Adhyaya 14

Verse 1

सोमशर्मोवाच । एवंविधं महापुण्यं धर्मव्याख्यानमुत्तमम् । कथं जानासि भद्रे त्वं कस्माच्चैव त्वया श्रुतम्

സോമശർമൻ പറഞ്ഞു—ഇത്തരത്തിലുള്ള പരമോത്തമ ധർമ്മവ്യാഖ്യാനം മഹാപുണ്യദായകമാണ്. ഹേ ഭദ്രേ, നീ ഇതെങ്ങനെ അറിയുന്നു? പിന്നെ ആരിൽ നിന്നാണ് കേട്ടത്?

Verse 2

सुमनोवाच । भार्गवाणां कुले जातः पिता मम महामते । च्यवनो नाम विख्यातः सर्वज्ञानविशारदः

സുമന പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമതേ, എന്റെ പിതാവ് ഭാർഗവകുലത്തിൽ ജനിച്ചവൻ. ‘ച്യവനൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനും സർവ്വവിദ്യകളിൽ നിപുണനും ആയിരുന്നു.

Verse 3

तस्याहं प्रिय कन्या वै प्राणादपि च वल्लभा । यत्रयत्र व्रजत्येष तीर्थारामेषु सुव्रत

ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രിയപുത്രി; പ്രാണത്തേക്കാളും അധികം വല്ലഭ. ഹേ സുവ്രത, അദ്ദേഹം എവിടെയെവിടെയോ പോകുമ്പോൾ തീർത്ഥങ്ങളിലും പുണ്യാരാമങ്ങളിലും തന്നെയാണ് സഞ്ചാരം.

Verse 4

सभासु च मुनीनां तु देवतायतनेषु च । तेन सार्द्धं व्रजाम्येका क्रीडमाना सदैव हि

മുനികളുടെ സഭകളിലും ദേവാലയങ്ങളിലും ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം—ഒറ്റയ്ക്കായി—എപ്പോഴും ക്രീഡിച്ചു കൊണ്ടു പോകുന്നു.

Verse 5

कौशिकान्वयसंभूतो वेदशर्मा महामतिः । पितुर्मम सखा दैवादटमानः समागतः

കൗശികവംശത്തിൽ ജനിച്ച മഹാമതി വേദശർമൻ—എന്റെ പിതാവിന്റെ സുഹൃത്ത്—ദൈവയോഗത്താൽ സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ഇവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 6

दुःखेन महताविष्टश्चिंतयानो मुहुर्मुहुः । समागतं महात्मानं तमुवाच पिता मम

മഹാദുഃഖത്തിൽ ആകുലനായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയ എന്റെ പിതാവ്, ആ മഹാത്മാവ് എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു।

Verse 7

भवंतं दुःखसंतप्तमिति जानामि सुव्रत । कस्माद्दुःखी भवाञ्जातस्तस्मात्त्वं कारणं वद

ഹേ സുവ്രത, നീ ദുഃഖത്തിൽ ദഗ്ധനായിരിക്കുന്നുവെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു. ഏതു കാരണത്താൽ നീ ദുഃഖിതനായിരിക്കുന്നു? അതിനാൽ കാരണം പറയുക।

Verse 8

एतद्वाक्यं ततः श्रुत्वा च्यवनस्य महात्मनः । तमुवाच महात्मानं पितरं मम सुव्रतः

അപ്പോൾ മഹാത്മാവ് ച്യവനന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ആ സുവ്രതൻ എന്റെ മഹാത്മ പിതാവിനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 9

वेदशर्मा महाप्राज्ञ सर्वदुःखस्य कारणम् । मम भार्या महासाध्वी पातिव्रत्यपरायणा

ഹേ മഹാപ്രാജ്ഞ വേദശർമാ, എന്റെ സകല ദുഃഖത്തിനും കാരണം നീയത്രേ. എന്റെ ഭാര്യ മഹാസാധ്വി, പതിവ്രതധർമ്മത്തിൽ പൂർണ്ണമായി പരായണയാണ്।

