Adhyaya 50

Verse 1

सुकलोवाच । तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा गोभिलो वाक्यमब्रवीत् । भवती शप्तुकामासि कस्मान्मे कारणं वद

സുകല പറഞ്ഞു: അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഗോഭിലൻ പറഞ്ഞു - 'അങ്ങ് എന്നെ ശപിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, അതിനുള്ള കാരണം എന്നോട് പറയൂ.'

Verse 2

केन दोषेण लिप्तोस्मि यस्मात्त्वं शप्तुमुद्यता । गोभिलो नाम दैत्योस्मि पौलस्त्यस्य भटः शुभे

'എന്ത് തെറ്റാണ് ഞാൻ ചെയ്തത്, എന്തിനാണ് നീ എന്നെ ശപിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നത്? ഹേ മംഗളകാരിണീ, ഞാൻ പൗലസ്ത്യന്റെ ഭടനായ ഗോഭിലൻ എന്ന അസുരനാണ്.'

Verse 3

दैत्याचारेण वर्तामि जाने विद्यामनुत्तमाम् । वेदशास्त्रार्थवेत्तास्मि कलासु निपुणः पुनः

'ഞാൻ അസുരരീതിയിൽ പെരുമാറുന്നുവെങ്കിലും, എനിക്ക് ഉത്തമമായ വിദ്യ അറിയാം. ഞാൻ വേദശാസ്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം അറിയുന്നവനും കലകളിൽ നിപുണനുമാണ്.'

Verse 4

एवं सर्वं विजानामि दैत्याचारं शृणुष्व मे । परस्वं परदारांश्च बलाद्भुंजामि नान्यथा

ഞാൻ എല്ലാം അറിയുന്നു; ഇനി എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുക. ദൈത്യാചാരം ഇതുതന്നെ—പരധനവും പരസ്ത്രീകളെയും ബലാൽക്കാരംകൊണ്ട് പിടിച്ചെടുത്തു ഭോഗിക്കുന്നു; എനിക്കു മറ്റൊരു വഴി ഇല്ല.

Verse 5

वयं दैत्याः समाकर्ण्य दैत्याचारेण सांप्रतम् । वर्त्तामो ज्ञानिभावेन सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ഞങ്ങൾ ദൈത്യരാണ്; ഇത് കേട്ടിട്ട് ഇപ്പോൾ ദൈത്യാചാരപ്രകാരം തന്നെ നടക്കുന്നു, എങ്കിലും ജ്ഞാനിയുടെ ഭാവം ധരിക്കുന്നു. സത്യം സത്യം—ഞാൻ സത്യമാണ് പറയുന്നു.

Verse 6

ब्राह्मणानां हि च्छिद्राणि विपश्यामो दिने दिने । तेषां हि तपसो नाशं विघ्नैः कुर्मो न संशयः

ഞങ്ങൾ ദിനംപ്രതി ബ്രാഹ്മണരുടെ ദോഷ-ചിദ്രങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുന്നു; സംശയമില്ലാതെ വിഘ്നങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച് അവരുടെ തപസ്സിനെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 7

छिद्रं प्राप्य वयं देवि नाशयामो न संशयः । ब्राह्मणाञ्छ्रूयतां भद्रे देवयज्ञं वरानने

ഹേ ദേവീ, ഒരു ചിദ്രം ലഭിച്ചാൽ സംശയമില്ലാതെ അതിനെ നശിപ്പിക്കും. ഹേ ഭദ്രേ, ഹേ വരാനനേ, ബ്രാഹ്മണർ ദേവയജ്ഞത്തിന്റെ വൃത്താന്തം കേൾക്കട്ടെ.

