Adhyaya 37

Verse 1

इति श्रीब्रह्माण्डे महापुराणे वायुप्रोक्ते मध्यभागे तृतीय उपोद्धातपादे भार्गवचरिते षट्त्रिंशत्तमो ऽध्यायः // ३६// वसिष्ठ उवाच दृष्ट्वा परशुरामस्तु तदाश्चर्यं महाद्भुतम् / जगाद सर्ववृत्तान्तं मृगयोस्तु यथाश्रुतम्

ഇങ്ങനെ ശ്രീബ്രഹ്മാണ്ഡ മഹാപുരാണത്തിലെ വായുപ്രോക്ത മധ്യഭാഗം, തൃതീയ ഉപോദ്ധാതപാദം, ഭാർഗവചരിതത്തിലെ മുപ്പത്താറാം അധ്യായം. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—പരശുരാമൻ ആ മഹാദ്ഭുത അത്ഭുതം കണ്ടിട്ട്, മാൻദ്വയത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടതുപോലെ മുഴുവൻ വൃത്താന്തവും പറഞ്ഞു.

Verse 2

तच्छ्रुत्वा भगवान्साक्षादगस्त्यः कुंभसंभवः / मोदमान उवाचेदं भार्गवं पुरतः स्थितम्

അതു കേട്ട് കുംഭസംബവനായ സാക്ഷാത് ഭഗവാൻ അഗസ്ത്യൻ ആനന്ദത്തോടെ മുന്നിൽ നിന്ന ഭാർഗവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 3

अगस्त्य उवाच शृणु राम महाभाग कार्याकार्विशारद / हितं वदामि यत्ते ऽद्य तत्कुरुष्व समाहितः

അഗസ്ത്യൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാഭാഗ രാമാ, ചെയ്യേണ്ടതും ചെയ്യരുതാത്തതും അറിയുന്നവനേ, കേൾക്കുക; ഇന്ന് നിന്റെ ഹിതം ഞാൻ പറയുന്നു, ഏകാഗ്രനായി അത് ചെയ്യുക.

Verse 4

इतो विदूरे सुमहत्स्थानं विष्णोः सुदुर्लभम् / पदानि यत्र दृश्यन्ते न्यस्तानि सुमाहात्मना

ഇവിടെ നിന്ന് ദൂരെയായി വിഷ്ണുവിന്റെ അതിമഹത്തായും ദുർലഭവുമായ ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്; അവിടെ ആ മഹാത്മാവ് സ്ഥാപിച്ച പാദചിഹ്നങ്ങൾ ദൃശ്യമാകുന്നു.

Verse 5

यत्र गङ्गा समुद्भूता वामस्य महात्मनः / पदाग्रात्क्रमतो लोकांस्तद्बलेस्तु विनिग्रहे

അവിടെ ആ മഹാത്മാവിന്റെ ഇടത് പാദാഗ്രത്തിൽ നിന്ന് ഗംഗ ഉദ്ഭവിച്ചു; ബലിയെ നിയന്ത്രിക്കാനായി അദ്ദേഹം ലോകങ്ങളെ ക്രമമായി അളക്കുമ്പോൾ.

Verse 6

तत्र गत्वा स्तवं चेदं मासमैकमनन्यधीः / पठस्व नियमेनैव नियतो नियताशनः

അവിടെ ചെന്നു ഒരു മാസം മുഴുവൻ, മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്തേക്കു തിരിയാതെ, നിയമപ്രകാരം ഈ സ്തവം പാരായണം ചെയ്യുക; സംയമിതനായി, നിയന്ത്രിത ആഹാരത്തോടെ ഇരിക്കുക.

Verse 7

यत्त्वया कवचं पूर्वमभ्यस्तं सिद्धिमिच्छता / शत्रूणां निग्रहार्थाय तच्च ते सिद्धिदं भवेत्

ഹേ সাধകാ! സിദ്ധി ആഗ്രഹിച്ച് നീ മുമ്പ് അഭ്യസിച്ച കവചം ശത്രുനിഗ്രഹത്തിനായി നിനക്ക് സിദ്ധിദായകമാകട്ടെ.

Verse 8

वसिष्ठ उवाच एव मुक्तो ह्यगस्त्येन रामः शत्रुनिबर्हणः / नमस्कृत्य मुनीं शान्तं निर्जगामाश्रमाद्बहिः

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ അഗസ്ത്യനാൽ മോചിതനായ ശത്രുനിബർഹണനായ രാമൻ ശാന്തനായ മുനിയെ നമസ്കരിച്ചു ആശ്രമത്തിന് പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

Verse 9

पुनस्तेनैव मार्गेण संप्राप्तस्तत्र सत्वरम् / यत्रोत्तरात्पदन्यासान्निर्गता स्वर्णदी नृप

ഹേ നൃപാ! അവൻ വീണ്ടും അതേ വഴിയിലൂടെ വേഗത്തിൽ അവിടെ എത്തി; അവിടെ വടക്കോട്ട് പാദന്യാസത്തിൽ നിന്ന് സ്വർണദീ നദി ഉദ്ഭവിച്ചിരുന്നു.

Verse 10

तत्र वासं प्रकल्प्यासावकृतव्रणसंयुतः / समभ्यस्यत्स्तवं दिव्यं कृष्मप्रेमामृताभिधम्

അവിടെ വാസം ഒരുക്കി, മുറിവുകളോടുകൂടിയിരുന്നിട്ടും, അവൻ ‘കൃഷ്ണപ്രേമാമൃതം’ എന്ന ദിവ്യസ്തവം അഭ്യസിച്ചു.

Verse 11

नित्यं व्रजपतेस्तस्य स्तोत्रं तुष्टो ऽभवद्धरिः / जगाम दर्शनं तस्य जामदग्न्यस्य भूपते

ഹേ ഭൂപതേ! വ്രജപതിയോടുള്ള ആ നിത്യസ്തോത്രത്തിൽ ഹരി പ്രസന്നനായി, ജാമദഗ്ന്യന്‍ (പരശുരാമന്‍) ദർശനം നൽകാൻ വന്നു.

Verse 12

चतुर्व्यूहाधिपः साक्षात्कृष्णः कमललोचनः / किरीटंनार्कवर्णेन कुण्डलाभ्यां च राजितः

ചതുര്വ്യൂഹങ്ങളുടെ അധിപൻ, സാക്ഷാൽ കമലലോചനനായ ശ്രീകൃഷ്ണൻ; സൂര്യവർണ്ണ കിരീടവും ഇരുകുണ്ഡലങ്ങളും കൊണ്ട് ദീപ്തനായി വിരാജിച്ചു.

Verse 13

कौस्तुभोद्भासितोरस्कः पीतवासा धनप्रभः / मुरलीवादनपरः साक्षान्मोहनरूपधृक्

കൗസ്തുഭമണിയാൽ അവന്റെ വക്ഷസ്ഥലം ദീപ്തമായി; പീതാംബരം ധരിച്ചു ധനസമാന പ്രഭയോടെ; മുരളിവാദനത്തിൽ ലീനൻ, സാക്ഷാൽ മോഹനരൂപധാരി.

Verse 14

तं दृष्ट्वा सहसोत्थाय जामदग्न्यो मुदान्वितः / प्रणम्य दण्डवद्भमौ तुष्टाव प्रयतो विभुम्

അവനെ കണ്ടതുമാത്രം ജാമദഗ്ന്യൻ (പരശുരാമൻ) ആനന്ദത്തോടെ ഉടൻ എഴുന്നേറ്റു; ഭൂമിയിൽ ദണ്ഡവത് പ്രണാമം ചെയ്ത്, ഏകാഗ്രനായി ആ വിഭുവിനെ സ്തുതിച്ചു.