Verse 10

अपुत्रा सा हि संजाता मम वंशो न विद्यते । एतत्ते कारणं प्रोक्तं प्रश्नितोस्मि यतस्त्वया

അവൾ പുത്രഹീനയായി തീർന്നു; എന്റെ വംശം തുടരുന്നില്ല. നീ എന്നോട് ചോദിച്ചതിനാൽ, ഇതാണ് കാരണം എന്നു ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു।

Verse 11

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तः कश्चित्सिद्धः समागतः । मम पित्रा तथा तेन ह्युत्थाय वेदशर्मणा

അതിനിടയിൽ അവിടെ ഒരു സിദ്ധ മഹാത്മാവ് എത്തി. എന്റെ പിതാവും വേദശർമനും ആദരത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.

Verse 12

द्वाभ्यामपि च सिद्धोसौ पूजितो भक्तिपूर्वकैः । उपहारैस्स भोज्यान्नैर्वचनैर्मधुराक्षरैः

അവർ ഇരുവരും ആ സിദ്ധനെ ഭക്തിപൂർവം പൂജിച്ചു—ഉപഹാരങ്ങളാൽ, ഭോജ്യാന്നത്താൽ, മധുരാക്ഷര വചനങ്ങളാൽ.

Verse 13

द्वाभ्यामन्तर्गतं पृष्टं पूर्वोक्तं च यथा त्वया । उभौ तौ प्राह धर्मात्मा ससखं पितरं मम

നീ മുൻപ് പറഞ്ഞതനുസരിച്ച് രണ്ടു കാര്യങ്ങളും ഉൾപ്പെടുത്തി ചോദിച്ചതുപോലെ, ധർമ്മാത്മാവ് എന്റെ പിതാവിനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഖാവിനെയും—ഇരുവരെയും കുറിച്ചു പറഞ്ഞു.

Verse 14

धर्मस्य कारणं सर्वं मयोक्तं ते तथा किल । धर्मेण प्राप्यते पुत्रो धनं धान्यं तथा स्त्रियः

ധർമ്മത്തിന്റെ എല്ലാ കാരണങ്ങളും അടിസ്ഥാനങ്ങളും ഞാൻ നിനക്കു യഥാവത്തായി പറഞ്ഞു. ധർമ്മംകൊണ്ട് പുത്രൻ, ധനം, ധാന്യം, ഭാര്യയും ലഭിക്കുന്നു.

Verse 15

ततस्तेन कृतं धर्मं संपूर्णं वेदशर्मणा । तस्माद्धर्मात्सुसंजातं महत्सौख्यं सपुत्रकम्

അതിനുശേഷം വേദശർമൻ ആ ധർമ്മകർമ്മം പൂർണ്ണമായി നിർവഹിച്ചു. ആ ധർമ്മത്തിൽ നിന്നു പുത്രസഹിതമായ മഹാസുഖം ഉദിച്ചു.

Verse 16

तेन संगप्रसंगेन ममैष मतिनिश्चयः । यथा कांत तव प्रोक्तं मयैव च परं शुभम्

ആ സംഗവും അതിന്റെ ഫലപ്രസംഗവും മൂലം എനിക്ക് ഇതാണ് ദൃഢനിശ്ചയം—പ്രിയേ, നീ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നേ ഞാനും പരമശുഭത്തെ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു।

Verse 17

तस्माच्छ्रुतं महासिद्धात्सर्वसंदेहनाशनम् । विप्रधर्मं समाश्रित्य अनुवर्त्तस्व सर्वदा

അതുകൊണ്ട് മഹാസിദ്ധനിൽ നിന്ന് ശ്രവിച്ച, എല്ലാ സംശയങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ ഉപദേശം സ്വീകരിച്ച് ബ്രാഹ്മണധർമ്മത്തെ ആശ്രയിച്ച് എപ്പോഴും അതനുസരിച്ച് നടക്കുക।

