Adhyaya 72

Verse 1

। पिप्पल उवाच । मातलेश्च वचः श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । किं चकार महाप्राज्ञस्तन्मे विस्तरतो वद

പിപ്പലൻ പറഞ്ഞു—മാതലിയുടെ വചനങ്ങൾ കേട്ട ശേഷം നഹുഷപുത്രനായ ആ രാജാവ് എന്തു ചെയ്തു? ഹേ മഹാപ്രാജ്ഞാ, അത് എനിക്ക് വിശദമായി പറയുക।

Verse 2

सर्वपुण्यमयी पुण्या कथेयं पापनाशिनी । श्रोतुमिच्छाम्यहं प्राज्ञ नैव तृप्यामि सर्वदा

ഹേ പ്രാജ്ഞാ, ഈ പുണ്യകഥ സർവ്വപുണ്യമയിയും പാപനാശിനിയും ആകുന്നു. ഞാൻ ഇത് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എനിക്കെപ്പോഴും തൃപ്തി വരുന്നതില്ല।

Verse 3

सुकर्मोवाच । सर्वधर्मभृतां श्रेष्ठो ययातिर्नृपसत्तमः । तमुवाचागतं दूतं मातलिं शक्रसारथिम्

സുകർമൻ പറഞ്ഞു—സർവ്വധർമ്മധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനും രാജന്മാരിൽ ഉത്തമനുമായ യയാതി, എത്തിയ ദൂതനായ ശക്രന്റെ സാരഥി മാതലിയോട് പറഞ്ഞു।

Verse 4

ययातिरुवाच । शरीरं नैव त्यक्ष्यामि गमिष्ये न दिवं पुनः । शरीरेण विना दूत पार्थिवेन न संशयः

യയാതി പറഞ്ഞു—ഞാൻ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല; വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്കും പോകുകയില്ല. ഹേ ദൂതാ, ഈ പാർത്ഥിവ ദേഹം ഇല്ലാതെ—നിസ്സംശയം—അത് സാധ്യമല്ല।

Verse 5

यद्यप्येवं महादोषाः कायस्यैव प्रकीर्तिताः । पूर्वं चापि समाख्यातं त्वया सर्वं गुणागुणम्

ഇങ്ങനെ ശരീരത്തിന്റേതായ മഹാദോഷങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, നീ മുമ്പ് അതിന്റെ എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ദോഷങ്ങളും എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്।

Verse 6

नाहं त्यक्ष्ये शरीरं वै नागमिष्ये दिवं पुनः । इत्याचक्ष्व इतो गत्वा देवदेवं पुरंदरम्

ഞാൻ ഈ ശരീരം ഉപേക്ഷിക്കുകയില്ല; വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്കും മടങ്ങുകയില്ല. ഇവിടെ നിന്ന് പോയി ദേവദേവൻ പുരന്ദരനോട് ഈ സന്ദേശം അറിയിക്കൂ.

Verse 7

एकाकिना हि जीवेन कायेनापि महामते । नैव सिद्धिं प्रयात्येवं सांसारिकमिहैव हि

ഹേ മഹാമതേ, ഒറ്റയ്ക്കുള്ള ജീവൻ—ശക്തമായ ശരീരം ഉണ്ടായാലും—ഇങ്ങനെ സിദ്ധി നേടുകയില്ല; ഈ ലോകജീവിതത്തിൽ അത് അങ്ങനെ സാധ്യമല്ല.

Verse 8

नैव प्राणं विना कायो जीवः कायं विना नहि । उभयोश्चापि मित्रत्वं नयिष्ये नाशमिंद्र न

പ്രാണം ഇല്ലാതെ ശരീരം നിലനിൽക്കില്ല; ശരീരം ഇല്ലാതെ ജീവനും നിലനിൽക്കില്ല. അതിനാൽ, ഹേ ഇന്ദ്രാ, അവരുടെ പരസ്പര സൗഹൃദം ഞാൻ നാശത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയില്ല.

Verse 9

यस्य प्रसादभावाद्वै सुखमश्नाति केवलम् । शरीरस्याप्ययं प्राणो भोगानन्यान्मनोनुगान्

ആരുടെയോ പ്രസാദം കൊണ്ടുമാത്രം മനുഷ്യൻ സുഖം ആസ്വദിക്കുന്നുവോ; അതേ കൃപകൊണ്ട് ശരീരത്തിലുള്ള ഈ പ്രാണൻ മനസ്സനുസരിച്ച മറ്റു ഭോഗങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നു.

Verse 10

एवं ज्ञात्वा स्वर्गभोग्यं न भोज्यं देवदूतक । संभवंति महादुष्टा व्याधयो दुःखदायकाः

ഹേ ദേവദൂതാ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ ഭോഗിക്കേണ്ടത് ഇവിടെ ഭോഗിക്കരുതെന്ന് ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞുകൊൾക; അല്ലെങ്കിൽ അത്യന്തം ഭീകരവും ദുഃഖദായകവുമായ വ്യാധികൾ ഉദ്ഭവിക്കും.

Verse 11

मातले किल्बिषाच्चैव जरादोषात्प्रजायते । पश्य मे पुण्यसंयुक्तं कायं षोडशवार्षिकम्

ഹേ മാതലി, പാപത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ജരാദോഷം ജനിക്കുന്നു. പുണ്യസംബന്ധമായ എന്റെ ഈ ദേഹം നോക്കുക—പതിനാറുവയസ്സുകാരനുപോലെ ദീപ്തമാണ്.

Verse 12

जन्मप्रभृति मे कायः शतार्धाब्दं प्रयाति च । तथापि नूतनो भावः कायस्यापि प्रजायते

ജന്മം മുതൽ എന്റെ ഈ ദേഹം നൂറ്റിയമ്പത് വർഷം കടന്നുപോയിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും ദേഹത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും പുതുമയുള്ള അവസ്ഥ ഉദിക്കുന്നു.

Verse 13

मम कालो गतो दूत अब्दा प्रनंत्यमनुत्तमम् । यथा षोडशवर्षस्य कायः पुंसः प्रशोभते

ഹേ ദൂതാ, എന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞു, വർഷങ്ങൾ ഒഴുകിപ്പോയി; എങ്കിലും പരമാർത്ഥത്തിൽ ദേഹം പതിനാറുവയസ്സുകാരന്റെ ദേഹത്തെപ്പോലെ ശോഭിക്കുന്നു.

Verse 14

तथा मे शोभते देहो बलवीर्यसमन्वितः । नैव ग्लानिर्न मे हानिर्न श्रमो व्याधयो जरा

ഇങ്ങനെ എന്റെ ദേഹം ബലവും വീര്യവും ചേർന്നതായിട്ട് ദീപ്തമാണ്; എനിക്ക് ഗ്ലാനിയില്ല, ഹാനിയില്ല—ശ്രമമില്ല, വ്യാധികളില്ല, ജരയുമില്ല.

Verse 15

मातले मम कायेपि धर्मोत्साहेन वर्द्धते । सर्वामृतमयं दिव्यमौषधं परमौषधम्

ഹേ മാതലി, എന്റെ ദേഹത്തിലും ഇത് ധർമ്മോത്സാഹത്താൽ വർദ്ധിക്കുന്നു—സർവ്വാമൃതമയമായ ആ ദിവ്യ ഔഷധം, പരമ ഔഷധം.

Verse 16

पापव्याधिप्रणाशार्थं धर्माख्यं हि कृतम्पुरा । तेन मे शोधितः कायो गतदोषस्तु जायते

പാപവും വ്യാധിയും നശിപ്പാൻ ഞാൻ മുൻപ് ‘ധർമ്മം’ എന്ന കർമ്മം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ എന്റെ ദേഹം ശുദ്ധമായി, ദോഷരഹിതനായി ഞാൻ ആയി.

Verse 17

हृषीकेशस्य संध्यानं नामोच्चारणमुत्तमम् । एतद्रसायनं दूत नित्यमेवं करोम्यहम्

സന്ധ്യാകാലത്ത് ഹൃഷീകേശനെ ധ്യാനിക്കുകയും അവന്റെ നാമം ശ്രേഷ്ഠമായി ഉച്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്—ഹേ ദൂതാ, ഇതേ എന്റെ രസായനം; ഞാൻ നിത്യവും ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു.