Verse 15

परशुराम् उवाच नमो नमः कारणविग्रहाय प्रपन्नपालाय सुरार्त्तिहारिणे / ब्रह्मेशविष्ण्विद्रमुखस्तुताय नतो ऽस्मि नित्यं परमेश्वराय

പരശുരാമൻ പറഞ്ഞു— കാരണസ്വരൂപദേഹധാരിയേ, ശരണാഗതപാലകനേ, ദേവരുടെ ആർ‍ത്തി ഹരിക്കുന്നവനേ; ബ്രഹ്മാ, ഈശൻ, വിഷ്ണു, ഇന്ദ്രൻ മുതലായവർ സ്തുതിക്കുന്ന പരമേശ്വരനേ, നമോ നമഃ; ഞാൻ നിത്യവും നമസ്കരിക്കുന്നു.

Verse 16

यं वेदवादैर्विविधप्रकारैर्निर्णेतुमीशानमुखा न शक्नुयुः / तं त्वामनिर्देश्यमचं पुराममनन्तमीडे भव मे दयापरः

വേദവാക്യങ്ങളുടെ പലവിധ വ്യാഖ്യാനങ്ങളാലും ഈശാനൻ മുതലായവർ നിർണ്ണയിക്കാനാകാത്തവനേ; ആ അനിർദേശ്യൻ, അജൻ, പുരാതനൻ, അനന്തൻ ആയ നിന്നെ ഞാൻ സ്തുതിക്കുന്നു—പ്രഭോ, എനിക്കു ദയാപരനാകണമേ.

Verse 17

यस्त्वेक ईशो निजवाञ्च्छितप्रदो धत्ते तनूर्लोकविहार रक्षणे / नाना विधा देवमनुष्यतिर्यग्यादः सु भूमेर्भरवारणाय

സ്വേച്ഛിതഫലം നല്കുന്ന ഏകപരമേശ്വരൻ ലോകവിഹാരവും രക്ഷയും നിമിത്തം നാനാവിധ ദേഹങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു; ദേവ-മനുഷ്യ-തിര്യക് മുതലായ രൂപങ്ങളാൽ ഭൂമിയുടെ ഭാരം നീക്കുന്നു।

Verse 18

तं त्वामहं भक्तजनानुरक्तं विरक्तमत्यन्तमपीन्दिरादिषु / स्वयं समक्षंव्यभिचारदुष्टचित्तास्वपि प्रेमनिबद्धमानसम्

ഭക്തജനങ്ങളോടു അനുരക്തനും, ഇന്ദിരാ (ലക്ഷ്മി) മുതലായവയിലും അത്യന്തം വിരക്തനും ആയ നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു; സ്വയം സമക്ഷമായിട്ടും വ്യഭിചാരദുഷ്ടചിത്തരിലേക്കും പ്രേമംകൊണ്ട് ബന്ധിതമായ മനസ്സുള്ളവനേ।

Verse 19

यं वै प्रसन्ना असुराः सुरा नराः सकिन्नरास्तिर्यकेयोनयो ऽपि हि / गताः स्वरूपं निखलं विहाय ते देहस्त्र्यपत्यार्थममत्वमीश्वर

ഹേ ഈശ്വരാ! നിനക്കു പ്രസന്നരായി അസുരർ, സുരർ, മനുഷ്യർ, കിന്നരർ, തിര്യക്-യോനികളുമെല്ലാം തങ്ങളുടെ സമഗ്രസ്വരൂപം വിട്ട് നിന്റെ ശരണത്തിലേക്ക് വരുന്നു; എന്നാൽ ദേഹം, ഭാര്യ, സന്താനം എന്നിവയ്ക്കായി ‘മമത്വ’ത്തിൽ കുടുങ്ങുന്നു।

Verse 20

तं देवदेवं भजतामभीप्सितप्रदं निरीहं गुणवर्जितं च / अचिन्त्यमव्यक्तमघौघनाशनं प्राप्तो ऽरणं प्रेमनिधानमादरात्

ആ ദേവദേവനെ ആദരത്തോടെ ശരണമായി പ്രാപിക്കുവിൻ—ഭജിക്കുന്നവർക്ക് അഭീഷ്ടഫലം നല്കുന്നവൻ, നിരീഹനും ഗുണാതീതനും. അചിന്ത്യൻ, അവ്യക്തൻ, പാപഘൗഘനാശകൻ, പ്രേമനിധി അവൻ।

Verse 21

तपन्ति तापैर्विविधैः स्वदेहमन्ये तु यज्ञैर्विविधैर्यजन्ति / स्वप्ने ऽपि ते रूपमलौकिकंविभो पश्यन्ति नैवार्थनिबद्धवासनाः

ചിലർ വിവിധ തപസ്സുകളാൽ സ്വന്തം ദേഹം കഠിനമായി തപിപ്പിക്കുന്നു; മറ്റുചിലർ വിവിധ യജ്ഞങ്ങളാൽ യജിക്കുന്നു. ഹേ വിഭോ! ധനാസക്തിവാസനകളാൽ ബന്ധിതരല്ലാത്തവർ സ്വപ്നത്തിലുപോലും നിന്റെ അലൗകിക രൂപം ദർശിക്കുന്നു।

Verse 22

ये वै त्वदीयं चरणं भवश्रमान्निर्विण्मचित्ता विधिवत्स्मरन्ति / नमन्ति भक्त्याथ समर्चयन्ति वै परस्परं संसदि वर्णयन्ति

സംസാരശ്രമത്തിൽ നിന്നു വിരക്തചിത്തരായി വിധിപൂർവ്വം നിന്റെ പാദം സ്മരിച്ച്, ഭക്തിയോടെ നമസ്കരിച്ചു ആരാധിക്കുന്നവർ സഭയിൽ പരസ്പരം നിന്റെ മഹിമ വർണ്ണിക്കുന്നു।

Verse 23

तेनैकजन्मोद्भवपङ्कभेदनप्रसक्तचित्ता भवतोंऽघ्रिपद्मे / तरन्ति चान्यानपि तारयन्ति हि भवौषधं नाम सुधा तवेश

അതിനാൽ ഒരേ ജന്മത്തിൽ ഉദിച്ച പാപമെന്ന ചെളി ഭേദിക്കാൻ ആസക്തചിത്തരായി അവർ നിന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ ലീനരാകുന്നു; അവർ സ്വയം കടന്ന് മറ്റുള്ളവരെയും കടത്തുന്നു, ഹേ ഈശാ, നിന്റെ നാമം തന്നെയാണ് ഭവരോഗത്തിനുള്ള ഔഷധം, അമൃതം.

Verse 24

अहं प्रभो कामनिबद्धचित्तो भवन्तमार्यं विविधप्रयत्नैः / आराधयं नाथ भवानभिज्ञः किं ते ह विज्ञाप्यमिहास्ति लोके

പ്രഭോ, എന്റെ ചിത്തം ആഗ്രഹങ്ങളിൽ ബന്ധിതമാണ്; പലവിധ ശ്രമങ്ങളാലും, ഹേ ആര്യാ, ഞാൻ നിന്നെ യഥാവിധി ആരാധിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. നാഥാ, നീ സർവ്വജ്ഞൻ—ഈ ലോകത്തിൽ നിന്നോട് ഞാൻ എന്ത് അപേക്ഷിക്കണം?

Verse 25

वसिष्ठ उवाच इत्येवं जामदग्न्यं तु स्तुवन्तं प्रणतं पुरः / उवाचागाधया वाचा मोहयन्निव मायया

വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ മുന്നിൽ സ്തുതിച്ചു പ്രണാമിച്ച ജാമദഗ്ന്യനെ കണ്ടിട്ട്, അദ്ദേഹം അഗാധമായ വാക്കുകളാൽ പറഞ്ഞു; മായയാൽ മോഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.

Verse 26

कृष्ण उवाच हन्त राम महाभाग सिद्धं ते कार्यमुत्तमम् / कवचस्य स्तवस्यापि प्रभावादवधारय

കൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാഭാഗ രാമാ, നിന്റെ ഉത്തമ കാര്യം സിദ്ധമായി. ഈ കവച-സ്തവത്തിന്റെ പ്രഭാവവും ഗ്രഹിച്ച് ഉറപ്പാക്കുക.

Verse 27

हत्वा तं कार्त्तवीर्यं हि राजानं दृप्तमानसम् / साधयित्वा पितुर्वैरं कुरु निःक्षत्रियां महीम्

ദർപ്പിതഹൃദയനായ രാജാവ് കാർത്തവീര്യനെ വധിച്ച്, പിതൃവൈരം തീർത്തു, ഈ ഭൂമിയെ ക്ഷത്രിയരഹിതമാക്കുക।

Verse 28

मम चक्रावतारो हि कार्त्तवीर्यो धरातले / कृतकार्यो द्विजश्रेष्ट तं समापय मानद

ധരാതലത്തിൽ കാർത്തവീര്യൻ എന്റെ ചക്രാവതാരമാണ്; ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവന്റെ കാര്യം പൂർത്തിയായി—ഹേ മാനദാ, അവനെ സമാപിപ്പിക്കുക।

Verse 29

अद्य प्रभृति लोके ऽस्मिन्नंशावेशेन मे भवान् / चरिष्यति यथा कालं कर्त्ता हर्त्ता स्वयं प्रभुः

ഇന്നുമുതൽ ഈ ലോകത്തിൽ നീ എന്റെ അംശാവേശത്താൽ, കാലാനുസാരം, സ്വയം പ്രഭുവുപോലെ കർത്താവും ഹർത്താവുമായി ചരിക്കും।

Verse 30

चतुर्विशे युगे वत्स त्रेतायां रघुवंशजः / रामो नाम भविष्यामि चतुर्व्यूहः सनातनः

ഹേ വത്സ, ഇരുപത്തിനാലാം യുഗത്തിൽ, ത്രേതായുഗത്തിൽ, ഞാൻ രഘുവംശജനായി ‘രാമ’ എന്ന നാമത്തിൽ, സനാതന ചതുര്വ്യൂഹസ്വരൂപമായി അവതരിക്കും।

Verse 31

कौसल्यानन्दजनको राज्ञो दशरथादहम् / तदा कौशिकयज्ञं तु साधयित्वा सलक्ष्मणः

ഞാൻ രാജാവ് ദശരഥനിൽ നിന്ന് ജനിച്ച് കൗസല്യയുടെ ആനന്ദകാരണമാകും; അപ്പോൾ ലക്ഷ്മണനോടുകൂടെ കൗശികന്റെ യജ്ഞം സഫലമാക്കും।

Verse 32

गमिष्यामि महाभाग जनकस्य पुर महत् / तत्रेशचापं निर्भज्य परिणीय विदेहजाम्

ഹേ മഹാഭാഗ! ഞാൻ ജനകന്റെ മഹാനഗരത്തിലേക്കു പോകും; അവിടെ ശിവധനുസ്സു ഭംഗപ്പെടുത്തി വിദേഹകന്യ സീതയെ വിവാഹം കഴിക്കും।

Verse 33

तदा यास्यन्नयोध्यां ते हरिष्ये तेज उन्मदम् / वसिष्ठ उवाच कृष्ण एवं समदिश्य जामदग्न्यं तपोनिधिम् / पश्यतोंऽतर्दधे तत्र रामस्य मुमहात्मनः

അപ്പോൾ നീ അയോധ്യയിലേക്കു പോകുമ്പോൾ, നിന്റെ ഉന്മത്തമായ തേജസ്സിനെ ഞാൻ അകറ്റും. വസിഷ്ഠൻ പറഞ്ഞു—ഹേ കൃഷ്ണാ! ഇങ്ങനെ തപോനിധിയായ ജാമദഗ്ന്യനോട് കല്പിച്ചു, മഹാത്മാവായ രാമൻ നോക്കിനിൽക്കേ അവൻ അവിടെ തന്നേ അന്തർധാനം ചെയ്തു।