Adhyaya 26

Verse 1

इति श्रीकूर्मपुराणे षट्साहस्त्र्यां संहितायां पूर्वविभागे पञ्चविंशो ऽध्यायः सूत उवाच ततो लब्धवरः कृष्णो जाम्बवत्यां महेश्वरात् / अजीजनन्महात्मानं साम्बमात्मजमुत्तमम्

ഇങ്ങനെ ശ്രീകൂർമപുരാണത്തിലെ ഷട്സാഹസ്ത്രീ സംഹിതയുടെ പൂർവവിഭാഗത്തിൽ ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം. സൂതൻ പറഞ്ഞു—പിന്നീട് മഹേശ്വരനിൽ നിന്ന് വരം ലഭിച്ച കൃഷ്ണൻ ജാംബവതിയിൽ മഹാത്മാവായ ഉത്തമ പുത്രൻ സാംബനെ ജനിപ്പിച്ചു।

Verse 2

प्रद्युम्नस्याप्यभूत् पुत्रो ह्यनिरुद्धो महाबलः / तावुभौ गुणसंपन्नौ कृष्णस्यैवापरे तनू

പ്രദ്യുമ്നനുമൊരു പുത്രൻ ഉണ്ടായി—മഹാബലനായ അനിരുദ്ധൻ. ആ ഇരുവരും ഗുണസമ്പന്നർ; കൃഷ്ണന്റെ മറ്റൊരു ദേഹങ്ങളെന്നപോലെ ആയിരുന്നു।

Verse 3

हत्वा च कंसं नरकमन्यांश्च शतशो ऽसुरान् / विजित्य लीलया शक्रं जित्वा बाणं महासुरम्

കംസനെയും നരകനെയും കൂടാതെ നൂറുകണക്കിന് അസുരന്മാരെയും വധിച്ച്, ലീലാമാത്രത്തിൽ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ)നെ കീഴടക്കി, മഹാസുരനായ ബാണനെയും ജയിച്ചു।

Verse 4

स्थापयित्वा जगत् कृत्स्नं लोके धर्मांश्च शाश्वतान् / चक्रे नारायणो गन्तुं स्वस्थानं बुद्धिमुत्तमाम्

സകല ലോകവും ക്രമപ്പെടുത്തി, ലോകത്തിൽ ശാശ്വത ധർമ്മതത്ത്വങ്ങൾ സ്ഥാപിച്ച്, നാരായണൻ പരമബുദ്ധിയാൽ തന്റെ സ്വധാമത്തിലേക്ക് പോകാൻ നിശ്ചയിച്ചു।

Verse 5

एतस्मिन्नन्तरे विप्रा भृग्वाद्याः कृष्णमीश्वरम् / आजग्मुर्द्वारकां द्रष्टुं कृतकार्यं सनातनम्

ഇതിനിടെ ഭൃഗു മുതലായ ബ്രാഹ്മണ മുനിമാർ, കൃതകാര്യനായ സനാതന ഈശ്വരൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ദർശിക്കാനായി ദ്വാരകയിൽ എത്തി।

Verse 6

स तानुवाच विश्वात्मा प्रणिपत्याभिपूज्य च / आसनेषूपविष्टान् वै सह रामेण धीमता

അപ്പോൾ വിശ്വാത്മാവ് അവർക്കു നമസ്കരിച്ചു യഥാവിധി പൂജിച്ച്, അവർ ജ്ഞാനിയായ രാമനോടൊപ്പം ആസനങ്ങളിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തു।

Verse 7

गमिष्ये तत् परं स्थानं स्वकीयं विष्णुसंज्ञितम् / कृतानि सर्वकार्याणि प्रसीदध्वं मुनीश्वराः

“ഞാൻ എന്റെ പരമസ്ഥാനമായ, ‘വിഷ്ണു’ എന്നു അറിയപ്പെടുന്ന സ്വധാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. ചെയ്യേണ്ടതെല്ലാം പൂർത്തിയായി; ഹേ മുനീശ്വരന്മാരേ, പ്രസന്നരായി ശാന്തരാകുവിൻ.”

Verse 8

इदं कलियुगं घोरं संप्राप्तमधुनाशुभम् / भविष्यन्ति जनाः सर्वे ह्यस्मिन् पापानुवर्तिनः

ഈ ഭയങ്കരവും അശുഭവുമായ കലിയുഗം ഇപ്പോൾ വന്നെത്തിയിരിക്കുന്നു; ഇതിൽ എല്ലാവരും തീർച്ചയായും പാപത്തെ പിന്തുടർന്ന് അധർമ്മത്തെയേ വഴിയാക്കും।

Verse 9

प्रवर्तयध्वं मज्ज्ञानं ब्राह्मणानां हितावहम् / येनेमे कलिजैः पापैर्मुच्यन्ते हि द्विजोत्तमाः

എന്റെ ജ്ഞാനം പ്രചരിപ്പിക്കുകയും പ്രവർത്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുക; അത് ബ്രാഹ്മണരുടെ ഹിതത്തിനായുള്ളതാണ്. അതിനാൽ ഈ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ കലിയുഗജന്യ പാപങ്ങളിൽ നിന്ന് മോചിതരാകുന്നു।

Verse 10

ये मां जनाः संस्मरन्ति कलौ सकृदपि प्रभुम् / तेषां नश्यतु तत् पापं भक्तानां पुरुषोत्तमे

കലിയുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ പ്രഭുവായ എന്നെ ഒരിക്കൽപോലും സ്മരിച്ചാൽ, ആ ഭക്തരുടെ പാപം നശിക്കട്ടെ—ഞാൻ പുരുഷോത്തമൻ ആകുന്നു।

Verse 11

येर्ऽचयिष्यन्तिमां भक्त्या नित्यं कलियुगे द्विजाः / विधाना वेददृष्टेन ते गमिष्यन्ति तत् पदम्