Verse 8

नाशयामो वयं यज्ञान्धर्मयज्ञं न संशयः । सुब्राह्मणान्परित्यज्य देवं नारायणं प्रभुम्

ഞങ്ങൾ യജ്ഞങ്ങളെ നശിപ്പിക്കും—ധർമ്മയജ്ഞത്തെയും; സംശയമില്ല. സുദ്ബ്രാഹ്മണരെ ഉപേക്ഷിച്ച്, പരമപ്രഭുവായ ദേവ നാരായണനോട് വിമുഖത വന്നാൽ.

Verse 9

पतिव्रतां महाभागां सुमतिं भर्तृतत्पराम् । दूरेणापि परित्यज्य तिष्ठामो नात्र संशयः

സുമതി മഹാഭാഗ്യവതിയായ പതിവ്രത, ഭർത്തൃപരായണ; അവളെ ദൂരത്തുനിന്നുതന്നെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ തന്നെയിരിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 10

तेजो देवि सुविप्रस्य हरेश्चैव महात्मनः । नार्याः पतिव्रतायाश्च सोढुं दैत्याश्च न क्षमाः

ദേവീ, സുവിപ്രന്റെ തേജസ്സും മഹാത്മാവായ ഹരിയുടെ തേജസ്സും പതിവ്രതയായ സ്ത്രീയുടെ തേജസ്സും—ഇവയെ ദൈത്യർ സഹിക്കുവാൻ അശക്തരാണ്।

Verse 11

पतिव्रताभयेनापि विष्णोः सुब्राह्मणस्य च । नश्यंति दानवाः सर्वे दूरं राक्षसपुंगवाः

പതിവ്രതയുടെ ഭയത്താലും, വിഷ്ണുവിന്റെയും ധർമ്മനിഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണന്റെയും പ്രഭാവത്താലും, എല്ലാ ദാനവരും നശിക്കുന്നു; ശ്രേഷ്ഠരായ രാക്ഷസർ ദൂരത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകുന്നു।

Verse 12

अहं दानवधर्मेण विचरामि महीतलम् । कस्मात्त्वं शप्तुकामासि मम दोषो विचार्यताम्

ഞാൻ ദാനവധർമ്മപ്രകാരം ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു; പിന്നെ നീ എനിക്ക് ശാപം നൽകാൻ എന്തുകൊണ്ട് ആഗ്രഹിക്കുന്നു? എന്റെ ദോഷം പരിശോധിക്കപ്പെടട്ടെ।

Verse 13

पद्मावत्युवाच । मम धर्मः सुकायश्च त्वयैव परिनाशितः । अहं पतिव्रता साध्वी पतिकामा तपस्विनी

പദ്മാവതി പറഞ്ഞു—എന്റെ ധർമ്മവും എന്റെ സുന്ദരദേഹവും നിനക്കാലേ നശിച്ചു. ഞാൻ പതിവ്രതയായ സാധ്വി—ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിക്കുന്ന തപസ്വിനി।

Verse 14

स्वमार्गे संस्थिता पाप मायया परिनाशिता । तस्मात्त्वामप्यहं दुष्ट आधक्ष्यामि न संशयः

ഹേ പാപിയേ! നീ നിന്റെ വഴിയിൽ തന്നെ നിലകൊണ്ടിരുന്നിട്ടും മായയാൽ നശിച്ചുപോയി. അതിനാൽ, ഹേ ദുഷ്ടാ, നിന്നെയും ഞാൻ സംശയമില്ലാതെ വീഴ്ത്തും.

Verse 15

गोभिल उवाच । धर्ममेव प्रवक्ष्यामि भवती यदि मन्यते । अग्निचिद्ब्राह्मणस्यापि श्रूयतां नृपनंदिनी

ഗോഭിലൻ പറഞ്ഞു—നീ സമ്മതിക്കുന്നുവെങ്കിൽ ഞാൻ ധർമ്മം തന്നെയാകും പ്രസ്താവിക്കുക. ഹേ രാജകുമാരീ, അഗ്നിചയനം ചെയ്ത ഒരു ബ്രാഹ്മണന്റെ കഥയും കേൾക്കുക.

