Adhyaya 78

Verse 1

ययातिरुवाच । एकेन गृह्यतां पुत्रा जरा मे दुःखदायिनी । धीरेण भवतां मध्ये तारुण्यं मम दीयताम्

യയാതി പറഞ്ഞു—‘ഹേ പുത്രന്മാരേ, നിങ്ങളിൽ ഒരാൾ എന്റെ ദുഃഖദായിനിയായ ജര (വാർദ്ധക്യം) ഏറ്റെടുക്കട്ടെ. നിങ്ങളിൽ ധീരനായവൻ എനിക്ക് തന്റെ യൗവനം ദാനം ചെയ്യട്ടെ।’

Verse 2

स्वकीयं हि महाभागाः स्वरूपमिदमुत्तमम् । संतप्तं मानसं मेद्य स्त्रियां सक्तं सुचंचलम्

ഹേ മഹാഭാഗ്യവാന്മാരേ! ഇതുതന്നെ എന്റെ സ്വകീയമായ ഉത്തമസ്ഥിതി—എന്റെ മനസ്സ് ദുഃഖതാപത്തിൽ ദഗ്ധമായി, സ്ത്രീയിൽ ആസക്തമായി, അത്യന്തം ചഞ്ചലമാണ്।

Verse 3

भाजनस्था यथा आप आवर्त्तयति पावकः । तथा मे मानसं पुत्राः कामानलसुचालितम्

പാത്രത്തിലുള്ള ജലം അഗ്നി ചുഴറ്റി ചലിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഹേ പുത്രന്മാരേ! കാമാഗ്നി എന്റെ മനസ്സിനെ ശക്തമായി ഇളക്കി കലക്കി।

Verse 4

एको गृह्णातु मे पुत्रा जरां दुःखप्रदायिनीम् । स्वकं ददातु तारुण्यं यथाकामं चराम्यहम्

എന്റെ പുത്രന്മാരിൽ ഒരാൾ ദുഃഖപ്രദമായ എന്റെ ജര സ്വീകരിക്കട്ടെ; തന്റെ യൗവനം എനിക്ക് തരട്ടെ; അപ്പോൾ ഞാൻ ഇഷ്ടാനുസാരം ജീവിക്കും।

Verse 5

यो मे जरापसरणं करिष्यति सुतोत्तमः । स च मे भोक्ष्यते राज्यं धनुर्वंशं धरिष्यति

എന്റെ ജര നീക്കിവയ്ക്കുന്ന ആ സുതോത്തമൻ തന്നേ എന്റെ രാജ്യം അനുഭവിക്കുകയും ധനുർവംശം—രാജവംശം—ധരിക്കുകയും ചെയ്യും।

Verse 6

तस्य सौख्यं सुसंपत्तिर्धनं धान्यं भविष्यति । विपुला संततिस्तस्य यशः कीर्तिर्भविष्यति

അവനു സുഖവും ഉത്തമ സമ്പത്തും—ധനവും ധാന്യവും—ലഭിക്കും; അവന് വിപുലമായ സന്തതി ഉണ്ടാകും, യശസ്സും കീർത്തിയും ഉയരും।

Verse 7

पुत्रा ऊचुः । भवान्धर्मपरो राजन्प्रजाः सत्येन पालकः । कस्मात्ते हीदृशो भावो जातः प्रकृतिचापलः

പുത്രന്മാർ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ! നിങ്ങൾ ധർമ്മപരനായും സത്യത്താൽ പ്രജകളെ പാലിക്കുന്നവനുമാണ്. എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന് വിരുദ്ധമായ ഈ ചാഞ്ചല്യഭാവം എന്തുകൊണ്ട് ഉദിച്ചു?

Verse 8

राजोवाच । आगता नर्तकाः पूर्वं पुरं मे हि प्रनर्तकाः । तेभ्यो मे कामसंमोहे जातो मोहश्च ईदृशः

രാജാവ് പറഞ്ഞു—മുമ്പ് എന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് നർത്തകർ വന്നിരുന്നു; അവർ അത്യന്തം നിപുണരായിരുന്നു. അവരുടെ കാരണത്താൽ, കാമജന്യ സംമോഹത്തിനിടയിൽ, എനിക്കു ഇത്തരമൊരു മോഹം ഉദിച്ചു.