കലിയുഗത്തിൽ ദ്വിജന്മാർ നിത്യം ഭക്തിയോടെ എന്നെ ആരാധിച്ച്, വേദത്തിൽ കാണുന്ന വിധിപ്രകാരം കർമ്മങ്ങൾ അനുഷ്ഠിച്ചാൽ, അവർ ആ പരമപദം പ്രാപിക്കും।

Verse 12

ये ब्राह्मणा वंशजाता युष्माकं वै सहस्त्रशः / तेषां नारायणे भक्तिर्भविष्यति कलौ युगे

നിങ്ങളുടെ വംശത്തിൽ ജനിക്കുന്ന ബ്രാഹ്മണർ—ആയിരങ്ങളായി—അവരിൽ കലിയുഗത്തിൽ നാരായണനോടുള്ള ഭക്തി ഉദിക്കും।

Verse 13

परात् परतरं यान्ति नारायणपरायणाः / न ते तत्र गमिष्यन्ति ये द्विषन्ति महेश्वरम्

നാരായണനെയേ പരമാശ്രയമായി സ്വീകരിക്കുന്നവർ പരാത്പരാതീതമായ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു; മഹേശ്വരൻ (ശിവൻ)നെ ദ്വേഷിക്കുന്നവർ അവിടെ എത്തുകയില്ല.

Verse 14

ध्यानं होमं तपस्तप्तं ज्ञानं यज्ञादिको विधिः / तेषां विनश्यति क्षिप्रं ये निन्दन्ति पिनाकिनम्

ധ്യാനം, ഹോമം, നന്നായി ചെയ്ത തപസ്സ്, ജ്ഞാനം, യജ്ഞാദി വിധികൾ—പിനാകി (ശിവൻ)നെ നിന്ദിക്കുന്നവർക്കു ഇവയൊക്കെയും വേഗത്തിൽ നശിക്കുന്നു.

Verse 15

यो मां समाश्रयेन्नित्यमेकान्तं भावमाश्रितः / विनिन्द्य देवमीशानं स याति नरकायुतम्

ആരെങ്കിലും ഏകാന്തഭാവത്തോടെ നിത്യമായി എന്നെ ആശ്രയിച്ചാലും, ഇശാനദേവൻ (ശിവൻ)നെ നിന്ദിച്ചാൽ അവൻ അനേകം നരകങ്ങളിലേക്കു പോകുന്നു.

Verse 16

तस्मात् सा परिहर्तव्या निन्दा पशुपतौ द्विजाः / कर्मणा मनसा वाचा तद्भक्तेष्वपि यत्नतः

അതുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, പശുപതി (ശിവൻ)നെ നിന്ദിക്കുന്നത് പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കണം; കർമം, മനസ്, വാക്ക് എന്നിവകൊണ്ടും, അവന്റെ ഭക്തന്മാരോടും പോലും, ജാഗ്രതയോടെ നിന്ദ ഒഴിവാക്കുക.

Verse 17

ये तु दक्षाध्वरे शप्ता दधीयेन द्विजोत्तमाः / भविष्यन्ति कलौ भक्तैः परिहार्याः प्रयत्नतः

ദക്ഷയജ്ഞത്തിൽ ദധീചി ശപിച്ച ആ ദ്വിജോത്തമർ കലിയുഗത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും; ഭക്തർ അവരെ പരിശ്രമത്തോടെ പരിഹരിക്കണം.

Verse 18

द्विषन्तो देवमीशानं युष्माकं वंशसंभवाः / शप्ताश्च गौतमेनोर्व्यां न संभाष्या द्विजोत्तमैः

നിങ്ങളുടെ വംശത്തിൽ ജനിച്ച് ദേവേശനായ ഈശാനനെ ദ്വേഷിച്ചവർ ഗൗതമമുനിയാൽ ഭൂമിയിൽ ശപിക്കപ്പെട്ടു; അതുകൊണ്ട് ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ അവരോട് സംഭാഷിക്കരുത്।

Verse 19

इत्येवमुक्ताः कृष्णेन सर्व एव महर्षयः / ओमित्युक्त्वा ययुस्तूर्णंस्वानि स्थानानि सत्तमाः

കൃഷ്ണൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ മഹർഷിമാർ എല്ലാവരും—സജ്ജനങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠർ—‘ഓം’ എന്നു ഉച്ചരിച്ച് വേഗത്തിൽ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ധാമങ്ങളിലേക്കു പോയി।

Verse 20

ततो नारायणः कृष्णो लीलयैव जगन्मयः / संहृत्य स्वकुलं सर्वं ययौ तत् परमं पदम्

അതിനുശേഷം ജഗന്മയനായ നാരായണൻ—കൃഷ്ണൻ—ലീലാമാത്രംകൊണ്ട് തന്റെ സമസ്ത കുലത്തെയും സംഹരിച്ച് ആ പരമപദത്തിലേക്കു പ്രയാണം ചെയ്തു।

Verse 21

इत्येष वः समासेन राज्ञां वंशो ऽनुकीर्तितः / न शक्यो विस्तराद् वक्तुं किं भूयः श्रोतुमिच्छथ

ഇങ്ങനെ സംക്ഷേപമായി രാജാക്കന്മാരുടെ വംശം നിങ്ങളോട് അനുകീർത്തിച്ചു. ഇത് വിശദമായി പറയാൻ കഴിയില്ല—ഇനി എന്താണ് കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്?

Verse 22

यः पठेच्छृणुयाद् वापि वंशानां कथनं शुभम् / सर्वपापविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ഈ വംശങ്ങളുടെ ശുഭകഥനം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുകയോ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി സ്വർഗ്ഗലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു।