Adhyaya 19

Verse 1

सूत उवाच अथोवाच महादेवः प्रीतो ऽहं सुरसत्तमौ पश्यतां मां महादेवं भयं सर्वं विमुच्यताम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ പ്രസന്നനായ മഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഞാൻ തൃപ്തനാണ്. എന്നെ—മഹാദേവനെ—ദർശിക്കുവിൻ; എല്ലാ ഭയവും പൂർണ്ണമായി വിട്ടുകളയുവിൻ.”

Verse 2

युवां प्रसूतौ गात्राभ्यां मम पूर्वं महाबलौ अयं मे दक्षिणे पार्श्वे ब्रह्मा लोकपितामहः

നിങ്ങൾ ഇരുവരും മഹാബലികൾ; എന്റെ തന്നെ അവയവങ്ങളിൽ നിന്നു മുൻപേ ഉദ്ഭവിച്ചു. ഇതാ എന്റെ വലതുപാർശ്വത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ്—ലോകങ്ങളുടെ പിതാമഹൻ—വസിക്കുന്നു.

Verse 3

वामे पार्श्वे च मे विष्णुर् विश्वात्मा हृदयोद्भवः प्रीतो ऽहं युवयोः सम्यग् वरं दद्मि यथेप्सितम्

എന്റെ ഇടതുപാർശ്വത്തിൽ വിഷ്ണു വസിക്കുന്നു—വിശ്വാത്മാവ്, ഹൃദയത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ചവൻ. നിങ്ങൾ ഇരുവരോടും ഞാൻ പൂർണ്ണമായി പ്രസന്നൻ; നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ഞാൻ നൽകുന്നു.

Verse 4

एवमुक्त्वा तु तं विष्णुं कराभ्यां परमेश्वरः पस्पर्श सुभगाभ्यां तु कृपया तु कृपानिधिः

ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്ത ശേഷം പരമേശ്വരൻ—കൃപാനിധി—വിഷ്ണുവിനെ തന്റെ മംഗളകരങ്ങളാൽ കൃപയോടെ സ്നേഹപൂർവ്വം സ്പർശിച്ചു.

Verse 5

ततः प्रहृष्टमनसा प्रणिपत्य महेश्वरम् प्राह नारायणो नाथं लिङ्गस्थं लिङ्गवर्जितम्

അപ്പോൾ ഹർഷഭരിതമായ മനസ്സോടെ നാരായണൻ മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു ആ നാഥനോട് പറഞ്ഞു—ലിംഗത്തിൽ അധിഷ്ഠിതനായിട്ടും സത്യത്തിൽ ലിംഗവിരഹിതനായ പരമതത്ത്വം.

Verse 6

यदि प्रीतिः समुत्पन्ना यदि देयो वरश् च नौ भक्तिर्भवतु नौ नित्यं त्वयि चाव्यभिचारिणी

ഞങ്ങളോടു സത്യമായി പ്രീതി ഉദിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾക്ക് വരം നൽകണമെങ്കിൽ, ഇതേ വരമാകട്ടെ—നിനക്കേടെ ഞങ്ങളുടെ നിത്യമായ, അചഞ്ചലമായ, അവ്യഭിചാരിണീ ഭക്തി നിലനിൽക്കട്ടെ।

Verse 7

देवः प्रदत्तवान् देवाः स्वात्मन्यव्यभिचारिणीम् ब्रह्मणे विष्णवे चैव श्रद्धां शीतांशुभूषणः

ചന്ദ്രഭൂഷണനായ ദേവൻ (ശിവൻ) ദേവന്മാർക്ക് തന്റെ സ്വസ്വരൂപത്തിൽ അവ്യഭിചാരിണിയായ ശ്രദ്ധ നൽകി; ബ്രഹ്മാവിനും വിഷ്ണുവിനും അതേ സ്ഥിര ശ്രദ്ധയും ദാനമായി നൽകി।

Verse 8

जानुभ्यामवनीं गत्वा पुनर्नारायणः स्वयम् प्रणिपत्य च विश्वेशं प्राह मन्दतरं वशी

വീണ്ടും നാരായണൻ സ്വയം മുട്ടുകുത്തി ഭൂമിയിലേക്കിറങ്ങി; വിശ്വേശ്വരനെ സാഷ്ടാംഗം നമസ്കരിച്ചു, ആത്മസംയമത്തോടെ കൂടുതൽ മൃദുവായി സംസാരിച്ചു।

Verse 9

आवयोर्देवदेवेश विवादमतिशोभनम् इहागतो भवान् यस्माद् विवादशमनाय नौ

ഹേ ദേവദേവേശാ! ഞങ്ങളിരുവരുടെയും ഇടയിൽ അത്യന്തം ശോഭനമായെങ്കിലും കടുത്ത വിവാദം ഉദിച്ചു; അതിനാലാണ് നീ ഇവിടെ വന്നത്—ഞങ്ങളുടെ തർക്കം ശമിപ്പാൻ।

Verse 10

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा पुनः प्राह हरो हरिम् प्रणिपत्य स्थितं मूर्ध्ना कृताञ्जलिपुटं स्मयन्

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹരൻ (ശിവൻ) വീണ്ടും ഹരിയോട് (വിഷ്ണുവോട്) പറഞ്ഞു. ഹരി തലകുനിച്ച് അഞ്ജലി ചേർത്ത് നിന്നു; ശിവൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവനോട് അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 11

श्रीमहादेव उवाच प्रलयस्थितिसर्गाणां कर्ता त्वं धरणीपते वत्स वत्स हरे विष्णो पालयैतच्चराचरम्

ശ്രീമഹാദേവൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ ധരണീപതേ, പ്രിയ വത്സാ! ഹേ ഹരി വിഷ്ണോ! പ്രളയം, സ്ഥിതി, സൃഷ്ടി എന്ന ത്രയത്തിൽ കർത്താവായി നീയേ നിയുക്തൻ; അതുകൊണ്ട് ഈ സമസ്ത ചരാചര ലോകത്തെ പാലിക്കു।

Verse 12

त्रिधा भिन्नो ह्यहं विष्णो ब्रह्मविष्णुभवाख्यया सर्गरक्षालयगुणैर् निष्कलः परमेश्वरः

ഹേ വിഷ്ണോ! സൃഷ്ടി, പരിപാലനം, ലയം എന്നീ ഗുണങ്ങൾ അനുസരിച്ച് എന്നെ ബ്രഹ്മാ, വിഷ്ണു, ഭവ എന്നിങ്ങനെ ത്രിവിധമായി വിളിക്കുന്നു; എന്നാൽ സത്യത്തിൽ ഞാൻ നിഷ്കല പരമേശ്വരൻ, എല്ലാ പരിധികളിലും അതീതൻ।

Verse 13

संमोहं त्यज भो विष्णो पालयैनं पितामहम् पाद्मे भविष्यति सुतः कल्पे तव पितामहः

ഹേ വിഷ്ണോ! ഈ മോഹം ഉപേക്ഷിക്കു; ഈ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിനെ സംരക്ഷിക്കു. പദ്മകൽപത്തിൽ അവൻ വീണ്ടും നിന്റെ പുത്രനാകും; അതേ കല്പചക്രത്തിൽ നിന്റെ പിതാമഹനുമാകും।

Verse 14

तदा द्रक्ष्यसि मां चैवं सो ऽपि द्रक्ष्यति पद्मजः एवमुक्त्वा स भगवांस् तत्रैवान्तरधीयत

അപ്പോൾ നീ എന്നെ ഇതേവിധം ദർശിക്കും; പദ്മജൻ (ബ്രഹ്മാവും) എന്നെ ദർശിക്കും. ഇങ്ങനെ അരുളിച്ചെയ്ത് ആ ഭഗവാൻ അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു।

Verse 15

तदाप्रभृति लोकेषु लिङ्गार्चा सुप्रतिष्ठिता लिङ्गवेदी महादेवी लिङ्गं साक्षान्महेश्वरः

അന്നുമുതൽ ലോകങ്ങളിലൊട്ടാകെ ലിംഗാർചന ഉറച്ചുപ്രതിഷ്ഠിതമായി. ലിംഗവേദി സ്വയം മഹാദേവി; ലിംഗം സാക്ഷാൽ മഹേശ്വരന്റെ പ്രത്യക്ഷസ്വരൂപം।

Verse 16

लयनाल्लिङ्गमित्युक्तं तत्रैव निखिलं सुराः यस्तु लैङ्गं पठेन्नित्यम् आख्यानं लिङ्गसन्निधौ

ലയത്തിന്റെ ആധാരമായതിനാൽ ഇതിനെ ‘ലിംഗം’ എന്നു പറയുന്നു; അവിടെയേ എല്ലാ ദേവന്മാരും അധിവസിക്കുന്നു. ലിംഗസന്നിധിയിൽ നിത്യമായി ഈ ലിംഗബന്ധിത പുണ്യാഖ്യാനം പാരായണം ചെയ്യുന്ന ഭക്തൻ ശിവകൃപയ്ക്ക് അർഹനാകുന്നു।

Verse 17

स याति शिवतां विप्रो नात्र कार्या विचारणा

ആ വിപ്രൻ ശിവത്വം പ്രാപിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയമോ അധിക വിചാരണമോ വേണ്ട.