Verse 9

जरया व्यापितः कायो मन्मथाविष्टमानसः । संबभूव सुतश्रेष्ठाः कामेनाकुलव्याकुलः

അവന്റെ ദേഹം ജരയാൽ വ്യാപിച്ചിരുന്നു; മനസ്സ് മന്മഥനാൽ ആവിഷ്ടമായിരുന്നു. ഹേ ശ്രേഷ്ഠ പുത്രന്മാരേ! കാമം മൂലം അവൻ അത്യന്തം ആകുലനും വ്യാകുലനും ആയി.

Verse 10

काचिद्दृष्टा मया नारी दिव्यरूपा वरानना । मया संभाषिता पुत्राः किंचिन्नोवाच मे सती

ഞാൻ ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ടു—ദിവ്യരൂപിണി, ശ്രേഷ്ഠമുഖമുള്ളവൾ. ഹേ പുത്രന്മാരേ! ഞാൻ അവളോട് സംസാരിച്ചു; എന്നാൽ ആ സതി എനിക്കൊന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

Verse 11

विशालानाम तस्याश्च सखी चारुविचक्षणा । सा मामाह शुभं वाक्यं मम सौख्यप्रदायकम्

അവൾക്ക് ‘വിശാലാ’ എന്നൊരു സഖിയുണ്ടായിരുന്നു—മനോഹരയും വിവേകിനിയും. അവൾ എനിക്കു മംഗളവചനങ്ങൾ പറഞ്ഞു; അവ എനിക്കു സുഖം പകർന്നു.

Verse 12

जराहीनो यदा स्यास्त्वं तदा ते सुप्रिया भवेत् । एवमंगीकृतं वाक्यं तयोक्तं गृहमागतः

നീ ജരയിൽ നിന്നു വിമുക്തനായാൽ അവൾ നിനക്കു അത്യന്തം പ്രിയയായിരിക്കും. അവരുടെ വാക്കുകൾ അംഗീകരിച്ച് അവൻ ഗൃഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

Verse 13

मया जरापनोदार्थं तदेवं समुदाहृतम् । एवं ज्ञात्वा प्रकर्तव्यं मत्सुखं हि सुपुत्रकाः

ജര നീക്കുന്നതിനായാണ് ഞാൻ ഇതു ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചത്. ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ്, എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി യഥോചിതമായി പ്രവർത്തിക്കുവിൻ, ഹേ സുതന്മാരേ.

Verse 14

तुरुरुवाच । शरीरं प्राप्यते पुत्रैः पितुर्मातुः प्रसादतः । धर्मश्च क्रियते राजञ्शरीरेण विपश्चिता

തുരു പറഞ്ഞു—പിതാവിന്റെയും മാതാവിന്റെയും പ്രസാദത്താൽ പുത്രന്മാർ ശരീരം പ്രാപിക്കുന്നു. ഹേ രാജാവേ, ശരീരത്തിലൂടെയേ ജ്ഞാനികൾ ധർമ്മം ആചരിക്കുന്നു.

Verse 15

पित्रोः शुश्रूषणं कार्यं पुत्रैश्चापि विशेषतः । न च यौवनदानस्य कालोऽयं मे नराधिप

പുത്രന്മാർ പ്രത്യേകിച്ച് പിതാമാതാക്കൾക്ക് സേവാ-ശുശ്രൂഷ ചെയ്യണം. ഹേ നരാധിപാ, എനിക്ക് യൗവനം നൽകാനുള്ള സമയം ഇതല്ല.

Verse 16

प्रथमे वयसि भोक्तव्यं विषयं मानवैर्नृप । इदानीं तन्न कालोयं वर्तते तव सांप्रतम्

ഹേ നൃപാ, മനുഷ്യർ ആദ്യ വയസ്സിൽ വിഷയഭോഗം അനുഭവിക്കേണ്ടതാണ്; എന്നാൽ ഇപ്പോൾ, നിലവിൽ, നിനക്കിത് യോജിച്ച കാലമല്ല.