Verse 18

तेन मे व्याधयो दोषाः पापाद्याः प्रलयं गताः । विद्यमाने हि संसारे कृष्णनाम्नि महौषधे

അതിന്റെ ശക്തിയാൽ എന്റെ വ്യാധികളും ദോഷങ്ങളും പാപാദികളും എല്ലാം നശിച്ചു; കാരണം ഈ ലോകത്തിൽ ‘കൃഷ്ണനാമം’ എന്ന മഹൗഷധം നിലനിൽക്കുന്നു.

Verse 19

मानवा मरणं यांति पापव्याधि प्रपीडिताः । न पिबंति महामूढाः कृष्ण नाम रसायनम्

പാപരൂപമായ വ്യാധിയാൽ പീഡിതരായ മനുഷ്യർ മരണത്തിലേക്ക് പോകുന്നു; ആ മഹാമൂഢർ ‘കൃഷ്ണനാമ’ രസായനം പാനം ചെയ്യുന്നില്ല.

Verse 20

तेन ध्यानेन ज्ञानेन पूजाभावेन मातले । सत्येन दानपुण्येन मम कायो निरामयः

ആ ധ്യാനത്താൽ, ആ ജ്ഞാനത്താൽ, ആ പൂജാഭാവത്താൽ, ഹേ മാതലി—സത്യത്താലും ദാനപുണ്യത്താലും—എന്റെ ദേഹം നിരാമയമായി.

Verse 21

पापर्द्धेरामयाः पीडाः प्रभवंति शरीरिणः । पीडाभ्यो जायते मृत्युः प्राणिनां नात्र संशयः

പാപസഞ്ചയത്തിൽ നിന്നു ദേഹധാരികൾക്ക് രോഗങ്ങളും ക്ലേശങ്ങളും ഉദ്ഭവിക്കുന്നു. ആ പീഡകളിൽ നിന്നുതന്നെ ജീവികൾക്ക് മരണം വരുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 22

तस्माद्धर्मः प्रकर्तव्यः पुण्यसत्याश्रयैर्नरैः । पंचभूतात्मकः कायः शिरासंधिविजर्जरः

അതുകൊണ്ട് പുണ്യവും സത്യവും ആശ്രയിക്കുന്ന മനുഷ്യർ ധർമ്മം ആചരിക്കണം. കാരണം ഈ ദേഹം പഞ്ചഭൂതാത്മകമാണ്; ശിരകളും സന്ധികളും ക്ഷീണിച്ച് ജർജരമാകുന്നു.

Verse 23

एवं संधीकृतो मर्त्यो हेमकारीव टंकणैः । तत्र भाति महानग्निर्द्धातुरेव चरः सदा

ഇങ്ങനെ സംധീകൃതനായ മർത്ത്യൻ, സ്വർണ്ണകാരൻ ടങ്കണംകൊണ്ട് ലോഹം ശുദ്ധീകരിക്കുന്നതുപോലെ ദീപ്തനാകുന്നു; കാരണം അവന്റെ ഉള്ളിൽ മഹാഗ്നി ധാതുവിനുള്ളിലെപ്പോലെ സദാ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Verse 24

शतखंडमये विप्र यः संधत्ते सबुद्धिमान् । हरेर्नाम्ना च दिव्येन सौभाग्येनापि पिप्पल

ഹേ വിപ്രാ! ശതഖണ്ഡമയമായ (ശതഭാഗീയ) വിധാനത്തെ ബുദ്ധിമാൻ ചേർത്ത്/നിർവഹിച്ച് ദിവ്യമായ ഹരിനാമത്തോടുകൂടെ ചെയ്യുന്നവൻ—അവൻ സൗഭാഗ്യവശാലും (പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കും); (ഇവിടെ നൽകിയ പാഠം അപൂർണ്ണം).

