Adhyaya 9

Verse 1

इत्य् आदिमहापुराणे आग्नेये रामायाणे किष्किन्धाकाण्डवर्णनं नाम अष्टमो ऽध्यायः अथ नवमो ऽध्यायः श्रीरामावतारकथनं नारद उवाच सम्पातिवचनं श्रुत्वा हनुमानङ्गदादयः अब्धिं दृष्ट्वाब्रुवंस्ते ऽब्धिं लङ्घयेत् को नु जीवयेत्

ഇങ്ങനെ ആദിമഹാപുരാണമായ അഗ്നിപുരാണത്തിലെ രാമായണപ്രകരണത്തിൽ ‘കിഷ്കിന്ധാകാണ്ഡവർണ്ണനം’ എന്ന എട്ടാം അധ്യായം സമാപിച്ചു. ഇനി ഒൻപതാം അധ്യായം ‘ശ്രീരാമാവതാരകഥനം’ ആരംഭിക്കുന്നു. നാരദൻ പറഞ്ഞു—സമ്പാതിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഹനുമാൻ, അങ്കദാദികൾ സമുദ്രം കണ്ടു, ‘ഈ സമുദ്രം ആരാണ് ലംഘിക്കുക? ആരാണ് ജീവനോടെ നിലനിൽക്കുക?’ എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 2

कपीनां जीवनार्थाय रामकार्यप्रसिद्धये शतयोजनविस्तीर्णं पुप्लुवे ऽब्धिं स मारुतिः

കപികളുടെ ജീവരക്ഷയ്ക്കും രാമകാര്യസിദ്ധിക്കുമായി, ആ മാരുതി (വായുപുത്രൻ) ശതയോജനവിസ്തീർണ്ണമായ സമുദ്രം ചാടി കടന്നു.

Verse 3

दृष्ट्वोत्थितञ्च मैनाकं सिंहिकां विनिपात्य च लङ्कां दृष्ट्वा राक्षसानां गृहाणि वनितागृहे

സമുദ്രത്തിൽ നിന്നുയർന്ന മൈനാകത്തെ കണ്ടും സിംഹികയെ നിഗ്രഹിച്ചും അവൻ ലങ്കയെ ദർശിച്ചു; പിന്നെ രാക്ഷസന്മാരുടെ ഗൃഹങ്ങളും രാജധാനിയിലെ അന്തഃപുരസ്ത്രീഗൃഹവും കണ്ടു।

Verse 4

दशग्रीवस्य कुम्भस्य कुम्भकर्णस्य रक्षसः विभीषणस्येन्द्रजितो गृहे ऽन्येषां च रक्षसो

ദശഗ്രീവൻ (രാവണൻ), കുംഭൻ, രാക്ഷസൻ കുംഭകർണ്ണൻ, വിഭീഷണൻ, ഇന്ദ്രജിത്—ഇവരുടെ ഭവനങ്ങളിലും, മറ്റ് രാക്ഷസന്മാരുടെ ഗൃഹങ്ങളിലും (അവൻ അന്വേഷിച്ചു)।

Verse 5

नापश्यत् पानभूम्यादौ सीतां चिन्तापरायणः अशोकवनिकां गत्वा दृष्टवाञ्छिंशपातले

ചിന്തയിൽ മുഴുകിയതിനാൽ അവൻ ആദ്യം പാനഭൂമി മുതലായിടങ്ങളിൽ സീതയെ കണ്ടില്ല; പിന്നെ അശോകവനികയിൽ ചെന്നു ശിംശപാ വൃക്ഷത്തിൻ കീഴിൽ അവളെ കണ്ടു।

Verse 6

राक्षसीरक्षितां सीतां भव भार्येति वादिनं रावणं शिंशपास्थो ऽथ नेति सीतान्तु वादिनीं

രാക്ഷസീകൾ കാവലിരുന്ന സീതയോട് ‘എന്റെ ഭാര്യയാകുക’ എന്നു രാവണൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ശിംശപാ വൃക്ഷത്തിൻ കീഴിൽ ഇരുന്ന സീത ‘ഇല്ല’ എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 7

भव भार्या रावणस्य राक्षसीर्वादिनीः कपिः गते तु रावणे प्राह राजा दशरथो ऽभवत्

‘രാവണന്റെ ഭാര്യയാകുക’ എന്നു രാക്ഷസീ പറഞ്ഞു; എന്നാൽ കപി പറഞ്ഞു—‘രാവണൻ പോയശേഷം ദശരഥരാജന്റെ പുത്രൻ രാമനാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ നാഥൻ’.