Verse 17

जरां तात प्रदत्वा वै पुत्रे तात महद्गताम् । पश्चात्सुखं प्रभोक्तव्यं न तु स्यात्तव जीवितम्

ഹേ താതാ! മഹാഗതി പ്രാപിച്ച പുത്രനിൽ സത്യമായി ജരയെ ഏല്പിച്ച്, അതിനുശേഷം സുഖം അനുഭവിക്കണം; അപ്പോൾ നിന്റെ ജീവിതം മുൻപുപോലെ നിലനിൽക്കുകയില്ല।

Verse 18

तस्माद्वाक्यं महाराज करिष्ये नैव ते पुनः । एवमाभाषत नृपं तुरुर्ज्येष्ठसुतस्तदा

അതുകൊണ്ട്, ഹേ മഹാരാജാ! ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ആജ്ഞ വീണ്ടും ഒരിക്കലും നിർവഹിക്കുകയില്ല. ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അന്ന് തുരുവിന്റെ ജ്യേഷ്ഠപുത്രൻ രാജാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു।

Verse 19

तुरोर्वाक्यं तु तच्छ्रुत्वा क्रुद्धो राजा बभूव सः । तुरुं शशाप धर्मात्मा क्रोधेनारुणलोचनः

തുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് രാജാവ് ക്രുദ്ധനായി. ധർമ്മാത്മാവായ അവൻ കോപത്തിൽ ചുവന്ന കണ്ണുകളോടെ തുരുവിനെ ശപിച്ചു।

Verse 20

अपध्वस्तस्त्वयाऽदेशो ममायं पापचेतन । तस्मात्पापी भव स्वत्वं सर्वधर्मबहिष्कृतः

ഹേ പാപചേതനേ! നീ എന്റെ ഈ ആജ്ഞ തകർത്തിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ നിന്റെ തന്നെ കൃത്യത്താൽ പാപിയായിക്കൊൾക; സർവ്വ ധർമ്മാചരണത്തിൽ നിന്ന് ബഹിഷ്കൃതനാകുക।

Verse 21

शिखया त्वं विहीनश्च वेदशास्त्रविवर्जितः । सर्वाचारविहीनस्त्वं भविष्यसि न संशयः

നീ ശിഖാവിഹീനനും വേദശാസ്ത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വജ്രിതനും ആകും. നീ സർവ്വാചാരവിഹീനനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 22

ब्रह्मघ्नस्त्वं देवदुष्टः सुरापः सत्यवर्जितः । चंडकर्मप्रकर्ता त्वं भविष्यसि नराधमः

നീ ബ്രഹ്മഹന്താവും ദേവദ്രോഹിയും സുരാപാനിയും സത്യവിമുഖനും ആകുന്നു. ക്രൂരകർമ്മങ്ങളിൽ ഏർപ്പെട്ടു നീ ഭാവിയിൽ നരാധമനാകും.

Verse 23

सुरालीनः क्षुधी पापी गोघ्नश्च त्वं भविष्यसि । दुश्चर्मा मुक्तकच्छश्च ब्रह्मद्वेष्टा निराकृतिः

നീ സുരാസക്തനായി, എപ്പോഴും വിശപ്പോടെ പാപിയായി, ഗോഹന്താവായി മാറും. ചർമ്മരോഗം ബാധിക്കും, വസ്ത്രം സഡിലമാകും; ബ്രാഹ്മണദ്വേഷിയായി നിന്ദിതനായി പുറത്താക്കപ്പെടും.

Verse 24

परदाराभिगामी त्वं महाचंडः प्रलंपटः । सर्वभक्षश्च दुर्मेधाः सदात्वं च भविष्यसि

നീ പരസ്ത്രീഗാമിയായി, മഹാക്രൂരനായി, ഘോര ലമ്പടനായി മാറും. എല്ലാം ഭക്ഷിക്കുന്നവനും ദുഷ്ടബുദ്ധിയുള്ളവനുമായി നീ എപ്പോഴും അങ്ങനെ തന്നെയിരിക്കും.

Verse 25

सगोत्रां रमसे नारीं सर्वधर्मप्रणाशकः । पुण्यज्ञानविहीनात्मा कुष्ठवांश्च भविष्यसि

നീ സഗോത്രസ്ത്രീയോടു രമിച്ചാൽ നീ സർവ്വധർമ്മനാശകനാകും. പുണ്യവും സത്യജ്ഞാനവും ഇല്ലാത്തവനായി നീ കുഷ്ഠരോഗിയായി മാറും.

Verse 26

तव पुत्राश्च पौत्राश्च भविष्यंति न संशयः । ईदृशाः सर्वपुण्यघ्ना म्लेच्छाः सुकलुषीकृताः

നിന്റെ പുത്രന്മാരും പൗത്രന്മാരും നിശ്ചയമായും ജനിക്കും—സംശയമില്ല. അവർ ഇത്തരക്കാരായിരിക്കും: മ്ലേച്ഛർ, സർവ്വപുണ്യനാശകർ, പാപംകൊണ്ട് പൂർണ്ണമായി മലിനപ്പെട്ടവർ.

Verse 27

एवं तुरुं सुशप्त्वैव यदुं पुत्रमथाब्रवीत् । जरां वै धारयस्वेह भुंक्ष्व राज्यमकंटकम्

ഇങ്ങനെ തുരുവിനെ കഠിനമായി ശപിച്ച ശേഷം രാജാവ് തന്റെ പുത്രൻ യദുവിനോട് പറഞ്ഞു— “ഇവിടെ നീ ജര (വൃദ്ധാവസ്ഥ) ധരിക്ക; കണ്ഠകരഹിതമായ (നിർവിഘ്ന) രാജ്യം അനുഭവിക്ക.”

Verse 28

बद्धाञ्जलिपुटो भूत्वा यदू राजानमब्रवीत् । यदुरुवाच । जराभारं न शक्नोमि वोढुं तात कृपां कुरु

കൈകൂപ്പി യദു രാജാവിനോട് പറഞ്ഞു— “പിതാവേ, ജരയുടെ ഭാരം ഞാൻ വഹിക്കാനാവില്ല; കരുണ കാണിക്കണം.”

Verse 29

शीतमध्वा कदन्नं च वयोतीताश्च योषितः । मनसः प्रातिकूल्यं च जरायाः पंचहेतवः

തണുത്ത തേൻ, അപഥ്യമായ ആഹാരം, യൗവനം കടന്ന സ്ത്രീകൾ, മനസ്സിന്റെ പ്രതികൂലഭാവം— ഇവയാണ് ജരയുടെ അഞ്ചു കാരണങ്ങൾ.

Verse 30

जरादुःखं न शक्नोमि नवे वयसि भूपते । कः समर्थो हि वै धर्तुं क्षमस्व त्वं ममाधुना

ഹേ ഭൂപതേ, പുതുയൗവനത്തിൽ തന്നെ ജരാദുഃഖം ഞാൻ സഹിക്കാനാവില്ല. അത് വഹിക്കാൻ ആര് സമർത്ഥൻ? ഇപ്പോൾ എന്നെ ക്ഷമിക്കണം.

Verse 31

यदुं क्रुद्धो महाराजः शशाप द्विजनंदन । राज्यार्हो न च ते वंशः कदाचिद्वै भविष्यति

ഹേ ദ്വിജനന്ദന, ക്രുദ്ധനായ മഹാരാജാവ് യദുവിനെ ശപിച്ചു— “നീയും നിന്റെ വംശവും ഒരിക്കലും രാജ്യം ഭരിക്കാൻ അർഹരാകുകയില്ല.”

Verse 32

बलतेजः क्षमाहीनः क्षात्रधर्मविवर्जितः । भविष्यति न संदेहो मच्छासनपराङ्मुखः

അവൻ ബലവാനും തേജസ്വിയുമായിരിക്കും; എന്നാൽ ക്ഷമയില്ലാത്തവനും ക്ഷത്രിയധർമ്മം വിട്ടവനും ആയിരിക്കും. എന്റെ ആജ്ഞയിൽ നിന്ന് വിമുഖനായതിനാൽ ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 33

यदुरुवाच । निर्दोषोहं महाराज कस्माच्छप्तस्त्वयाधुना । कृपां कुरुष्व दीनस्य प्रसादसुमुखो भव

യദു പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാരാജാ, ഞാൻ നിർദോഷനാണ്; എങ്കിൽ നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് എന്തിന് ശാപം നൽകി? ഈ ദീനനോട് കരുണ കാണിക്കൂ; പ്രസന്നമുഖനായി അനുഗ്രഹിക്കൂ.

