Adhyaya 95

Verse 1

सुबाहुरुवाच । स्वर्गस्य मे गुणान्ब्रूहि सांप्रतं द्विजसत्तम । एतत्सर्वं द्विजश्रेष्ठ करिष्यामि स्वभाविकम्

സുബാഹു പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജസത്തമാ, ഇപ്പോൾ എനിക്ക് സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ പറയുക. ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഞാൻ ഇതെല്ലാം സ്വഭാവാനുസൃതമായി യഥാവിധി നിർവഹിക്കും।

Verse 2

जैमिनिरुवाच । नंदनादीनि रम्याणि दिव्यानि विविधानि च । तत्रोद्यानानि पुण्यानि सर्वकामयुतानि च

ജൈമിനി പറഞ്ഞു—നന്ദനാദി രമണീയമായ ഉപവനങ്ങൾ ദിവ്യവും പലവിധവുമാണ്. അവിടെ പുണ്യമായ ഉദ്യാനങ്ങളും ഉണ്ട്; അവ സകലകാമനകളാലും സമൃദ്ധമാണ്।

Verse 3

सर्वकामफलैर्वृक्षैः शोभनानि समंततः । विमानानि सुदिव्यानि सेवितान्यप्सरोगणैः

ചുറ്റുമെങ്ങും സകലകാമഫലങ്ങൾ നൽകുന്ന വൃക്ഷങ്ങളാൽ ശോഭിക്കുന്ന അതിദിവ്യ വിമാനംകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവയെ അപ്സരാഗണങ്ങൾ സേവിച്ചു।

Verse 4

सर्वत्रैव विचित्राणि कामगानि वशानि च । तरुणादित्यवर्णानि मुक्ताजालांतराणि च

അവിടെ എല്ലായിടത്തും അത്ഭുതകരമായ ദിവ്യവസ്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു—ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിക്കുന്നവ, പൂർണ്ണമായി വശവർത്തികളായവ; ഉദയസൂര്യവർണ്ണത്തിൽ ദീപ്തമായവ, മുത്തുമാലകളുടെ ജാലികകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവ।

Verse 5

चंद्रमंडलशुभ्राणि हेमशय्यासनानि च । सर्वकामसमृद्धाश्च सर्वदुःखविवर्जिताः

ചന്ദ്രമണ്ഡലത്തെപ്പോലെ ശുഭ്രമായി ദീപ്തമായ സ്വർണ്ണശയ്യകളും ആസനങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ട്; അവർ സർവകാമസമൃദ്ധരും സർവദുഃഖവിവർജിതരുമാണ്।

Verse 6

नराः सुकृतिनस्तेषु विचरंति यथा भुवि । न तत्र नास्तिका यांति न स्तेना नाजितेंद्रियाः

ആ ലോകത്തിൽ സുകൃതികളായ മനുഷ്യർ ഭൂമിയിൽപോലെ തന്നെ സുഖമായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. അവിടെ നാസ്തികരും കള്ളന്മാരും ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിക്കാത്തവരും പ്രവേശിക്കുകയില്ല।

Verse 7

न नृशंसा न पिशुना न कृतघ्ना न मानिनः । सत्यास्तपःस्थिताः शूरा दयावंतः क्षमापराः

അവിടെ ക്രൂരരും ഇല്ല, പിശുനരും ഇല്ല, കൃതഘ്നരും ഇല്ല, അഹങ്കാരികളും ഇല്ല. അവർ സത്യവാന്മാർ, തപസ്സിൽ സ്ഥിരർ, ശൂരർ, ദയാവന്തർ, ക്ഷമാപരർ ആകുന്നു।

Verse 8

यज्वानो दानशीलाश्च तत्र गच्छंति ते नराः । न रोगो न जरामृत्युर्न शोको न हिमातपौ

യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവരും ദാനശീലമുള്ളവരുമായ മനുഷ്യർ അവിടേക്ക് പോകുന്നു. അവിടെ രോഗമില്ല, ജരാ-മൃത്യുവില്ല, ശോകമില്ല, ശീത-ആതപങ്ങളുടെ പീഡയും ഇല്ല।

Verse 9

न तत्र क्षुत्पिपासा च कस्य ग्लानिर्न विद्यते । एते चान्ये च बहवो गुणाः स्वर्गस्य भूपते

അവിടെ ആര്ക്കും വിശപ്പോ ദാഹമോ ഇല്ല; ആര്ക്കും ക്ഷീണവും ഉണ്ടാകുന്നില്ല. ഹേ ഭൂപതേ, ഇവയും മറ്റും അനേകം ഗുണങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റേതാണ്.

Verse 10

दोषास्तत्रैव ये संति ताञ्छृणुष्व च सांप्रतम् । शुभस्य कर्मणः कृत्स्नं फलं तत्रैव भुज्यते

ഇപ്പോൾ അവിടെ തന്നെയുള്ള ദോഷങ്ങളും കേൾക്കുക. ശുഭകർമ്മത്തിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ ഫലം അവിടെ തന്നേ അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 11

न चात्र क्रियते भूयः सोऽत्र दोषो महान्स्मृतः । असंतोषश्च भवति दृष्ट्वा दीप्तां परां श्रियम्

അവിടെ പിന്നെ പുതുതായി യാതൊരു ശ്രമവും നടക്കുകയില്ല—ഇതാണ് മഹാദോഷമെന്ന് സ്മരിക്കപ്പെടുന്നത്. മറ്റൊരാളുടെ ദീപ്തമായ പരമശ്രീ കണ്ടാൽ അസന്തോഷവും ഉദിക്കുന്നു.

Verse 12

सुखव्याप्तमनस्कानां सहसा पतनं तथा । इह यत्क्रियते कर्म फलं तत्रैव भुज्यते

സുഖഭോഗങ്ങളിൽ മുങ്ങിയ മനസ്സുള്ളവർക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി പതനം സംഭവിക്കുന്നു. ഇവിടെ ചെയ്യുന്ന കർമത്തിന്റെ ഫലം ഇവിടെ തന്നേ (ഈ ജീവിതത്തിൽ തന്നേ) അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 13

कर्मभूमिरियं राजन्फलभूमिरसौ स्मृता । सुबाहुरुवाच । महांतस्तु इमे दोषास्त्वया स्वर्गस्य कीर्तिताः

ഹേ രാജൻ, ഇത് ‘കർമഭൂമി’ എന്നും, ആ ലോകം ‘ഫലഭൂമി’ എന്നും സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു. സുബാഹു പറഞ്ഞു—സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഈ മഹാദോഷങ്ങളെയാണു നിങ്ങൾ വിവരിച്ചത്.

Verse 14

निर्दोषाः शाश्वता येन्ये तांस्त्वं लोकान्वद द्विज । जैमिनिरुवाच । आब्रह्मसदनादेव दोषाः संति च वै नृप

ദ്വിജൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജാ, നിർദോഷവും ശാശ്വതവും ആയ മറ്റു ലോകങ്ങളെ എനിക്ക് പറയുക. ജൈമിനി പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, ബ്രഹ്മസദനം വരെയും ദോഷങ്ങൾ നിശ്ചയമായും ഉണ്ട്.

Verse 15

अतएव हि नेच्छंति स्वर्गप्राप्तिं मनीषिणः । आब्रह्मसदनादूर्ध्वं तद्विष्णोः परमं पदम्

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജ്ഞാനികൾ സ്വർഗ്ഗപ്രാപ്തി ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ബ്രഹ്മസദനത്തിനും മീതെ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 16

शुभं सनातनं ज्योतिः परंब्रह्मेति तद्विदुः । न तत्र मूढा गच्छंति पुरुषा विषयात्मकाः

വിദ്വാന്മാർ അതിനെ മംഗളമായ സനാതന ജ്യോതി—പരബ്രഹ്മം—എന്നു അറിയുന്നു; വിഷയബന്ധിതരായ മൂഢപുരുഷന്മാർ അവിടെ പോകുന്നില്ല.