Verse 8

रामो ऽस्य लक्ष्मणः पुत्रौ वनवासङ्गतौ वरौ रामपत्नी जानकी त्वं रावणेन हृता बलात्

രാമനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ ലക്ഷ്മണനും—ആ രണ്ടു ശ്രേഷ്ഠ രാജകുമാരന്മാർ—വനവാസത്തിലേക്കു പോയിരിക്കുന്നു; നീ, രാമപത്നി ജാനകി, രാവണൻ ബലമായി അപഹരിച്ചിരിക്കുന്നു।

Verse 9

रामः सुग्रीवमित्रस् त्वां मार्गयन् प्रेषयच्च माम् साभिज्ञानञ्चागुलीयं रामदत्तं गृहाण वै

സുഗ്രീവന്റെ മിത്രനായ രാമൻ നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് എന്നെ അയച്ചിരിക്കുന്നു; തിരിച്ചറിയൽ ചിഹ്നമായി രാമൻ നൽകിയ ഈ മോതിരം സ്വീകരിക്കൂ।

Verse 10

सीताङ्गुलीयं जग्राह सापश्यन्मारूतिन्तरौ भूयो ऽग्रे चोपविष्टं तम् उवाच यदि जीवति

സീത ആ മോതിരം സ്വീകരിച്ചു. വൃക്ഷത്തിൽ മാർുതിയെ കണ്ടിട്ട് അവൾ വീണ്ടും അവന്റെ മുമ്പിൽ ഇരുന്ന് പറഞ്ഞു—“അവൻ ജീവിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കിൽ…”।

Verse 11

रामः कथं न नयति शृङ्कितामब्रवीत् कपिः रामः सीते न जानीते ज्ञात्वा त्वां स नयिष्यति

സംശയിച്ച സീതയോട് കപി പറഞ്ഞു—“രാമൻ നിന്നെ എങ്ങനെ കൊണ്ടുപോകാതിരിക്കും? ഹേ സീതേ, രാമന് നിന്റെ സ്ഥലം അറിയില്ല; അറിഞ്ഞാൽ അവൻ നിന്നെ തീർച്ചയായും കൊണ്ടുപോകും।”

Verse 12

रावणं राक्षसं हत्वा सबलं देवि मा शुच साभिज्ञानं देहि मे त्वं मणिं सीताददत्कपौ

“ഹേ ദേവീ, രാക്ഷസനായ രാവണനെ അവന്റെ സൈന്യത്തോടുകൂടെ വധിച്ച്, ദുഃഖിക്കരുത്. തിരിച്ചറിയൽ ചിഹ്നമായി നിന്റെ മണി എനിക്ക് തരിക.” അപ്പോൾ സീത കപിക്ക് ആ രത്നം നൽകി।

Verse 13

उवाच मां यथा रामो नयेच्छीघ्रं तथा कुरु रामश् च इति ख, चिह्नितपुस्तकपाठः त्वां मार्गयेत् प्रेषयेच्च मामिति घ, चिह्नितपुस्तकपाठः काकाक्षिपातनकथाम् प्रतियाहि हि शोकह

അവൻ പറഞ്ഞു—“രാമൻ എന്നെ വേഗത്തിൽ കൊണ്ടുപോകുന്നവിധം നീ ചെയ്യുക.” (ചില അടയാളപ്പെടുത്തിയ പാഠങ്ങളിൽ ‘രാമനോടും…’ എന്ന വായന; മറ്റൊരു വായനയിൽ ‘അവൻ നിന്നെ അന്വേഷിച്ച് എന്നെ അയക്കും’ എന്നും ഉണ്ട്.) “കാക്ക കണ്ണിൽ കൊത്തിയ കഥ പോയി പറയുക”—എന്ന് ശോകൻ പറഞ്ഞു।

Verse 14

मणिं कथां गृहीत्वाह हनूमान्नेष्यते पतिः अथवा ते त्वरा काचित् पृष्ठमारुह मे शुभे

മണിയും സന്ദേശവും കൈക്കൊണ്ട് ഹനുമാൻ പറഞ്ഞു—“നിന്റെ ഭർത്താവ് (രാമൻ) നിന്നെ പ്രാപിക്കും/നിന്നെ കൊണ്ടുവരും. അല്ലെങ്കിൽ നിനക്ക് ഏതെങ്കിലും അടിയന്തിരതയുണ്ടെങ്കിൽ, ശുഭേ, എന്റെ പുറത്ത് കയറുക.”

Verse 15

अद्य त्वां दर्शयिष्यामि ससुग्रीवञ्च राघवम् सीताब्रवीद्धनूमन्तं नयतां मां हि राघवः

“ഇന്ന് ഞാൻ നിന്നെ സുഗ്രീവനോടുകൂടിയ രാഘവനെ കാണിക്കും.” അപ്പോൾ സീത ഹനുമാനോട് പറഞ്ഞു—“രാഘവൻ എന്നെ (ഇവിടെ നിന്ന്) കൊണ്ടുപോകട്ടെ.”

Verse 16

हनूमान् स दशग्रीव दर्शनोपायमाकरोत् वनं बभञ्ज तत्पालान् हत्वा दन्तनखादिभिः

അപ്പോൾ ഹനുമാൻ ദശഗ്രീവൻ (രാവണൻ) ദർശനം ലഭിക്കാനുള്ള ഉപായം ആലോചിച്ചു. അവൻ ആ തോട്ടം തകർത്തു, അതിന്റെ കാവൽക്കാരെ പല്ലും നഖവും മുതലായവകൊണ്ട് വധിച്ചു।

Verse 17

हत्वातु किङ्करान् सर्वान् सप्त मन्त्रिसुतानपि पुत्रमक्षं कुमारञ्च शक्रजिच्च बबन्ध तम्

പിന്നീട് അവൻ എല്ലാ കിങ്കരന്മാരെയും (സേവകരെയും) മന്ത്രിമാരുടെ ഏഴ് പുത്രന്മാരെയും വധിച്ചു. തുടർന്ന് കുമാരൻ അക്ഷനെയും ശക്രജിത് (ഇന്ദ്രജിത്)നെയും ബന്ധിച്ചു।

Verse 18

नागपाशेन पिङ्गाक्षं दर्शयामास रावणम् उवाच रावणः कस्त्वं मारुतिः प्राह रावणम्

നാഗപാശംകൊണ്ട് പിംഗാക്ഷനെ ബന്ധിച്ച് രാവണന്റെ മുമ്പിൽ കൊണ്ടുവന്നു കാണിച്ചു. രാവണൻ ചോദിച്ചു—“നീ ആരാണ്?” മാർുതി രാവണനോട് മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 19

रामदूतो राघवाय सीतां देहि मरिष्यसि रामबाणैर् हतः सार्धं लङ्कास्थै राक्षसैर् ध्रुवम्

ഞാൻ രാമന്റെ ദൂതൻ. രാഘവന് സീതയെ തിരികെ നൽകുക; അല്ലെങ്കിൽ നീ മരിക്കും—ലങ്കയിലെ രാക്ഷസന്മാരോടുകൂടെ രാമബാണങ്ങളാൽ നിശ്ചയമായി ഹതനാകും.

Verse 20

रावणो हन्तुमुद्युक्तो विभीषणनिवारितः दीपयामास लाङ्गलं दीप्तपुच्छः स मारुतिः

രാവണൻ അവനെ കൊല്ലാൻ ഒരുങ്ങി; വിഭീഷണൻ തടഞ്ഞു. തുടർന്ന് ദീപ്തപുച്ഛനായ ആ മാർുതി തന്റെ വാൽ ജ്വലിപ്പിച്ചു.

Verse 21

दग्ध्वा लङ्कां राक्षसांश् च दृष्ट्वा सीतां प्रणम्य ताम् समुद्रपारमागम्य दृष्टा सीतेति चाब्रवीत्

ലങ്കയും രാക്ഷസന്മാരെയും ദഹിപ്പിച്ച്, സീതയെ കണ്ടു അവൾക്ക് പ്രണാമം ചെയ്ത്, സമുദ്രം കടന്ന് മടങ്ങി വന്ന് “സീതയെ കണ്ടു” എന്നു അറിയിച്ചു.

Verse 22

अङ्गदादीनङ्गदाद्यैः पीत्वा मधुवने मधु जित्वा दधिमुखादींश् च दृष्ट्वा रामञ्च ते ऽब्रुवन्

അംഗദാദികളോടൊപ്പം മധുവനത്തിൽ മധു പാനം ചെയ്ത്, ദധിമുഖാദികളെ ജയിച്ച്, തുടർന്ന് രാമനെ കണ്ട ശേഷം അവർ അവനോട് പറഞ്ഞു.

Verse 23

दृष्टा सीतेति रामो ऽपि हृष्टः पप्रच्छ मारुतिम् कथं दृष्ट्वा त्वया सीता किमुवाच च माम्प्रति

“സീതയെ കണ്ടു” എന്നു കേട്ടപ്പോൾ രാമനും ഹർഷിതനായി മാരുതി (ഹനുമാൻ)നോട് ചോദിച്ചു—നീ സീതയെ എങ്ങനെ കണ്ടു? എന്നെക്കുറിച്ച് അവൾ എന്തു പറഞ്ഞു?

Verse 24

सीताकथामृतेनैव सिञ्च मां कामवह्निगम् हनूमानब्रवीद्रामं लङ्घयित्वाब्धिमागतः

“സീതാകഥാമൃതം കൊണ്ടുമാത്രം എന്നെ ശമിപ്പിക്കൂ—ഞാൻ കാമാഗ്നിയിൽ ദഗ്ധനാണ്.” സമുദ്രം ലംഘിച്ച് മടങ്ങിയ ഹനുമാൻ രാമനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

Verse 25

सीतां दृष्ट्वा पुरीं दग्ध्वा सीतामणिं गृहाण वै हत्वा त्वं रावणं सीतां प्राप्स्यसे राम मा शुच

സീതയെ കണ്ടും നഗരിയെ ദഹിപ്പിച്ചും, തീർച്ചയായും സീതാമണി സ്വീകരിക്കൂ. രാവണനെ വധിച്ചാൽ നീ സീതയെ പ്രാപിക്കും, ഹേ രാമ—ശോകിക്കരുത്.

Verse 26

गृहीत्वा तं मणिं रामो रुरोद विरहातुरः मणिं दृष्ट्वा जानकी मे दृष्टा सीता नयस्व माम्

ആ മണി കൈപ്പറ്റിയ രാമൻ വിരഹവേദനയിൽ കരഞ്ഞു. “മണി കണ്ടതോടെ ഞാൻ ജനകിയെ കണ്ടതുപോലെ; സീതയെ കണ്ടു. എന്നെ അവളുടെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോ” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 27

तया विना न जीवामि सुग्रीवाद्यैः प्रबोधितः समुद्रतीरं गतवान् तत्र रामं विभीषणः

“അവളില്ലാതെ ഞാൻ ജീവിക്കില്ല.” സുഗ്രീവാദികൾ പ്രബോധിപ്പിച്ചതോടെ വിഭീഷണൻ സമുദ്രതീരത്തേക്ക് പോയി അവിടെ രാമനെ സമീപിച്ചു.

Verse 28

गतस्तिरस्कृतो भ्रात्रा रावणेन दुरात्मना रामाय देहि सीतां त्व मित्युक्तेनासहायवान्

ദുഷ്ടഹൃദയനായ സഹോദരൻ രാവണൻ അവനെ അവഹേളിച്ചതിനാൽ അവൻ പുറപ്പെട്ടു; “രാമനു സീതയെ കൊടുക്കുക” എന്നു പറഞ്ഞതോടെ അവൻ ആശ്രയമില്ലാത്തവനായി.

Verse 29

रामो विभीषणं मित्रं लङ्कैश्वर्ये ऽभ्यषेचयत् समुद्रं प्रार्थयन्मार्गं यदा नायात्तदा शरैः

രാമൻ തന്റെ മിത്രമായ വിഭീഷണനെ ലങ്കയുടെ രാജാധികാരത്തിൽ അഭിഷേകം ചെയ്തു. പിന്നെ സമുദ്രത്തോട് വഴി അപേക്ഷിച്ചു; അത് സമ്മതിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ അമ്പുകളാൽ കീഴടക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

Verse 30

भेदयामास रामञ्च उवाचाब्धिः समागतः नलेन सेतुं बध्वाब्धौ लङ्कां व्रज गभीरकः

അപ്പോൾ സമുദ്രം പ്രത്യക്ഷമായി രാമനോട് പറഞ്ഞു— “ഹേ ഗംഭീര വീരാ! നലനാൽ സമുദ്രത്തിൽ സേതു പണിയിച്ച് ലങ്കയിലേക്കു പോകുക.”

Verse 31

अहं त्वया कृतः पूर्वं रामो ऽपि नलसेतुना कृतेन तरुशैलाद्यैर् गतः पारं महोदधेः वानरैः स सुवेलस्थः सह लङ्कां ददर्श वै

ഞാൻ മുമ്പ് നിനാൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവൻ; രാമനും നലൻ പണിത—മരങ്ങളും പർവതങ്ങളും മുതലായവകൊണ്ട് നിർമ്മിതമായ—സേതുവിലൂടെ മഹാസമുദ്രത്തിന്റെ അപ്പുറം കടന്നു. വാനരന്മാരോടൊപ്പം സുവേലയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ലങ്കയെ കണ്ടു.