Adhyaya 336

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गोष्पदं तीर्थमुत्तमम् । यत्र श्राद्धं नरः कृत्वा गयासप्तगुणं फलम् । लभते नात्र संदेहो यदि श्रद्धा दृढा भवेत्

ອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ, ຄວນໄປຫາຕີຣຖະອັນປະເສີດຊື່ «ໂກສະປະດະ». ຜູ້ໃດເຮັດພິທີ ສຣາດທະ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົນບຸນເທົ່າ 7 ເທົ່າຂອງ ກະຍາ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ຫາກສັດທາໝັ້ນຄົງ.

Verse 2

यत्र श्राद्धं पृथुः कृत्वा पितरं पापयोनितः उद्दधार महादेवि वेनंनाम महाप्रभुम्

ໂອ ມະຫາເທວີ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນ ພຣຶຖຸ ໄດ້ເຮັດພິທີ ສຣາດທະ ແລ້ວຍົກກູ້ພໍ່ຂອງຕົນ ຄື ວີນະ ຜູ້ມີອຳນາດຍິ່ງ ອອກຈາກກຳເນີດອັນຊົ່ວ (ສະພາບຕົກຕ່ຳ).

Verse 3

देव्युवाच । कस्मिन्स्थाने स्थितं तीर्थमुत्पत्तिस्तस्य कीदृशी । कथं स वेनराजो वा उद्धृतः पापयोनितः

ເທວີກ່າວວ່າ: ຕີຣຖະນັ້ນຕັ້ງຢູ່ບ່ອນໃດ ແລະ ກຳເນີດຂອງມັນເປັນແນວໃດ? ແລະ ພະຣາຊາ ເວນາ ຖືກຊ່ອຍພົ້ນຈາກຍົນີບາບ (ການເກີດຕົກຕ່ຳ) ແນວໃດ?

Verse 4

गयासप्तगुणं पुण्यं कथं तत्र प्रजायते । श्राद्धस्य किं विधानं तु के मंत्रास्तत्र के द्विजाः । एतन्मे कौतुकं देव यथावद्वक्तुमर्हसि

ບຸນທີ່ເກີນກະຍາເຖິງເຈັດເທົ່າ ເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນແນວໃດ? ພິທີຊຣາດດະ (śrāddha) ຄວນປະຕິບັດຕາມວິທີໃດ; ມັນຕຣາໃດທີ່ໃຊ້ທີ່ນັ້ນ ແລະ ດວິຊະ (ພຣາຫມະນ) ໃດຄວນເຊີນ? ນີ້ແມ່ນຄວາມສົນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ພຣະເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ອະທິບາຍໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມຄວນ.

Verse 5

ईश्वर उवाच । इदं रहस्यं देवेशि यत्त्वया परिपृच्छितम् । अप्रकाश्यमिदं तीर्थमस्मिन्पापयुगे प्रिये

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ໂອ ເທວີເອຊິ, ຄວາມລັບນີ້ທີ່ເຈົ້າໄດ້ຖາມ—ຕີຣຖະອັນສັກສິດນີ້ ບໍ່ຄວນເປີດເຜີຍໃນຍຸກແຫ່ງບາບນີ້, ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ.

Verse 6

तथापि संप्रवक्ष्यामि तव स्नेहात्सुरेश्वरि । न पापिन इदं ब्रूयान्नैव तर्करताय वै

ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ, ໂອ ສຸເຣສະວະຣີ, ເນື່ອງຈາກຄວາມຮັກຕໍ່ເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະອະທິບາຍ. ແຕ່ບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ຄົນບາບຟັງ ຫຼື ຜູ້ຕິດໃນການໂຕ້ຖຽງ.

Verse 7

न नास्तिकाय देवेशि न सुवर्णेतराय च । अस्ति देवि महासिद्धा पुण्या न्यंकुमती नदी

ໂອ ເທວີເອຊິ, ບໍ່ແມ່ນສຳລັບຜູ້ບໍ່ເຊື່ອ (ນາສະຕິກ) ແລະ ບໍ່ແມ່ນສຳລັບຜູ້ຂາດຄຸນຄ່າແທ້. ໂອ ເທວີ, ມີແມ່ນ້ຳ ນຽງກຸມະຕີ ອັນບໍລິສຸດ ແລະ ມີ຤ິດທິສູງສຸດ.

Verse 8

मर्यादार्थं मयाऽनीता क्षेत्रस्यास्य महेश्वरि । संस्थिता पापशमनी पर्णादित्याच्च दक्षिणे

ເພື່ອກຳນົດເຂດແດນອັນສັກສິດຂອງກະເສດນີ້, ໂອ ມະເຫສະວະຣີ, ຂ້າໄດ້ນຳນາງມາທີ່ນີ້. ແມ່ນ້ຳຜູ້ດັບບາບຕັ້ງຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງ ປັນນາດິຕະຍະ.

Verse 9

नारायणगृहात्सौम्ये नातिदूरे व्यवस्थिता । तस्या मध्ये महादेवि तीर्थं त्रैलोक्यविश्रुतम्

ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ນາງຕັ້ງຢູ່ບໍ່ໄກຈາກພະສະຖານຂອງ ນາຣາຍະນະ. ໃນກາງນາງ, ໂອ ມະຫາເທວີ, ມີຕີຣະຖະອັນໂດງດັງໃນສາມໂລກ.

Verse 10

गोष्पदं नाम विख्यातं कोटिपापहरं नृणाम् । गोष्पदस्य समीपे तु नातिदूरे व्यवस्थितः

ມັນໂດງດັງດ້ວຍນາມ “ໂຄສະປະດະ” ຊຶ່ງກຳຈັດບາບຂອງມະນຸດໄດ້ເຖິງຈຳນວນໂກຕິ. ແລະໃກ້ໆ ໂຄສະປະດະ, ບໍ່ໄກ, ຍັງມີອີກຜູ້ໜຶ່ງຕັ້ງຢູ່.

Verse 11

अनन्तो नाम नागेन्द्रः स्वयंभूतो धरातले । तस्य तीर्थस्य रक्षार्थं विष्णुना सन्नियोजितः

ມີນາຄະເອນທະຣະນາມ “ອະນັນຕະ” ຜູ້ປະກົດຂຶ້ນເອງໃນແຜ່ນດິນ. ເພື່ອປົກປ້ອງຕີຣະຖະນັ້ນ, ພຣະວິດສະນຸໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງເຂົາ.

Verse 12

कांक्षंति पितरः पुत्रान्नरकादतिभीरवः । गंता यो गोष्पदे पुत्रः स नस्त्राता भविष्यति । गोष्पदे च सुतं दृष्ट्वा पितॄणामुत्सवो भवेत्

ປິຕຣະທັງຫຼາຍ ຢ້ານນະຣົກຢ່າງຫນັກ ຈຶ່ງປາຖະໜາຫາລູກຊາຍ. ລູກຊາຍຜູ້ໄປຮອດ ໂຄສະປະດະ ຈະເປັນຜູ້ຊ່ວຍກູ້ເຮົາ. ແລະເມື່ອເຫັນລູກຊາຍຢູ່ໂຄສະປະດະ, ປິຕຣະທັງຫຼາຍຈະຊື່ນບານດັ່ງງານສະເຫຼີມສະຫຼອງ.

Verse 13

पद्भ्यामपि जलं स्पृष्ट्वा अस्मभ्यं किं न दास्यति । अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं यो नो दद्याज्जलांजलिम् । प्रभासक्षेत्रमासाद्य गोष्पदे तीर्थ उत्तमे

ແມ່ນແຕ່ແຕະນ້ຳດ້ວຍຕີນ ລາວຈະບໍ່ຖວາຍຫຍັງໃຫ້ແກ່ພວກເຮົາ—ແກ່ປິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ໄດ້ຢ່າງໃດ? ຂໍໃຫ້ມີຜູ້ໜຶ່ງໃນວົງສານຂອງເຮົາ ຜູ້ຈະຖວາຍນ້ຳກຳມື (jalāñjali) ໃຫ້ເຮົາ ເມື່ອໄດ້ເຖິງ ປຣະພາສະ-ເກສຕຣະ ທີ່ ໂກສະປະດະ ຕີຣຖະອັນປະເສີດ।

Verse 14

अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं खड्गमांसेन यः सकृत् । श्राद्धं कुर्यात्प्रयत्नेन कालशाकेन वा पुनः

ຂໍໃຫ້ມີຜູ້ໜຶ່ງໃນວົງສານຂອງເຮົາ ຜູ້ຈະເຮັດພິທີ ສຣາດທະ (Śrāddha) ດ້ວຍຄວາມພາກພຽນ ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ—ຈະເປັນເນື້ອ khaḍga ຫຼື ຜັກ kālaśāka ກໍຕາມ।

Verse 15

अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं गोष्पदे दत्तदीपकः । आकल्पकालिका दीप्तिस्तेनाऽस्माकं भविष्यति

ຂໍໃຫ້ມີຜູ້ໜຶ່ງໃນວົງສານຂອງເຮົາ ຜູ້ຖວາຍປະທີບດວງດຽວທີ່ ໂກສະປະດະ. ດ້ວຍກຸສົນນັ້ນ ຄວາມສະຫວ່າງອັນຍືນຍາວ ຈົນສິ້ນກະລະປະ (ຍຸກ) ຈະເກີດແກ່ວົງສານຂອງເຮົາ।

Verse 16

गोष्पदे चान्नशता यः पितरस्तेन पुत्रिणः । दिनमेकमपि स्थित्वा पुनात्यासप्तमं कुलम्

ຜູ້ໃດທີ່ໃນ ໂກສະປະດະ ຖວາຍອາຫານຮ້ອຍຢ່າງໃຫ້ປິຕຣະ ຈົນທ່ານທັງຫຼາຍພໍໃຈ ປິຕຣະເຫຼົ່ານັ້ນຈະປະທານບຸດຫຼານ. ແລະເພີ່ງພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນແມ່ນແຕ່ມື້ດຽວ ກໍຊຳລະວົງສານໄດ້ຮອດຊົນລຸ້ນທີ່ເຈັດ।

Verse 17

पिण्डं दद्याच्च पित्रादेरात्मनोऽपि स्वयं नरः । पिण्याकेंगुदकेनापि तेन मुच्येद्वरानने

ຊາຍຄົນໜຶ່ງຄວນຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ແກ່ປິຕຣະບັນພະບຸລຸດ—ແລະແມ່ນແຕ່ແກ່ຕົນເອງດ້ວຍ. ແມ່ນແຕ່ຖວາຍດ້ວຍກາກນ້ຳມັນ (oil-cake) ແລະນ້ຳເທົ່ານັ້ນ ກໍພົ້ນທຸກໄດ້, ໂອ ນາງຜູ້ມີໃບໜ້າງາມ।

Verse 18

ब्रह्मज्ञानेन किं योगैर्गोग्रहे मरणेन किम् । किं कुरुक्षेत्रवासेन गोष्पदे यदि गच्छति

ຈະຕ້ອງການປັນຍາພຣະພຣະຫມາ ຫຼື ວິນັຍໂຍຄະອັນໃດອີກ? ການຕາຍທີ່ Go-graha ຫຼື ການຢູ່ Kurukṣetra ຈະມີຄ່າອັນໃດ—ຖ້າໄດ້ໄປຮອດ Goṣpada?

Verse 19

सकृत्तीर्थाभिगमनं सकृत्पिण्डप्रपातनम् । दुर्ल्लभं किं पुनर्नित्यमस्मिंस्तीर्थे व्यवस्थितम्

ໄປຫາທີຣຖະ (tīrtha) ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ ແລະ ຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ແມ່ນແຕ່ຄັ້ງດຽວ—ສໍາລັບຜູ້ຢູ່ປະຈໍາໃນສະຖານທີ່ສັກສິດນີ້ ຈະມີສິ່ງໃດທີ່ຍາກຈະໄດ້ອີກ?

Verse 20

अर्द्धकोशं तु तत्तीर्थं तदर्द्धार्द्धं तु दुर्ल्लभम् । तन्मध्ये श्राद्धकृत्पुण्यं गयासप्तगुणं लभेत्

ທີຣຖະ (tīrtha) ນັ້ນກວ້າງຄື່ງໂກຣຊະ (krośa) ແຕ່ສ່ວນໃນສຸດອັນເປັນໄຕມາດຂອງມັນ ຍາກຈະເຂົ້າເຖິງ. ຜູ້ເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ໃນກາງຂອງມັນ ຈະໄດ້ບຸນເທົ່າເຈັດເທົ່າຂອງທີ່ໄດ້ທີ່ Gayā.

Verse 21

श्राद्धकृद्गोष्पदे यस्तु पितॄणामनृणो हि सः । पदमध्ये विशेषेण कुलानां शतमुद्धरेत्

ຜູ້ໃດເຮັດສຣາດທະ (śrāddha) ທີ່ Goṣpada ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກໜີ້ຕໍ່ບັນພະບຸລຸດ (pitṛ) ຢ່າງແທ້ຈິງ. ແລະໂດຍພິເສດ ໃນກາງຂອງ ‘pada’ ອັນສັກສິດນັ້ນ ຍົກກູ້ວົງຕະກູນໄດ້ຮ້ອຍສາຍ.

Verse 22

गृहाच्चलितमात्रस्य गोष्पदे गमनं प्रति । स्वर्गारोहणसोपानं पितॄणां तु पदेपदे

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ພຽງແຕ່ອອກຈາກເຮືອນເພື່ອໄປ Goṣpada ນັ້ນ ທຸກກ້າວຍ່າງກາຍເປັນຂັ້ນບັນໄດໃຫ້ບັນພະບຸລຸດ ຂຶ້ນສູ່ສະຫວັນ.