Verse 34

राजोवाच । महादेवः कुले ते वै स्वांशेनापि हि पुत्रक । करिष्यति विसृष्टिं च तदा पूतं कुलं तव

രാജാവ് പറഞ്ഞു—മകനേ, നിന്റെ കുലത്തിൽ മഹാദേവൻ തന്റെ സ്വാംശത്താലും ഒരു പ്രകാശനം/അവതാരം സൃഷ്ടിക്കും; അപ്പോൾ നിന്റെ വംശം പവിത്രമാകും.

Verse 35

यदुरुवाच । अहं पुत्रो महाराज निर्दोषः शापितस्त्वया । अनुग्रहो दीयतां मे यदि मे वर्त्तते दया

യദു പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാരാജാ, ഞാൻ നിങ്ങളുടെ പുത്രനാണ്; എന്നിരുന്നാലും നിർദോഷനായിട്ടും നിങ്ങളുടെ ശാപം ലഭിച്ചു. എനിക്കു ദയയുണ്ടെങ്കിൽ, എനിക്ക് അനുഗ്രഹം നൽകുക.

Verse 36

राजोवाच । यो भवेज्ज्येष्ठपुत्रस्तु पितुर्दुःखापहारकः । राज्यदायं सुभुंक्ते च भारवोढा भवेत्स हि

രാജാവ് പറഞ്ഞു—ജ്യേഷ്ഠപുത്രൻ പിതാവിന്റെ ദുഃഖം അകറ്റുന്നവനാണ്; അവൻ തന്നെയാണ് രാജ്യാവകാശം യഥാവിധി അനുഭവിക്കുന്നത്, കൂടാതെ കുലഭാരം വഹിക്കുന്നവനും അവൻ തന്നെയാകുന്നു.

Verse 37

त्वया धर्मं न प्रवृत्तमभाष्योसि न संशयः । भवता नाशिताज्ञा मे महादंडेन घातिनः

നീ ധർമ്മത്തെ പ്രവൃത്തിപ്പിച്ചിട്ടില്ല—ഇതിൽ സംശയമില്ല; നീ യുക്തിവചനങ്ങളാൽ ബോധ്യനാകുന്നവനും അല്ല. നീ എന്റെ ആജ്ഞ നശിപ്പിച്ചു, മഹാദണ്ഡത്തോടെ പ്രഹരിക്കുന്നു।

Verse 38

तस्मादनुग्रहो नास्ति यथेष्टं च तथा कुरु । यदुरुवाच । यस्मान्मे नाशितं राज्यं कुलं रूपं त्वया नृप

അതുകൊണ്ട് നിനക്കു അനുകമ്പയില്ല—ഇഷ്ടമുള്ളതു പോലെ ചെയ്യുക. യദു പറഞ്ഞു: ഹേ നൃപ, നീ എന്റെ രാജ്യം, എന്റെ കുലം, എന്റെ രൂപം വരെ നശിപ്പിച്ചു।

Verse 39

तस्माद्दुष्टो भविष्यामि तव वंशपतिर्नृप । तव वंशे भविष्यंति नानाभेदास्तु क्षत्त्रियाः

അതുകൊണ്ട്, ഹേ നൃപ, ഞാൻ നിന്റെ വംശത്തിന്റെ ദുഷ്ടാധിപതിയാകും; നിന്റെ വംശത്തിൽ പലവിധ ഭേദങ്ങളുള്ള ക്ഷത്രിയർ ഉദ്ഭവിക്കും।

Verse 40

तेषां ग्रामान्सुदेशांश्च स्त्रियो रत्नानि यानि वै । भोक्ष्यंति च न संदेहो अतिचंडा महाबलाः

അവർ സംശയമില്ലാതെ ഗ്രാമങ്ങളും മനോഹരദേശങ്ങളും, സ്ത്രീകളെയും ഉള്ള രത്നധനവും ഭോഗിച്ചു/കവർന്നു കൈവശമാക്കും; കാരണം അവർ അതിചണ്ഡരും മഹാബലവാന്മാരുമാണ്।

