത്തിനും ഉയർച്ചയ്ക്കുമായി നമ്മെ കാക്കട്ടെ—നമ്മുടെ പോഷണത്തിനായി നമ്മെ കാക്കട്ടെ.