Verse 16

जुह्वन्देवं द्विकालं यो न त्यजेदग्निमंदिरम् । स चाग्निहोत्री भवति यजत्येव दिनेदिने

ആരു പ്രഭാതവും സായാഹ്നവും ദേവാഗ്നിയിൽ ആഹുതി അർപ്പിച്ച് അഗ്നിമന്ദിരം ഉപേക്ഷിക്കാതെയിരിക്കുമോ, അവൻ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ അഗ്നിഹോത്രി; അവൻ ദിനംപ്രതി യജ്ഞം നടത്തുന്നു.

Verse 17

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि भृत्यधर्मं वरानने । मनसा कर्मणा वाचा विशुद्धो योऽपि नित्यशः

കൂടുതലായി, ഹേ സുന്ദരമുഖീ, ഭൃത്യധർമ്മം ഞാൻ പറയുന്നു—മനസ്സാൽ, കർമത്താൽ, വാക്കാൽ നിത്യം ശുദ്ധനായിരിക്കുന്നവൻ.

Verse 18

नित्यमादेशकारी यः पश्चात्तिष्ठति चाग्रतः । स भृत्यः कथ्यते देवि पुण्यभागी न संशयः

ഹേ ദേവീ, ആരു നിത്യം ആജ്ഞ പാലിച്ച് പിന്നിലും മുന്നിലും സേവയിൽ നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അവനെയാണ് ഭൃത്യൻ എന്നു പറയുന്നത്; അവൻ പുണ്യത്തിന്റെ പങ്കാളി—സംശയമില്ല.

Verse 19

यः पुत्रो गुणवाञ्ज्ञाता पितरं पालयेच्छुभः । मातरं च विशेषेण मनसा काय कर्मभिः

ഗുണവാനും വിവേകിയും സദാചാരസമ്പന്നനുമായ പുത്രൻ ഭക്തിയോടെ പിതാവിനെ പരിപാലിക്കണം; പ്രത്യേകിച്ച് മാതാവിനെ മനസ്സാൽ, ശരീരത്താൽ, കര്‍മ്മങ്ങളാൽ സേവിക്കണം।

Verse 20

तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि जायते । अन्यथा कुरुते यो हि स पापीयान्न संशयः

അവനു ഭാഗീരഥിയിൽ (ഗംഗയിൽ) പ്രതിദിനം സ്നാനം വേണം; ഇതിന് വിരുദ്ധമായി ചെയ്യുന്നവൻ നിസ്സംശയം കൂടുതൽ പാപിയാകുന്നു।

Verse 21

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि पतिव्रतमनुत्तमम् । वाचा सुमनसा चैव कर्मणा शृणु भामिनि

ഇനിയും ഞാൻ ആ അനുത്തമമായ പതിവ്രതധർമ്മം വിശദീകരിക്കുന്നു; ഹേ സുന്ദരീ, വാക്കാൽ, ശുഭമനസ്സാൽ, കര്‍മ്മത്താൽ കേൾക്കുക (അനുഷ്ഠിക്കുക)।

Verse 22

शुश्रूषां कुरुते या हि भर्तुश्चैव दिन दिने । तुष्टे भर्त्तरि या प्रीता न त्यजेत्क्रोधनं पुनः

ദിവസംതോറും ഭർത്താവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ഭർത്താവ് പ്രസന്നനായിരിക്കുമ്പോൾ സ്നേഹത്തോടെ ഇരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭാര്യ വീണ്ടും കോപത്തിലേക്ക് വീഴരുത്; സ്വസംയമം വിട്ടുകളയരുത്।

Verse 23

तस्य दोषं न गृह्णाति ताडिता तुष्यते पुनः । भर्त्तुः कर्मसु सर्वेषु पुरतस्तिष्ठते सदा

അവൾ അവന്റെ ദോഷം പിടിച്ചുവെക്കില്ല; അടിക്കപ്പെട്ടാലും വീണ്ടും സന്തുഷ്ടയാകും. ഭർത്താവിന്റെ എല്ലാ കര്‍മ്മങ്ങളിലും അവൾ എപ്പോഴും മുന്നിൽ നിന്നു സേവയ്ക്ക് സന്നദ്ധയാകുന്നു।

Verse 24

सा चापि कथ्यते नारी पतिव्रतपरायणा । पतितोपि पितापुत्रैर्बहुदोषसमन्वितः

പതിവ്രതധർമ്മത്തിൽ പരായണയായവളെയാണ് യഥാർത്ഥ നാരിയെന്ന് പറയുന്നു; പിതാവ് പതിതനായാലും പുത്രന്മാർ അവനെ പല ദോഷങ്ങളുള്ളവനെന്നു കരുതുന്നു।

Verse 25

कस्मादपि च न त्याज्यः कुष्ठितः क्रुधितोऽपि वा । एवं पुत्राः शुश्रूषंति पितरं मातरं किल

ഏതൊരു കാരണത്താലും മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്; അവർ കുഷ്ഠരോഗബാധിതരായാലും കോപിതരായാലും; ഇങ്ങനെ പുത്രന്മാർ പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഭക്തിയോടെ ശുശ്രൂഷിക്കണം।

Verse 26

ते यांति परमं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम् । एवं हि स्वामिनं ये वै उपाचरंति भृत्यकाः

അവർ പരമ ലോകം—വിഷ്ണുവിന്റെ പരമ പദം—പ്രാപിക്കുന്നു; ഇങ്ങനെ സ്വാമിയെ വിശ്വാസത്തോടെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്ന ഭൃത്യന്മാരും ആ ഗതി നേടുന്നു।

Verse 27

पत्युर्लोकं प्रयांत्येते प्रसादात्स्वामिनस्तदा । अग्निं नैव त्यजेद्विप्रो ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

സ്വാമിയുടെ പ്രസാദത്താൽ അവർ അപ്പോൾ ഭർത്താവിന്റെ ലോകം പ്രാപിക്കുന്നു; എന്നാൽ ബ്രാഹ്മണൻ അഗ്നിയെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്—അവൻ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കും।

Verse 28

अग्नित्यागकरो विप्रो वृषलीपतिरुच्यते । स्वामिद्रोही भवेद्भृत्यः स्वामित्यागान्न संशयः

അഗ്നിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണനെ ‘വൃഷലീപതി’ സമാനനെന്ന് പറയുന്നു; സ്വാമിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ഭൃത്യൻ സ്വാമിദ്രോഹിയാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 29

अग्निं च पितरं चैव न त्यजेत्स्वामिनं शुभे । सदा विप्रः सुतो भृत्यः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ഹേ ശുഭേ! പവിത്ര അഗ്നിയെയും പിതാവിനെയും സ്വാമിയെയും ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്. ബ്രാഹ്മണനും പുത്രനും ഭൃത്യനും സദാ നിഷ്ഠയിൽ നിലകൊള്ളണം—ഇത് സത്യം; ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും സത്യമെന്നു പറയുന്നു.

Verse 30

परित्यज्य प्रगच्छंति ते यांति नरकार्णवम् । पतितं व्याधितं देवि विकलं कुष्ठिनं तथा

അവരെ ഉപേക്ഷിച്ച് പോകുന്നവർ നരകസമുദ്രത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. ഹേ ദേവീ! പതിതനെയും രോഗിയെയും വികലനെയും കുഷ്ഠരോഗിയെയും ഉപേക്ഷിക്കുന്നവർക്കും ഇതേ ഗതിയാണ്.