Verse 23

पायसेनैव मधुना सक्तुना पिष्टकेन च । चरुणा तंदुलाद्यैर्वा पिंडदानं विधीयते

ການຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ໄດ້ຖືກບັນຍັດໃຫ້ເຮັດດ້ວຍ ເຂົ້າຫວານນົມ (pāyasa), ນ້ໍາເຜິ້ງ, ແປ້ງເຂົ້າຄົ້ວ, ເຄັກ/ຂອງຫວານ, ຈາຣຸ (caru) ຫຼື ເຂົ້າ ແລະ ເມັດພືດອື່ນໆ।

Verse 24

गोप्रचारे तु यः पिण्डा ञ्छमीपत्रप्रमाणतः । कन्दमूलफलाद्यैर्वा दत्त्वा स्वर्गं नयेत्पितॄन्

ແຕ່ໃນທົ່ງຫຍ້າທີ່ງົວຫາກິນ ຜູ້ໃດຖວາຍປິນດາຂະໜາດເທົ່າໃບຊາມີ (śamī) ບໍ່ວ່າຈະເຮັດຈາກຫົວ, ຮາກ, ໝາກໄມ້ ແລະອື່ນໆ ຍ່ອມນໍາບັນພະບຸລຸດໄປສູ່ສະຫວັນ।

Verse 25

गोष्पदे पिण्डदानेन यत्फलं लभते नरः । न तच्छक्यं मया वक्तुं कल्पकोटिशतैरपि

ຜົນບຸນທີ່ມະນຸດໄດ້ຮັບຈາກການຖວາຍປິນດາທີ່ Goṣpada ນັ້ນ ຂ້ອຍບໍ່ອາດກ່າວອອກໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຈະໃຊ້ເວລາເປັນຮ້ອຍໂກດິກັລປະກໍຕາມ।

Verse 26

अथातः संप्रवक्ष्यामि सम्यग्यात्राविधिं शुभम् । यात्राविधानं च तथा सम्यक्छ्रद्धान्विता शृणु

ບັດນີ້ ຂ້ອຍຈະກ່າວອະທິບາຍໃຫ້ຖືກຕ້ອງ ວິທີຍາຕຣາ (ການເດີນທາງຈາລິກ) ອັນເປັນມົງຄຸນ; ຈົ່ງຟັງດ້ວຍສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ ທັງກົດແລະຂັ້ນຕອນຂອງຍາຕຣານັ້ນດ້ວຍ।

Verse 27

यदि तीर्थं नरो गच्छेद्गयाश्राद्धफलेप्सया । तथाविधविधानेन यात्रा कुर्याद्विचक्षणः

ຖ້າມະນຸດໄປຫາຕີຣຖະ (ທ່ານ້ໍາສັກສິດ) ເພື່ອປາດຖະໜາຜົນຂອງ Gayā-śrāddha ແລ້ວ, ຜູ້ຮູ້ທັນຄວນເຮັດຍາຕຣາຕາມວິໄນທີ່ກໍານົດໄວ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ।

Verse 28

ब्रह्मचारी शुचिर्भूत्वा हस्तपादेषु संयतः । श्रद्धावानास्तिको भावी गच्छेत्तीर्थं ततः सुधीः

ເມື່ອເປັນພຣະພົມຈາຣີ ແລະບໍລິສຸດ ຄວບຄຸມການກະທຳທາງມືແລະຕີນ ມີສັດທາ ເຊື່ອໃນພຣະ ແລະມີໃຈດີ—ຜູ້ຮູ້ຄວນໄປສູ່ຕີຣຖະນັ້ນ।

Verse 29

न नास्तिकस्य संसर्गं तस्मिंस्तीर्थे नरश्चरेत् । सर्वोपस्करसंयुक्तः श्राद्धार्ह द्रव्यसंयुतः । गच्छेत्तीर्थं साधुसंगी गयां मनसि मानयन्

ໃນຕີຣຖະນັ້ນ ບຸກຄົນບໍ່ຄວນຄົບຄ້າກັບຜູ້ບໍ່ມີສັດທາ. ພ້ອມດ້ວຍເຄື່ອງຈໍາເປັນທັງປວງ ແລະວັດຖຸສໍາລັບພິທີສຣາດທະ ຈົ່ງໄປສູ່ສະຖານທີ່ສັກສິດພ້ອມກັບສາທຸ ໂດຍນັບຖືກາຍາໄວ້ໃນໃຈ।

Verse 30

एवं यस्तु द्विजो गच्छेत्प्रतिग्रहविवर्जितः । पदेपदेऽश्वमेधस्य फलं प्राप्नोत्य संशयम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ (ທະວິຊະ) ຜູ້ໄປຈາລິກໂດຍບໍ່ຮັບຂອງກໍານັນ ຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງພິທີອັດສະວະເມດະ ໃນທຸກກ້າວ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ।

Verse 31

तत्र स्नात्वा न्यंकुमत्यां सिद्धये पितृमुक्तये । स्नात्वाथ तर्प्पणं कुर्याद्देवादीनां यथाविधि

ທີ່ນັ້ນ ໃຫ້ອາບນ້ຳໃນແມ່ນ້ຳນຽງກຸມະຕີ (Nyaṅkumatī) ເພື່ອຄວາມສໍາເລັດທາງຈິດ ແລະເພື່ອການປົດປ່ອຍບັນພະບຸລຸດ. ອາບແລ້ວ ຈຶ່ງເຮັດຕັຣປະນະ (tarpaṇa) ແດ່ເທວະ ແລະອື່ນໆ ຕາມພິທີກໍານົດ।

Verse 32

ब्रह्मादिस्तंबपर्यंता देवर्षि मनुमानवाः । तृप्यन्तु पितरः सर्वे मातृमातामहादयः

ແຕ່ພຣະພົມ (ບຣະຫມາ) ລົງມາຮອດຫຍ້າແລະພືດພັນທັງປວງ; ເທວະ, ຣິຊິ, ມະນຸ, ແລະມະນຸດ—ຂໍໃຫ້ປິຕຣະທັງປວງ ທັງບັນພະບຸລຸດຝ່າຍແມ່ ແລະປູ່ຝ່າຍແມ່ ພ້ອມທັງອື່ນໆ ຈົ່ງອິ່ມໃຈເຖີດ।

Verse 33

एवं संतर्प्य विधिना कृत्वा होमादिकं नरः । श्राद्धं सपिण्डकं कुर्यात्स्वतंत्रोक्तविधानतः

ເມື່ອໄດ້ບຳລຸງໃຫ້ຜູ້ຮັບພໍໃຈຕາມພິທີ ແລະໄດ້ປະກອບພິທີໂຮມາ (homa) ກັບພິທີອື່ນໆແລ້ວ ບຸກຄົນຄວນເຮັດພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ພ້ອມກັບສະປິນຑີກະຣະນະ (sapiṇḍīkaraṇa) ຕາມວິທີທີ່ສືບທອດໃນປະເພນີອັນຖືກຕ້ອງ.

Verse 34

आमन्त्र्य ब्राह्मणांस्तत्र शास्त्रजान्दोषवर्जितान् । एवं कृतोपचारस्तु इमं मन्त्रमुदीरयेत्

ເຊີນພຣາຫມັນຢູ່ທີ່ນັ້ນດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ—ຜູ້ຮູ້ຄຳພີ ແລະປາສະຈາກຂໍ້ດ່າງພ້ອຍ—ແລ້ວໄດ້ຖວາຍການບູຊາຕ້ອນຮັບຢ່າງຄົບຖ້ວນ ຈຶ່ງຄວນກ່າວມົນຕຣານີ້.

Verse 35

कव्यवाडनलः सोमो यमश्चैवार्यमा तथा । अग्निष्वात्ता बर्हिषदः सोमपाः पितृदेवताः । आगच्छन्तु महाभागा युष्माभी रक्षिता स्त्विह

ຂໍໃຫ້ ກະວຽວາດານະລະ (Kavyavāḍānala), ໂສມະ (Soma), ຍະມະ (Yama) ແລະ ອະຣະຍະມາ (Aryamā) ພ້ອມທັງ ອັກນິສວາຕຕາ (Agniṣvātta), ບະຣຫິສັດ (Barhiṣad) ແລະ ໂສມະປາ (Somapā) ຜູ້ເປັນເທວະພິຕຣະ ຈົ່ງມາຮອດທີ່ນີ້ ໂອ ຜູ້ມີສິຣິອັນຍິ່ງ. ທີ່ນີ້ ຂໍໃຫ້ພວກເຮົາໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງໂດຍທ່ານທັງຫຼາຍ.

Verse 36

मदीयाः पितरो ये च कुले जाताः सनाभयः । तेषां पिण्डप्रदाताऽहमागतोऽस्मिन्पितामहाः

ໂອ ປິຕາມະຫາ (ປູ່ຍ່າບັນພະບຸລຸດ) ທັງຫຼາຍ! ບັນດາພິຕຣະຂອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ເກີດໃນຕະກູນນີ້ ເປັນຍາດພີ່ນ້ອງຮ່ວມສາຍເລືອດ; ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາທີ່ນີ້ເພື່ອເປັນຜູ້ຖວາຍປິນຑະ (piṇḍa) ກ້ອນເຂົ້າບູຊາ.

Verse 37

एवमुक्त्वा महादेवि इमं मन्त्रमुदीरयेत्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ມະຫາເທວີ ຈຶ່ງຄວນອຸດີຣະຍະມົນຕຣານີ້.

Verse 38

पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । माता पितामही चैव तथैव प्रपितामही

ພໍ່, ປູ່, ປູ່ທວດ; ເຊັ່ນດຽວກັນ ແມ່, ຍ່າ, ຍ່າທວດ—

Verse 39

मातामहः प्रमाता च तथा वृद्धप्रमातृकः । तेषां पिंडो मया दत्तो ह्यक्षय्यमुपतिष्ठताम्

ປູ່ຝ່າຍແມ່, ປູ່ທວດຝ່າຍແມ່, ແລະບັນພະບຸລຸດຜູ້ເຖົ້າກວ່ານັ້ນ—ຂໍໃຫ້ປິນດາ (piṇḍa) ທີ່ຂ້ອຍຖວາຍແກ່ທ່ານທັງຫຼາຍ ເປັນອະຄະຍະ ບໍ່ສູນສິ້ນ ແລະດໍາລົງເປັນທີ່ພຶ່ງພາອັນຍືນຍົງ.

Verse 40

ॐ नमो भानवे भर्त्रेऽब्जभौमसोमरू पिणे । एवं नत्वाऽर्चयित्वा तु इमां स्तुतिमथो पठेत्

ໂອມ—ນະໂມແດ່ ພານຸ ພຣະເຈົ້າ, ຜູ້ມີຮູບເປັນຜູ້ເກີດຈາກດອກບົວ, ເປັນພູມາ ແລະ ໂສມາດ້ວຍ. ເມື່ອນົບນ້ອມ ແລະບູຊາແລ້ວ ຈຶ່ງຄວນອ່ານສະຕຸຕິນີ້.

Verse 41

तत्र गोष्पदसामीप्ये चरुणा सुशृतेन च । पितॄणामनाथानां च मंत्रैः पिंडांश्च निर्वपेत्

ທີ່ນັ້ນ ໃກ້ບ່ອນສັກສິດ ໂກສະປະດະ (Goṣpada), ດ້ວຍຈາຣຸ (caru) ທີ່ປຸງສຸກດີ, ຄວນໃຊ້ມັນຕຣາ ວາງປິນດາ (piṇḍa) ເພື່ອບູຊາແກ່ປິຕຣຶ (Pitṛs) ຜູ້ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງພາດ້ວຍ.

Verse 42

अस्मत्कुले मृता ये च गतिर्येषां न विद्यते । रौरवे चांधतामिस्रे कालसूत्रे च ये गताः । तेषामुद्धरणार्थाय इमं पिंडं ददाम्यहम्

ເພື່ອຜູ້ທີ່ຕາຍໃນຕະກູນຂອງພວກເຮົາ ແລະບໍ່ຮູ້ວ່າມີທີ່ໄປອັນໃດ—ຜູ້ທີ່ໄປສູ່ ຣາອູຣະວະ (Raurava), ອັນທະຕາມິສຣະ (Andhatāmisra), ຫຼື ກາລະສູຕຣະ (Kālasūtra)—ເພື່ອການຍົກຂຶ້ນແລະປົດປ່ອຍພວກເຂົາ ຂ້ອຍຂໍຖວາຍປິນດາ (piṇḍa) ນີ້.

Verse 43

अनेकयातनासंस्थाः प्रेतलोकेषु ये गताः । तेषामुद्धरणार्थाय इमं पिंडं ददाम्यहम्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ໄປສູ່ໂລກເປຣຕະ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນທຸກຂ໌ທໍລະມານຫຼາຍປະການ—ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖວາຍປິນດະນີ້។

Verse 44

पशुयोनिगता ये च ये च कीटसरी सृपाः । अथवा वृक्षयोनिस्थास्तेभ्यः पिंडं ददाम्यहम्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ເຂົ້າໄປໃນກໍາເນີດສັດ ແລະຜູ້ທີ່ເປັນແມງໄມ້ ສັດຄານ ຫຼືສັດເລື້ອຍຄານ—ຫຼືແມ່ນຜູ້ຢູ່ໃນກໍາເນີດເປັນຕົ້ນໄມ້—ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖວາຍປິນດະນີ້ແດ່ພວກເຂົາ।

Verse 45

असंख्या यातनासंस्था ये नीता यमशासकैः । तेषामुद्धरणार्थाय इमं पिंडं ददाम्यहम्

ສໍາລັບຜູ້ທີ່ຖືກຜູ້ບັງຄັບໃຊ້ຂອງພຣະຍະມະ ນໍາໄປສູ່ຖິ່ນທຸກຂ໌ທໍລະມານນັບບໍ່ຖ້ວນ—ເພື່ອຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍຖວາຍປິນດະນີ້।

Verse 46

येऽबांधवा बांधवा ये येऽन्यजन्मनि बांधवाः । ते सर्वे तृप्तिमायांतु पिंडेनानेन सर्वदा

ຂໍໃຫ້ທຸກຜູ້—ທັງຜູ້ທີ່ບໍ່ແມ່ນຍາດຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຜູ້ທີ່ເປັນຍາດ, ແລະຜູ້ທີ່ເຄີຍເປັນຍາດໃນຊາດອື່ນ—ຈົ່ງໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມເອີບອັນຍືນຍົງ ດ້ວຍປິນດະນີ້ເທື່ອງໄປ।

Verse 47

ये केचित्प्रेतरूपेण वर्त्तंते पितरो मम । ते सर्वे तृप्तिमायांतु पिंडेनानेन सर्वदा

ບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້າພະເຈົ້າຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ດໍາລົງຢູ່ໃນຮູບເປຣຕະ—ຂໍໃຫ້ທຸກທ່ານ ໄດ້ຮັບຄວາມອິ່ມເອີບເທື່ອງໄປ ດ້ວຍປິນດະນີ້।

Verse 48

दिव्यांतरिक्षभूमिस्थपितरो बांधवादयः । मृताश्चासंस्कृता ये च तेषां पिंडोस्तु मुक्तये

ຂໍໃຫ້ປິນດາອັນສັກສິດນີ້ ເປັນເຫດໃຫ້ພໍ່ບັນພະບຸລຸດ ແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ຜູ້ຢູ່ໃນສະຫວັນ ໃນອາກາດກາງ ຫຼືເທິງແຜ່ນດິນ ຕະຫຼອດທັງຜູ້ຕາຍໂດຍບໍ່ໄດ້ຮັບພິທີຄົບຖ້ວນ ໄດ້ພົ້ນທຸກ.

Verse 49

पितृवंशे मृता ये च मातृवंशे तथैव च । गुरुश्वशुरबंधूनां ये चान्ये बांधवा मृताः

ຜູ້ທີ່ຕາຍໃນສາຍພໍ່ຂອງຂ້ອຍ ແລະໃນສາຍແມ່ຂອງຂ້ອຍກໍເຊັ່ນດຽວກັນ; ທັງຜູ້ທີ່ລ່ວງລັບໃນບັນດາຄູອາຈານ, ພໍ່ເຂີຍ, ແລະຍາດພີ່ນ້ອງອື່ນໆ—

Verse 50

ये मे कुले लुप्तपिंडाः पुत्रदारविवर्जिताः । क्रियालोपगता ये च जात्यंधाः पंगवस्तथा

ຜູ້ໃນຕະກູນຂອງຂ້ອຍທີ່ການຖວາຍປິນດາໄດ້ຂາດຫາຍ—ຜູ້ທີ່ບໍ່ມີລູກຊາຍ ແລະບໍ່ມີພັນລະຍາ; ຜູ້ທີ່ພິທີກຳຖືກລະເລີຍ; ແລະຜູ້ທີ່ຕາບອດແຕ່ກຳເນີດ ຫຼືພິການຂາເຊັ່ນດຽວກັນ—

Verse 51

विरूपा आमगर्भा येऽज्ञाता ज्ञाताः कुले मम । तेषां पिंडो मया दत्तो ह्यक्षय्यमुपतिष्ठताम्

ບໍ່ວ່າຈະເປັນຜູ້ຮູບຮ່າງຜິດປົກກະຕິ ຫຼືຜູ້ທີ່ຕາຍໃນຄັນເປັນຕົວອ່ອນບໍ່ທັນສົມບູນ; ບໍ່ວ່າຈະບໍ່ຮູ້ຈັກ ຫຼືຮູ້ຈັກໃນຕະກູນຂອງຂ້ອຍ—ຂ້ອຍໄດ້ຖວາຍປິນດານີ້ໃຫ້ແກ່ເຂົາເຈົ້າແລ້ວ; ຂໍໃຫ້ມັນເປັນທີ່ພຶ່ງອັນບໍ່ຮູ້ຈົບ.

Verse 52

प्रेतत्वात्पितरो मुक्ता भवंतु मम शाश्वतम् । यत्किंचिन्मधुसमिश्रं गोक्षीरं घृतपायसम्

ຂໍໃຫ້ພໍ່ບັນພະບຸລຸດຂອງຂ້ອຍ ພົ້ນຈາກສະພາບເປຣຕະ ຕະຫຼອດການ. ບັນດາເຄື່ອງຖວາຍໃດໆທີ່ປົນນ້ຳເຜິ້ງ—ນົມງົວ ແລະເຂົ້າຫວານຕົ້ມກັບເນີຍໃສ (ghee)—

Verse 53

अक्षय्यमुपतिष्ठेत्त्वत्त्वस्मिंस्तीर्थे तु गोष्पदे । स्वाध्यायं श्रावयेत्तत्र पुराणान्यखिलान्यपि

ຂໍໃຫ້ຜົນບຸນອັນບໍ່ໝົດສິ້ນ ສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ແກ່ເຈົ້າ ໃນຕີຣຖະຊື່ «ໂກສະປະດະ». ທີ່ນັ້ນຄວນໃຫ້ມີການສະວາທະຍາຍ ແລະການອ່ານປູຣານະທັງປວງດ້ວຍ.

Verse 54

ब्रह्मविष्ण्वर्करुद्राणां स्तवानि विविधानि च । ऐंद्राणि सोमसूक्तानि पावमानीश्च शक्तितः

ແລະບົດສັນລະເສີນຫຼາຍປະເພດ ແດ່ພຣະພຣະຫມາ, ພຣະວິສນຸ, ອາຣກະ (ພຣະອາທິດ) ແລະ ຣຸດຣະ; ພ້ອມທັງບົດອິນທຣະ, ສົມະສູກຕະ, ແລະ ປາວະມານີ (ບົດຊໍາລະ) ຕາມກໍາລັງຂອງຕົນ.

Verse 55

बृहद्रथंतरं तद्वज्ज्येष्ठसाम सरौरवम् । तथैव शांतिकाध्यायं मधुब्राह्मणमेव च

ຄວນສະດຸດສະຫຼອງດັ່ງກັນ ບຣິຫັດຣະຖັນຕະຣະ, ເຈຍດຖະສາມັນ, ແລະ ສະຣາອຸຣະວະ; ພ້ອມທັງອະທະຍາຍະແຫ່ງສັນຕິ (ຊານຕິ) ແລະ ມະທຸບຣາຫມະນະ ດ້ວຍ.

Verse 56

मंडलं ब्राह्मणं तत्र प्रीतकारि च यत्पुनः । विप्राणामात्मनश्चैव तत्सर्वं समुदीरयेत्

ທີ່ນັ້ນຄວນສະດຸດສະຫຼອງ «ມັນດະລະ» ແລະ ບົດບຣາຫມະນະ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ນ່າປິຕິ—ທັງແກ່ພຣາຫມະນະ ແລະແກ່ຕົນເອງ—ຄວນກ່າວອອກທັງໝົດນັ້ນ.

Verse 57

एवं न्यंकुमतीमध्ये गोष्पदे तीर्थ उत्तमे । दत्त्वा पिंडांश्च विधिवत्पुनर्मंत्रमिमं पठेत्

ດັ່ງນັ້ນ ໃນກາງແມ່ນ້ໍາ ນຽງກຸມະຕີ, ທີ່ໂກສະປະດະ—ຕີຣຖະອັນປະເສີດ—ເມື່ອຖວາຍປິນດະ (piṇḍa) ຕາມພິທີແລ້ວ ຄວນອ່ານມັນຕຣະນີ້ອີກຄັ້ງ.

Verse 58

साक्षिणः संतु मे देवा ब्रह्माद्या ऋषिपुंगवाः । मयेदं तीर्थमासाद्य पितॄणां निष्कृतिः कृता

ຂໍໃຫ້ເທວະທັງຫມົດ—ພຣະພຣະຫມາ ແລະອື່ນໆ—ພ້ອມດ້ວຍລິສີຜູ້ສູງສຸດ ເປັນພະຍານໃຫ້ຂ້ອຍ: ຂ້ອຍໄດ້ມາຮອດຕີຣະຖະນີ້ ແລະໄດ້ກະທໍາການຊໍາລະບາບ ແລະການປົດປ່ອຍທີ່ຄວນແກ່ບັນພະບຸລຸດແລ້ວ.

Verse 59

आगतोऽस्मि इदं तीर्थं पितृकार्ये सुरोत्तमाः । भवंतु साक्षिणः सर्वे मुक्तश्चाहमृणत्रयात्

ໂອ ເທວະຜູ້ສູງສຸດ, ຂ້ອຍໄດ້ມາຫາຕີຣະຖະນີ້ເພື່ອກິດພິທີແກ່ບັນພະບຸລຸດ. ຂໍໃຫ້ທຸກພຣະອົງເປັນພະຍານ, ແລະຂໍໃຫ້ຂ້ອຍພົ້ນຈາກໜີ້ສາມປະການ.

Verse 60

एवं प्रदक्षिणीकृत्य गोष्पदं तीर्थमुत्तमम् । विप्रेभ्यो दक्षिणां दत्त्वा नद्यां पिंडान्विसर्जयेत्

ເມື່ອໄດ້ເຮັດປະທັກສິນາ ອ້ອມຮອບ ໂກສະປະດະ (Goṣpada) ຕີຣະຖະອັນປະເສີດແລ້ວ, ແລະໄດ້ຖວາຍດັກສິນາແກ່ພຣາຫມະນ, ຄວນນໍາປິນດາ (piṇḍa) ໄປປ່ອຍລົງໃນແມ່ນ້ໍາ.

Verse 61

गोदानं तत्र देयं तु तद्वत्कृष्णाजिनं प्रिये । अष्टकासु च वृद्धौ च गयायां मृतवासरे

ທີ່ນັ້ນ ຄວນຖວາຍທານເປັນງົວແທ້ໆ, ແລະເຊັ່ນດຽວກັນ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຄວນຖວາຍຜິວກວາງດໍາ (kṛṣṇājina) — ໃນວັນອັດຖະກາ (Aṣṭakā), ໃນໂອກາດແຫ່ງຄວາມຈະເລີນ (vṛddhi), ແລະທີ່ຄະຍາ (Gayā) ໃນວັນຄົບຮອບມໍລະນະ.

Verse 62

अत्र मातुः पृथक्छ्राद्धमन्यत्र पतिना सह । वृद्धिश्राद्धे तु मात्रादि गयायां पितृपूर्वकम्

ທີ່ນີ້ ພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ສໍາລັບແມ່ ກະທໍາແຍກຕ່າງຫາກ; ທີ່ອື່ນໆ ກະທໍາຮ່ວມກັບສາມີ. ແຕ່ໃນ vṛddhi-śrāddha ຄວນເລີ່ມຈາກແມ່ ແລະຍາດທາງແມ່; ສ່ວນທີ່ຄະຍາ (Gayā) ຄວນເຮັດໂດຍໃຫ້ສາຍພໍ່ເປັນອັນດັບທໍາອິດ.

Verse 63

गयावदत्रैव पुनः श्राद्धं कार्यं नरोत्तमैः । तस्माद्गुप्तगया प्रोक्ता इयं सा विष्णुना स्वयम्

ເຊັ່ນດຽວກັບທີ່ກະຍາ (Gayā) ທີ່ນີ້ກໍຄວນເຮັດພິທີ ສຣາດທະ (śrāddha) ອີກເທື່ອ ໂດຍບຸລຸດຜູ້ປະເສີດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະວິດສະນຸ (Viṣṇu) ເອງ ໄດ້ເອີ້ນສະຖານທີ່ນີ້ວ່າ «ກະຍາລັບ» (Guptagayā).

Verse 64

गंधदानेन गंधाप्तिः सौभाग्यं पुष्पदानतः । धूपदानेन राज्याप्तिर्दीप्तिर्दीपप्रदानतः

ຖວາຍກິ່ນຫອມ ຍ່ອມໄດ້ຮັບກິ່ນຫອມ (ຄວາມລະອຽດອ່ອນແລະຄວາມນ່າຊື່ນຊົມ). ຖວາຍດອກໄມ້ ຍ່ອມໄດ້ສິຣິມົງຄຸນ. ຖວາຍທູບ ຍ່ອມໄດ້ອຳນາດຮາຊະ; ຖວາຍປະທີບ ຍ່ອມໄດ້ຄວາມສະຫວ່າງໄສ.

Verse 65

ध्वजदानात्पापहानिर्यात्राकृद्ब्रह्मलोकभाक् । श्राद्धपिंडप्रदो लोके विष्णुर्नेष्यति वै पितॄन्

ຖວາຍທຸງ (dhvaja) ຍ່ອມທຳລາຍບາບ; ຜູ້ເດີນທາງຈາລິກໄດ້ຮັບພຣະໂລກຂອງພຣະພຣະຫມາ (Brahmā). ແລະຜູ້ຖວາຍປິນດະສຣາດທະ (śrāddha piṇḍa) ໃນດິນແດນສັກສິດນີ້—ພຣະວິດສະນຸເອງຈະນຳພາບັນພະບຸລຸດໃຫ້ໄປສູ່ທາງອັນມົງຄຸນ.

Verse 66

एकं यो भोजयेत्तत्र ब्राह्मणं शंसितव्रतम् । गोप्रचारे महातीर्थे कोटिर्भवतिभोजिता

ຜູ້ໃດກໍຕາມ ທີ່ເລີ້ຍງອາຫານແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນພຽງຄົນດຽວຢູ່ທີ່ນັ້ນ—ຜູ້ຕັ້ງຢູ່ໃນວັດຕະທີ່ນ່າສັນລະເສີນ—ໃນມະຫາທີຣຖະຊື່ ໂກປຣະຈາຣ (Gopracāra) ກໍເທົ່າກັບໄດ້ເລີ້ຍງອາຫານແກ່ຄົນໜຶ່ງໂກຕິ.

Verse 67

इति संक्षेपतः प्रोक्तस्तत्र श्राद्धविधिस्तव । अथ ते कथयिष्यामि इतिहासं पुरातनम्

ດັ່ງນີ້ ໂດຍຫຍໍ້ ຂ້າໄດ້ກ່າວອະທິບາຍພິທີສຣາດທະຢູ່ທີ່ນັ້ນໃຫ້ເຈົ້າແລ້ວ. ບັດນີ້ ຂ້າຈະເລົ່າປະຫວັດສັກສິດໂບຮານ (itihāsa) ໃຫ້ເຈົ້າຟັງ.

Verse 68

वेनस्य राज्ञश्चरितं पृथोश्चैव महात्मनः । यथा तत्राभवन्मुक्तिस्तस्य चांडालयोनितः । तत्सर्वं शृणु देवेशि सम्यक्छ्रद्धासमान्विता

ໂອ ເທວີແຫ່ງພຣະເຈົ້າ, ຈົ່ງຟັງໃຫ້ຄົບຖ້ວນດ້ວຍສັດທາອັນໝັ້ນຄົງ: ກິດຈະກຳຂອງພຣະຣາຊາ ເວນ ແລະຂອງພຣະປຣຶຖຸ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ວ່າໃນທີ່ນັ້ນ ມົກສະໄດ້ບັງເກີດແກ່ເຂົາ ແມ່ນແຕ່ເກີດຈາກຄັນຂອງຈັນດາລາກໍຕາມ।

Verse 69

पिशुनाय न पापाय नाशिष्यायाहिताय च । कथनीयमिदं पुण्यं नाव्रताय कथंचन

ຄຳສອນອັນເປັນບຸນນີ້ ບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ຜູ້ນິນທາ, ບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ຄົນບາບ, ບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ຜູ້ບໍ່ແມ່ນສິດ ແລະມີໃຈຮ້າຍ; ແລະບໍ່ຄວນເວົ້າໃຫ້ຜູ້ບໍ່ມີວຣະຕະ (ບໍ່ມີວິໄນ) ເລີຍ।

Verse 70

स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं धन्यं वेदेन संमितम् । रहस्यमृषिभिः प्रोक्तं शृणुयाद्योऽनसूयकः

ຄຳສອນນີ້ນຳໄປສູ່ສະຫວັນ, ໃຫ້ຊື່ສຽງ, ເພີ່ມອາຍຸ, ແລະເປັນມົງຄຸນ—ຖືກວັດຕາມພຣະເວດ. ມັນເປັນຄວາມລັບທີ່ພວກຣິຊິປະກາດ; ຜູ້ບໍ່ມີຄວາມອິດສາຄວນຟັງມັນ।

Verse 71

यश्चैनं श्रावयेन्मर्त्यः पृथो र्वैन्यस्य संभवम् । ब्राह्मणेभ्यो नमस्कृत्वा न स शोचेत्कृताऽकृते

ຜູ້ໃດໃນມະນຸດທີ່ໃຫ້ມີການສວດອ່ານເລື່ອງການເກີດຂອງ ປຣຶຖຸ ວ່າຍນຍະ, ແລ້ວກ່ອນນັ້ນໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ພຣາຫມະນະ, ຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ໂສກເສົ້າຕໍ່ສິ່ງທີ່ໄດ້ເຮັດ ຫຼືບໍ່ໄດ້ເຮັດ।

Verse 72

गोप्ता धर्मस्य राजाऽसौ बभौ चात्रिसमप्रभः । अत्रिवंशसमुत्पन्नो ह्यंगो नाम प्रजापतिः

ພຣະຣາຊານັ້ນເປັນຜູ້ປົກປ້ອງທັມມະ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງອະຕຣິ. ຈາກສາຍຕະກູນຂອງອະຕຣິ ໄດ້ບັງເກີດພຣະປຣະຊາປະຕິນາມ ອັງກະ।

Verse 73

तस्य पुत्रोऽभवेद्वेनो नात्यर्थं धार्मिकस्तथा । जातो मृत्युसुतायां वै सुनीथायां प्रजापतिः

ພຣະອົງມີພຣະຣາຊບຸດຊື່ ເວນະ ຜູ້ບໍ່ໄດ້ມີທຳມະຫຼາຍນັກ. ພຣະປຣະຊາປະຕິນັ້ນເກີດຈາກ ສຸນີຖາ ທິດາຂອງ ມຣິຕຍຸ.

Verse 74

समातामह दोषेण तेन कालात्मकाननः । स धर्मं पृष्ठतः कृत्वा पापबुद्धिरजायत

ເນື່ອງຈາກໂທດທີ່ສືບມາຈາກຕາຝ່າຍແມ່ ໃບໜ້າຂອງເຂົາກໍມີສະພາບເປັນມໍຣະນະ-ການ. ເຂົາຫັນຫຼັງໃຫ້ທຳມະ ແລະເກີດຈິດຄິດບາບ.

Verse 75

स्थितिमुत्थापयामास धर्मोपेतां सनातनीम् । वेदशास्त्राण्यतिक्रम्य ह्यधर्म निरतोऽभवत्

ເຂົາໄດ້ລົ້ມລ້າງລະບຽບເກົ່າແກ່ອັນປະກອບດ້ວຍທຳມະ. ລ່ວງລະເມີດພຣະເວດ ແລະ ສາດສະຕຣາ ເຂົາກໍຫມົດໃຈໃນອະທຳມະ.

Verse 76

निःस्वाध्यायवषट्काराः प्रजास्तस्मिन्प्रशासति । डिंडिमं घोषयामास स राजा विषये स्वके

ເມື່ອເຂົາປົກຄອງ ປະຊາຊົນຂາດການສຶກສາພຣະເວດ ແລະຂາດສຽງ «ວະສັດ» ໃນພິທີບູຊາ. ກະສັດນັ້ນໃຫ້ຕີກອງປະກາດໄປທົ່ວອານາເຂດຂອງຕົນ.

Verse 77

न दातव्यं न यष्टव्यं मयि राज्यं प्रशासति । आसीत्प्रतिज्ञा क्रूरेयं विनाशे प्रत्युपस्थिते

«ໃນເວລາທີ່ຂ້ອຍປົກຄອງລາຊະອານາຈັກ ຢ່າໃຫ້ທານ ຢ່າເຮັດພິທີບູຊາ»—ນີ້ແມ່ນຄຳປະຕິຍານອັນໂຫດຮ້າຍ ທີ່ເກີດຂຶ້ນເມື່ອຄວາມພິນາດໃກ້ເຂົ້າມາ.

Verse 78

अहमीड्यश्च पूज्यश्च सर्वयज्ञैर्द्विजोत्तमैः । मयि यज्ञा विधातव्या मयि होतव्यमित्यपि

“ຂ້າແຕ່ຜູ້ດຽວເທົ່ານັ້ນຄວນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນ ແລະການບູຊາ ໂດຍພວກທະວິຊະຜູ້ປະເສີດ ຜ່ານຍັດທຸກປະເພດ; ຍັດຕ້ອງຈັດເພື່ອຂ້າ ແລະການຖວາຍເຄື່ອງບູຊາຕ້ອງຖວາຍແດ່ຂ້າ” —ເຂົາກໍໄດ້ປະກາດເຊັ່ນນັ້ນ។

Verse 79

तमतिक्रांतमर्यादं प्रजापीडनतत्परम् । ऊचुर्महर्षयः क्रुद्धा मरीचिप्रमुखास्तदा

ຕໍ່ມາ ບັນດາມະຫາລິສີທັງຫຼາຍ—ໂກດເຄືອງ—ມີມະຣີຈິເປັນຫົວໜ້າ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ເຂົາ: ຜູ້ທີ່ລ່ວງເກີນຂອບເຂດທຸກຢ່າງ ແລະມຸ່ງຫມັ້ນຈະບີບຄັ້ນປະຊາຊົນ।

Verse 80

माऽधर्मं वेन कार्षीस्त्वं नैष धर्मः सनातनः । अत्रेर्वंशे प्रसूतोऽसि प्रजापतिरसंशयम्

“ຢ່າເຮັດອະທັມ ໂອ ເວນະ; ນີ້ບໍ່ແມ່ນທັມມະອັນນິລັນດອນ (ສະນາຕະນະທັມມະ). ເຈົ້າເກີດໃນວົງສາອັດຣິ; ເຈົ້າແມ່ນປຣະຊາປະຕິ ໂດຍບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.”

Verse 81

पालयिष्ये प्रजाश्चेति पूर्वं ते समयः कृतः । तांस्तथावादिनः सर्वान्ब्रह्मर्षीनब्रवीत्तदा

“ຂ້າຈະປົກປ້ອງປະຊາຊົນ” —ນີ້ແມ່ນສັນຍາເກົ່າທີ່ເຈົ້າເຄີຍໃຫ້ໄວ້. ແລ້ວເຂົາຈຶ່ງກ່າວກັບບັນດາພຣະພຣະຫມະລິສີທັງປວງຜູ້ເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນໃນຂະນະນັ້ນ।

Verse 82

वेनः प्रहस्य दुर्बुद्धिरिदं वचनकोविदः । स्रष्टा धर्मस्य कश्चान्यः श्रोतव्यं कस्य वा मया

ເວນະ—ແມ່ນຄົນປັນຍາອ່ອນ ແຕ່ຊ່ຽວຊານໃນຖ້ອຍຄໍາ—ໄດ້ຫົວເຮາະແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຜູ້ໃດອື່ນຈະເປັນຜູ້ສ້າງທັມມະ? ແລ້ວຂ້າຈະຕ້ອງຟັງຜູ້ໃດ?”

Verse 83

वीर्यश्रुततपःसत्यैर्मयान्यः कः समो भुवि । मदात्मानो न नूनं मां यूयं जानीथ तत्त्वतः

ດ້ວຍວິລະກຳ ດ້ວຍຄວາມຮູ້ ດ້ວຍຕະປະ ແລະດ້ວຍສັດຈະ—ໃນແຜ່ນດິນນີ້ ຜູ້ໃດຈະເທົ່າຂ້າ? ແທ້ຈິງ ພວກເຈົ້າຍັງບໍ່ຮູ້ຂ້າຕາມຕັດຕະ ເພາະໃຈພວກເຈົ້າບໍ່ກົງກັບໃຈຂ້າ।

Verse 84

प्रभवं सर्वलोकानां धर्माणां च विशेषतः । इत्थं देहेन पृथिवीं भावेन यजनेन च

ຂ້າເປັນຕົ້ນກຳເນີດແຫ່ງໂລກທັງປວງ ແລະໂດຍພິເສດແຫ່ງທຳມະທັງຫຼາຍ. ດັ່ງນັ້ນ ດ້ວຍກາຍຂ້າ ດ້ວຍພຣະປະສົງຂ້າ ແລະດ້ວຍການບູຊາ ຂ້າຈຶ່ງຄ້ຳຈຸນແຜ່ນດິນ।

Verse 85

सृजेयं च ग्रसेयं च नात्र कार्या विचारणा । यदा न शक्यते स्तंभान्मत्तश्चैव विमोहितः

ຂ້າສາມາດສ້າງ ແລະສາມາດກືນກິນທຳລາຍ—ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄຕ່ຕອງໃນນີ້. ເມື່ອບໍ່ອາດຂັດຂວາງຫຼືກັ້ນຂ້າໄດ້ ຂ້າກໍເມົາອຳນາດ ແລະຫຼົງມົວຢ່າງສິ້ນເຊີງ।

Verse 86

अनुनेतुं नृपो वेनस्तत्र क्रुद्धा महर्षयः । आथर्वणेन मंत्रेण हत्वा तं ते महाबलम्

ໃນທີ່ນັ້ນ ມະຫາລິສີທັງຫຼາຍໂກດເຄືອງ ໄດ້ພະຍາຍາມເກືອບກ່ອມໃຫ້ພຣະຣາຊາເວນະກັບຄືນສູ່ທາງຖືກ. ແລ້ວດ້ວຍມົນຕຣາອາຖັຣວະນິກ ພວກເຂົາໄດ້ປະຫານຜູ້ມີພະລັງອັນໃຫຍ່ນັ້ນ।

Verse 87

ततोऽस्य वामबाहुं ते ममंथुर्भृशकोपिताः । तस्माच्च मथ्यमानाद्वै जज्ञे पूर्वमिति श्रुतिः

ຕໍ່ມາ ພວກເຂົາໂກດຮ້າຍຢ່າງແຮງ ແລະໄດ້ກວນຄົນບີບບິດແຂນຊ້າຍຂອງເຂົາ. ແລະຕາມທີ່ສືບທອດກັນມາ ຈາກການກວນນັ້ນ ກໍເກີດຂຶ້ນກ່ອນເປັນອົງໜຶ່ງ।

Verse 88

ह्रस्वोऽतिमात्रः पुरुषः कृष्णश्चापि तदा प्रिये । स भीतः प्राञ्जलिश्चैव तस्थिवान्संमुखे प्रिये

ແລ້ວແຕ່ນັ້ນ ໂອ້ທີ່ຮັກ, ຊາຍຄົນໜຶ່ງເກີດຂຶ້ນ—ຕົວເຕັ້ຍ, ຮູບຮ່າງບິດເບືອນຢ່າງຫນັກ, ແລະຜິວຄ່ອນຂ້າງດຳ. ດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ລາວຢືນພ້ອມພັບມື ຫັນໜ້າເຂົ້າຫາພວກເຂົາ.

Verse 89

तमात्तं विह्वलं दृष्ट्वा निषीदेत्यब्रुवन्किल । निषादो वंशकर्ता वै तेनाभूत्पृथुविक्रमः

ເມື່ອເຫັນລາວຢ້ານແລະສັ່ນສະທ້ານ ພວກເຂົາຈຶ່ງກ່າວວ່າ “ນັ່ງລົງ” ດັ່ງທີ່ເລົ່າກັນ. ດັ່ງນັ້ນລາວຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ ນິສາດ (Niṣāda) ເປັນຜູ້ກໍ່ຕັ້ງວົງສາ; ແລະຈາກວົງສານັ້ນ ປຣຶຖຸ (Pṛthu) ຜູ້ກ້າຫານ ກໍເກີດຂຶ້ນ.

Verse 90

धीवरानसृजच्चापि वेनपापसमुद्भवान् । ये चान्ये विन्ध्यनिलयास्तथा वै तुंबराः खसाः

ລາວຍັງໄດ້ກໍ່ໃຫ້ເກີດພວກຊາວຫາປາ (Dhīvara) ຜູ້ເກີດຈາກບາບຂອງ ເວນ (Vena). ແລະຍັງມີຊົນອື່ນໆ—ຜູ້ອາໄສໃນແດນວິນທະຍະ (Vindhya), ພ້ອມທັງ ທຸມບະຣາ (Tumbara) ແລະ ຄະສາ (Khasa).

Verse 91

अधर्मे रुचयश्चापि वर्द्धिता वेनपापजाः । पुनर्महर्षयस्तेथ पाणिं वेनस्य दक्षिणम्

ແລະຄວາມເອົາໃຈໃສ່ໃນອະທັມມະກໍເພີ່ມພູນຂຶ້ນ ເກີດຈາກບາບຂອງ ເວນ (Vena). ແລ້ວຕໍ່ມາ ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍໃນທີ່ນັ້ນ ກໍຫັນໄປຫາມືຂວາຂອງ ເວນ ອີກຄັ້ງ.

Verse 92

अरणीमिव संरब्धा ममंथुर्जात मन्यवः । पृथुस्तस्मात्समुत्पन्नः कराज्ज्वलनसंनिभः

ເຫມືອນຄົນປັ່ນອະຣະນີເພື່ອໃຫ້ໄຟເກີດ ພວກເຂົາປັ່ນມັນດ້ວຍຄວາມຮ້ອນແຮງ ໂດຍຄວາມໂກດກະຕຸ້ນ. ຈາກນັ້ນ ປຣຶຖຸ (Pṛthu) ກໍເກີດຂຶ້ນ—ດຸດດັ່ງໄຟລຸກ—ອອກຈາກມື.

Verse 93

पृथोः करतलाच्चापि यस्माजातस्ततः पृथुः । दीप्यमानश्च वपुषा साक्षादग्निरिव ज्वलन्

ເນື່ອງຈາກພຣະອົງເກີດຈາກຝາມື (karatala) ຈຶ່ງໄດ້ນາມວ່າ ປຣຶທຸ (Pṛthu); ພຣະວະລີກາຍສ່ອງສະຫວ່າງ ລຸກໂຊນດັ່ງອັກນິເທວະເຈົ້າເອງ।

Verse 94

धनुराजगवं गृह्य शरांश्चाशीविषोपमान् । खङ्गं च रक्षन्रक्षार्थं कवचं च महाप्रभम्

ພຣະອົງຈັບຄັນທະນູ ອາຈະກະວະ (Ājagava) ແລະລູກສອນດຸດັ່ງງູພິດ; ຍັງຖືດາບເພື່ອປົກປ້ອງ ແລະສວມເກາະອັນສົດງາມ ສ່ອງປະກາຍຢ່າງຍິ່ງ।

Verse 95

तस्मिञ्जातेऽथ भूतानि संप्रहृष्टानि सर्वशः । संबभूवुर्महादेवि वेनश्च त्रिदिवं गतः

ເມື່ອພຣະອົງປະສູດແລ້ວ ໂອ ມະຫາເທວີ, ສັດທັງປວງທົ່ວທຸກທິດຕ່າງປິຕິຍິນດີ; ແລະ ເວນ (Vena) ກໍໄດ້ໄປສູ່ໂລກສະຫວັນ।

Verse 96

ततो नद्यः समुद्राश्च रत्नान्यादाय सर्वशः । अभिषेकाय ते सर्वे राजानमुपतस्थिरे

ຕໍ່ມາ ແມ່ນ້ຳທັງຫຼາຍ ແລະທະເລທັງປວງ ນຳຮັດຕະນະຈາກທຸກທິດມາ; ທຸກພາກສ່ວນໄດ້ເຂົ້າມາປະຈົບເພື່ອຮ່ວມພິທີອະພິເສກຂອງພຣະຣາຊາ।

Verse 97

पितामहश्च भगवानृषिभिश्च सहामरैः । स्थावराणि च भूतानि जंगमानि च सर्वशः

ພຣະພິຕາມະຫະ ຜູ້ເປັນພຣະຜູ້ມີພາກ (ພຣະພຣະຫມາ/Brahmā) ກໍມາຮອດ ພ້ອມດ້ວຍລະສີ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ; ສັດທັງປວງ ທັງຢືນຢູ່ນິ່ງ ແລະເຄື່ອນໄຫວ ກໍຊຸມນຸມມາຈາກທຸກທາງ।

Verse 98

समागम्य तदा वैन्यमभ्यषिंचन्नराधि पम् । सोऽभिषिक्तो महातेजा देवैरंगिरसादिभिः

ໃນເວລານັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ຊຸມນຸມກັນ ແລະໄດ້ອະພິເສກ ວາຍນະ ໃຫ້ເປັນຜູ້ປົກຄອງເຫນືອມະນຸດ. ຜູ້ມີລັດສະໝີອັນຍິ່ງນັ້ນ ຖືກທວງເທວະ ນຳໂດຍ ອັງກິຣະ ແລະອື່ນໆ ສະຖາປະນາໄວ້.

Verse 99

अधिराज्ये महाभागः पृथुर्वैन्यः प्रतापवान् । पित्रा न रंजिताश्चास्य प्रजा वैन्येन रंजिताः

ໃນອຳນາດອະທິຣາດ ພຣຶທຸ ວາຍນະ ຜູ້ມີບຸນວາສະນາ ແລະກ້າຫານ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍອຳນາດ. ປະຊາຊົນທີ່ບິດາຂອງລາວບໍ່ເຄີຍເຮັດໃຫ້ພໍໃຈ ກໍໄດ້ພໍໃຈຢ່າງແທ້ຈິງໃນການປົກຄອງຂອງ ວາຍນະ.

Verse 100

ततो राजेति नामास्य अनुरागादजायत । आपः स्तस्तंभिरे चास्य समुद्रमभियास्यतः

ຕໍ່ມາ ດ້ວຍຄວາມຮັກໃຄ່ ນາມ “ຣາຊາ” (ກະສັດ) ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນແກ່ລາວ. ແລະເມື່ອລາວກ້າວໄປຫາທະເລ ນ້ຳທັງຫຼາຍກໍຢືນນິ່ງຢູ່ຕໍ່ໜ້າລາວ.

Verse 101

पर्वताश्चापि शीर्यंते ध्वजसंगोऽपि नाऽभवत् । अकृष्टपच्या पृथिवी सिध्यंत्यन्नानि चिंतया । सर्वकामदुघा गावः पुटकेपुटके मधु

ແມ່ນແຕ່ພູເຂົາກໍຍອມຈົນແຕກພັງ; ແມ່ນແຕ່ທຸງຂອງລາວກໍບໍ່ມີອຸປະສັກ. ແຜ່ນດິນກາຍເປັນ “ບໍ່ໄຖແຕ່ອຸດົມຜົນ”; ອາຫານໄດ້ມາແຕ່ພຽງຄິດ. ງົວທັງຫຼາຍກາຍເປັນຜູ້ໃຫ້ທຸກສິ່ງທີ່ປາຖະໜາ ແລະນ້ຳເຜິ້ງມີຢູ່ໃນພາຊະນະນ້ອຍໆທຸກໃບ.

Verse 102

तस्मिन्नेव तदा काले पुन र्जज्ञेऽथ मागधः । सामगेषु च गायत्सु स्रुग्भांडाद्वैश्वदेविकात्

ໃນເວລານັ້ນເອງ ມາກະທະ ກໍເກີດຂຶ້ນອີກຄັ້ງ; ໃນຂະນະທີ່ນັກຂັບຮ້ອງສາມະກຳລັງຂັບຮ້ອງ ລາວເກີດອອກຈາກພາຊະນະທີ່ມີທັບພີ (ສຣຸກ) ສຳລັບການບູຊາ ວາຍສະວະເທວະ.

Verse 103

सामगेषु समुत्पन्नस्तस्मान्मगध उच्यते । ऐंद्रेण हविषा चापि हविः पृक्तं बृहस्पतिः

ເນື່ອງຈາກທ່ານເກີດຂຶ້ນໃນຫມູ່ຜູ້ຂັບຮ້ອງສາມະ ຈຶ່ງໄດ້ຮຽກວ່າ «ມະກະທະ». ແລະ ພຣະບຣິຫັດສະປະຕິ ກໍໄດ້ປົນຮວມຮາວິດກັບເຄື່ອງບູຊາຂອງພຣະອິນທຣະ.

Verse 104

यदा जुहाव चेंद्राय ततस्ततो व्यजायत । प्रमादस्तत्र संजज्ञे प्रायश्चित्तं च कर्मसु

ເມື່ອທ່ານໄດ້ຫວ່ານຮາວິດລົງໃນໄຟເພື່ອບູຊາພຣະອິນທຣະ ຈາກການກະທຳນັ້ນເກີດຄວາມຜິດພາດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນໃນກິດຈະກຳພິທີ ຈຶ່ງເກີດຄວາມຈຳເປັນຂອງປຣາຍະຊິຕຕະ (ພິທີແກ້ບາບ).

Verse 105

शेषहव्येन यत्पृक्तमभिभूतं गुरोर्हविः । अधरोत्तरस्वारेण जज्ञे तद्वर्णवैकृतम्

ເມື່ອຮາວິດຂອງອາຈານຖືກປົນກັບຮາວິດທີ່ເຫຼືອ ແລ້ວຖືກກົດທັບໃຫ້ອ່ອນລົງ ຈຶ່ງເກີດຄວາມບິດເບືອນຂອງສຽງ—ເກີດຈາກສຽງຕ່ຳແລະສຽງສູງ—ຈົນເຮັດໃຫ້ພະຍາງແລະຮູບສຽງຜັນແປ.

Verse 106

यज्ञस्तस्यां समभवद्ब्राह्मण्यां क्षत्रयोनितः । ततः पूर्वेण साधर्म्यात्तुल्यधर्माः प्रकीर्त्तिताः

ໃນສາຍພຣາຫມະນັ້ນ ໄດ້ເກີດມີ «ຍັດຍະ» ຜູ້ເກີດຈາກຊາດກະສັດຕຣິຍະ. ແລະເນື່ອງຈາກຄວາມສຳພັນໃນກ່ອນການ ແລະຄຸນລັກສະນະຮ່ວມກັນ ຈຶ່ງຖືກປະກາດວ່າມີທຳມະໜ້າທີ່ຄ້າຍຄືກັນ.

Verse 107

मध्यमो ह्येष तत्त्वस्य धर्मः क्षत्रोपजीवनम् । रथनागाश्वचरितं जघन्यं च चिकित्सितम्

ກ່າວກັນວ່າ ນີ້ແມ່ນທຳມະໜ້າທີ່ຂັ້ນກາງຕາມຫຼັກ: ດຳລົງຊີວິດແບບກະສັດຕຣິຍະ—ການຄຸ້ມຄອງລົດຮົບ, ຊ້າງ, ແລະມ້າ. ແຕ່ອາຊີບຕ່ຳສຸດ ຖືກນັບວ່າແມ່ນການແພດຮັກສາ.

Verse 108

पृथोः कथार्थं तौ तत्र समा हूतौ महर्षिभिः । तावूचुर्मुनयः सर्वे स्तूयतामिति पार्थिवः

ເພື່ອເລົ່າເຖິງກິດຈະກຳຂອງ ພຣຶຖຸ (Pṛthu) ທັງສອງນັ້ນຖືກມະຫາລິສີເຊີນມາພ້ອມກັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ; ແລະບັນດາມຸນີທັງປວງກ່າວວ່າ «ຈົ່ງສັນລະເສີນພຣະຣາຊາ»।

Verse 109

कर्मभिश्चानुरूपो हि यतोयं पृथिवीपतिः । तानूचतुस्तदा सर्वानृषींश्च सूतमागधौ

«ພຣະເຈົ້າແຫ່ງປະຖົມພື້ນດິນນີ້ ແທ້ຈິງເປັນຜູ້ສອດຄ່ອງກັບກຳຂອງພຣະອົງ»; ໃນເວລານັ້ນ ສູຕະ ແລະ ມາກະທະ ໄດ້ກ່າວຕໍ່ບັນດາລິສີທັງປວງ។

Verse 110

आवां देवानृषींश्चैव प्रीणयाव स्वकर्मभिः । न चास्य विद्वो वै कर्म न तथा लक्षणं यश

«ດ້ວຍໜ້າທີ່ຂອງພວກເຮົາ ພວກເຮົາເຮັດໃຫ້ທັງເທວະ ແລະ ລິສີ ພໍໃຈ. ແຕ່ພວກເຮົາບໍ່ຮູ້ກິດຈະກຳຂອງພຣະອົງໃຫ້ຄົບຖ້ວນ ແລະບໍ່ຮູ້ສັນຍາລັກກັບກຽດຊື່ຂອງພຣະອົງໃນຂະໜາດນັ້ນ»।

Verse 111

स्तोत्रं येनास्य संकुर्वो राज्ञस्तेजस्विनो द्विजाः । ऋषिभिस्तौ नियुक्तौ तु भविष्यैः स्तूयतामिति

«ໂອ ທ່ານດວິຊະ (ຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ທັງຫຼາຍ, ພວກເຮົາຈະຮ້ອຍຮຽງບົດສັນລະເສີນໃດ ເພື່ອສັນລະເສີນພຣະຣາຊາຜູ້ສະຫວ່າງໄສນີ້?» ດັ່ງນັ້ນ ທັງສອງຖືກລິສີແຕ່ງຕັ້ງ ແລະສັ່ງວ່າ «ຈົ່ງສັນລະເສີນພຣະອົງເພື່ອການກາລອະນາຄົດ»।

Verse 112

यानि कर्माणि कृतवान्पृथुः पश्चान्महाबलः । तानि गीतानि बद्धानि स्तुवद्भिः सूतमागधैः

ກິດຈະກຳໃດໆທີ່ ພຣຶຖຸ (Pṛthu) ຜູ້ມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ໄດ້ກະທຳຕໍ່ມາ—ກິດຈະກຳເຫຼົ່ານັ້ນ ຖືກສູຕະ ແລະ ມາກະທະ ຜູ້ສັນລະເສີນ ຂັບຮ້ອງ ແລະຮ້ອຍຮຽງເປັນບົດກະວີ।

Verse 113

ततः श्रुतार्थः सुप्रीतः पृथुः प्रादात्प्रजेश्वरः । अनूपदेशं सूताय मागधान्मागधाय च

ຕໍ່ມາ ພຣະປຣຶຖຸ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງປະຊາ ໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍານັ້ນແລ້ວຊື່ນບານຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງປະທານແດນດິນອັນເໝາະສົມໃຫ້ແກ່ສູຕະ ແລະປະທານແດນມາກະທະໃຫ້ແກ່ມາກະທະດ້ວຍ।

Verse 114

तदादि पृथिवीपालाः स्तूयन्ते सूतमागधैः । आशीर्वादैः प्रशंस्यंते सूतमागधबंदिभिः

ນັບແຕ່ນັ້ນມາ ບັນດາຜູ້ປົກປ້ອງແຜ່ນດິນ (ກະສັດ) ຖືກສູຕະແລະມາກະທະສັນລະເສີນ ແລະຖືກຍົກຍ້ອງດ້ວຍພອນອັນດີ ໂດຍສູຕະ ມາກະທະ ແລະບັນດິບົດຂັບຮ້ອງໃນລານຫຼວງ।

Verse 115

तं दृष्ट्वा परमं प्रीताः प्रजा ऊचुर्महर्षयः । एष वो वृत्तिदो वैन्यो विहितोऽथ नराधिपः

ເມື່ອປະຊາໄດ້ເຫັນພຣະອົງ ກໍປິຕິຍິນດີຢ່າງສູງສຸດ ແລ້ວກ່າວແກ່ມະຫາຣິສີທັງຫຼາຍວ່າ: “ນີ້ແຫຼະ ນະຣາທິປະຕິ ວາຍນະຍະ ຜູ້ສືບສາຍຈາກເວນະ ຖືກກໍານົດໃຫ້ເປັນຜູ້ປະທານວິຖີຊີວິດ ແລະການຫຼຽງຊີບແກ່ພວກເຈົ້າ.”

Verse 116

ततो वैन्यं महाभागं प्रजाः समभिदुद्रुवुः । त्वं नो वृत्तिविधातेति महर्षिवचनात्तथा

ຕໍ່ມາ ປະຊາທັງຫຼາຍໄດ້ພາກັນຮີບໄປຫາວາຍນະຍະຜູ້ມີວາສະນາ ແລະຕາມຖ້ອຍຄໍາຂອງມະຫາຣິສີ ຈຶ່ງວິນວອນວ່າ: “ທ່ານແຫຼະຜູ້ຈະຈັດວາງວິຖີຊີວິດ ແລະຄວາມຜາສຸກຂອງພວກເຮົາໃນບັດນີ້.”

Verse 117

सोऽभीहितः प्रजाभिस्तु प्रजाहितचिकीर्षया । धनुर्गृहीत्वा बाणांश्च वसुधामार्दयद्बली

ເມື່ອປະຊາໄດ້ກ່າວວິນວອນເຊັ່ນນັ້ນ ພຣະອົງຜູ້ມີພະລັງອັນແກ່ກ້າ ປາດຖະໜາຈະເຮັດປະໂຫຍດແກ່ປະຊາ ຈຶ່ງຈັບຄັນທະນູແລະລູກສອນ ແລ້ວເລີ່ມກົດຂີ່ແລະປະລາບປະລາມແຜ່ນດິນ (ວະສຸທາ) ໃຫ້ຢູ່ໃນອໍານາດ।

Verse 118

ततो वैन्यभयत्रस्ता गौर्भूत्वा प्राद्रवन्मही । तां धेनुं पृथुरादाय द्रवन्तीमन्वधावत

ຕໍ່ມາ ພຣະທຣະນີຜູ້ເປັນແຜ່ນດິນ ຢ້ານກົວວັຍນະ ຈຶ່ງແປງກາຍເປັນແມ່ງົວ ແລະຫນີໄປ. ພຣະປຣຶຖຸຈັບແມ່ງົວນັ້ນ ແລ້ວໄລ່ຕາມນາງທີ່ກໍາລັງຫນີ.

Verse 119

सा लोकान्ब्रह्मलोकादीन्गत्वा वैन्यभयात्तदा । ददर्श चाग्रतो वैन्यं कार्मुकोद्यतपाणिनम्

ນາງເພາະຢ້ານວັຍນະ ໄດ້ໄປຜ່ານໂລກທັງຫຼາຍ ເລີ່ມແຕ່ພຣະພຣົມໂລກ. ແຕ່ທີ່ນັ້ນ ນາງເຫັນວັຍນະຢູ່ຕໍ່ໜ້າ ຊູມືຂຶ້ນ ຖືຄັນທະນູພ້ອມຍິງ.

Verse 120

ज्वलद्भिर्विशिखैस्तीक्ष्णैर्दीप्ततेजःसमन्वितैः । महायोगं महात्मानं दुर्द्धर्षममरैरपि

ພຣະອົງນ່າຢ້ານຢິ່ງ—ດ້ວຍລູກສອນຄົມກ້າ ລຸກໄຟສະຫວ່າງ ເຕັມໄປດ້ວຍຣັດສະມີແຫ່ງເຕຊະ. ເປັນມະຫາອາດມາ ຜູ້ຊໍານານມະຫາໂຍກ ທີ່ແມ່ນແຕ່ເທວະດາກໍຕ້ານທານໄດ້ຍາກ.

Verse 121

अलभंती तु सा त्राणं वैन्यमेवाभ्यपद्यत । कृतांजलिपुटा देवी पूज्या लोकैस्त्रिभिस्सदा

ນາງຫາທີ່ພຶ່ງພາບໍ່ໄດ້ ຈຶ່ງເຂົ້າໄປພຶ່ງວັຍນະເອງ. ພຣະເທວີແຜ່ນດິນ ປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງໂລກທັງສາມເສມອ.

Verse 122

उवाच चैनं नाधर्म्यं स्त्रीवधं परिपश्यसि । कथं धारयिता चासि प्रजा राजन्मया विना

ນາງໄດ້ກ່າວກັບພຣະອົງວ່າ: “ທ່ານບໍ່ເຫັນຫລືວ່າ ການຂ້າຜູ້ຍິງເປັນອະທັມ? ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຖ້າບໍ່ມີຂ້າພະເຈົ້າ ທ່ານຈະຮັກສາແລະຫຼ້ຽງດູປະຊາຊົນໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 123

मयि लोकाः स्थिता राजन्मयेदं धार्यते जगत् । मदृते तु विनश्येयुः प्रजाः पार्थिव विद्धि तत्

ໂອ ພະຣາຊາ! ໂລກທັງຫຼາຍພັກພິງຢູ່ໃນຂ້າ; ໂດຍຂ້າ ຈັກກະວານນີ້ຖືກຄ້ຳຈຸນ. ຖ້າບໍ່ມີຂ້າ ໂອ ອົງອະທິຣາດ! ສັດທັງຫຼາຍຈະພິນາດ—ຈົ່ງຮູ້ວ່ານີ້ແມ່ນສັດຈະທຳ.

Verse 124

स मां नार्हसि हंतुं वै श्रेयश्चेत्त्वं चिकीर्षसि । प्रजानां पृथिवीपाल शृणुष्वेदं वचो मम

ດັ່ງນັ້ນ ຖ້າເຈົ້າປາຖະໜາຄວາມດີສູງສຸດແທ້ ຢ່າຂ້າຂ້າເລີຍ. ໂອ ຜູ້ພິທັກແຜ່ນດິນ ແລະຜູ້ອຸປະຖຳປະຊາ, ຈົ່ງຟັງຖ້ອຍຄຳຂອງຂ້າ.

Verse 125

उपायतः समारब्धाः सर्वे सिध्यंत्युपक्रमाः । हत्वा मां त्वं न शक्तो वै प्रजाः पालयितुं नृप

ກິດການທັງຫຼາຍທີ່ເລີ່ມດ້ວຍອຸບາຍອັນຖືກຕ້ອງ ຍ່ອມສຳເລັດທຸກປະການ. ແຕ່ຖ້າເຈົ້າຂ້າຂ້າ ໂອ ພະຣາຊາ, ເຈົ້າຈະບໍ່ສາມາດປົກປ້ອງປະຊາໄດ້ແທ້.

Verse 126

अनुकूला भविष्यामि त्यज कोपं महाद्युते । अवध्याश्च स्त्रियः प्राहुस्तिर्यग्योनिगता अपि

ຂ້າຈະເປັນຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ເຈົ້າ—ຈົ່ງປ່ອຍວາງຄວາມໂກດ ໂອ ຜູ້ມີຣັດສະມີອັນຍິ່ງ. ເພາະເຂົາກ່າວວ່າ ສະຕຣີບໍ່ຄວນຖືກຂ້າ ແມ່ນແຕ່ເກີດໃນຄັນສັດກໍຕາມ.

Verse 127

एकस्मिन्निधनं प्राप्ते पापिष्ठे क्रूरकर्मणि । बहूनां भवति क्षेमस्तत्र पुण्यप्रदो वधः । सत्येवं पृथिवीपाल धर्म्मं मा त्यक्तुमर्हसि

ເມື່ອຄວາມຕາຍມາເຖິງຄົນຜູ້ບາບຫນັກທີ່ສຸດ ແລະກະທຳການໂຫດຮ້າຍພຽງຄົນດຽວ ຄວາມປອດໄພຂອງຄົນຫຼາຍຍ່ອມເກີດຂຶ້ນ; ໃນກໍລະນີນັ້ນ ການປະຫານນັ້ນກໍເປັນຜູ້ໃຫ້ບຸນ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ພິທັກແຜ່ນດິນ, ເມື່ອນີ້ເປັນຄວາມຈິງ ຢ່າລະທິ້ງທຳມະ.

Verse 128

एवंविधं तु तद्वाक्यं श्रुत्वा राजा महाबलः । क्रोधं निगृह्य धर्मात्मा वसुधामिदमब्रवीत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄໍາເວົ້າເຫຼົ່ານັ້ນ, ກະສັດຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແລະມີຄຸນນະທໍາ ໄດ້ສະກັດກັ້ນຄວາມໂກດແຄ້ນຂອງພຣະອົງ ແລະ ກ່າວກັບ ພຣະແມ່ທໍລະນີ ດັ່ງນີ້.

Verse 129

एकस्यार्थे च यो हन्यादात्मनो वा परस्य वा । एकं वापि बहून्वापि कामतश्चास्ति पातकम्

ຜູ້ໃດຂ້າເພື່ອຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ດຽວ ບໍ່ວ່າຈະເປັນເພື່ອຕົນເອງ ຫຼື ເພື່ອຜູ້ອື່ນ, ບໍ່ວ່າຈະຂ້າຄົນດຽວ ຫຼື ຫຼາຍຄົນ, ຍ່ອມເປັນບາບ ຫາກກະທໍາດ້ວຍຄວາມຢາກ.

Verse 130

यस्मिंस्तु निधनं प्राप्ता एधन्ते बहवः सुखम् । तस्मिन्हते च भूयो हि पातकं नास्ति तस्य वै

ແຕ່ຫາກການຕາຍຂອງຜູ້ໜຶ່ງ ເຮັດໃຫ້ຄົນຈໍານວນຫຼາຍຢູ່ດີມີຄວາມສຸກ, ການຂ້າຜູ້ນັ້ນ ຍ່ອມບໍ່ຖືວ່າເປັນບາບແຕ່ຢ່າງໃດ.

Verse 131

सोऽहं प्रजानिमित्तं त्वां हनिष्यामि वसुन्धरे । यदि मे वचनं नाद्य करिष्यसि जगद्धितम्

ດັ່ງນັ້ນ, ໂອ ພຣະແມ່ທໍລະນີ, ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງປະຊາຊົນ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂ້າທ່ານ ຫາກວັນນີ້ທ່ານບໍ່ປະຕິບັດຕາມຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ອັນເປັນຜົນດີຕໍ່ໂລກ.

Verse 132

त्वां निहत्याद्य बाणेन मच्छासनपराङ्मुखीम् । आत्मानं पृथुकृत्वेह प्रजा धारयितास्म्यहम्

ຫຼັງຈາກທີ່ໄດ້ຂ້າທ່ານດ້ວຍລູກທະນູໃນມື້ນີ້ ຍ້ອນທ່ານຫັນຫຼັງໃຫ້ການປົກຄອງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະຂະຫຍາຍຕົນເອງ ແລະ ຄຸ້ມຄອງປະຊາຊົນຢູ່ທີ່ນີ້.

Verse 133

सा त्वं वचनमास्थाय मम धर्मभृतांवरे । सञ्जीवय प्रजा नित्यं शक्ता ह्यसि न संशयः

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ປົກປ້ອງທຳມະອັນປະເສີດ ຈົ່ງຮັບຄຳຂອງຂ້າ ແລະຟື້ນຟູພະຊາຊົນໃຫ້ດຳລົງຢູ່ເປັນນິດ; ເຈົ້າສາມາດເຮັດໄດ້—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສເລີຍ।

Verse 134

दुहितृत्वं हि मे गच्छ एवमेतन्महच्छरम् । नियच्छे त्वद्वधार्थं च प्रयुक्तं घोरदर्शनम् । प्रत्युवाच ततो वैन्यमेवमुक्ता महासती

«ຈົ່ງເປັນດັ່ງລູກສາວຂອງຂ້າ—ໃຫ້ເປັນໄປຕາມນັ້ນ» ແລ້ວຂ້າຈະຫ້າມລູກສອນໃຫຍ່ອັນນ່າສະພຶງກົວ ທີ່ຖືກປ່ອຍເພື່ອຂ້າເຈົ້າ. ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນາງຜູ້ມີຄຸນທຳອັນຍິ່ງ ໄດ້ຕອບກັບວ່າຍນະ (ກະສັດ).

Verse 135

सर्वमेतदहं राजन्विधास्यामि न संशयः । वत्सं तु मम संयुक्ष्व क्षरेयं येन वत्सला

«ໂອ ພະຣາຊາ, ຂ້າຈະຈັດການທຸກຢ່າງນີ້ແນ່ນອນ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ແຕ່ກ່ອນອື່ນ ຈົ່ງຜູກລູກງົວໃຫ້ຂ້າ; ແລ້ວຂ້າຈະປ່ອຍນ້ຳນົມໃຫ້ໄຫຼອອກ ເປັນດັ່ງແມ່ງົວຜູກພັນຮັກລູກ»។

Verse 136

समां च कुरु सर्वत्र मां त्वं सर्वभृतां वर । यथा विस्यन्दमानाहं क्षीरं सर्वत्र भावये

«ໂອ ຜູ້ຄ້ຳຈຸນທັງປວງອັນປະເສີດ, ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຂ້າເທົ່າກັນທົ່ວທຸກແຫ່ງ, ເພື່ອເມື່ອຂ້າໄຫຼອອກ ຈະໃຫ້ນ້ຳນົມຂອງຂ້າມີຢູ່ທຸກບ່ອນ»।

Verse 137

ईश्वर उवाच । तत उत्सारयामास शिलाजालानि सर्वशः । धनुष्कोट्या ततो वैन्यस्तेन शैला विवर्द्धिताः

ອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: «ແລ້ວວ່າຍນະໄດ້ຂັບໄລ່ກອງຫີນອອກໄປທຸກທິດ; ແລະດ້ວຍປາຍຄັນທະນູ ລາວໄດ້ປັ້ນແຕ່ງມັນ—ດັ່ງນັ້ນພູເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຖືກຮູບຮ່າງ ແລະຜຸດຂຶ້ນສູງ»।

Verse 138

मन्वतरेष्वतीतेषु चैवमासीद्वसुन्धरा । स्वभावेनाभवत्तस्याः समानि विषमाणि च

ໃນມັນວັນຕະຣະທີ່ຜ່ານພົ້ນໄປ ແຜ່ນດິນກໍເປັນດັ່ງນີ້ແທ້: ໂດຍທໍາມະຊາດຂອງນາງ ມີທັງພື້ນຮາບພຽງ ແລະພື້ນຂຸບຂະຫຍຸງບໍ່ເທົ່າກັນ।

Verse 139

न हि पूर्वनिसर्गे वै विषमं पृथिवीतलम् । प्रविभागः पुराणां च ग्रामाणां चाथ विद्यते

ເພາະໃນການກໍ່ກຳເນີດແຕ່ດັ້ງເດີມ ຜິວໜ້າແຜ່ນດິນບໍ່ໄດ້ຂຸບຂະຫຍຸງ; ແລະໃນເວລານັ້ນ ກໍບໍ່ມີການແບ່ງແຍກເຂດແດນຂອງເມືອງ ແລະບ້ານເລີຍ।

Verse 140

न सस्यानि न गोरक्षं न कृषिर्न वणिक्पथः

ບໍ່ມີພືດຜົນ, ບໍ່ມີການຄຸ້ມຄອງຝູງງົວ, ບໍ່ມີກະສິກຳ, ແລະບໍ່ມີເສັ້ນທາງການຄ້າ।

Verse 141

चाक्षुषस्यांतरे पूर्वमासीदेतत्पुरा किल । वैवस्वतेऽन्तरे चास्मिन्सर्वस्यैतस्य संभवः । समत्वं यत्रयत्रासीद्भूमेः कस्मिंश्चिदेव हि

ໃນຍຸກກ່ອນ ໃນມັນວັນຕະຣະຂອງ ຈາກຊຸສະ (Cākṣuṣa) ກໍເປັນດັ່ງນີ້ ດັ່ງທີ່ເລົ່າສືບມາແຕ່ໂບຮານ. ແຕ່ໃນມັນວັນຕະຣະ ວາຍວັສວະຕະ (Vaivasvata) ນີ້ ສິ່ງທັງປວງນີ້ຈຶ່ງເກີດຂຶ້ນ. ບ່ອນໃດທີ່ແຜ່ນດິນຮາບພຽງ ບ່ອນນັ້ນແທ້ທີ່ຜູ້ຄົນໄດ້ຕັ້ງຖິ່ນຖານ।

Verse 142

तत्रतत्र प्रजास्ता वै निवसन्ति स्म सर्वदा । आहारः फलमूलं तु प्रजानामभवत्किल

ໃນບ່ອນນັ້ນໆ ປະຊາຊົນໄດ້ຢູ່ອາໄສຢ່າງສະເໝີ. ແລະອາຫານຂອງສັດທັງຫຼາຍນັ້ນ ເວົ້າກັນວ່າ ເປັນຜົນໄມ້ ແລະຮາກໄມ້।

Verse 143

कृच्छ्रेणैव तदा तासामित्येवमनुशुश्रुम । वैन्यात्प्रभृतिलोकेऽस्मिन्सर्वस्यैतस्य संभवः

ດັ່ງນັ້ນ ພວກເຮົາໄດ້ຍິນມາວ່າ ແມ່ນແຕ່ໃນເວລານັ້ນ ການດຳລົງຊີວິດຂອງພວກເຂົາກໍຍັງລຳບາກ. ນັບແຕ່ ວັຍນະ (ພຣຶຖຸ) ເປັນຕົ້ນໄປ ໃນໂລກນີ້ ໄດ້ເກີດຂຶ້ນຕົ້ນກຳເນີດຂອງວິທີຫາອາຫານທັງປວງນີ້។

Verse 144

संकल्पयित्वा वत्सं तु चाक्षुषं मनुमीश्वरम् । पृथुर्दुदोह सस्यानि स्वहस्ते पृथिवीं ततः

ເມື່ອຊົງກຳນົດ ຈັກຂຸສະມະນຸ ຜູ້ເປັນອົງອິດສະວອນ ໃຫ້ເປັນລູກງົວ (ວັດສະ) ແລ້ວ, ພຣຶຖຸ ກໍໄດ້ບີບນົມແຜ່ນດິນໃຫ້ເກີດພືດຜົນ ໂດຍໃຊ້ມືຂອງພຣະອົງເອງເປັນພາຊະນະ।

Verse 145

सस्यानि तेन दुग्धा वै वेन्येनेयं वसुन्धरा । मनुं वै चाक्षुषं कृत्वा वत्सं पात्रे च भूमये

ໂດຍພຣະອົງນັ້ນ—ວັຍນະ (ພຣຶຖຸ)—ແຜ່ນດິນຜູ້ຄ້ຳຈຸນ ຖືກ ‘ບີບນົມ’ ໃຫ້ເກີດພືດຜົນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຊົງເອົາ ຈັກຂຸສະມະນຸ ເປັນລູກງົວ ແລະໃຫ້ແຜ່ນດິນເປັນພາຊະນະ, ຈຶ່ງດຶງເອົາເມັດທັນຍາຫານເພື່ອຄ້ຳຈຸນໂລກ।

Verse 146

तेनान्नेन तदा ता वै वर्त्तयन्ते सदा प्रजाः । ऋषिभिः श्रूयते चापि पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

ດ້ວຍອາຫານນັ້ນເອງ ສັດທັງຫຼາຍໃນເວລານັ້ນ—ແລະຕໍ່ມາຕະຫຼອດ—ຖືກຄ້ຳຈຸນໃຫ້ດຳລົງຢູ່. ແລະຍັງໄດ້ຍິນຈາກພວກຣິສີອີກວ່າ ແຜ່ນດິນຖືກ ‘ບີບນົມ’ ຊ້ຳໆ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ຫມູ່ສັດຕ່າງໆ.

Verse 147

वत्सः सोमस्ततस्तेषां दोग्धा चापि बृहस्पतिः । पात्रमासन्हि च्छन्दांसि गायत्र्यादीनि सर्वशः

ຕໍ່ມາ ສົມະ (Soma) ເປັນລູກງົວ (ວັດສະ) ຂອງພວກເຂົາ, ແລະ ບຣິຫັສປະຕິ (Bṛhaspati) ເປັນຜູ້ບີບນົມ. ພາຊະນະທັງຫຼາຍແມ່ນສັນທະສະວິດ—ຄື ຄາຍະຕຣີ (Gāyatrī) ແລະອື່ນໆ ທຸກຮູບແບບ—ໂດຍອາໄສນັ້ນຈຶ່ງດຶງເອົາແກ່ນສານອອກມາ.

Verse 148

क्षीरमासीत्तदा तेषां तपो ब्रह्म च शाश्वतम् । पुनस्ततो देवगणैः पुरंदरपुरोगमैः

ໃນເວລານັ້ນ ສໍາລັບພວກເຂົາ ຜົນທີ່ໄດ້ຮັບແມ່ນນ້ໍານົມ; ຕະປະ ແລະ ພຣະພຣະມະ (ພະລັງວິນຍານແລະປັນຍາສັກສິດ) ດໍາລົງຢູ່ຕະຫຼອດ. ຕໍ່ມາອີກ ໂດຍຫມູ່ເທວະ ນໍາໂດຍ ປຸຣັນດຣະ (ອິນທຣະ)…

Verse 149

सौवर्णं पात्रमादाय दुग्धेयं श्रूयते मही । वत्सस्तु मघवा चासीद्दोग्धा च सविताऽभवत्

ເອົາພາຊະນະຄໍາມາ ແຜ່ນດິນ (ມະຫີ) ຖືກເວົ້າວ່າ ຖືກຮີດນ້ໍານົມອີກຄັ້ງ. ມະຄະວານ (ອິນທຣະ) ເປັນລູກງົວ ແລະ ສະວິຕຣະ (ພຣະອາທິດໃນພາລະບົດຜູ້ກະຕຸ້ນ) ເປັນຜູ້ຮີດນ້ໍານົມ.

Verse 150

क्षीरमूर्जामधु प्रोक्तं वर्तंते तेन देवताः । पितृभिः श्रूयते चापि पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

ນ້ໍານົມນັ້ນຖືກກ່າວວ່າເປັນ ‘ອູຣຈາ’ ແລະ ‘ມະທຸ’—ພະລັງຊີວິດ ແລະ ຄວາມຫວານ—ດ້ວຍສິ່ງນີ້ເທວະທັງຫຼາຍດໍາລົງຢູ່. ແລະຍັງໄດ້ຍິນຈາກພິຕຣະ (ບັນພະບຸລຸດ) ວ່າ ແຜ່ນດິນຖືກຮີດນ້ໍານົມອີກຄັ້ງ.

Verse 151

राजतं पात्रमादाय स्वधा त्वक्षय्यतृप्तये । वैवस्वतो यमस्त्वासीत्तेषां वत्सः प्रतापवान्

ເອົາພາຊະນະເງິນມາ ເພື່ອຄວາມອີ່ມໃຈທີ່ບໍ່ສິ້ນສຸດຜ່ານທາງ ສະວະທາ (svadhā). ວາຍວັສວະຕະ ຍະມະ (ຍະມະຣາຊ) ເປັນລູກງົວອັນກ້າແຂງຂອງພວກເຂົາ.

Verse 152

अंतकश्चाभवद्दोग्धा पितृणां भगवा न्प्रभुः । असुरैः श्रूयते चापि पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

ແລະ ອັນຕະກະ ເປັນຜູ້ຮີດນ້ໍານົມໃຫ້ແກ່ພິຕຣະທັງຫຼາຍ—ອົງພຣະຜູ້ເປັນນາຍອັນປະເສີດ. ແລະຍັງໄດ້ຍິນໃນຫມູ່ອະສຸຣະວ່າ ແຜ່ນດິນຖືກຮີດນ້ໍານົມຂຶ້ນໃໝ່ອີກຄັ້ງ.

Verse 153

आयसं पात्रमादाय बलमाधाय सर्वशः । विरोचनस्तु प्राह्लादिस्तेषां वत्सः प्रतापवान्

ເອົາພາຊະນະເຫຼັກມາຖື ແລ້ວຮວບຮວມພະລັງທຸກດ້ານ; ວິໂຣຈະນະ ບຸດຂອງພຣາຫລາດ ກາຍເປັນລູກງົວຜູ້ກ້າແຂງຂອງເຂົາເຈົ້າ.

Verse 154

ऋत्विग्द्विमूर्द्धा दैत्यानां दोग्धा तु दितिनन्दनः । मायाक्षीरं दुदोहासौ दैत्यानां तृप्तिकारकम्

ສໍາລັບພວກໄດຕະຍະ ພຣະຣິດວິກແມ່ນ ດວິມູດທາ; ຜູ້ດູດນ້ຳນົມແມ່ນບຸດຂອງດິຕິ. ລາວດູດ “ນ້ຳນົມແຫ່ງມາຍາ” (māyā-kṣīra) ອັນເຮັດໃຫ້ໄດຕະຍະອິ່ມໃຈ.

Verse 155

तेनैते माययाऽद्यापि सर्वे मायाविदोऽसुराः । वर्त्तयंति महावीर्यास्तदेतेषां परं बलम्

ໂດຍພະລັງນັ້ນ ຈົນຮອດມື້ນີ້ ອະສຸຣະທັງຫມົດຜູ້ຊໍານານໃນມາຍາ ຍັງຄົງດໍາລົງຢູ່; ຜູ້ກ້າຫານພະລັງຫຼາຍ ດໍາລົງຊີວິດດ້ວຍມັນ—ນັ້ນແຫຼະແມ່ນກໍາລັງສູງສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າ.

Verse 156

नागैश्च श्रूयते दुग्धा वत्सं कृत्वा तु तक्षकम् । अलाबुपात्रमादाय विषं क्षीरं तदा महत्

ໄດ້ຍິນກັນວ່າ ພວກນາກກໍໄດ້ດູດນ້ຳນົມຈາກແຜ່ນດິນ ໂດຍໃຫ້ຕັກສະກະເປັນລູກງົວ; ເອົາພາຊະນະໝາກບວບ ແລ້ວດູດ “ນ້ຳນົມ” ອັນໃຫຍ່ໃນຮູບເປັນພິດ.

Verse 157

तेषां वै वासुकिर्दोग्धा काद्रवेयो महायशाः । नागानां वै महादेवि सर्पाणां चैव सर्वशः

ສໍາລັບເຂົາເຈົ້າ ວາສຸກິ ຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ ບຸດຂອງກັດຣູ ເປັນຜູ້ດູດນ້ຳນົມ, ໂອ ມະຫາເທວີ; ສໍາລັບນາກາ ແລະງູທັງປວງທຸກປະເພດ.

Verse 158

तेन वै वर्त्तयन्त्युग्रा महाकाया विषोल्बणाः । तदाहारास्तदाचारास्तद्वीर्यास्तदपाश्रयाः

ໂດຍສິ່ງນັ້ນແຕ່ຢ່າງດຽວ ບັນດາສັດດຸຮ້າຍ ກາຍໃຫຍ່ ແລະເຕັມໄປດ້ວຍພິດ ຈຶ່ງດຳລົງຊີວິດ—ກິນມັນ ປະພຶດຕາມມັນ ຮັບພະລັງຈາກມັນ ແລະພຶ່ງພາມັນເປັນທີ່ພັກພິງ।

Verse 159

आमपात्रे पुनर्दुग्धा त्वंतर्द्धानमियं मही । वत्सं वैश्रवणं कृत्वा यक्षपुण्यजनैस्तथा

ອີກຄັ້ງໜຶ່ງ ແຜ່ນດິນນີ້ຖືກບີບນ້ຳນົມລົງໃນພາຊະນະດິນດິບທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ເຜົາ; ນ້ຳນົມນັ້ນແມ່ນ “ການລ່ອງຫາຍ/ການອຳພາງ”. ໃຫ້ໄວສຣະວະນະ (ກຸເບຣ) ເປັນລູກງົວ ແລະໂດຍພວກຢັກຂະ ກັບພວກປຸນຍະຊະນະດ້ວຍ.

Verse 160

दोग्धा रजतनागस्तु चिन्तामणिचरस्तु यः । यक्षाधिपो महातेजा वशी ज्ञानी महातपाः

ຜູ້ບີບນ້ຳນົມແມ່ນ “ນາກເງິນ” ຜູ້ເຄື່ອນໄຫວທ່າມກາງແກ້ວຈິນຕາມະນີ; ເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງຢັກຂະ ມີຣັດສະມີຍິ່ງໃຫຍ່ ຄວບຄຸມຕົນ ຮູ້ທັນ ແລະມີຕະປະສະຍາອັນແຮງກ້າ.

Verse 161

तेन ते वर्त्तयं तीति यक्षा वसुभिरूर्जितैः । राक्षसैश्च पिशाचैश्च पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

ໂດຍສິ່ງນັ້ນ ພວກຢັກຂະເຫຼົ່ານັ້ນ—ຜູ້ແຂງແຮງດ້ວຍຊັບສົມບັດ—ຈຶ່ງດຳລົງຢູ່. ແລະອີກຄັ້ງ ແຜ່ນດິນຖືກບີບນ້ຳນົມໂດຍພວກຣາກຊະສະ ແລະພວກປິສາຈະດ້ວຍ.

Verse 162

ब्रह्मोपेन्द्रस्तु दोग्धा वै तेषामासीत्कुबेरतः । वत्सः सुमाली बलवान्क्षीरं रुधिरमेव च

ສຳລັບພວກເຂົາ ພຣະພຣະຫມາ ແລະ ອຸເປນດຣະ (ພຣະວິສນຸ) ເປັນຜູ້ບີບນ້ຳນົມແທ້ ໃນສາຍທີ່ເລີ່ມຈາກກຸເບຣ; ລູກງົວແມ່ນສຸມາລີຜູ້ແຂງແຮງ ແລະ “ນ້ຳນົມ” ນັ້ນແມ່ນເລືອດແທ້ໆ.

Verse 163

कपालपात्रे निर्दुग्धा त्वंतर्द्धानं तु राक्षसैः । तेन क्षीरेण रक्षांसि वर्त्तयन्तीह सर्वशः

ໄດ້ບີບນ້ຳນົມລົງໃນຖ້ວຍກະໂຫຼກ; ພວກຣາກຊະສະໄດ້ດຶງເອົາ “ການຫາຍຕົວ/ອັນຕະຣະທານ” ອອກ. ດ້ວຍ “ນ້ຳນົມ” ນັ້ນ ພວກຣາກຊະສະດຳລົງຊີວິດຢູ່ນີ້ໃນທຸກວິທີ.

Verse 164

पद्मपत्रेषु वै दुग्धा गंधर्वाप्सरसां गणैः । वत्सं चैत्ररथं कृत्वा शुचिगन्धान्मही तदा

ແລ້ວພຣະທຣະນີຖືກບີບນ້ຳນົມລົງໃນໃບດອກບົວ ໂດຍຫມູ່ຄະນະຄັນທັຣວະ ແລະ ອັບສະຣາ; ໃຫ້ໄຊຕຣະຣະຖະເປັນລູກງົວ, ແລະນາງໄດ້ປະທານກິ່ນຫອມອັນບໍລິສຸດ.

Verse 165

तेषां वत्सो रुचिस्त्वासीद्दोग्धा पुत्रो मुनेः शुभः । शैलैस्तु श्रूयते देवि पुनर्दुग्धा वसुंधरा

ສຳລັບພວກເຂົາ ຣຸຈິເປັນລູກງົວ ແລະບຸດຜູ້ເປັນມົງຄຸນຂອງມຸນີເປັນຜູ້ບີບນ້ຳນົມ. ໂອ ເທວີ, ໄດ້ຍິນວ່າ ວະສຸນທະຣາ (ແຜ່ນດິນ) ຖືກບີບນ້ຳນົມອີກຄັ້ງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ພູເຂົາທັງຫຼາຍ.

Verse 166

तदौषधीर्मूर्तिमती रत्नानि विविधानि च । वत्सस्तु हिमवांस्तेषां दोग्धा मेरुर्महागिरिः

ໃນຄັ້ງນັ້ນ ພືດຢາທັງຫຼາຍເກີດເປັນຮູບກາຍ ແລະແກ້ວມະນີນານາຊະນິດກໍເກີດຂຶ້ນ. ສຳລັບພວກເຂົາ ຮິມະວານເປັນລູກງົວ ແລະເມຣຸ—ພູໃຫຍ່—ເປັນຜູ້ບີບນ້ຳນົມ.

Verse 167

पात्रं शिलामयं ह्यासीत्तेन शैलाः प्रतिष्ठिताः । श्रूयते वृक्षवीरुद्भिः पुनर्दुग्धा वसुन्धरा

ພາຊະນະນັ້ນແທ້ຈິງເຮັດດ້ວຍຫີນ; ໂດຍເຫດນັ້ນ ພູເຂົາທັງຫຼາຍຈຶ່ງຕັ້ງມັ່ນ. ຍັງໄດ້ຍິນອີກວ່າ ວະສຸນທະຣາ (ແຜ່ນດິນ) ຖືກບີບນ້ຳນົມອີກຄັ້ງ ໂດຍຜ່ານຕົ້ນໄມ້ ແລະເຄືອພືດ.

Verse 168

पालाशं पात्रमादाय च्छिन्नदग्धप्ररोहणम् । दोग्धा तु पुष्पितः शालः प्लक्षो वत्सो यशस्विनि । सर्वकामदुघा दोग्धा पृथिवी भूतभाविनी

ເອົາພາຊະນະທຳດ້ວຍໄມ້ປາລາຊະ—ທີ່ແມ່ນຖືກຕັດຫຼືເຜົາແລ້ວກໍຍັງງອກຄືນໄດ້. ຕົ້ນຊາລະທີ່ກຳລັງອອກດອກເປັນຜູ້ບີບນ້ຳນົມ, ແລະຕົ້ນປລັກສະເປັນລູກງົວ, ໂອ ຜູ້ມີກຽດ. ດັ່ງນັ້ນ ພຣະທຣະນີ—ແມ່ຜູ້ໃຫ້ກຳເນີດສັດທັງປວງ—ຖືກບີບນ້ຳນົມເປັນຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະໜາທຸກປະການ.

Verse 169

सैषा धात्री विधात्री च धरणी च वसुन्धरा । दुग्धा हितार्थं लोकानां पृथुना इति नः श्रुतम्

ນາງນີ້ແທ້ແມ່ນ ທາຕຣີ ແລະ ວິທາຕຣີ, ເປັນ ທະຣະນີ ແລະ ວະສຸນທະຣາ. ພວກເຮົາໄດ້ຍິນວ່າ ພຣະຣາຊາປຣຶຖຸ ໄດ້ບີບນ້ຳນົມນາງ ເພື່ອປະໂຫຍດແກ່ໂລກທັງປວງ.

Verse 170

चराचरस्य लोकस्य प्रतिष्ठा योनिरेव च । आसीदियं समुद्रांता मेदिनीति परिश्रुता

ນາງເປັນຖານຮອງຮັບຂອງໂລກທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ, ແລະເປັນຄັນຄອດ (ໂຍນິ) ຂອງມັນດ້ວຍ. ແຜ່ນດິນນີ້ທີ່ຖືກລ້ອມດ້ວຍມະຫາສະໝຸດ ເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນປະເພນີວ່າ «ເມດິນີ».

Verse 171

मधुकैटभयोः पूर्वं मेदोमांसपरिप्लुता । वसुन्धारयते यस्माद्वसुधा तेन कीर्तिता

ກ່ອນການ (ປະຫານ) ມະທຸ ແລະ ໄກຕະພະ, ນາງເຄີຍຖືກທ່ວມທັບດ້ວຍໄຂມັນແລະເນື້ອ. ເນື່ອງຈາກນາງຮອງຮັບ «ວະສຸ» (ຂຸມຊັບແລະສັດທັງປວງ) ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຖືກສັນລະເສີນວ່າ «ວະສຸທາ».

Verse 172

ततोऽभ्युपगमाद्राज्ञः पृथोर्वैन्यस्य धीमतः । दुहितृत्वमनुप्राप्ता पृथिवीत्युच्यते ततः

ຕໍ່ມາ ໂດຍການຍອມຮັບ (ແລະຄຸ້ມຄອງ) ຂອງພຣະຣາຊາປຣຶຖຸ ໄວນຍະ ຜູ້ມີປັນຍາ, ນາງໄດ້ຮັບສະຖານະເປັນບຸດຣີ. ເພາະສະນັ້ນນາງຈຶ່ງຖືກເອີ້ນວ່າ «ປຣຶຖິວີ».

Verse 173

प्रथिता प्रविभक्ता च शोभिता च वसुन्धरा । दुग्धा हि यत्नतो राज्ञा पत्तनाकरमालिनी

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະແຜ່ນດິນ (ວະສຸນທະຣາ) ຈຶ່ງໂດງດັງ ແບ່ງສັນຢ່າງເໝາະສົມ ແລະຖືກປະດັບໃຫ້ງາມ. ພຣະຣາຊາໄດ້ພາກພຽນ “ບີບນ້ຳນົມ” ຈາກນາງ—ນາງຜູ້ມີມາລາເປັນເມືອງແລະບໍ່ແຮ່.

Verse 174

एवं प्रभावो राजासीद्वैन्यः स नृपसत्तमः । ततः स रंजयामास धर्मेण पृथिवीं तदा

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ພຣະຣາຊາໄວນຍະ ຜູ້ເປັນຍອດແຫ່ງກະສັດ ມີອານຸພາບແລະຄວາມຍິ່ງໃຫຍ່. ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ແຜ່ນດິນຊື່ນບານ ແລະປົກຄອງນາງດ້ວຍທຳມະ.

Verse 175

ततो राजेति शब्दोऽथ पृथिव्यां रंजनादभूत् । स राज्यं प्राप्य वैन्यस्तु चिंतयामास पार्थिवः

ຕໍ່ມາ ໃນໂລກນີ້ ຄຳວ່າ “ຣາຊາ” (ກະສັດ) ກໍເກີດຂຶ້ນຈາກການເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນຊື່ນບານ. ແລະໄວນຍະ ເມື່ອໄດ້ຮັບລາຊະອຳນາດແລ້ວ ກໍເລີ່ມຄິດພິຈາລະນາຢ່າງລຶກຊຶ້ງ ໃນຖານະຜູ້ປົກຄອງ.

Verse 176

पिता मम ह्यधर्मिष्ठो यज्ञाद्युच्छित्तिकारकः । कस्मिन्स्थाने गतश्चासौ ज्ञेयं स्थानं कथं मया

“ພໍ່ຂອງຂ້ອຍເປັນຜູ້ອະທຳຢ່າງຫນັກ ເປັນຜູ້ທຳລາຍພິທີຍັດ (ຍັດຍະ) ແລະກິດທຳອັນສັກສິດອື່ນໆ. ລາວໄດ້ໄປສູ່ພູມໃດ? ຂ້ອຍຈະຮູ້ສະຖານທີ່ທີ່ລາວຢູ່ໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 177

कथं तस्य क्रिया कार्या हतस्य ब्राह्मणैः किल । कथं गतिर्भवेत्तस्य यज्ञदानक्रियाबलात्

“ພິທີກຳ (ກຣິຍາ) ສຳລັບລາວຈະຕ້ອງເຮັດແນວໃດ ເມື່ອກ່າວກັນວ່າລາວຖືກພຣາມະນະຂ້າ? ແລະດ້ວຍພະລັງຂອງຍັດ (ຍັດຍະ), ທານ ແລະພິທີຕາມທຳນຽມ ຈະເຮັດໃຫ້ຄວາມໄປຂ້າງໜ້າຂອງລາວດີຂຶ້ນໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 178

इत्येव चिंतया तस्य नारदोभ्याजगाम ह । तस्यैवमासनं दत्त्वा प्रणिपत्य च पृष्टवान्

ເມື່ອພະຣາຊາກໍາລັງຈົ່ມຢູ່ໃນຄວາມຄິດດັ່ງນັ້ນ ນາຣະດະມຸນີໄດ້ມາຮອດ. ພະຣາຊາໄດ້ຖວາຍອາສນະ ແລະກາບນົບ ແລ້ວຈຶ່ງຖາມທ່ານ.

Verse 179

भगवन्सर्वलोकस्य जानासि त्वं शुभाशुभम् । पिता मम दुराचारो देवब्राह्मणनिंदकः

“ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກ, ທ່ານຮູ້ດີທັງສິ່ງມົງຄຸນແລະອັມົງຄຸນຂອງທຸກໂລກ. ພໍ່ຂ້າເປັນຄົນປະພຶດຊົ່ວ ດ່າທໍາພຣະເທວະ ແລະພຣະພຣາຫມະນ.”

Verse 180

स्वकर्मणा हतो विप्रैः परलोकमवाप्तवान् । कस्मिंस्थाने गतस्तातः श्वभ्रं वा स्वर्गमेव च

“ດ້ວຍອໍານາດແຫ່ງກຳຂອງຕົນ ພໍ່ຂ້າຖືກພຣະພຣາຫມະນຂ້າ ແລະໄດ້ໄປສູ່ໂລກໜ້າ. ພໍ່ຂ້າໄປຢູ່ສະຖານໃດ—ໃນຫຼຸມນ່າຢ້ານ (ນະຣົກ) ຫຼືໃນສະຫວັນ?”

Verse 181

ततोऽब्रवीन्नारदस्तु ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा । शृणु राजन्महाबाहो यत्र तिष्ठति ते पिता

ຈາກນັ້ນ ນາຣະດະມຸນີໄດ້ກ່າວ ໂດຍເຫັນດ້ວຍທິບພະຈັກສຸ: “ຟັງເຖີດ ໂອ້ພະຣາຊາຜູ້ມີແຂນແຂງ—ບ່ອນທີ່ພໍ່ຂອງເຈົ້າພັກຢູ່ບັດນີ້.”

Verse 182

अत्र देशो मरुर्नाम जलवृक्षविवर्जितः । तत्र देशे महारौद्रे जनकस्ते नरोत्तम

“ຢູ່ນີ້ມີດິນແດນໜຶ່ງຊື່ ‘ມະຣຸ’ ປາສະຈາກນ້ຳ ແລະຕົ້ນໄມ້. ໃນດິນແດນອັນນ່າຢ້ານຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ, ໂອ້ຜູ້ປະເສີດໃນມະນຸດ, ພໍ່ຂອງເຈົ້າຢູ່ທີ່ນັ້ນ.”

Verse 183

म्लेच्छमध्ये समुत्पन्नो यक्ष्मी कुष्ठसमन्वितः । उच्छिष्टभोजी म्लेच्छानां कृमिभिः संयुतो व्रणैः

ລາວເກີດຂຶ້ນໃນຫມູ່ມະເລັດຊະ ຮ່າງກາຍຊູບຊອມດ້ວຍໂລກຮ້າຍ ແລະຖືກໂລກຂີ້ທູດ; ກິນເສດອາຫານຂອງພວກນັ້ນ ແຜເຕັມໄປດ້ວຍໜອນ.

Verse 184

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य नारदस्य महात्मनः । हाहाकारं ततः कृत्वा मूर्छितो निपपात ह

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາຣະດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ລາວຮ້ອງຄາງດ້ວຍຄວາມທຸກ ແລ້ວກໍຫມົດສະຕິລົງ.

Verse 185

चिंतयामास दुःखार्तः कथं कार्यं मया भवेत् । इत्येवं चिंतयानस्य मतिर्जाता महात्मनः । पुत्रः स कथ्यते लोके पितरं त्रायते तु यः

ຖືກທຸກໂສກບີບຄັ້ນ ລາວຄິດວ່າ “ຂ້ອຍຄວນເຮັດແນວໃດ?” ເມື່ອຄິດຢູ່ດັ່ງນັ້ນ ປັນຍາອັນສູງສົ່ງໄດ້ເກີດໃນມະຫາຈິດນັ້ນ: ໃນໂລກ ຜູ້ໃດທີ່ຊ່ວຍກູ້ພໍ່ໄດ້ແທ້ ຜູ້ນັ້ນເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ “ລູກ”.

Verse 186

स कथं तु मया तातः पापान्मुक्तो भविष्यति । एवं संचिंत्य स ततो नारदं पर्यपृच्छत

“ແຕ່ພໍ່ຂອງຂ້ອຍຈະພົ້ນຈາກບາບໄດ້ແນວໃດໂດຍອາໄສຂ້ອຍ?” ຄິດດັ່ງນີ້ແລ້ວ ລາວຈຶ່ງຖາມນາຣະດະ.

Verse 188

नारद उवाच । गच्छ राजन्प्रधानानि तीर्थानि मनुजेश्वर । पितरं तेषु चानीय तस्माद्राजन्मरुस्थलात्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພະຣາຊາ ເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ຈົ່ງໄປຫາຕີຣຖະອັນປະເສີດທີ່ສຸດ. ຈົ່ງນໍາພໍ່ຂອງເຈົ້າໄປຍັງຕີຣຖະເຫຼົ່ານັ້ນ ໂດຍພາທ່ານອອກຈາກດິນແດນທະເລຊາຍນັ້ນ, ໂອ ພະຣາຊາ.”

Verse 189

यत्र देवाः सप्रभावास्तीर्थानि विमलानि च । तत्र गच्छ महाराज तीर्थयात्रां कुरु प्रभो

ຂໍໃຫ້ພະມະຫາກະສັດ ໄປຍັງທີ່ນັ້ນ—ບ່ອນທີ່ເທວະດາປາກົດດ້ວຍອານຸພາບ ແລະ ຕີຣະຖະ (tīrtha) ບໍລິສຸດ. ຂໍໃຫ້ພະອົງເດີນທາງຈາລິກໄປບູຊາສະຖານສັກສິດເຫຼົ່ານັ້ນ ໂອ້ ພະອົງເຈົ້າ.

Verse 190

एवं ह्यवितथं विद्धि मोक्षस्ते भविता पितुः । तच्छ्रुत्वा वचनं राजा नारदस्य महात्मनः । सचिवे भारमाधाय स्वराजस्य जगाम ह

ຈົ່ງຮູ້ໄວ້ວ່າ ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງບໍ່ຜິດພາດ: ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ (mokṣa) ຈະມາເຖິງພໍ່ຂອງພະອົງ. ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາຣະດະ ຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່, ກະສັດໄດ້ມອບພາລະລາຊະອານາຈັກໃຫ້ອໍາມາດ ແລ້ວອອກເດີນທາງ.

Verse 191

स गत्वा मरुभूमिं तु म्लेच्छमध्ये ददर्श ह । कुष्ठरोगेण महता क्षयेण च समावृतम्

ເມື່ອພະອົງໄປຮອດທະເລຊາຍ ກໍໄດ້ເຫັນ (ພໍ່ຂອງພະອົງ) ຢູ່ທ່າມກາງພວກມເລັດຈະ. ທ່ານຖືກຄອບງໍາດ້ວຍໂລກກຸດຖະອັນຮ້າຍແຮງ ແລະ ໂລກຊູບຊອມທີ່ກັດກິນກາຍ.

Verse 192

गव्यूतिमात्रं तत्रैव शून्यं मानुषवर्जितम् । एवं दृष्ट्वा स राजा तु संतप्तो वाक्यमब्रवीत्

ບ່ອນນັ້ນວ່າງເປົ່າ ໄຮ້ຜູ້ຄົນ ກວ້າງປະມານໜຶ່ງ «ກະວະຍູຕິ». ເມື່ອເຫັນດັ່ງນັ້ນ ກະສັດກໍເຜົາໃຈດ້ວຍຄວາມໂສກ ແລ້ວກ່າວຖ້ອຍຄໍານີ້.

Verse 193

हे म्लेच्छ रोगिपुरुषं स्वगृहं च नयाम्यहम् । तत्राहमेनं निरुजं करोमि यदि मन्यथ

ໂອ ພວກມເລັດຈະ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະນໍາຊາຍປ່ວຍຄົນນີ້ໄປຍັງເຮືອນຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ທີ່ນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດໃຫ້ລາວພົ້ນໂລກ ແລະ ກັບຄືນສຸຂະພາບ—ຖ້າພວກເຈົ້າຍິນຍອມ.

Verse 194

ज्ञात्वेति सर्वे ते म्लेच्छाः पुरुषं तं दयापरम् । ऊचुः प्रणतसर्वांगाः शीघ्र नय जगत्पते । अस्मद्भाग्यवशान्नाथ त्वमेवात्र समागतः

ເມື່ອຮູ້ວ່າບຸລຸດນັ້ນເປັນຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍເມດຕາກະລຸນາ ພວກມເລັດຊາທັງໝົດກໍກົດກາຍລົງກ່າວວ່າ: «ຂໍນຳພຣະອົງໄປໄວໆ ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກ! ໂດຍອານຸພາບແຫ່ງບຸນວາສນາຂອງພວກເຮົາ ໂອ ຜູ້ຄຸ້ມຄອງ ພຣະອົງເອງໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້»។

Verse 195

दुर्गंधोपहता लोकास्त्वया नाथ सुखीकृताः । तत आनाय्य पुरुषाञ्छिबिकावाहनोचितान्

«ຜູ້ຄົນທີ່ຖືກກິ່ນເໝັນຮ້າຍທຳລາຍ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາສຸກສະບາຍ ໂອ ພຣະນາຖ»। ແລ້ວຈຶ່ງນຳຊາຍທີ່ເໝາະສົມຈະແບກສິບິກາ (ເສດານ) ມາເພື່ອຈັດການອັນຄວນແກ່ການພາໄປ।

Verse 196

ततः श्रुत्वा तु वचनं तस्य राज्ञो दयावहम् । प्रापुस्तीर्थान्यनेकानि केदारादीनि कोटिशः

ຕໍ່ມາ ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງກະສັດອັນປຸກເມດຕາກະລຸນາ ບັນດາຕີຣຖະຈຳນວນຫຼາຍຫາທີ່ສຸດບໍ່ໄດ້—ເລີ່ມຈາກ ເກດາຣາ ແລະອື່ນໆ—ກໍພາກັນມາຊຸມນຸມເປັນຝູງໃຫຍ່।

Verse 197

यत्रयत्र स गच्छेत वैन्यो वेनेन संयुतः । तत्र तत्रैव तीर्थानामाक्रंदः श्रूयते महान्

ບ່ອນໃດໆທີ່ ໄວນຍະ ໄປ ໂດຍມີຄັນທະນູຄຽງຂ້າງ ທີ່ນັ້ນໆເອງ ມີສຽງຮ້ອງໄຫ້ອັນໃຫຍ່ຫຼວງຂອງບັນດາຕີຣຖະດັງຂຶ້ນ।

Verse 198

हा दैव रिपुरायाति अस्माकं नाशहेतवे । अधुना क्व गमिष्याम इति चिंता पुनःपुनः

«ອະນິຈຈາ! ໂດຍຊະຕາກຳ ສັດຕູກຳລັງມາ ເພື່ອເປັນເຫດແຫ່ງຄວາມພິນາດຂອງພວກເຮົາ. ບັດນີ້ພວກເຮົາຈະໄປໃສ?»—ຄວາມຄິດກັງວົນແບບນີ້ເກີດຂຶ້ນຊ້ຳໆ।

Verse 199

दर्शनेनापि तस्यैव हाहाकारं विधाय वै । पलायंते च तीर्थानि देवा नश्यंति तत्क्षणात्

ແຕ່ພຽງເຫັນເຂົາເທົ່ານັ້ນ ກໍມີສຽງຮ້ອງ «ອະນິຈາ! ອະນິຈາ!»; ຕີຣຖະທັງຫຼາຍພາກັນໜີ ແລະເທວະທັງຫຼາຍກໍຫາຍໄປໃນທັນທີນັ້ນເອງ।

Verse 200

एवं वर्षत्रयं राजा तीर्थयात्रां चकार वै । न तस्य मुक्तिर्ददृशे ततः शोकमगात्परम्

ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາໄດ້ເດີນທາງຈາລິກໄປຕາມຕີຣຖະທັງຫຼາຍຕະຫຼອດສາມປີ; ແຕ່ທ່ານບໍ່ເຫັນການພົ້ນທຸກຂອງຕົນ ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມໂສກເສົ້າຢ່າງລຶກຊຶ້ງ।

Verse 201

ततस्तु प्रेरिता भृत्याः कुरुक्षेत्रे महाप्रभे । यदि वापि पुनस्तत्र पापमुक्तिर्भवेत्ततः

ຕໍ່ມາ ໂດຍຖືກກະຕຸ້ນໂດຍຂ້າຮັບໃຊ້ ໂອ້ພຣະອົງຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງ, ພວກເຂົາກ່າວວ່າ: «ບາງທີ່ທີ່ກຸຣຸເກສະຕຣະ ອາດຈະມີການພົ້ນຈາກບາບໄດ້ອີກ»।