Adhyaya 15

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे उत्तरभागे हयग्रीवागस्त्यसंवादे ललितोपाख्याने मदनकामेश्वरप्रादुर्भावो नाम चतुर्दशो ऽध्यायः तच्छ्रुत्वा वचनं देवी मन्दस्मितमुखांबुजा / उवाच स ततो वाक्यं ब्रह्मविष्णुमुखान्सुरान्

ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിന്റെ ഉത്തരഭാഗത്തിൽ, ഹയഗ്രീവ–അഗസ്ത്യ സംവാദത്തിലെ ലലിതോപാഖ്യാനത്തിൽ ‘മദനകാമേശ്വരപ്രാദുർഭാവം’ എന്ന പേരിലുള്ള പതിനാലാം അധ്യായം. ആ വാക്കുകൾ കേട്ട മന്ദസ്മിതമുഖാംബുജയായ ദേവി ബ്രഹ്മാ–വിഷ്ണു മുതലായ ദേവന്മാരോടു വചനം പറഞ്ഞു.

Verse 2

स्वतन्त्राहं सदा देवाः स्वेच्छाचारविहारिणी / ममानुरूपचरितो भविता तु मम प्रियः

ഹേ ദേവന്മാരേ! ഞാൻ എപ്പോഴും സ്വതന്ത്രയാണ്, സ്വേച്ഛാനുസരിച്ചു വിഹരിക്കുന്നവൾ; എന്റെ പ്രിയനും എന്റെ സ്വഭാവത്തിന് അനുയോജ്യമായ ചരിതമുള്ളവനായിരിക്കും।

Verse 3

तथेति तत्प्रतिश्रुत्य सर्वेर्देवैः पितामहः / उवाच च महादेवीं धर्मार्थसहितं वचः

‘അങ്ങനെ തന്നേ’ എന്ന പ്രതിജ്ഞ എല്ലാ ദേവന്മാരിൽ നിന്നുമെല്ലാം കേട്ട പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവ് മഹാദേവിയോടു ധർമ്മവും അർത്ഥവും ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വചനം പറഞ്ഞു।

Verse 4

कालक्रीता क्रयक्रीता पितृदत्ता स्वयंयुता / नारीपुरुषयोरेवमुद्वाहस्तु चतुर्विधः

കാലക്രീതാ, ക്രയക്രീതാ, പിതൃദത്താ, സ്വയംയുതാ—ഇങ്ങനെ സ്ത്രീപുരുഷന്മാരുടെ വിവാഹം നാലുവിധമാണെന്ന് പറയുന്നു।

Verse 5

कालक्रीता तु वेश्या स्यात्क्रयक्रीता तु दासिका / गन्धर्वोद्वाहिता युक्ता भार्या स्यात्पितृदत्तका

നിശ്ചിത കാലത്തിനുള്ള വിലകൊടുത്ത് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടവൾ വേശ്യ, ക്രയിച്ച് എടുത്തവൾ ദാസി. ഗന്ധർവവിവാഹത്തിൽ യുക്തയായ സ്ത്രീ ഭാര്യ; പിതാവ് ദത്തയായ കന്യയും ഭാര്യയായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 6

समानधर्मिणी युक्ता भार्या पितृवशंवदा / यदद्वैतं परं ब्रह्म सदसद्भाववर्जितम्

സമാനധർമ്മിണിയായി നിലകൊണ്ട് പിതാവിന്റെ ആജ്ഞയ്ക്ക് വിധേയയായവൾ ഭാര്യയെന്നു പറയുന്നു. ആ പരബ്രഹ്മം അദ്വൈതം; സത്-അസത് ഭാവങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തം.

Verse 7

चिदानन्दात्मकं तस्मात्प्रकृतिः समजायत / त्वमेवासीच्च तद्ब्रह्म प्रकृतिः सा त्वमेव हि

ചിത്-ആനന്ദസ്വരൂപമായ അതിൽ നിന്നാണ് പ്രകൃതി ഉദ്ഭവിച്ചത്. ആ ബ്രഹ്മം നീ തന്നെയായിരുന്നു; ആ പ്രകൃതിയും തീർച്ചയായും നീ തന്നെയാണ്.