Verse 31

सर्वकर्मविहीनं च गतवित्तादिसंचयम् । भर्तारं न त्यजेन्नारी यदि श्रेय इहेच्छति

ഈ ജീവിതത്തിൽ ശ്രേയസ് ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സ്ത്രീ തന്റെ ഭർത്താവിനെ—അവൻ സർവകർമ്മവിഹീനനായി ധനസഞ്ചയം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും—ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

Verse 32

त्यक्त्वा कांतं व्रजेन्नारी अन्यत्कार्यमिहेच्छति । सा मता पुंश्चली लोके सर्वधर्मबहिष्कृता

തന്റെ കാന്തനെ ഉപേക്ഷിച്ച് ഇവിടെ മറ്റൊരു കാര്യം/ബന്ധം ആഗ്രഹിച്ച് മറ്റിടത്തേക്ക് പോകുന്ന സ്ത്രീ ലോകത്തിൽ ‘പുംശ്ചലി’ എന്നു കരുതപ്പെടുന്നു; സർവ്വധർമ്മമാനത്തിൽ നിന്ന് ബഹിഷ്കൃതയാകുന്നു.

Verse 33

गते भर्तरि या ग्रामं भोगं शृंगारमेव च । लौल्याच्च कुरुते नारी पुंश्चली वदते जनः

ഭർത്താവ് അകലെ പോയിരിക്കുമ്പോൾ, ലൗല്യത്താൽ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയി അലഞ്ഞു, ഭോഗവിലാസത്തിലും ശൃംഗാരത്തിലും ലീനയായിരിക്കുന്ന സ്ത്രീയെ ജനങ്ങൾ ‘പുംശ്ചലി’ എന്നു വിളിക്കുന്നു.

Verse 34

एवं धर्मं विजानामि वेदशास्त्रैश्च संमतम् । दानवा राक्षसाः प्रेता धात्रा सृष्टा यदादितः

വേദശാസ്ത്രസമ്മതമായ ധർമ്മത്തെ ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെ അറിയുന്നു—ആദിയിൽ സ്രഷ്ടാവായ ധാതാവ് ദാനവന്മാരെയും രാക്ഷസന്മാരെയും പ്രേതങ്ങളെയും സൃഷ്ടിച്ചു.

Verse 35

तत्रेह कारणं सर्वं प्रवक्ष्यामि न संशयः । ब्राह्मणा दानवाश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः

ഇവിടെ ഞാൻ സമസ്ത കാരണവും സംശയമില്ലാതെ പ്രസ്താവിക്കും—ബ്രാഹ്മണന്മാർ, ദാനവന്മാർ, പിശാചന്മാർ, രാക്ഷസന്മാർ എന്നിവരെക്കുറിച്ചും.

Verse 36

धर्मार्थं सकलं प्रोक्तमधीतं तैस्तु सुंदरि । विंदंति सकलं सर्वे आचरंति न दानवाः

ഹേ സുന്ദരി! ധർമ്മസംബന്ധമായ എല്ലാം അവർക്കു ഉപദേശിക്കപ്പെട്ടതും അവർ അതു പഠിച്ചതുമാണ്. എല്ലാവരും അതു പൂർണ്ണമായി അറിയുന്നു—എന്നാലും ദാനവർ അത് ആചരിക്കുന്നില്ല.

Verse 37

विधिहीनं प्रकुर्वंति दानवा ज्ञानवर्जिताः । अन्यायेन व्रजंत्येते मानवा विधिवर्जिताः

വിധിവിഹീനമായി ദാനവർ സത്യജ്ഞാനരഹിതരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. അതുപോലെ ഈ മനുഷ്യരും—ശുദ്ധവിധിയില്ലാതെ—അന്യായത്തിന്റെ പാതയിൽ പോകുന്നു.

Verse 38

तेषां शासनहेत्वर्थं कृता एतेपि नान्यथा । विधिहीनं प्रकुर्वंति ये हि धर्मं नराधमाः

അവരെ നിയന്ത്രിച്ച് ശാസിക്കുവാനായിട്ടുമാത്രം ഇവയും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതാണ്; മറ്റൊരു കാരണമില്ല—കാരണം ധർമ്മം ആചരിക്കുന്ന നരാധമരും വിധി-നിയമങ്ങളെ അവഗണിച്ചുതന്നെ ചെയ്യുന്നു.