Verse 41

मम वंशात्समुत्पन्नास्तुरुष्का म्लेच्छरूपिणः । त्वया ये नाशिताः सर्वे शप्ताः शापैः सुदारुणैः

എന്റെ വംശത്തിൽ നിന്ന് തുരുഷ്കർ ഉദ്ഭവിച്ചു; അവർ മ്ലേച്ഛരൂപധാരികൾ. നീ നശിപ്പിച്ച എല്ലാവരും അതിദാരുണമായ ശാപങ്ങളാൽ ശപിക്കപ്പെട്ട് പീഡിതരായിരിക്കുന്നു।

Verse 42

एवं बभाषे राजानं यदुः क्रुद्धो नृपोत्तम । अथ क्रुद्धो महाराजः पुनश्चैवं शशाप ह

ഇങ്ങനെ ക്രുദ്ധനായ യദു, ഹേ നൃപോത്തമ, രാജാവിനോട് സംസാരിച്ചു. പിന്നെ മഹാരാജാവും കോപത്തോടെ വീണ്ടും ഇങ്ങനെ ശാപം ഉച്ചരിച്ചു.

Verse 43

मत्प्रजानाशकाः सर्वे वंशजास्ते शृणुष्व हि । यावच्चंद्रश्च सूर्यश्च पृथ्वी नक्षत्रतारकाः

കേൾക്കുക—നിന്റെ വംശജർ എല്ലാവരും എന്റെ പ്രജകളെ നശിപ്പിക്കുന്നവരായിരിക്കും; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, ഭൂമിയും നക്ഷത്രതാരകളും നിലനിൽക്കുന്നത്ര കാലം.

Verse 44

तावन्म्लेच्छाः प्रपक्ष्यंते कुंभीपाके चरौ रवे । कुरुं दृष्ट्वा ततो बालं क्रीडमानं सुलक्षणम्

സൂര്യൻ തന്റെ ഗതിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നത്ര കാലം മ്ലേച്ഛർ കുംഭീപാക നരകത്തിൽ വേവിക്കപ്പെടും. പിന്നെ അവിടെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സുലക്ഷണ ബാലനെ കണ്ടു അവർ കുരുവിലേക്കു നോക്കി.

Verse 45

समाह्वयति तं राजा न सुतं नृपनंदनम् । शिशुं ज्ञात्वा परित्यक्तः सकुरुस्तेन वै तदा

രാജാവ് അവനെ വിളിച്ചു, ഹേ നൃപനന്ദന; എന്നാൽ അവനെ സ്വന്തം പുത്രനായി അംഗീകരിച്ചില്ല. അവൻ വെറും ശിശുവെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, അന്നേ സമയം കുരു അവനെ ഉപേക്ഷിച്ചു.

Verse 46

शर्मिष्ठायाः सुतं पुण्यं तं पूरुं जगदीश्वरः । समाहूय बभाषे च जरा मे गृह्यतां पुनः

അപ്പോൾ ജഗദീശ്വരൻ ശർമിഷ്ഠയുടെ പുണ്യപുത്രനായ പൂരുവിനെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു—“എന്റെ ജര, അഥവാ വാർദ്ധക്യം, വീണ്ടും നീ ഏറ്റെടുക്കുക.”

Verse 47

भुंक्ष्व राज्यं मया दत्तं सुपुण्यं हतकंटकम् । पूरुरुवाच । राज्यं देवे न भोक्तव्यं पित्रा भुक्तं यथा तव

ഞാൻ നൽകിയ ഈ അതിപുണ്യമയമായ, കൺടകരഹിതമായ രാജ്യം അനുഭവിക്കൂ. പൂർു പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ! പിതാവ് മുമ്പേ അനുഭവിച്ച രാജ്യം പുത്രൻ സ്വീകരിച്ച് അനുഭവിക്കരുത്; നീ അനുഭവിച്ചതുപോലെ.

Verse 48

त्वदादेशं करिष्यामि जरा मे दीयतां नृप । तारुण्येन ममाद्यैव भूत्वा सुंदररूपदृक्

ഹേ നൃപാ! ഞാൻ നിന്റെ ആജ്ഞ നിർവ്വഹിക്കും. എനിക്ക് ജര നൽകുക; ഇന്നുതന്നെ യൗവനവാനായി ഞാൻ സുന്ദരരൂപം ദർശിക്കട്ടെ.

Verse 49

भुंक्ष्व भोगान्सुकर्माणि विषयासक्तचेतसा । यावदिच्छा महाभाग विहरस्व तया सह

സുകർമ്മഫലമായി ലഭിച്ച ഭോഗങ്ങൾ വിഷയാസക്തചിത്തത്തോടെ അനുഭവിക്കൂ. ഹേ മഹാഭാഗാ! നിനക്ക് എത്ര ഇച്ഛയുണ്ടോ അത്രകാലം അവളോടൊപ്പം വിഹരിക്കൂ.

Verse 50

यावज्जीवाम्यहं तात जरां तावद्धराम्यहम् । एवमुक्तस्तु तेनापि पूरुणा जगतीपतिः

ഹേ താതാ! ഞാൻ ജീവിക്കുന്നതോളം കാലം ജരയെ ഞാൻ ധരിക്കും. ഇങ്ങനെ പൂർുവും ഭൂമിപതിയോട് പറഞ്ഞു.

Verse 51

हर्षेण महताविष्टस्तं पुत्रं प्रत्युवाच सः । यस्माद्वत्स ममाज्ञा वै न हता कृतवानिह

മഹാ ഹർഷത്തിൽ ആവിഷ്ടനായി അദ്ദേഹം പുത്രനോട് പറഞ്ഞു—ഹേ വത്സാ! നീ ഇവിടെ എന്റെ ആജ്ഞ ലംഘിച്ചിട്ടില്ല; അതിനാൽ നീ യുക്തമായ കര്‍മ്മം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

Verse 52

तस्मादहं विधास्यामि बहुसौख्यप्रदायकम् । यस्माज्जरागृहीता मे दत्तं तारुण्यकं स्वकम्

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അപാരസുഖം നൽകുന്ന ഒരു ക്രമീകരണം ചെയ്യും; കാരണം ജരാഗ്രസ്തനായിരുന്ന എനിക്കു എന്റെ സ്വന്തം യൗവനം വീണ്ടും ദത്തമായി ലഭിച്ചു।

Verse 53

तेन राज्यं प्रभुंक्ष्व त्वं मया दत्तं महामते । एवमुक्तः सुपूरुश्च तेन राज्ञा महीपते

ഹേ മഹാമതേ! ഞാൻ നിനക്കു നൽകിയ ആ രാജ്യം നീ ഭരിക്ക. ആ രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ഹേ മഹീപതേ, സുപൂരുവും ആ ചുമതല ഏറ്റെടുത്തു।

Verse 54

तारुण्यंदत्तवानस्मै जग्राहास्माज्जरां नृप । ततः कृते विनिमये वयसोस्तातपुत्रयोः

ഹേ നൃപാ! അവൻ അവനു യൗവനം ദാനം ചെയ്തു, അവനിൽ നിന്നു ജര എടുത്തു. ഇങ്ങനെ പിതാവും പുത്രനും തമ്മിലുള്ള വയസ്സിന്റെ വിനിമയം പൂർത്തിയായി।

Verse 55

तस्माद्वृद्धतरः पूरुः सर्वांगेषु व्यदृश्यत । नूतनत्वं गतो राजा यथा षोडशवार्षिकः

അതുകൊണ്ട് പൂരു ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും കൂടുതൽ വൃദ്ധനായി ദൃശ്യമായി; രാജാവ് നവയൗവനം പ്രാപിച്ചു, പതിനാറുകാരനെന്നപോലെ।

Verse 56

रूपेण महताविष्टो द्वितीय इव मन्मथः । धनूराज्यं च छत्रं च व्यजनं चासनं गजम्

അസാധാരണ സൗന്ദര്യത്തിൽ ആവിഷ്ടനായ അവൻ രണ്ടാമൻ മന്മഥനെന്നപോലെ തോന്നി; അവിടെ രാജധനുസ്, രാജഛത്രം, ചാമരം, സിംഹാസനം, ഗജവും ഉണ്ടായിരുന്നു।