Verse 8

त्वमेवानादिरखिला कार्यकारणरूपिणी / त्वामेव हि विचिन्वन्ति योगिनः सनकादयः

നീ തന്നെയാണ് അനാദിയും അഖിലവും, കാര്യം-കാരണമെന്ന രൂപിണി. സനകാദി യോഗികൾ നിന്നെയേ നിരന്തരം അന്വേഷിച്ച് ധ്യാനിക്കുന്നു.

Verse 9

सदसत्कर्मरूपां च व्यक्ताव्यक्तो दयात्मिकाम् / त्वामेव हि प्रशंसंति पञ्चब्रह्मस्वरूपिणीम्

നീ തന്നെയാണ് സത്-അസത് കർമരൂപിണി, വ്യക്ത-അവ്യക്തസ്വരൂപിണി, ദയാത്മിക. പഞ്ചബ്രഹ്മസ്വരൂപിണിയായി നിന്നെയേ അവർ സ്തുതിക്കുന്നു.

Verse 10

त्वामेव हि सृजस्यादौ त्वमेव ह्यवसि क्षणात् / भजस्व पुरुषं कञ्चिल्लोकानुग्रहकाम्यया

നീ തന്നെയാണ് ആദിയിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്, നീ തന്നെയാണ് ക്ഷണത്തിൽ പാലിക്കുന്നത്; ലോകാനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ച് ഏതെങ്കിലും പുരുഷനെ വരിക്ക.

Verse 11

इति विज्ञापिता देवी ब्रह्मणा सकलैः सुरैः / स्रजमुद्यम्य हस्तेन चक्षेप गगनान्तरे

ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവും സർവ്വദേവന്മാരും അപേക്ഷിച്ചതോടെ ദേവി കൈയിൽ മാല ഉയർത്തി ആകാശമദ്ധ്യേ എറിഞ്ഞു.

Verse 12

तयोत्सृष्टा हि सा माला शोभयन्ती नभस्थलम् / पपात कण्ठदेशे हि तदा कामेश्वरस्य तु

അവർ എറിഞ്ഞ ആ മാല ആകാശത്തെ ശോഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് അപ്പോൾ കാമേശ്വരന്റെ കണ്ഠദേശത്ത് വീണു.

Verse 13

ततो मुमुदिरे देवा ब्रह्मविष्णुपुरोगमाः / ववृषुः पुष्पवर्षाणि मन्दवातेरिता घनाः

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മ-വിഷ്ണു മുതലായ ദേവന്മാർ ആനന്ദിച്ചു; മന്ദവാതം പ്രേരിപ്പിച്ച മേഘങ്ങൾ പുഷ്പവർഷം ചൊരിഞ്ഞു.

Verse 14

अथोवाच विधाता तु भगवन्तं जनार्दनम् / कर्तव्यो विधिनोद्वाहस्त्वनयोः शिवयोर्हरे

അതിനുശേഷം വിധാതാവ് (ബ്രഹ്മാവ്) ഭഗവാൻ ജനാർദനനോട് പറഞ്ഞു—ഹരേ! ഈ ശിവ-ശിവയുടെ വിവാഹം വിധിപൂർവ്വം നടത്തേണ്ടതാണ്.

Verse 15

मुहुर्तो देवसम्प्राप्तो जगन्मङ्गलकारकः / त्वद्रूपा हि महादेवी सहजश्च भवानपि

ഈ ശുഭ മുഹൂർത്തം ദേവന്മാർ പ്രാപിച്ചതാണ്; ഇത് ലോകമംഗളകാരകം. മഹാദേവി സത്യത്തിൽ നിന്റെ രൂപം തന്നേ; നീയും സ്വാഭാവികമായി അവളുടെ സഹചാരിയാണ്.

Verse 16

दातुमर्हसि कल्याणीमस्मै कामशिवाय तु / तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य देवदेवस्त्रिविक्रमः

ഈ കാമശിവനു കല്യാണിയെ (ശുഭദേവിയെ) നൽകുവാൻ നീ അർഹയാകുന്നു. അവന്റെ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ദേവദേവനായ ത്രിവിക്രമൻ (സമ്മതിച്ചു).