Verse 39

तान्वयं शासयामो वै दंडेन महता किल । भवत्या दारुणं कर्म कृतमेव सुनिर्घृणम्

അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അവരെ മഹാദണ്ഡത്തോടെ തീർച്ചയായും ശിക്ഷിക്കും. കാരണം നീ അത്യന്തം ക്രൂരവും പൂർണ്ണമായും നിർദയവുമായ കർമ്മം ചെയ്തിരിക്കുന്നു.

Verse 40

गार्हस्थ्यं च परित्यज्य अत्रायाता किमर्थतः । वदस्येवं मुखेनापि अहं हि पतिदेवता

ഗാർഹസ്ഥധർമ്മം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്? വായാൽ ഇങ്ങനെ പറയാൻ എങ്ങനെ ധൈര്യം? ഞാൻ പതിദേവതയെ തന്നെയാണ് പരമമായി ആരാധിക്കുന്നത്.

Verse 41

कर्मणा नास्ति तद्दृष्टं पतिदैवत्यमेव ते । भर्तारं तं परित्यज्य किमर्थं त्वमिहागता

ഇത് കർമ്മവശാൽ സംഭവിച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല; നിനക്കു പതിദൈവത്യമാണ് യഥാർത്ഥ ധർമ്മം. ആ ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ഇവിടെ എന്തിനാണ് വന്നത്?

Verse 42

शृंगारं भूषणं वेषं कृत्वा तिष्ठसि निर्घृणा । किमर्थं हि कृतं पापे कस्यहेतोर्वदस्व मे

ശൃംഗാരവും ആഭരണവും വേഷവും ധരിച്ചു നീ നിർദയയായി നിൽക്കുന്നു. ഹേ പാപിനീ, ഇത് എന്തിനാണ്, ആരുടെ വേണ്ടി ആണ് ചെയ്തതെന്ന് എനിക്ക് പറയുക.

Verse 43

निःशंका वर्त्तसे चापि प्रमत्ता गिरिकानने । मया त्वं साधिता पापा दंडेन महता शृणु

നീ ഭയമില്ലാതെ പർവ്വതവനത്തിൽ പ്രമത്തയായി സഞ്ചരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഹേ പാപിനീ, മഹാദണ്ഡത്തോടെ ഞാൻ നിന്നെ ഇപ്പോൾ വശപ്പെടുത്തി—കേൾക്കുക.

Verse 44

अधर्मचारिणी दुष्टा पतिं त्यक्त्वा समागता । क्वास्ते तत्पतिदेवत्वं दर्शय त्वं ममाग्रतः

അധർമ്മചരിണീ ദുഷ്ടേ! ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച് നീ ഇവിടെ വന്നിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ‘പതിദേവ’‑ഭക്തി എവിടെ? എന്റെ മുമ്പിൽ അത് കാണിക്കൂ.

Verse 45

भवती पुंश्चली नाम यया त्यक्तः स्वकः पतिः । पृथक्छय्या यदा नारी तदा सा पुंश्चली मता

സ്വന്തം ഭർത്താവിനെ ഉപേക്ഷിച്ച സ്ത്രീ ‘പുംശ്ചലീ’ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു; ഭർത്താവിൽ നിന്ന് വേറിട്ട ശയ്യയിൽ ശയിക്കുന്ന സ്ത്രീയും ‘പുംശ്ചലീ’ എന്നേ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 46

योजनानां शतैकस्य सोन्तरेण प्रवर्त्तते । क्वास्ति ते पतिदैवत्यं पुंश्चल्याचारचारिणी

വെറും നൂറ് യോജനയുടെ പരിധിക്കുള്ളിൽ നീ അങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നു. എങ്കിൽ, ഹേ പുംശ്ചലീ‑ആചാരചരിണീ, നിന്റെ പതിദൈവത്യ‑ഭാവം എവിടെ?

Verse 47

निर्लज्जे निर्घृणे दुष्टे किं मे वदसि संमुखी । तपसः क्वास्ति ते भावः क्व तेजोबलमेव च

ഹേ നിർലജ്ജേ, നിർഘൃണേ ദുഷ്ടേ! നീ എന്റെ മുമ്പിൽ എന്താണ് പറയുന്നത്? നിനക്കുള്ളിൽ തപസ്സിന്റെ ഭാവം എവിടെ, തേജസ്സും ബലവും എവിടെ?

Verse 48

दर्शयस्व ममाद्यैव बलवीर्यपराक्रमम् । पद्मावत्युवाच । स्नेहेनापि समानीता श्रूयतामसुराधम

ഇന്നുതന്നെ നിന്റെ ബലം, വീര്യം, പരാക്രമം എനിക്ക് കാണിക്കൂ. പദ്മാവതി പറഞ്ഞു—സ്നേഹത്താലും എന്നെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും കേൾക്കുക, ഹേ അസുരാധമാ!

Verse 49

भर्तुर्गेहादहं पित्रा क्वास्ते तत्र च पातकम् । नैव कामान्न लोभाच्च न मोहान्न च मत्सरात्

എന്നെ പിതാവ് ഭർത്തൃഗൃഹത്തിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്നു—അതിൽ എനിക്ക് എന്ത് പാപം? കാമത്താൽ അല്ല, ലോഭത്താൽ അല്ല, മോഹത്താൽ അല്ല, അസൂയയാലും അല്ല।

Verse 50

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീ പദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ സുകലാചരിത്രത്തിന്റെ അമ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 51

भवंतं माथुरं ज्ञात्वा गताहं सम्मुखं तव । मायाविनं यदा जाने त्वामेवं दानवाधम

നിന്നെ മഥുരയിൽ ജനിച്ചവൻ എന്നു അറിഞ്ഞ് ഞാൻ നിന്റെ മുന്നിൽ വന്നു; എന്നാൽ നീ മായാവിയായ വഞ്ചകൻ എന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ, നീ ദാനവന്മാരിൽ അധമൻ തന്നേ।

Verse 52

एकेन हुंकृतेनैव भस्मीभूतं करोम्यहम् । गोभिल उवाच । चक्षुर्हीना न पश्यंति मानवाः शृणु सांप्रतम्

‘ഒരു “ഹും” എന്ന ഉച്ചാരണമാത്രം കൊണ്ട് ഞാൻ (ഇതിനെ) ഭസ്മമാക്കും.’ ഗോഭിലൻ പറഞ്ഞു—‘സത്യദൃഷ്ടിയില്ലാത്ത മനുഷ്യർ യാഥാർത്ഥ്യം കാണുന്നില്ല; ഇപ്പോൾ എന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുക.’

Verse 53

धर्मनेत्रविहीना त्वं कथं जानासि मामिह । यदा ते भाव उत्पन्नः पितुर्गेहं प्रति शृणु

ധർമ്മനേത്രം ഇല്ലാത്ത നീ ഇവിടെ എന്നെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയും? നിനക്കുള്ളിൽ സമ്യക് ബോധം ഉദിച്ചാൽ കേൾക്കുക—പിതൃഗൃഹത്തേക്കു മനസ്സു തിരിക്കുക।

Verse 54

पतिध्यानं परित्यज्य मुक्ता ध्यानेन त्वं तदा । ज्ञाननेत्रं तदा नष्टं स्फुटं च हृदये तव

ഭർത്തൃധ്യാനം ഉപേക്ഷിച്ച് നീ അന്ന് മറ്റൊരു ധ്യാനത്തിലൂടെ മോക്ഷം തേടി; അപ്പോൾ നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ സത്യജ്ഞാനനേത്രം വ്യക്തമായി നശിച്ചു.

Verse 55

कथं मां त्वं विजानासि ज्ञानचक्षुर्हता भुवि । कस्या माता पिता भ्राता कस्याः स्वजनबांधवाः

ഈ ഭൂമിയിൽ എന്റെ ജ്ഞാനചക്ഷു നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കെ നീ എന്നെ എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയുന്നു? ഞാൻ ആരുടെ മാതാവ്, ആരുടെ പിതാവ്, ആരുടെ സഹോദരൻ—എന്റെ സ്വന്തം സ്വജനബന്ധുക്കൾ ആരാണ്?

Verse 56

सर्वस्थाने पतिर्ह्येको भार्यायास्तु न संशयः । इत्युक्त्वा हि प्रहस्यैव गोभिलो दानवाधमः

“എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഭാര്യയുടെ ഏക സ്വാമി ഭർത്താവുതന്നെ—ഇതിൽ സംശയമില്ല।” എന്ന് പറഞ്ഞ് ദാനവാധമനായ ഗോഭിലൻ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു.

Verse 57

न भयं विद्यते तेऽद्य ममापि शृणु पुंश्चलि । किं भवेत्तव शापेन वृथैव परिकंपसे

ഇന്ന് നിനക്ക് ഭയം ഒന്നുമില്ല—എന്റെ വാക്കും കേൾക്കുക, ഹേ പുംശ്ചലി. നിന്റെ ശാപം കൊണ്ട് എന്ത് സംഭവിക്കും? നീ വെറുതെ വിറയ്ക്കുന്നു.

Verse 58

ममगेहं समाश्रित्य भुंक्ष्व भोगान्मनोऽनुगान् । पद्मावत्युवाच । गच्छ पापसमाचार किं त्वं वदसि निर्घृणः

“എന്റെ ഗൃഹം ആശ്രയിച്ച് മനസ്സിനനുസരിച്ച ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്ക.” അപ്പോൾ പദ്മാവതി പറഞ്ഞു—“പോകുക, പാപാചാരീ! ഹേ നിർഘൃണ, നീ എന്താണ് പറയുന്നത്?”

Verse 59

सतीभावेन संस्थास्मि पतिव्रतपरायणा । धक्ष्यामि त्वां महापाप यद्येवं तु वदिष्यसि

ഞാൻ സതീഭാവത്തിൽ അചഞ്ചലമായി നിലകൊള്ളുന്നു; പതിവ്രതധർമ്മത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പരായണയാണ്. ഹേ മഹാപാപി, നീ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ നിന്നെ ദഹിപ്പിക്കും.

Verse 60

एवमुक्त्वा तथैकांते निषसाद महीतले । दुःखेन महताविष्टां तामुवाच स गोभिलः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അവൻ ഏകാന്തസ്ഥാനത്ത് ഭൂമിയിൽ ഇരുന്നു. മഹാദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായ അവളോടു ഗോഭിലൻ സംസാരിച്ചു.

Verse 61

तवोदरे मया न्यस्तं स्ववीर्यं सुकृतं शुभे । तस्मादुत्पत्स्यते पुत्रस्त्रैलोक्यक्षोभकारकः

ഹേ ശുഭേ, ഞാൻ എന്റെ സ്വവീര്യം—സുകൃതമായ പുണ്യകർമ്മരൂപം—നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ ന്യസിച്ചു; അതിനാൽ ത്രിലോകത്തെയും കുലുക്കുന്ന പുത്രൻ ജനിക്കും.

Verse 62

एवमुक्त्वा जगामाथ गोभिलो दानवस्तदा । गते तस्मिन्दुराचारे दानवे पापचारिणी

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദാനവനായ ഗോഭിലൻ അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു. ആ ദുഷ്ടാചാരിയായ ദാനവൻ പോയശേഷം പാപാചാരിണിയായ അവൾ അവിടെ ശേഷിച്ചു.

Verse 63

दुःखेन महताविष्टा नृपकन्या रुरोद ह

മഹാദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായ രാജകുമാരി കരഞ്ഞു.