Verse 17

दंभमोहभयद्रोह क्रोधलोभैरभिद्रुताः । निर्ममा निरहंकारा निर्द्वंद्वास्संयतेंद्रियाः

ദംഭം, മോഹം, ഭയം, ദ്രോഹം, ക്രോധം, ലോഭം എന്നിവകൊണ്ട് ആക്രമിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അവർ മമതാരഹിതരും അഹങ്കാരരഹിതരും ദ്വന്ദ്വാതീതരും ഇന്ദ്രിയസംയമികളുമാകുന്നു.

Verse 18

ध्यानयोगरताश्चैव तत्र गच्छंति साधवः । एतत्ते सर्वमाख्यातं यन्मां त्वं परिपृच्छसि

ധ്യാനയോഗത്തിൽ ലീനരായ സാദുക്കളാണ് അവിടെ എത്തുന്നത്. നീ എന്നോടു ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു വിശദമായി അറിയിച്ചു.

Verse 19

एवं स्वर्गगुणं श्रुत्वा सुबाहुः पृथिवीपतिः । तमुवाच महात्मानं जैमिनिं वदतांवरम्

ഇങ്ങനെ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ശ്രവിച്ച ശേഷം ഭൂമിപതി രാജാവ് സുബാഹു, വക്താക്കളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മഹാത്മാവ് ജൈമിനിയെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു।

Verse 20

सुबाहुरुवाच । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि न चैवेच्छाम्यहं मुने । यस्माच्च पतनं प्रोक्तं तत्कर्म न करोम्यहम्

സുബാഹു പറഞ്ഞു—ഹേ മുനേ, ഞാൻ സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുകയില്ല; അതിനെ ആഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്യില്ല. പതനത്തിന് കാരണമെന്നു പറഞ്ഞ ആ കർമ്മം ഞാൻ ചെയ്യുകയില്ല।

Verse 21

दानमेकं महाभाग नाहं दास्येकदाध्रुवम् । दानाच्च फललोभाच्च तस्मात्पतति वै नरः

ഹേ മഹാഭാഗാ, ഞാൻ ഒരിക്കൽ മാത്രം ദാനം ചെയ്യുകയില്ല—നിശ്ചയമായും അല്ല. ദാനത്തിൽ ഫലലോഭം ഉണ്ടെങ്കിൽ മനുഷ്യൻ ധർമ്മത്തിൽ നിന്ന് പതിക്കുന്നു।

Verse 22

इत्येवमुक्त्वा धर्मात्मा सुबाहुः पृथिवीपतिः । ध्यानयोगेन देवेशं यजिष्ये कमलाप्रियम्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ധർമ്മാത്മാവായ ഭൂമിപതി സുബാഹു പറഞ്ഞു—ധ്യാനയോഗത്തിലൂടെ ഞാൻ ദേവേശനും കമലാപ്രിയനുമായ ഭഗവാനെ ആരാധിക്കും।

Verse 23

दाहप्रलयसंवर्जं विष्णुलोकं व्रजाम्यहम् । जैमिनिरुवाच । सत्यमुक्तं त्वया भूप सर्वश्रेयः समाकुलम्

അഗ്നിദാഹപ്രളയത്തെ അതിക്രമിച്ച വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് ഞാൻ പോകുന്നു. ജൈമിനി പറഞ്ഞു—ഹേ ഭൂപാ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാണ്; അത് സർവ്വശ്രേയസ്സാൽ സമ്പൂർണ്ണമായ വചനമാണ്।

Verse 24

राजानो धर्मशीलाश्च महायज्ञैर्यजंति ते । सर्वदानानि दीयंते यज्ञेषु नृपनंदन

ഹേ നൃപനന്ദനാ! ധർമ്മനിഷ്ഠരായ രാജാക്കന്മാർ മഹായജ്ഞങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു; ആ യജ്ഞങ്ങളിൽ എല്ലാ തരത്തിലുള്ള ദാനങ്ങളും അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 25