Verse 17

ददौ तस्यै विधानेन प्रीत्या तां शङ्कराय तु / देवर्षिपितृमुख्यानां सर्वेषां देवयोगिनाम्

അവൻ വിധിപ്രകാരം പ്രീതിയോടെ അവളെ ശങ്കരനു നൽകി; ദേവർഷിമാർ, പിതൃമുഖ്യർ, എല്ലാ ദേവയോഗികളും സാക്ഷികളായി.

Verse 18

कल्याणं कारयामास शिवयोरादिकेशवः / उपायनानि प्रददुः सर्वे ब्रह्मादयः सुराः

ആദികേശവൻ ശിവയോരുടെ കല്യാണം നടത്തിച്ചു. ബ്രഹ്മാദി എല്ലാ ദേവന്മാരും ഉപഹാരങ്ങൾ സമർപ്പിച്ചു.

Verse 19

ददौ ब्रह्मेक्षुचापं तु वज्रसारमनश्वरम् / तयोः पुष्पायुधं प्रादादम्लानं हरिरव्ययम्

ബ്രഹ്മാവ് വജ്രസാരമുള്ള, അനശ്വരമായ ഇക്ഷുചാപം നൽകി. അവ്യയനായ ഹരി അവർക്കിരുവർക്കും വാടാത്ത പുഷ്പായുധം പ്രസാദിച്ചു.

Verse 20

नागपाशं ददौ ताभ्यां वरुणो यादसांपतिः / अङ्कुशं च ददौ ताभ्यां विश्वकर्मा विशांपतिः

ജലചരങ്ങളുടെ അധിപനായ വരുണൻ അവർക്കു നാഗപാശം നൽകി; ജനങ്ങളുടെ അധിപനായ വിശ്വകർമ്മ അവർക്കു അങ്കുശവും പ്രസാദിച്ചു.

Verse 21

किरीटमग्निः प्रायच्छत्ताटङ्कौ चन्द्रभास्करौ / नवरत्नमयीं भूषां प्रादाद्रत्नाकरः स्वयम्

അഗ്നി കിരീടം നൽകി; ചന്ദ്രനും സൂര്യനും കാതണികൾ (താടങ്ക) നൽകി; സ്വയം രത്നാകരൻ നവരത്നമയമായ ആഭരണഭൂഷയും അർപ്പിച്ചു.

Verse 22

ददौ सुराणामधिपो मधुपात्रमथाक्षयम् / चिन्तामणिमयीं मालां कुबेरः प्रददौ तदा

ദേവാധിപൻ ക്ഷയമില്ലാത്ത മധുപാത്രം നൽകി; അപ്പോൾ കുബേരൻ ചിന്താമണിമയമായ മാലയും പ്രസാദിച്ചു.

Verse 23

साम्राज्यसूचकं छत्रं ददौ लक्ष्मीपतिः स्वयम् / गङ्गा च यमुना ताभ्यां चामरे चन्द्रभास्वरे

സ്വയം ലക്ഷ്മീപതി സാമ്രാജ്യം സൂചിപ്പിക്കുന്ന ഛത്രം നൽകി; ഗംഗയും യമുനയും ചന്ദ്രപ്രഭപോലെ ദീപ്തമായ ചാമരങ്ങൾ അവർക്കു നൽകി.

Verse 24

अष्टौ च वसवो रुद्रा आदित्याश्चाश्विनौ तथा / दिक्पाला मरुतः साध्या गन्धर्वाः प्रमथेश्वराः / स्वानिस्वान्यायुधान्यस्यै प्रददुः परितोषिताः

എട്ട് വസുക്കൾ, രുദ്രന്മാർ, ആദിത്യന്മാർ, അശ്വിനീകുമാരന്മാർ; ദിക്‌പാലകർ, മരുത്തുകൾ, സാധ്യർ, ഗന്ധർവർ, പ്രമഥേശ്വരന്മാർ—എല്ലാവരും സന്തുഷ്ടരായി അവൾക്കു തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ ആയുധങ്ങൾ നൽകി.