Verse 25

पंचात्मका हि ये खंडाः शतसंधिविजर्जराः । तेन संधारिताः सर्वे कायो धातुसमो भवेत्

ഈ ഖണ്ഡങ്ങൾ (അംഗങ്ങൾ) പഞ്ചാത്മകമാണ്; നൂറുകണക്കിന് സന്ധികളാൽ ജർജരമാകുന്നു. എന്നാൽ ആ (ധാരണതത്ത്വം) കൊണ്ട് എല്ലാം സമ്യകമായി ധരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, ദേഹം ധാതുവുപോലെ ദൃഢമാകും.

Verse 26

हरेः पूजोपचारेण ध्यानेन नियमेन च । सत्यभावेन दानेन नूत्नः कायो विजायते

ഹരിയുടെ പൂജോപചാരങ്ങളാലും ധ്യാനത്താലും നിയമാനുഷ്ഠാനത്താലും, സത്യഭാവത്തോടെ നൽകിയ ദാനത്താലും ദേഹം പുതുതായി ശുദ്ധമായി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 27

दोषा नश्यंति कायस्य व्याधयः शृणु मातले । बाह्याभ्यंतरशौचं हि दुर्गंधिर्नैव जायते

മാതലീ, കേൾക്കുക—ദേഹത്തിലെ ദോഷങ്ങളും രോഗങ്ങളും നശിക്കുന്നു. ബാഹ്യവും അന്തഃശൗചവും ഉണ്ടെങ്കിൽ ദുർഗന്ധം ഒരിക്കലും ഉദ്ഭവിക്കുകയില്ല.

Verse 28

शुचिस्ततो भवेत्सूत प्रसादात्तस्य चक्रिणः । नाहं स्वर्गं गमिष्यामि स्वर्गमत्र करोम्यहम्

സൂതാ, ആ ചക്രധാരി പ്രഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ അപ്പോൾ ശുചിത്വം ലഭിക്കുന്നു. ഞാൻ സ്വർഗത്തിലേക്കു പോകുകയില്ല; ഇവിടെ തന്നേ സ്വർഗം സൃഷ്ടിക്കും.

Verse 29

तपसा चैव भावेन स्वधर्मेण महीतलम् । स्वर्गरूपं करिष्यामि प्रसादात्तस्य चक्रिणः

തപസ്സാലും ശുദ്ധഭാവത്താലും സ്വധർമ്മാനുഷ്ഠാനത്താലും ഞാൻ ഈ ഭൂമിയെ സ്വർഗ്ഗസ്വരൂപമാക്കും—ആ ചക്രധാരി പ്രഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ.

Verse 30

एवं ज्ञात्वा प्रयाहि त्वं कथयस्व पुरंदरम् । सुकर्मोवाच । समाकर्ण्य ततः सूतो नृपतेः परिभाषितम्

“ഇങ്ങനെ അറിഞ്ഞ് നീ പോകുക; പുരന്ദരനോട് (ഇന്ദ്രനോട്) അറിയിക്കുക.” എന്ന് സുകർമൻ പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് രാജാവ് പറഞ്ഞത് കേട്ട് സൂതൻ കഥ തുടർന്നു.

Verse 31

आशीर्भिरभिनंद्याथ आमंत्र्य नृपतिं गतः । सर्वं निवेदयामास इंद्राय च महात्मने

അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആശീർവാദവചനങ്ങളാൽ അഭിനന്ദിച്ച് രാജാവിനോട് വിട വാങ്ങി പുറപ്പെട്ടു; മഹാത്മാവായ ഇന്ദ്രനോട് എല്ലാം പൂർണ്ണമായി നിവേദിച്ചു।

Verse 32

समाकर्ण्य सहस्राक्षो ययातेस्तु महात्मनः । तस्याथ चिंतयामासानयनार्थं दिवं प्रति

മഹാത്മാവായ യയാതിയെക്കുറിച്ച് കേട്ട സഹസ്രാക്ഷനായ ഇന്ദ്രൻ, അവനെ സ്വർഗത്തിലേക്ക് എങ്ങനെ കൊണ്ടുവരാമെന്ന് ആലോചിച്ചു തുടങ്ങി।

Verse 72

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरिते द्विसप्ततितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ മാതാപിതൃതീർത്ഥവർണ്ണനയും യയാതിചരിതവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന എഴുപത്തിരണ്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।