आदावन्नं तु यज्ञेषु वस्त्रं तांबूलमेव च । कांचनं भूमिदानं च गोदानं प्रददंति च

യജ്ഞാരംഭത്തിൽ അവർ അന്നം, വസ്ത്രം, താംബൂലം എന്നിവ അർപ്പിക്കുന്നു; കൂടാതെ സ്വർണം, ഭൂമിദാനം, ഗോദാനം എന്നിവയും നൽകുന്നു।

Verse 26

सुयज्ञैर्वैष्णवं लोकं ते प्रयांति नरोत्तमाः । दानेन तृप्तिमायांति संतुष्टाः संति भूमिपाः

സുയജ്ഞങ്ങളാൽ ആ നരോത്തമർ വൈഷ്ണവലോകം പ്രാപിക്കുന്നു; ദാനധർമ്മം മൂലം രാജാക്കന്മാർ തൃപ്തി നേടി സന്തുഷ്ടരായി നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 27

तपस्विनो महात्मानो नित्यमेवं यजंति ते । सुभिक्षां याचयित्वा तु स्वस्थानं तु समागताः

തപസ്സിൽ സ്ഥിരരായ മഹാത്മാക്കൾ നിത്യം ഇങ്ങനെ തന്നെ യജന-ആരാധന നടത്തുന്നു; സമൃദ്ധമായ അന്നസമ്പത്ത് അപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം വാസസ്ഥാനത്തേക്ക് മടങ്ങി എത്തി।

Verse 28

भिक्षार्थं तस्य भागानि प्रकुर्वंति च भूपते । ब्राह्मणाय विभागैकं गोग्रासं तु महामते

ഹേ ഭൂപതേ! ഭിക്ഷാർത്ഥമായി അവർ അതിന്റെ ഭാഗങ്ങൾ വിഭജിക്കുന്നു; ഹേ മഹാമതേ, ഒരു ഭാഗം ബ്രാഹ്മണനായി, ഒരു ഗ്രാസം പശുവിനായി വേർതിരിച്ച് വെക്കുന്നു।

Verse 29

सुपार्श्ववर्तिनां चैकं प्रयच्छंति तपोधनाः । तस्यान्नस्य प्रदानेन फलं भुंजंति मानवाः

തപസ്സിന്റെ ധനത്തോടെ സമ്പന്നരായ ഋഷിമാർ സമീപത്ത് നിൽക്കുന്നവർക്കും ഒരു പങ്ക് നൽകുന്നു. ആ അന്നദാനത്താൽ മനുഷ്യർ അതിന്റെ പുണ്യഫലം അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 30

क्षुधातृषाविहीनास्ते विष्णुलोकं व्रजंति वै । तस्मात्त्वमपि राजेंद्र देहि न्यायार्जितं धनम्

അവർ വിശപ്പും ദാഹവും ഇല്ലാതെ തീർച്ചയായും വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അതിനാൽ, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, നീയും ന്യായമായി സമ്പാദിച്ച ധനം ദാനം ചെയ്യുക.

Verse 31

दानाज्ज्ञानं ततः प्राप्य ज्ञानात्सिद्धिं प्रयास्यति । य इदं शृणुयान्मर्त्यः पुण्याख्यानमनुत्तमम्

ദാനത്തിലൂടെ ജ്ഞാനം ലഭിക്കുന്നു; ആ ജ്ഞാനം ലഭിച്ചാൽ സിദ്ധിയിലേക്കു സമീപിക്കുന്നു. ഈ അനുത്തമ പുണ്യാഖ്യാനം ശ്രവിക്കുന്ന മർത്ത്യനും ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 32

तस्य सर्वार्थसिद्धिः स्यात्पापं सर्वं विलीयते । विमुक्तः सर्वपापेभ्यो विष्णुलोकं सगच्छति

അവന് എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സിദ്ധിക്കും; എല്ലാ പാപങ്ങളും ലയിക്കും. സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനായി അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 95

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे पंचनवतितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായി ഗുരുതീർത്ഥവും ച്യവനചരിത്രവും വിവരിക്കുന്ന തൊണ്ണൂറ്റിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.