Verse 18

सोमशर्मोवाच । धर्मेण कीदृशो मृत्युर्जन्म चैव वदस्व मे । उभयोर्लक्षणं कांते तत्सर्वं हि वदस्व मे

സോമശർമൻ പറഞ്ഞു—ധർമ്മത്തിന്റെ അധീനത്തിൽ മരണമും ജനനവും എങ്ങനെയാണെന്ന് എനിക്ക് പറയുക. പ്രിയേ, ഇരുവരുടെയും ലക്ഷണങ്ങൾ മുഴുവനായി വിശദീകരിക്കൂ।

Verse 19

सुमनोवाच । सत्य शौच क्षमा शांति तीर्थपुण्यादिकैस्तथा । धर्मश्च पालितो येन तस्य मृत्युं वदाम्यहम्

സുമന പറഞ്ഞു—സത്യം, ശൗചം, ക്ഷമ, ശാന്തി, തീർത്ഥപുണ്യാദി എന്നിവകൊണ്ട് ധർമ്മം പാലിച്ചവന്റെ മരണാവസ്ഥ ഞാൻ വിവരിക്കുന്നു।

Verse 20

रोगो न जायते तस्य न च पीडा कलेवरे । न श्रमो वै न च ग्लानिर्न च स्वेदो भ्रमस्तथा

അവനിൽ രോഗം ഉദിക്കുകയില്ല; ശരീരത്തിൽ വേദനയും ഉണ്ടാകുകയില്ല. ക്ഷീണമില്ല, ഗ്ലാനിയില്ല; വിയർപ്പില്ല, തലചുറ്റലും ഇല്ല.

Verse 21

दिव्यरूपधरा भूत्वा गंधर्वा ब्राह्मणास्तथा । वेदपाठसमायुक्ता गीतज्ञानविशारदाः

ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു ഗന്ധർവന്മാരും, അതുപോലെ ചില ബ്രാഹ്മണന്മാരും വേദപാരായണത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു, ഗീത-സംഗീതജ്ഞാനത്തിൽ അത്യന്തം നിപുണരായിരുന്നു.

Verse 22

तस्य पार्श्वं समायांति स्तुतिं कुर्वंति चातुलाम् । स्वस्थो हि आसने युक्तो देवपूजारतः किल

അവർ അവന്റെ പാർശ്വത്തേക്ക് വന്ന് അതുലമായ സ്തുതി അർപ്പിക്കുന്നു; കാരണം അവൻ ആസനത്തിൽ ശാന്തവും സ്ഥിരവുമായിട്ട് ഇരുന്നു—എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു—ദേവപൂജയിൽ നിരതനാകുന്നു.

Verse 23

तीर्थं च लभते प्राज्ञः स्नानार्थं धर्मतत्परः । अग्न्यागारे च गोस्थाने देवतायतनेषु च

ധർമ്മത്തിൽ തത്പരനായ ജ്ഞാനി സ്നാനാർത്ഥം തീർത്ഥഫലം പ്രാപിക്കുന്നു—അഗ്ന്യാഗാരത്തിലും, ഗോശാലയിലും, ദേവാലയങ്ങളുടെ പ്രാകാരങ്ങളിലും പോലും.

Verse 24

आरामे च तडागे च यत्राश्वत्थो वटस्तथा । ब्रह्मवृक्षं समाश्रित्य श्रीवृक्षं च तथा पुनः

ഉദ്യാനത്തിലും കുളക്കരയിലും—അവിടെ അശ്വത്ഥവും വടവൃക്ഷവും പോലുള്ള പുണ്യവൃക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ—‘ബ്രഹ്മവൃക്ഷ’ത്തെ ആശ്രയിച്ച്, പിന്നെയും ‘ശ്രീവൃക്ഷ’ത്തെയും ആശ്രയിക്കണം.

