Adhyaya 42

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे एकचत्वारिंशो ऽध्यायः सूत उवाच ध्रुवादूर्ध्वं महर्लोकः कोटियोजनविस्तृतः / कल्पाधिकारिणस्तत्र संस्थिता द्विजपुङ्गवाः

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ പൂർവ്വവിഭാഗത്തിലെ ഏകചത്വാരിംശ അധ്യായം സമാപ്തം. സൂതൻ പറഞ്ഞു—ധ്രുവത്തിനുമീതെ മഹർലോകം, ഒരു കോടി യോജന വ്യാപ്തം; അവിടെ കല്പാധികാരികളായ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജ ഋഷിമാർ സ്ഥാപിതരായിരിക്കുന്നു.

Verse 2

जनलोको महर्लोकात् तथा कोटिद्वयातमकः / सनन्दनादयस्तत्र संस्थिता ब्रह्मणः सुताः

മഹർലോകത്തിനുമീതെ ജനലോകം ഉണ്ട്, അത് രണ്ട് കോടി (യോജന) പരിമാണം; അവിടെ സനന്ദനാദികൾ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രരായ ഋഷിമാർ സ്ഥാപിതരായിരിക്കുന്നു.

Verse 3

जलोकात् तपोलोकः कोटित्रयसमन्वितः / वैराजास्तत्र वै देवाः स्थिता दाहविवर्जिताः

ജനലോകത്തിനുമീതെ തപോലോകം ഉണ്ട്, അത് മൂന്ന് കോടി (യോജന) വ്യാപ്തം; അവിടെ വൈരാജ ദേവന്മാർ സ്തിതരായി, ദാഹതാപരഹിതരായിരിക്കുന്നു.

Verse 4

प्राजापत्यात् सत्यलोकः कोटिषट्केन संयुतः / अपुनर्मारकास्तत्र ब्रह्मलोकस्तु स स्मृतः

പ്രാജാപത്യ ലോകത്തിനുമീതെ സത്യലോകം ഉണ്ട്, അത് ആറു കോടി (യോജന) വ്യാപ്തം; അവിടെ പുനരാഗമനവും മരണവും ഇല്ല—അതേ ബ്രഹ്മലോകം എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 5

अत्र लोकगुरुर्ब्रह्मा विश्वात्मा विश्वतोमुखः / आस्ते स योगिभिर्नित्यं पीत्वा योगामृतं परम्

ഇവിടെ ലോകഗുരുവായ ബ്രഹ്മാ—വിശ്വാത്മാവ്, വിശ്വതോമുഖൻ—യോഗികളോടൊപ്പം നിത്യവും വസിക്കുന്നു; യോഗത്തിന്റെ പരമ അമൃതം പാനം ചെയ്തവനായി।

Verse 6

विशन्ति यतयः शान्ता नैष्ठिका ब्रह्मचारिणः / योगिनस्तापसाः सिद्धा जापकाः परमेष्ठिनम्

ശാന്തരായ യതികൾ, നൈഷ്ഠിക ബ്രഹ്മചാരികൾ, യോഗികൾ, തപസ്സിൽ സിദ്ധരായവർ, ജപകർ—എല്ലാവരും പരമേഷ്ഠി പരമേശ്വരനിൽ പ്രവേശിക്കുന്നു।

Verse 7

द्वारं तद्योगिनामेकं गच्छतां परमं पदम् / तत्र गत्वा न शोचन्ति स विष्णुः स च शङ्करः

പരമപദം തേടുന്ന യോഗികൾക്കു ഒരേയൊരു ദ്വാരമുണ്ട്. അവിടെ എത്തിയാൽ അവർ ഇനി ദുഃഖിക്കുകയില്ല—അവൻ വിഷ്ണുവും അവൻ തന്നേ ശങ്കരനും।

Verse 8

सूर्यकोटिप्रतीकाशं पुरं तस्य दुरासदम् / न मे वर्णयितुं शक्यं ज्वालामालासमाकुलम्

ആ നഗരം കോടി സൂര്യന്മാരുടെ പ്രകാശംപോലെ ദീപ്തവും സമീപിക്കാനാകാത്തതുമായിരുന്നു. ജ്വാലാമാലകളാൽ നിറഞ്ഞതിനെ ഞാൻ വർണ്ണിക്കാൻ കഴിയില്ല।

Verse 9

तत्र नारायणस्यापि भवनं ब्रह्मणः पुरे / शेते तत्र हरिः श्रीमान् मायी मायामयः परः

അവിടെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുരിയിൽ നാരായണന്റെ ഭവനവും നിലകൊള്ളുന്നു. അവിടെ ശ്രീമാൻ ഹരി ശയിക്കുന്നു—മായയുടെ അധിപൻ, മായാമയമായി സർവ്വവ്യാപി, എങ്കിലും പരമാതീതൻ।

Verse 10

स विष्णुलोकः कथितः पुनरावृत्तिवर्जितः / यान्ति तत्र महात्मानो ये प्रपन्ना जनार्दनम्

ഇത് വിഷ്ണുലോകം എന്നു വർണ്ണിക്കപ്പെട്ടു—പുനരാവർത്തനം (പുനർജന്മം) ഇല്ലാത്തത്. ജനാർദനനിൽ ശരണം പ്രാപിച്ച മഹാത്മാക്കൾ അവിടേക്കു പോകുന്നു।

Verse 11

ऊर्ध्वं तद् ब्रह्मसदनात् पुरं ज्योतिर्मयं शुभम् / वह्निना च परिक्षिप्तं तत्रास्ते भगवान् भवः

ബ്രഹ്മാവിന്റെ സദനത്തിന് മുകളിലായി ശുഭമായ, ജ്യോതിർമയമായ ഒരു പുരം ഉണ്ട്. പവിത്ര അഗ്നിയാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട അവിടെ ഭഗവാൻ ഭവൻ (ശിവൻ) വസിക്കുന്നു।

Verse 12

देव्या सह महादेवश्चिन्त्यमानो मनीषिभिः / योगिभिः शतसाहस्त्रैर्भूतै रुद्रैश्च संवृतः

ദേവിയോടുകൂടെ മഹാദേവനെ ജ്ഞാനികൾ ധ്യാനിച്ചു. ലക്ഷക്കണക്കിന് യോഗികളും ഭൂതഗണങ്ങളും രുദ്രസമൂഹങ്ങളും അവനെ ചുറ്റിനിന്നു।

Verse 13

तत्र ते यान्ति नियता द्विजा वै ब्रह्मचारिणः / मदादेवपराः शान्तास्तापसा ब्रह्मवादिनः

അവിടെ നിയമനിഷ്ഠരായ ദ്വിജ ബ്രഹ്മചാരികൾ എത്തുന്നു—ശാന്തരായ തപസ്വികൾ, മഹാദേവനിൽ പരായണർ, ബ്രഹ്മതത്ത്വം പ്രസ്താവിക്കുന്നവർ।

Verse 14

निर्ममा निरहङ्काराः कामक्रोधविवर्जिताः / द्रक्ष्यन्ति ब्रह्मणा युक्ता रुद्रलोकः स वै स्मृतः

മമതയും അഹങ്കാരവും ഇല്ലാത്തവർ, കാമക്രോധവിവർജിതർ—ബ്രഹ്മനോടു യുക്തരായി ആ പരമാവസ്ഥ ദർശിക്കും. അതേ ലോകം രുദ്രലോകം എന്നു സ്മരിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 15

एते सप्त महालोकाः पृथिव्याः परिकीर्तिताः / महातलादयश्चाधः पातालाः सन्ति वै द्विजाः

പൃഥ്വിയോട് ബന്ധപ്പെട്ട ഈ ഏഴ് മഹാലോകങ്ങൾ വിവരിക്കപ്പെട്ടു. അതിന് താഴെ—മഹാതലം മുതലായ—പാതാളലോകങ്ങളും ഉണ്ടു, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ।

Verse 16

महातलं च पातालं सर्वरत्नोपशोभितम् / प्रासादैर्विविधैः शुभ्रैर्देवतायतनैर्युतम्

മഹാതലവും പാതാളവും സർവ്വവിധ രത്നങ്ങളാൽ ദീപ്തമാണ്; നാനാവിധ ശുഭ്രപ്രാസാദങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവും ദേവതാലയങ്ങളാൽ സമന്വിതവും ആകുന്നു।

Verse 17

अनन्तेन च संयुक्तं मुचुकुन्देन धीमता / नृपेण बलिना चैव पातालस्वर्गवासिना

അവൻ അനന്തനോടും ധീമാനായ മുചുകുന്ദനോടും ചേർന്നിരുന്നു; പാതാളത്തിൽ വസിച്ചിട്ടും സ്വർഗ്ഗസമമായ ഭോഗം അനുഭവിക്കുന്ന ബലവാനായ രാജാവ് ബലിയോടും കൂടെ.

Verse 18

शैलं रसातलं विप्राः शार्करं हि तलातलम् / पीतं सुतलमित्युक्तं नितलं विद्रुमप्रभम् / सितं हि वितलं प्रोक्तं तलं चैव सितेतरम्

ഹേ വിപ്രന്മാരേ, രസാതലം ശൈലമയമാണെന്നും തലാതലം കങ്കരമയമാണെന്നും പറയുന്നു. സുതലം പീതവർണ്ണമെന്നും, നിതലം പവിഴസമമായ പ്രഭയിൽ ദീപ്തമാണെന്നും. വിതലം ശ്വേതമെന്നും, തലം ശ്വേതേതര വർണ്ണമാണെന്നും പ്രസിദ്ധം।

Verse 19

सुपर्णेन मुनिश्रेष्ठास्तथा वासुकिना शुभम् / रसातलमिति ख्यातं तथान्यैश्च निषेवितम्

ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ആ ശുഭലോകം ‘രസാതലം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്; അതിനെ സുപർണൻ (ഗരുഡൻ)യും വാസുകിയും സേവിച്ചു, മറ്റുള്ളവരും അവിടെ അഭയം തേടി.

Verse 20

विरोचनहिरण्याक्षतक्षकाद्यैश्च सेवितम् / तलातलमिति ख्यातं सर्वशोभासमन्वितम्

വിരോചനൻ, ഹിരണ്യാക്ഷൻ, തക്ഷകൻ മുതലായവർ സേവിക്കുന്ന ആ ലോകം ‘തലാതലം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്; അത് സർവ്വശോഭകളാൽ സമന്വിതമാണ്।

Verse 21

वैनतेयादिभिश्चैव कालनेमिपुरोगमैः / पूर्वदेवैः समाकीर्णं सुतलं च तथापरैः

സുതല ലോകവും വൈനതേയാദികൾ, കാലനേമി മുൻപിൽ നിൽക്ക, പൂർവ്വദേവന്മാരും മറ്റു പല സത്തകളും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു।

Verse 22

नितलं यवनाद्यैश्च तारकाग्निमुखैस्तथा / महान्तकाद्यैर्नागैश्च प्रह्मादेनासुरेण च

നിതല എന്ന പാതാളഭാഗത്തിൽ യവനാദികൾ, താരകയും അഗ്നിമുഖനും പോലുള്ളവർ, മഹാന്തകാദി നാഗന്മാർ, ബ്രഹ്മാദേ എന്ന അസുരനും വസിക്കുന്നു।

Verse 23

वितलं चैव विख्यातं कम्बलाहीन्द्रसेवितम् / महाजम्भेन वीरेण हयग्रीवेण वै तथा

അതിന്റെ താഴെ പ്രസിദ്ധമായ വിതല ലോകം; അവിടെ കംബലയും ആഹീന്ദ്രനും എന്ന നാഗേന്ദ്രന്മാർ സേവയിൽ നില്ക്കുന്നു; വീരൻ മഹാജംഭനും ഹയഗ്രീവനും അവിടെയുണ്ട്।

Verse 24

शङ्कुकर्णेन संभिन्नं तथा नमुचिपूर्वकैः / तथान्यैर्विवधैर्नागैस्तलं चैव सुशोभनम्

ആ പാതാളപ്രദേശം ശങ്കുകർണ്ണനാൽ ഭേദിക്കപ്പെട്ടു; നമുചി മുതലായവരാലും അതുപോലെ; വിവിധ നാഗന്മാർ നിറഞ്ഞതിനാൽ ആ തലം അത്യന്തം ശോഭിച്ചു।

Verse 25

तेषामधस्तान्नरका मायाद्याः परिकीर्तिताः / पापिनस्तेषु पच्यन्ते न ते वर्णयितुं क्षमाः

അവയുടെ താഴെ ‘മായാ’ മുതലായ നരകങ്ങൾ ശാസ്ത്രത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. അവിടെ പാപികൾ തങ്ങളുടെ കർമ്മഫലത്താൽ തന്നെ ദഹിച്ച് പീഡ അനുഭവിക്കുന്നു; അവയെ പൂർണ്ണമായി വർണ്ണിക്കാൻ കഴിയില്ല।

Verse 26

पातालानामधश्चास्ते शेषाख्या वैष्णवी तनुः / कालाग्निरुद्रो योगात्मा नारसिंहो ऽपि माधवः

പാതാളങ്ങളുടെയും താഴെ ശേഷനാമമായ വൈഷ്ണവീ തനു നിലകൊള്ളുന്നു. അവൻ തന്നെയാണ് യോഗാത്മാവായ കാലാഗ്നിരുദ്രൻ; അവൻ മാധവനും, നരസിംഹരൂപത്തിലും പ്രകാശിക്കുന്നു.

Verse 27

यो ऽनन्तः पठ्येते देवो नागरूपी जनार्दनः / तदाधारमिदं सर्वं स कालाग्निमपाश्रितः

‘അനന്തൻ’ എന്നു പാരായണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ദേവൻ—നാഗരൂപനായ ജനാർദനൻ—അവനിലാണ് ഈ സർവ്വജഗത്തും അധിഷ്ഠിതം. അവൻ കാലാഗ്നിയിൽ ആശ്രിതനായിട്ടും അതീതനായ പരമാധാരമാണ്.

Verse 28

तमाविश्य महायोगी कालस्तद्वदनोत्थितः / विषज्वालामयो ऽन्ते ऽसौ जगत् संहरति स्वयम्

അവനിൽ പ്രവേശിച്ച് മഹായോഗിയായ കാലം അവന്റെ വായിൽ നിന്നുയർന്ന്, അവസാനം വിഷജ്വാലാമയമായ ഘനമായി സ്വയം ജഗത്തിനെ സംഹരിക്കുന്നു.

Verse 29

सहस्त्रमायो ऽप्रतिमः संहर्ता शङ्करोद्भवः / तामसी शांभवी मूर्तिः कालो लोकप्रकालनः

സഹസ്രമായ മായാശക്തികളാൽ യുക്തനും, അപരിമിതനും, സംഹാരകനുമായ—ശങ്കരനിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ചവൻ. അവന്റെ ശാംഭവീ മൂർത്തി താമസീ (ലയബന്ധിതം). അവൻ തന്നെയാണ് കാലം; ലോകങ്ങളെ നിയന്ത്രിച്ച് പരിപാകപ്പെടുത്തുന്നവൻ.