Verse 57

कोशं देशं बलं सर्वं चामरं स्यंदनं तथा । ददौ तस्य महाराजः पूरोश्चैव महात्मनः

ആ മഹാത്മാവിന് മഹാരാജൻ പുരു നിധിഭണ്ഡാരം, ദേശം, സമസ്ത സൈന്യം, കൂടാതെ ചാമരംയും രഥവും പോലുള്ള രാജചിഹ്നങ്ങളും ദാനം ചെയ്തു।

Verse 58

कामासक्तश्च धर्मात्मा तां नारीमनुचिंतयन् । तत्सरः सागरप्रख्यंकामाख्यं नहुषात्मजः

ധർമ്മാത്മനായിരുന്നിട്ടും നഹുഷപുത്രൻ കാമാസക്തനായി; ആ സ്ത്രീയെ നിരന്തരം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് സമുദ്രസമാനമായ ‘കാമാ’ എന്ന മഹാസരോവരം സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 59

अश्रुबिंदुमती यत्र जगाम लघुविक्रमः । तां दृष्ट्वा तु विशालाक्षीं चारुपीनपयोधराम्

അവിടെ അശ്രുബിന്ദുമതിയുടെ അടുക്കൽ ലഘുവിക്രമൻ ചെന്നു; അവളെ വിശാലനേത്രയുമായും മനോഹരവും പുഷ്ടസ്തനയുമായും കണ്ടപ്പോൾ—

Verse 60

विशालां च महाराजः कंदर्पाकृष्टमानसः । राजोवाच । आगतोऽस्मि महाभागे विशाले चारुलोचने

പിന്നീട് കന്ദർപ്പൻ ആകർഷിച്ച മനസ്സോടെ മഹാരാജാവ് വിശാലയോട് പറഞ്ഞു— “ഹേ മഹാഭാഗേ വിശാലേ, ഹേ ചാരുലോചനേ, ഞാൻ വന്നിരിക്കുന്നു।”

Verse 61

जरात्यागःकृतो भद्रे तारुण्येन समन्वितः । युवा भूत्वा समायातो भवत्वेषा ममाधुना

ഹേ ഭദ്രേ, ഞാൻ ജര ത്യജിച്ചു; യൗവനത്തോടെ യുക്തനായി യുവാവായി തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു— ഇനി അവൾ എന്റെതാകട്ടെ।

Verse 62

यंयं हि वांछते चैषा तंतं दद्मि न संशयः । विशालोवाच । यदा भवान्समायातो जरां दुष्टां विहाय च

“അവൾ എന്തെന്ത് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവോ, അതുതന്നെ ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ നൽകുന്നു.” വിശാലൻ പറഞ്ഞു—“നിങ്ങൾ ദുഷ്ട ജരയെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ വന്നപ്പോൾ…”

Verse 63

दोषेणैकेनलिप्तोसि भवंतं नैव मन्यते । राजोवाच । मम दोषं वदस्व त्वं यदि जानासि निश्चितम्

ഒറ്റ ദോഷം കൊണ്ടു മലിനനായതിനാൽ അവൻ നിങ്ങളെ ഇനി മാനിക്കുന്നില്ല. രാജാവ് പറഞ്ഞു—“നീ ഉറപ്പായി അറിയുന്നുവെങ്കിൽ എന്റെ ദോഷം പറയുക.”

Verse 64

तं तु दोषं परित्यक्ष्येगुणरूपंनसंशयः

എന്നാൽ ആ ദോഷം ഞാൻ ഉപേക്ഷിക്കും; സംശയമില്ലാതെ ഗുണസ്വരൂപത്തിൽ ഞാൻ നിലകൊള്ളും.

Verse 78

इति श्रीपद्मपुराणेभूमिखंडेवेनोपाख्यानेमातापितृतीर्थवर्णने ययातिचरितेऽष्टसप्ततितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനത്തിൽ, മാതാ-പിതൃ തീർത്ഥവർണ്ണനയും യയാതിചരിതവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന എഴുപത്തെട്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.