Verse 25

रथांश्च तुरगान्नागान्महावेगान्महाबलान् / उष्टानरोगानश्वांस्तान्क्षुत्तृष्णापरिवर्जितान् / ददुर्वज्रोपमाकारान्सायुधान्सपरिच्छदान्

അവർ രഥങ്ങളും കുതിരകളും ആനകളും—മഹാവേഗവും മഹാബലവും ഉള്ളവ—കൂടാതെ രോഗരഹിതമായ ഒട്ടകങ്ങളും ക്ഷുധാ-തൃഷ്ണകളില്ലാത്ത അശ്വങ്ങളും നൽകി; വജ്രസമാകാരമുള്ള, ആയുധസഹിതവും സമ്പൂർണ്ണ പരിച്ച്ഛദങ്ങളോടും കൂടിയവ।

Verse 26

अथाभिषेकमातेनुः साम्राज्ये शिवयोः शिवम् / अथाकरोद्विमानं च नाम्ना तु कुसुमाकरम्

പിന്നീട് അവർ ശിവദമ്പതികളുടെ സാമ്രാജ്യത്തിൽ മംഗളകരമായ അഭിഷേകം നടത്തി; തുടർന്ന് ‘കുസുമാകരം’ എന്ന നാമമുള്ള ഒരു ദിവ്യ വിമാനം നിർമ്മിച്ചു।

Verse 27

विधाताम्लानमालं वै नित्यं चाभेद्यमायुधैः / दिवि भुव्यन्तरिक्षे च कामगं सुसमृद्धिमत्

വിധാതാവ് ഒരിക്കലും വാടാത്ത മാലയും, ആയുധങ്ങളാൽ എന്നും ഭേദിക്കാനാകാത്തതുമായ അനുഗ്രഹിച്ചു; അത് സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും ഇഷ്ടാനുസരണം സഞ്ചരിക്കുന്നതും മഹാസമൃദ്ധിയുള്ളതുമായിരുന്നു।

Verse 28

यद्गन्धघ्राणमात्रेण भ्रान्तिरोगक्षुर्धातयः / तत्क्षणादेव नश्यन्ति मनोह्लादकरं शुभम्

അതിന്റെ സുഗന്ധം വെറും നുകർന്നാൽ മതി; ഭ്രമം, രോഗം, ചെറുതായ ധാതുദോഷങ്ങൾ ആ നിമിഷം തന്നെ നശിക്കുന്നു. അത് ശുഭവും മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നതുമാണ്।

Verse 29

तद्विमानमथारोप्य तावुभौ दिव्यदंपती / चामख्याजनच्छत्रध्वजयष्टिमनोहरम्

പിന്നീട് ആ ദിവ്യ ദമ്പതികൾ ആ വിമാനത്തിൽ आरोഹണം ചെയ്തു; അത് ചാമരം, വ്യജനം, ഛത്രം, ധ്വജം, യഷ്ടികൾ എന്നിവകൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു।

Verse 30

वीणावेणुमृदङ्गादिविविधैस्तौर्यवादनैः / सेव्यमाना सुरगणैर्निर्गत्य नृपमन्दिरात्

വീണ, വേണു, മൃദംഗം മുതലായ വിവിധ വാദ്യങ്ങളുടെ മധുരനാദങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, ദേവഗണങ്ങളുടെ സേവനം ലഭിച്ച് അവൾ രാജമന്ദിരത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു।

Verse 31

ययौ वीथीं विहारेशा शोभयन्ती निजौजसा / प्रतिहर्म्याग्रसंस्थाभिरप्सरोभिः सहस्रशः

വിഹാരത്തിന്റെ അധിപതിയായ അവൾ സ്വന്തം തേജസ്സാൽ വീഥിയെ ശോഭിപ്പിച്ചു, പ്രാസാദങ്ങളുടെ മുൻഭാഗങ്ങളിൽ നിലകൊണ്ട ആയിരക്കണക്കിന് അപ്സരസ്സുകളോടൊപ്പം നടന്നു।

Verse 32

सलाजाक्षतहस्ताभिः पुरन्ध्रीभिश्च वर्षिता / गाथाभिर्मङ्गलार्थाभिर्वीणावेण्वादिनिस्वनैः / तुष्यन्ती वीवीथिवीथीषु मन्दमन्दमथाययौ

സ്ത്രീകൾ കൈകളിൽ ലാജയും അക്ഷതവും പിടിച്ച് അവൾമേൽ വിതറി; മംഗളഗാഥകൾ പാടപ്പെട്ടു, വീണ-വേണു മുതലായ നാദങ്ങൾ മുഴങ്ങി; അവൾ സന്തോഷത്തോടെ വഴിവഴിയായി മന്ദമായി നടന്നു।

Verse 33

प्रतिगृह्याप्स रोभिस्तु कृतं नीराजनाविधिम् / अवरुह्य विमानग्रात्प्रविवेश महासभाम्

അപ്സരസ്സുകൾ നിർവഹിച്ച നീരാജനവിധി സ്വീകരിച്ച്, അവൾ വിമാനത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി മഹാസഭയിൽ പ്രവേശിച്ചു।

Verse 34

सिंहासनमधिष्ठाय सह देवेन शंभुना / यद्यद्वाञ्छन्ति तत्रस्था मनसैव महाजनाः / सर्वज्ञा साक्षिपातेन तत्तत्कामानपूरयत्

ദേവൻ ശംഭുവിനൊപ്പം സിംഹാസനത്തിൽ അധിഷ്ഠിതയായി, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മഹാജനങ്ങൾ മനസ്സിൽ എന്തെന്ത് ആഗ്രഹിച്ചാലും, സർവ്വജ്ഞയായ അവൾ ഒരു ദൃഷ്ടിപാതം കൊണ്ടുതന്നെ അവരവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റി।

Verse 35

तद्दृष्ट्वा चरितं देव्या ब्रह्मा लोक पितामहः / कामाक्षीति तदाभिख्यां ददौ कामेश्वरीति च

ദേവിയുടെ ആ ചരിതം കണ്ട ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് അപ്പോൾ അവൾക്ക് ‘കാമാക്ഷി’ എന്നും ‘കാമേശ്വരി’ എന്നും നാമങ്ങൾ നൽകി।

Verse 36

ववर्षाश्चर्यमेघो ऽपि पुरे तस्मिंस्तदाज्ञया / महार्हाणि च वस्तूनि दिव्यान्याभरणानि च

അവളുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം ആ നഗരത്തിൽ അത്ഭുതമേഘം പെയ്തു; അമൂല്യ വസ്തുക്കളും ദിവ്യാഭരണങ്ങളും മഴപോലെ വീണു।

Verse 37

चिन्तामणिः कल्पवृक्षः कमला कामधेनवः / प्रतिवेश्म ततस्तस्थुः पुरो देव्याजयाय ते

അപ്പോൾ ചിന്താമണി, കല്പവൃക്ഷം, കമലാ, കാമധേനുക്കൾ—ദേവിയുടെ ജയഘോഷത്തിനായി—ഓരോ ഗൃഹത്തിനുമുമ്പിൽ നിലകൊണ്ടു।

Verse 38

तां सेवैकरसाकारां विमुक्तान्यक्रियागुणाः / सर्वकामार्थसंयुक्ता हृष्यन्तः सार्वकालिकम्

അവളുടെ സേവയിൽ ഏകാഗ്രരായി, നിഷ്ക്രിയഗുണങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തരായി, സർവകാമാർത്ഥങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായി അവർ സദാകാലം ആനന്ദിച്ചു।

Verse 39

पितामहो हरिश्चैव महादेवश्च वासवः / अन्ये दिशामधीशास्तु सकला देवतागणाः

പിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ്, ഹരി, മഹാദേവൻ, വാസവൻ (ഇന്ദ്രൻ) എന്നിവരും മറ്റു ദിക്ക്പാലകരും—സകല ദേവഗണങ്ങളും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു।

Verse 40

देवर्षयो नारदाद्याः सनकाद्याश्च योगिनः / महर्षयश्च मन्वाद्या वशिष्ठाद्यास्तपोधनाः

ദേവർഷി നാരദാദികളും സനകാദി യോഗികളും, മന്വാദി മഹർഷികളും വസിഷ്ഠാദി തപോധനന്മാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

Verse 41

गन्धर्वाप्सरसो यक्षा याश्चान्या देवजातयः / दिवि भूम्यन्तरिक्षेषु ससंबाधं वसंति ये

ഗന്ധർവന്മാർ, അപ്സരസ്സുകൾ, യക്ഷന്മാർ, മറ്റ് ദേവജാതികൾ—സ്വർഗ്ഗത്തിലും ഭൂമിയിലും അന്തരീക്ഷത്തിലും തിരക്കോടെ വസിക്കുന്നവർ—എല്ലാവരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

Verse 42

ते सर्वे चाप्यसंबाधं निवसंति स्म तत्पुरे

അവർ എല്ലാവരും ആ നഗരത്തിൽ യാതൊരു തിരക്കുമില്ലാതെ സുഖമായി വസിച്ചു.

Verse 43

एवं तद्वत्सला देवी नान्यत्रैत्यखिलाज्जनात् / तोषयामास सततमनुरागेण भूयसा

ഇങ്ങനെ ആ ജനങ്ങളോടു വാത്സല്യമുള്ള ദേവി, എല്ലാവരെയും വിട്ട് മറ്റെവിടെയും പോകാതെ, കൂടുതൽ അനുരാഗത്തോടെ നിരന്തരം അവരെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

Verse 44

राज्ञो महति भूर्लोके विदुषः सकलेप्सिताम् / राज्ञी दुदोहाभीष्टानि सर्वभूतलवासिनाम्

ഭൂലോകത്തിലെ ആ മഹത്തായ പണ്ഡിതരാജാവിന്റെ സകല ഇഷ്ടങ്ങളും രാജ്ഞി പാൽ കറക്കുന്നതുപോലെ സമ്പാദിച്ച്, ഭൂതലവാസികളായ എല്ലാവർക്കും അഭീഷ്ടഫലങ്ങൾ നൽകി.

Verse 45

त्रिलोकैकमहीपाले सांबिके कामशङ्करे / दशवर्षसहस्राणि ययुः क्षण इवापरः

ത്രിലോകങ്ങളുടെ ഏക മഹീപാലനായ, അംബികയ്ക്ക് പ്രിയനായ കാമശങ്കരന്റെ ഭരണത്തിൽ പത്തായിരം വർഷങ്ങളും മറ്റൊരു ക്ഷണത്തെപ്പോലെ കടന്നുപോയി।

Verse 46

ततः कदा चिदागत्य नारदो भगवानृषिः / प्रणम्य परमां शक्तिं प्रोवाच विनयान्वितः

പിന്നീട് ഒരിക്കൽ ഭഗവാൻ ഋഷി നാരദൻ അവിടെ വന്നു; പരമശക്തിയെ നമസ്കരിച്ചു വിനയത്തോടെ പറഞ്ഞു।

Verse 47

पर ब्रह्म परं धाम पवित्रं परमैश्वरि / मदसद्भावसंकल्पविकल्पकलनात्मिका

ഹേ പരമേശ്വരി! നീയേ പരബ്രഹ്മം, പരമധാമം, പരമപവിത്രം; എന്റെ സത്-അസത് ഭാവങ്ങളുടെ സംകല്പ-വികല്പങ്ങളുടെ കലനാസ്വരൂപിണിയും നീയേ।

Verse 48

जगदभ्युदयार्थाय व्यक्तभावमुपागता / असज्जनविनाशार्था सज्जनाभ्युदयार्थिनी / प्रवृत्तिस्तव कल्याणि साधूनां रक्षणाय हि

ഹേ കല്യാണി! ലോകത്തിന്റെ അഭ്യുദയത്തിനായി നീ വ്യക്തരൂപം സ്വീകരിച്ചു; ദുഷ്ടരുടെ നാശത്തിനും സജ്ജനരുടെ ഉയർച്ചയ്ക്കും സാദുക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കുമായി തന്നെയാണ് നിന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി।

Verse 49

अयं भण्डो ऽसुरो देवि बाधते जगतां त्रयम् / त्वयैकयैव जेतव्यो न शक्यस्त्वपरैः सुरैः

ഹേ ദേവീ! ഭണ്ഡൻ എന്ന ഈ അസുരൻ മൂന്നു ലോകങ്ങളെയും പീഡിപ്പിക്കുന്നു; അവനെ ജയിക്കേണ്ടത് നീ ഒരുത്തിയാൽ മാത്രമേ സാധിക്കൂ, മറ്റു ദേവന്മാർക്ക് അതു കഴിയില്ല।

Verse 50

त्वत्सेवैकपरा देवाश्चिरकालमिहोषिताः / त्वदाज्ञया गमिष्यन्ति स्वानिस्वानि पुराणि तु

ദേവന്മാർ ദീർഘകാലം ഇവിടെ നിന്റെ സേവയിലേകപരരായി വസിച്ചു; നിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവർ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ പുരങ്ങളിലേക്കു (ലോകങ്ങളിലേക്കു) പോകും.

Verse 51

अमङ्गलानि शून्यानि समृद्धार्थानि संत्वतः / एवं विज्ञापिता देवी नारदेनाखिलेश्वरी / स्वस्ववासनिवासाय प्रेषयामास चामरान्

നിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ അമംഗളങ്ങൾ ശൂന്യമാകുന്നു, എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സമൃദ്ധമാകുന്നു. നാരദൻ ഇങ്ങനെ അപേക്ഷിച്ചതോടെ അഖിലേശ്വരിയായ ദേവി ചാമരന്മാരെ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ വാസസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു അയച്ചു.

Verse 52

ब्रह्माणं च हरिं शंभुं वासवादीन्दिशां पतीन् / यथार्हं पूजयित्वा तु प्रेषयामास चांबिका

അംബിക ബ്രഹ്മാവിനെയും ഹരിയെയും ശംഭുവിനെയും ഇന്ദ്രാദി ദിക്ക്പാലന്മാരെയും യഥോചിതമായി പൂജിച്ച് അവരെ യാത്രയാക്കി.

Verse 53

अपराधं ततस्त्यक्तुमपि संप्रेषिताः सुराः / स्वस्वांशैः शिवयोः सेवामादिपित्रोरकुर्वत

അതിനുശേഷം ദേവന്മാർക്ക് അപരാധം ഉപേക്ഷിക്കുവാനും ആജ്ഞ ലഭിച്ചു; അവർ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ അംശങ്ങളാൽ ആദിപിതാക്കളായ ശിവ-ശിവയുടെ സേവ നിർവഹിച്ചു.

Verse 54

एतदाख्यानमायुष्यं सर्वमङ्गलकारणम् / आविर्भावं महादेव्यास्तस्या राज्याभिषेचनम्

ഈ ആഖ്യാനം ആയുസ്സ് വർധിപ്പിക്കുന്നതും സർവമംഗളത്തിനും കാരണമാകുന്നതുമാണ്—മഹാദേവിയുടെ ആവിർഭാവവും അവളുടെ രാജ്യാഭിഷേകവും.

Verse 55

यः प्रातरुत्थितो विद्वान्भक्तिश्रद्धासमन्वितः / जपेद्धनसमृद्धः स्यात्सुधासंमितवाग्भवेत्

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ഭക്തിയും ശ്രദ്ധയും സഹിതം ജപിക്കുന്ന ജ്ഞാനി ധനസമൃദ്ധനാകും; അവന്റെ വാക്ക് അമൃതസമമായി മധുരമാകും।

Verse 56

नाशुभं विद्यते तस्य परत्रेह च धीमतः / यशः प्राप्नोति विपुलं समानोत्तमतामपि

ആ ധീമാനിന് ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും അശുഭം ഒന്നുമില്ല; അവൻ മഹത്തായ യശസ്സു നേടുകയും സമമായി ഉത്തമത്വവും പ്രാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 57

अचला श्रीर्भवेतस्य श्रेयश्चैव पदेपदे / कदाचिन्न भयं तस्य तेजस्वी वीर्यवान्भवेत्

അവന് അചലമായ ശ്രീ ലഭിക്കും; ഓരോ പടിയിലും ശ്രേയസ്സുണ്ടാകും; അവന് ഒരിക്കലും ഭയം വരില്ല; അവൻ തേജസ്സും വീര്യവും ഉള്ളവനാകും।

Verse 58

तापत्रयविहीनश्च पुरुषार्थैश्च पूर्यते / त्रिसंध्यं यो जपेन्नित्यं ध्यात्वा सिंहासनेश्वरीम्

സിംഹാസനേശ്വരിയെ ധ്യാനിച്ച് നിത്യമായി ത്രിസന്ധ്യയിൽ ജപിക്കുന്നവൻ ത്രിതാപരഹിതനായി പുരുഷാർത്ഥങ്ങളാൽ പരിപൂർണ്ണനാകും।

Verse 59

षण्मासान्महतीं लक्ष्मीं प्राप्नुयाज्जापकोत्तमः

ഉത്തമ ജപകൻ ആറുമാസത്തിനകം മഹത്തായ ലക്ഷ്മിയെ പ്രാപിക്കുന്നു।