Verse 25

अश्वस्थानं समाश्रित्य गजस्थानगतो नरः । अशोकं चूतवृक्षं च समाश्रित्य यदास्थितः

അശ്വസ്ഥാനത്തെ ആശ്രയിച്ച് ഗജസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പോകുന്ന മനുഷ്യൻ, അന്നേരം അശോകവും ചൂതവൃക്ഷവും (മാവും) ആശ്രയിച്ച് അവിടെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ—

Verse 26

संनिधौ ब्राह्मणानां च राजवेश्मगतोथवा । रणभूमिं समाश्रित्य पूर्वं यत्र मृतो भवेत्

ബ്രാഹ്മണരുടെ സന്നിധിയിലോ, രാജഭവനത്തിൽ പ്രവേശിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ യുദ്ധഭൂമിയെ ആശ്രയിച്ചോ—അവൻ മുമ്പ് എവിടെ മരിച്ചിരുന്നുവോ അവിടെയാകുന്നു.

Verse 27

मृत्युस्थानानि पुण्यानि केवलं धर्मकारणम् । गोग्रहं तु सुसंप्राप्य तथा चामरकंटकम्

മരണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സ്ഥലങ്ങളും ധർമ്മത്തിന്റെ കാരണമാകുന്നതിനാൽ പുണ്യസ്ഥലങ്ങളാകുന്നു. ഗോഗ്രഹത്തെ ശരിയായി പ്രാപിച്ച്, അതുപോലെ അമരകണ്ടകത്തെയും (പ്രാപിച്ചാൽ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു).

Verse 28

शुद्धधर्मकरो नित्यं धर्मतो धर्मवत्सलः । एवं स्थानं समाप्नोति यदा मृत्युं समाश्रितः

എപ്പോഴും ശുദ്ധധർമ്മം ആചരിച്ച് ധർമ്മനിഷ്ഠനും ധർമ്മവത്സലനുമായിരിക്കുന്നവൻ—മരണം അവനെ ആകർഷിക്കുന്ന വേളയിൽ അത്തരം ധാമം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 29

मातरं पश्यते पुण्यं पितरं च नरोत्तमः । भ्रातरं श्रेयसा युक्तमन्यं स्वजनबांधवम्

ആ നരോത്തമൻ പുണ്യവതിയായ മാതാവിനെയും പിതാവിനെയും ദർശിക്കുന്നു; ശ്രേയസ്സോടെ യുക്തനായ സഹോദരനെയും മറ്റു സ്വജനബന്ധുക്കളെയും കൂടി കാണുന്നു.

Verse 30

बंदीजनैस्तथा पुण्यैः स्तूयमानं पुनःपुनः । पापिष्ठं नैव पश्येत मातृपित्रादिकं पुनः

ബന്ദീജനങ്ങളും പുണ്യശീലന്മാരും അവനെ വീണ്ടും വീണ്ടും സ്തുതിക്കുന്നു. അവൻ പരമപാപിയെ ഇനി കാണുകയില്ല; മാതാപിതാക്കളാദികളെയും വീണ്ടും കാണുകയില്ല.

Verse 31

गीतं गायंति गंधर्वाः स्तुवंतिस्तावकाः स्तवैः । मंत्रपाठैस्तथा विप्रा माता स्नेहेन पूजयेत्

ഗന്ധർവന്മാർ ഗീതങ്ങൾ പാടുന്നു; ഭക്തർ സ്തോത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കുന്നു; ബ്രാഹ്മണർ മന്ത്രപാഠം ചെയ്യുന്നു; ഇങ്ങനെ മാതാവിനെ സ്നേഹത്തോടെ പൂജിക്കണം।

Verse 32

पितास्वजनवर्गाश्च धर्मात्मानं महामतिम् । एवं दूताः समाख्याताः पुण्यस्थानानि ते विभो

പിതാവും സ്വജനവర్గങ്ങളും—ധർമ്മാത്മാക്കളും മഹാമതികളും—ഇവരെയാണ് ദൂതന്മാരെന്ന് വിവരിച്ചത്; അതുപോലെ, ഹേ വിഭോ, നിന്റെ പുണ്യസ്ഥാനങ്ങളും ഇങ്ങനെ തന്നെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 33

प्रत्यक्षान्पश्यते दूतान्हास्यस्नेहसमाविलान् । न च स्वप्नेन मोहेन क्लेदयुक्तेन नैव सः

അവൻ ദൂതന്മാരെ പ്രത്യക്ഷമായി കാണുന്നു—പരിഹാസഹാസ്യവും കപടസ്നേഹവും കലർന്ന മങ്ങിയ മുഖങ്ങളോടെ; ഇത് സ്വപ്നമല്ല, മോഹമല്ല, മന്ദതയുണർത്തുന്ന ജഡഭ്രമവും അല്ല—അവനുവേണ്ടി ഒരിക്കലുമല്ല।

Verse 34

धर्मराजो महाप्राज्ञो भवंतं तु समाह्वयेत् । एह्येहि त्वं महाभाग यत्र धर्मः स तिष्ठति

മഹാപ്രാജ്ഞനായ ധർമ്മരാജൻ നിന്നെ വിളിക്കും—“വാ, വാ, മഹാഭാഗ്യവാനേ! ധർമ്മം നിലകൊള്ളുന്നിടത്തേക്ക് ചെല്ലുക।”

Verse 35

तस्य मोहो न च भ्रांतिर्न ग्लानिः स्मृतिविभ्रमः । जायते नात्र संदेहः प्रसन्नात्मा स तिष्ठति

അവനിൽ മോഹവും ഇല്ല, ഭ്രമവും ഇല്ല; ഗ്ലാനിയും ഇല്ല, സ്മൃതിവിഭ്രമവും ഇല്ല. ഇതിൽ സംശയമില്ല—അവൻ പ്രസന്നമനസ്സോടെ സ്ഥിരനായി നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 36

ज्ञानविज्ञानसंपन्नः स्मरन्देवं जनार्दनम् । तैः सार्द्धं तु प्रयात्येवं संतुष्टो हृष्टमानसः

ജ്ഞാനവും വിജ്ഞാനവും സമ്പന്നനായ അവൻ ഭഗവാൻ ജനാർദനനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട്, അവരോടൊപ്പം ഇങ്ങനെ പുറപ്പെട്ടു—സന്തുഷ്ടനും ഹർഷഭരിതഹൃദയനും ആയി।

Verse 37

एकत्वं जायते तत्र त्यजतः स्वंकलेवरम् । दशमद्वारमाश्रित्य आत्मा तस्य स गच्छति

അവിടെ സ്വന്തം ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കുന്നതോടെ ഏകത്വാവസ്ഥ ഉദിക്കുന്നു; ‘ദശമദ്വാരം’ ആശ്രയിച്ച് ആ വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവ് ആ പഥത്തിലൂടെ പുറപ്പെടുന്നു।

Verse 38

शिबिका तस्य आयाति हंसयानं मनोहरम् । विमानमेव चायाति हयो वा गज उत्तमः

അവനുവേണ്ടി ഹംസയാനത്തെപ്പോലെ മനോഹരമായ ശിബിക വരുന്നു. സത്യത്തിൽ ഒരു ദിവ്യ വിമാനം കൂടി വരുന്നു; അല്ലെങ്കിൽ ഉത്തമ അശ്വമോ ശ്രേഷ്ഠ ഗജമോ.

Verse 39

छत्रेण ध्रियमाणेन चामरैर्व्यजनैस्तथा । वीज्यमानः स पुण्यात्मा पुण्यैरेवं समंततः

അവന്റെ മേൽ ഛത്രം ധരിക്കപ്പെട്ടു; ചാമരങ്ങളും വ്യജനങ്ങളും കൊണ്ട് അവനെ വീശി. ആ പുണ്യാത്മാവ് ഇങ്ങനെ എല്ലാടവും പുണ്യജനങ്ങളാൽ പരിചരിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 40

गीयमानस्तु धर्मात्मा स्तूयमानस्तु पंडितैः । बंदिभिश्चारणैर्दिव्यैर्ब्राह्मणैर्वेदपारगैः

ആ ധർമ്മാത്മാവ് ഗീതങ്ങളാൽ കീർത്തിക്കപ്പെടുകയും പണ്ഡിതന്മാർ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു—ബന്ധികൾ, ദിവ്യ ചാരണന്മാർ, കൂടാതെ വേദപാരംഗത ബ്രാഹ്മണന്മാർ എന്നിവരാൽ।

Verse 41

साधुभिः स्तूयमानस्तु सर्वसौख्यसमन्वितः । यथादानप्रभावेण फलमाप्नोति तत्र सः

സാധുക്കൾ പുകഴ്ത്തുകയും സർവ്വസുഖസമന്വിതനാകുകയും ചെയ്ത അവൻ, തന്റെ ദാനത്തിന്റെ പ്രഭാവമനുസരിച്ച് അവിടെ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 42

आरामवाटिकामध्ये स प्रयाति सुखेन वै । अप्सरोभिः समाकीर्णो दिव्याभिर्मंगलैर्युतः

അവൻ ഉദ്യാനവാടികകളുടെ മദ്ധ്യേ നിശ്ചയമായി സുഖത്തോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; ദിവ്യമംഗളശോഭയോടെ അപ്സരസ്സുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു।

Verse 43

देवैः संस्तूयमानस्तु धर्मराजं प्रपश्यति । देवाश्च धर्मसंयुक्ता जग्मुः संमुखमेव तम्

ദേവന്മാർ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കെ അവൻ ധർമ്മരാജനെ ദർശിക്കുന്നു; ധർമ്മസഹിതരായ ദേവന്മാർ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് നേരെ ചെന്നു.

Verse 44

एह्येहि वै महाभाग भुंक्ष्व भोगान्मनोनुगान् । एवं स पश्यते धर्मं सौम्यरूपं महामतिम्

“വാ, വാ, മഹാഭാഗ്യവാനേ! മനസ്സിനനുസരിച്ച ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്ക.” ഇങ്ങനെ അവൻ സൗമ്യരൂപനും മഹാമതിയുമായ ധർമ്മത്തെ ദർശിക്കുന്നു।

Verse 45

स्वस्य पुण्यप्रभावेण भुंक्ते च स्वर्गमेव सः । भोगक्षयात्सधर्मात्मा पुनर्जन्म प्रयाति वै

സ്വന്തം പുണ്യപ്രഭാവത്താൽ അവൻ നിശ്ചയമായി സ്വർഗ്ഗഭോഗം അനുഭവിക്കുന്നു; എന്നാൽ ഭോഗങ്ങൾ ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ ആ ധർമ്മാത്മാവ് വീണ്ടും ജന്മം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 46

निजधर्मप्रसादात्स कुलं पुण्यं प्रयाति वै । ब्राह्मणस्य सुपुण्यस्य क्षत्रियस्य तथैव च

സ്വധർമ്മത്തിന്റെ പ്രസാദത്താൽ കുലം നിശ്ചയമായും പുണ്യസ്ഥിതിയെ പ്രാപിക്കുന്നു. അത്യന്തം പുണ്യവാനായ ബ്രാഹ്മണനും അതുപോലെ ക്ഷത്രിയനും ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു.

Verse 47

धनाढ्यस्य सुपुण्यस्य वैश्यस्यैव महामते । धर्मेण मोदते तत्र पुनः पुण्यं करोति सः

ഹേ മഹാമതേ, ആ ധനാഢ്യനും മഹാപുണ്യവാനുമായ വൈശ്യൻ അവിടെ ധർമ്മാചരണത്തിലൂടെ ആനന്ദിക്കുന്നു; പിന്നെയും പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു.