Adhyaya 130

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं पाशुपतेश्वरम् । उग्रसेनेश्वराद्देवि पूर्वभागे व्यवस्थितम्

ພຣະອີສະວະຣະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ມະຫາເທວີ ຄວນໄປຫາ ພຣະປາຊຸປະເຕສະວະຣະ ອັນເປັນເທວະ, ຜູ້ສະຖິດຢູ່ທາງຕາເວັນອອກຂອງ ອຸກຣະເສນເນສະວະຣະ।

Verse 2

गोपादित्यात्तथाग्नेय्यां ध्रुवेशाद्दक्षिणां श्रितम् । सर्वपापहरं देवि पूर्वभागे व्यवस्थितम्

ຈາກ ໂກປາດິຕະຍະ ໄປທາງອາກເນຍ (ຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້) ແລະ ຢູ່ທາງໃຕ້ຂອງ ທຣຸເວສະ—ໂອ ເທວີ—ມັນຕັ້ງຢູ່ໃນພາກຕາເວັນອອກ ແລະ ກຳຈັດບາບທັງປວງ।

Verse 3

गोपादित्यात्तथा लिंगं दर्शनात्सर्वकामदम् । अस्मिन्युगे समाख्यातं संतोषेश्वरसंज्ञितम्

ແລະ ຈາກ ໂກປາດິຕະຍະ ມີ ລິງຄະ ນັ້ນ; ແຕ່ພຽງໄດ້ດາຣະຊະນະ (ເຫັນດ້ວຍຄວາມນະມັດສະການ) ກໍ່ປະທານຄວາມປາຖະໜາທັງປວງ. ໃນຍຸກນີ້ ມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກດ້ວຍນາມ «ສັນໂຕເສສະວະຣະ».

Verse 4

संतुष्टो भगवान्यस्मात्तेषां तत्र तपस्विनाम् । तेन संतोषनाम्ना तु प्रख्यातं धरणीतले

ເນື່ອງຈາກພຣະເຈົ້າໄດ້ພໍພຣະໄທຕໍ່ບັນດານັກຕະປະສະວິນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງໂດງດັງໃນໂລກດ້ວຍນາມ «ສັນໂຕສະ»។

Verse 5

युगलिंगं महादेवि सिद्धिस्थानं महाप्रभम् । स्थानं पाशुपतानां च भेषजं पापरोगिणाम्

ໂອ ມະຫາເທວີ, ນີ້ແມ່ນ «ຢຸກະ-ລິງຄະ» ເປັນສະຖານທີ່ແຫ່ງສິດທິອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະສະຫງ່າງາມ; ເປັນສະຖານສັກສິດຂອງປາຊຸປະຕະ ແລະເປັນຢາຮັກສາຜູ້ປ່ວຍດ້ວຍໂຣກແຫ່ງບາບ.

Verse 6

चत्वारो मुनयः सिद्धास्तस्मिंल्लिंगे यशस्विनि । वामदेवस्तु सावर्णिरघोरः कपिलस्तथा । तस्मिंल्लिंगे तु संसिद्धा अनादीशे निरंजने

ໂອ ຜູ້ມີກຽດສະຫງ່າ, ທີ່ລິງຄະອັນຮຸ່ງໂຮງນັ້ນ ມຸນີ 4 ອົງໄດ້ບັນລຸຄວາມສຳເລັດ—ວາມະເທວະ, ສາວັນນິ, ອະໂຄຣະ, ແລະ ກະປິລະ. ແທ້ຈິງ ທີ່ລິງຄະນັ້ນເອງ ໃນພຣະສະນິດຂອງພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກຳເນີດ ແລະຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ພວກເຂົາໄດ້ສຳເລັດສົມບູນ.

Verse 7

तस्य देवस्य सामीप्ये वने श्रीमुखसंज्ञितम् । लक्ष्मीस्थानं महादेवि सिद्धयोगैस्तु सेवितम्

ໃກ້ພຣະເທວະນັ້ນ ມີປ່າໜຶ່ງຊື່ «ສຣີມຸຂະ». ໂອ ມະຫາເທວີ, ນັ້ນແມ່ນສະຖານທີ່ຂອງພຣະນາງລັກສະມີ ທີ່ບັນດາໂຍຄີຜູ້ສຳເລັດໄດ້ເຄົາລົບ ແລະໄປບຳເພັນຢູ່ເປັນນິດ.

Verse 8

तत्र पाशुपताः श्रेष्ठा मम लिंगार्चने रताः । तेषां चैव निवासार्थं तद्देव्या निर्मितं वनम्

ທີ່ນັ້ນ ບັນດາປາຊຸປະຕະຜູ້ປະເສີດສຸດ ພຳນັກຢູ່ ໂດຍມີໃຈຈົ່ງຮັກໃນການບູຊາລິງຄະຂອງຂ້າພະເຈົ້າ. ແລະເພື່ອເປັນທີ່ພຳນັກຂອງພວກເຂົາ ປ່ານັ້ນໄດ້ຖືກເທວີສ້າງຂຶ້ນ.

Verse 9

तस्य मध्ये तु सुश्रोणि लिंगं पूर्वमुखं स्थितम् । तस्मिन्पाशुपताः सिद्धा अघोराद्या महर्षयः । अनेनैव शरीरेण गतास्ते शिवमन्दिरम्

ໃນກາງສະຖານນັ້ນ ໂອ ນາງຜູ້ມີສະໂພກງາມ ມີລິງຄະຫັນໜ້າໄປທາງຕາເວັນອອກຕັ້ງຢູ່. ທີ່ນັ້ນ ພາສຸປະຕະ ມະຫາຣິຊີ—ອະໂຄຣາ ແລະອື່ນໆ—ບັນລຸສິດທິ ແລະດ້ວຍກາຍນີ້ເອງ ໄດ້ໄປສູ່ພະສິວະທຳມະສະຖານ.

Verse 10

तत्र प्राभासिके क्षेत्रे सुरसिद्धनिषेविते । रोचते मे सदा वासस्तस्मिन्नायतने शुभे । सर्वेषामेव स्थानानामतिरम्यमतिप्रियम्

ໃນພື້ນທີ່ສັກສິດປຣາພາສິກະນັ້ນ ທີ່ເທວະດາ ແລະ ສິດທະທັງຫຼາຍມານະມັດສະການ, ການພັກອາໄສຂອງຂ້ອຍທີ່ນັ້ນຍ່ອມເຮັດໃຫ້ຂ້ອຍຊື່ນບານເສມອ—ໃນສະຖານສັກສິດອັນມົງຄຸນນັ້ນ ງາມຍິ່ງ ແລະເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງກວ່າທຸກສະຖານທີ່.

Verse 11

तत्र पाशुपता देवि मम ध्यानपरायणाः । मम पुत्रास्तु ते सर्वे ब्रह्मचर्येण संयुताः

ທີ່ນັ້ນ ໂອ ເທວີ, ພາສຸປະຕະທັງຫຼາຍ ມຸ່ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາສະມາທິເຖິງຂ້ອຍ. ພວກເຂົາທັງໝົດເປັນດັ່ງລູກຊາຍຂອງຂ້ອຍ ພ້ອມດ້ວຍວິໄນພຣະຫມະຈັນຍະ.

Verse 12

दान्ताः शांता जितक्रोधा ब्राह्मणास्ते तपस्विनः । तल्लिंगस्य प्रभावेन सिद्धिं ते परमां गताः

ພຣາຫມັນຜູ້ປະພຶດຕະປະສະວະເຫຼົ່ານັ້ນ ມີການຄວບຄຸມຕົນ ສະງົບ ແລະຊະນະຄວາມໂກດ. ໂດຍອານຸພາບຂອງລິງຄະນັ້ນ ພວກເຂົາໄດ້ບັນລຸສິດທິອັນສູງສຸດ.

Verse 13

तस्मात्तं पूजयेन्नित्यं क्षेत्रवासी द्विजोत्तमः

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ເປັນດວິຊະອຸດຕະມະ (ຜູ້ສູງສຸດໃນຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ) ຜູ້ອາໄສໃນເຂດສັກສິດນັ້ນ ຄວນບູຊາພຣະອົງເປັນປະຈຳທຸກມື້.

Verse 14

देव्युवाच । भगवन्देवदेवेश संसारार्णवतारक । प्रभासे तु महाक्षेत्रे त्वदीयव्रतचारिणाम्

ເທວີກ່າວວ່າ: ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ປະເສີດ, ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຜູ້ພາສັດທັງຫຼາຍຂ້າມທະເລແຫ່ງສັງສາຣ—ໃນປຣະພາສາ ມະຫາເຂດສັກສິດ ສໍາລັບຜູ້ຖືວຣະຕະຂອງພຣະອົງ…

Verse 15

स्थानं तेषां महत्पुण्यं योगं पाशुपतं तथा । कथयस्व प्रसादेन लिंगमाहात्म्यमुत्तमम्

ຂໍພຣະອົງເລົ່າໃຫ້ຟັງ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາ: ຖິ່ນພໍ່ມີບຸນອັນຍິ່ງຂອງເຂົາເຈົ້າ ແລະ ໂຍຄະປາຊຸປະຕະ; ພ້ອມທັງອະທິບາຍມະຫິມາອັນປະເສີດຂອງລິງຄະ.

Verse 16

किमादिनाम देवस्य कथं पूज्यो नरोत्तमैः । कथं पाशुपतास्तत्र सदेहाः स्वर्गमागताः

«ເປັນຫຍັງເທວະອົງນັ້ນຈຶ່ງໄດ້ຊື່ວ່າ ‘ອາດິ’? ບຸລຸດຜູ້ປະເສີດຄວນບູຊາພຣະອົງແນວໃດ? ແລະຜູ້ຖືປາຊຸປະຕະທີ່ນັ້ນ ໄດ້ເຖິງສະຫວັນພ້ອມກັບຮ່າງກາຍແນວໃດ?»

Verse 17

एतत्कथय देवेश दयां कृत्वा मम प्रभो

«ໂອ້ ເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ, ຂໍພຣະອົງເລົ່າເລື່ອງນີ້ໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງ—ດ້ວຍຄວາມເມດຕາ, ໂອ້ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»

Verse 18

ईश्वर उवाच । यस्त्वया पृछ्यते भद्रे योगः पाशुपतो महान् । तेषां चैव प्रभावो यस्तथा लिंगस्य सुव्रते

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ໂຍຄະປາຊຸປະຕະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ເຈົ້າຖາມນັ້ນ—ພ້ອມທັງອໍານາດບາຣະມີຂອງຜູ້ຖືພຣະວິນັຍເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະມະຫິມາຂອງລິງຄະ—ເຮົາຈະອະທິບາຍໃຫ້, ໂອ້ ຜູ້ຖືວຣະຕະອັນດີ»

Verse 19

अनादीशस्य देवस्य आदिनाम महाप्रभे । तस्मिंल्लिंगे तु ये देवि मदीयव्रतमाश्रिताः

ພຣະເທວະນັ້ນເປັນພຣະເຈົ້າຜູ້ບໍ່ມີຕົ້ນກໍ່, ແຕ່ຊົງມີນາມວ່າ «ອາດິ» (ຜູ້ທໍາອິດ), ໂອ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງຍິ່ງ. ແລະ ໂອ ເທວີ, ຜູ້ໃດທີ່ພຶ່ງພາວຣະຕະຂອງຂ້າ ຕໍ່ລິງຄະນັ້ນ…

Verse 20

चिरं नियोगं सुश्रोणि व्रतं पाशुपतं महत् । धारयंति यथोक्तं तु मम विस्मयकारकम् । तेषामनुग्रहार्थाय मम चित्तं प्रधावति

ໂອ ຜູ້ມີສະໂພກງາມ, ພວກເຂົາຖືຮັກສາວຣະຕະປາຊຸປະຕະອັນຍິ່ງໃຫຍ່ ດ້ວຍວິໄນອັນເຂັ້ມງວດ ເປັນເວລາຍາວນານ, ຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງ—ຈົນເຮັດໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພິສົດໃຈ. ເພື່ອປະທານພຣະກະລຸນາແກ່ພວກເຂົາ, ຈິດໃຈຂ້າພະເຈົ້າຮີບໄປຫາພວກເຂົາ.

Verse 21

सूत उवाच । हरस्य वचनं श्रुत्वा देवी विस्मयमागता । उवाच वचनं विप्राः सर्वलोकपतिं पतिम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງຮະຣະ, ເທວີກໍເກີດຄວາມພິສົດໃຈ. ແລ້ວ, ໂອ ພຣາຫມະນທັງຫຼາຍ, ນາງໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄໍາຕໍ່ພຣະສະມີຂອງນາງ, ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງທຸກໂລກ.

Verse 22

ममापि कौतुकं देव किमकार्षीत्ततो भवान् । तद्ब्रूहि मे महादेव यद्यहं तव वल्लभा

ຂ້າພະເຈົ້າກໍມີຄວາມຢາກຮູ້, ໂອ ພຣະເຈົ້າ—ໃນເວລານັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ເຮັດຫຍັງ ແລະ ເພາະຫຍັງ? ຂໍພຣະອົງຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັກຂອງພຣະອົງແທ້.

Verse 23

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा महादेवो जगाद ताम् । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि मम भक्तविचेष्टितम्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍາຂອງນາງ, ມະຫາເທວະກໍກ່າວກັບນາງວ່າ: “ຟັງເຖີດ ໂອ ເທວີ; ຂ້າພະເຈົ້າຈະເລົ່າໃຫ້ຟັງເຖິງການກະທໍາ ແລະ ຄວາມປະພຶດຂອງຜູ້ພັກດີຂອງຂ້າພະເຈົ້າ.”

Verse 24

दृष्ट्वा चैव तपोनिष्ठां तेषामाद्यः सुरेश्वरः । उवाच वचनं देवः प्रणतान्पार्श्वतः स्थितान्

ເມື່ອພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຜູ້ເປັນປະຖົມ ໄດ້ເຫັນຄວາມໝັ້ນຄົງໃນຕະປະຂອງເຂົາເຈົ້າ ຈຶ່ງກ່າວພຣະວາຈາແກ່ຜູ້ທີ່ຢືນຢູ່ໃກ້ ດ້ວຍການນ້ອມສະຫວາຍຫົວ।

Verse 25

ईश्वर उवाच । गच्छ शीघ्रं नन्दिकेश यत्र ते मम पुत्रकाः । चरंति च व्रतं घोरं मदीयं चातिदुष्करम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ໄປໃຫ້ໄວ ໂອ້ ນັນດິເກສະ! ໄປຫາບ່ອນທີ່ລູກຊາຍຂອງເຮົາ—ຜູ້ຢູ່ໃນການດູແລຂອງເຈົ້າ—ກຳລັງປະພຶດວຣະຕະອັນດຸຮ້າຍ ແລະຍາກຢິ່ງ ອັນເປັນວຣະຕະຂອງເຮົາ»។

Verse 26

तत्क्षेत्रस्य प्रभावेन भक्त्या च मम नित्यशः । तेन ते मुनयः सिद्धाः स्वशरीरेण सुव्रताः

ໂດຍອານຸພາບອັນແຮງກ້າຂອງສະຖານທີ່ສັກສິດນັ້ນ (ປຣະພາສະ) ແລະໂດຍພັກຕິຕໍ່ເຮົາຢ່າງສະເໝີ ບັນດາມຸນີຜູ້ຖືວຣະຕະດີນັ້ນ ໄດ້ສຳເລັດຄວາມສົມບູນ ໄດ້ຮັບສິດທິໃນກາຍຂອງຕົນເອງ।

Verse 27

तस्मान्मद्वचनान्नन्दिन्गच्छ प्राभासिकं शुभम् । आमन्त्रय त्वं तान्सर्वान्कैलासं शीघ्रमानय

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ້ ນັນດິນ, ຕາມພຣະວາຈາຂອງເຮົາ ໃຫ້ເຈົ້າໄປຍັງປຣາພາສະອັນເປັນມົງຄຸນ. ຈົ່ງເຊີນມຸນີທັງປວງນັ້ນ ແລະນຳເຂົາເຈົ້າມາກາຍລາສະໃຫ້ໄວ.

Verse 28

इदं पद्मं गृहाण त्वं सनालं कलिकोज्ज्वलम् । लिंगस्य मूर्ध्नि दत्त्वेदं पद्मनालमिहानय

ຈົ່ງຮັບເອົາດອກບົວນີ້ ພ້ອມກ້ານ ສະຫວ່າງໄສດ້ວຍຕາດອກອ່ອນ. ຈົ່ງນຳໄປວາງໄວ້ເທິງຍອດຂອງລິງຄະ ແລ້ວນຳກ້ານດອກບົວນັ້ນກັບມາທີ່ນີ້.

Verse 29

मुक्तस्तदा स वै नन्दी देवदेवेन शंभुना । कैलासनिलयात्तस्मात्प्रभासं क्षेत्रमागतः

ແລ້ວນັ້ນ ນັນດິ ຖືກພຣະຊຳພູ ຜູ້ເປັນເທວະເທວາ ສົ່ງໄປ; ອອກຈາກຖິ່ນພຳນັກຂອງພຣະສິວະເທິງເຂົາໄກລາສ ແລະມາຮອດພື້ນທີ່ສັກສິດ ປຣະພາສາ.

Verse 30

दृष्ट्वा चैव पुनर्लिङ्गं देवदेवस्य शूलिनः । दृष्ट्वा तांश्चैव योगीन्द्रान्परं विस्मयमागतः

ເມື່ອໄດ້ເຫັນອີກຄັ້ງ ລິງຄະຂອງພຣະຜູ້ຖືຕຣິສູນ ເທວະເທວາ, ແລະໄດ້ເຫັນບັນດາໂຍຄີອິນທຣາຜູ້ສູງສຸດ, ນັນດິກໍເກີດຄວາມພິສົດອັນລຶກຊຶ້ງ.

Verse 31

केचिद्ध्यानरतास्तत्र केचिद्योगं समाश्रिताः । केचिद्व्याख्यां प्रकुर्वन्ति विचारमपि चापरे

ບາງຄົນຢູ່ທີ່ນັ້ນຈົມຢູ່ໃນສະມາທິ; ບາງຄົນພຶງພາວິໄນໂຍຄະ. ບາງຄົນກໍກຳລັງອະທິບາຍສອນ, ແຕ່ອື່ນໆກໍພິຈາລະນາສືບຄົ້ນຢ່າງລະອຽດ.

Verse 32

कुर्वन्त्यन्ये लिंगपूजां प्रणामं च तथाऽपरे । प्रदक्षिणं प्रकुर्वन्ति साष्टांगं प्रणमन्ति च

ຄົນອື່ນໆກໍປະກອບພິທີບູຊາລິງຄະ; ບາງຄົນກໍຖວາຍນະມັດສະການ. ພວກເຂົາເດີນວຽນປະທັກສິນາ ແລະກໍກົ້ມກາບແບບສາດຕາງຄະ ດ້ວຍອະວະຍະແປດ.

Verse 33

केचित्स्तुतिं प्रकुर्वन्ति भावयज्ञैस्तथा परे । केचित्पूजां च कुर्वन्ति अहिंसाकुसुमैः शुभैः

ບາງຄົນຖວາຍບົດສັນລະເສີນ; ບາງຄົນປະກອບຍັດຍາພາຍໃນ ດ້ວຍພະວະແຫ່ງສັດທາ. ບາງຄົນຍັງບູຊາດ້ວຍ “ດອກໄມ້ແຫ່ງອະຫິງສາ” ອັນເປັນມົງຄຸນ—ຄືການກະທຳບໍ່ເບີດບຽນອັນບໍລິສຸດ.

Verse 34

भस्मस्नानं प्रकुर्वंति गण्डुकैः स्नापयन्ति च । एवं व्याकुलतां यातं तपस्विगणमण्डलम्

ເຂົາທັງຫຼາຍເຮັດການອາບນ້ຳດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ ແລະຍັງອາບລິງຄະດ້ວຍພາຊະນະນ້ຳອີກດ້ວຍ। ດັ່ງນັ້ນວົງຄະນະຕະປະສະວີຈຶ່ງຄຶກຄືນວຸ່ນວາຍຢ່າງແຮງກ້າ।

Verse 35

तत्तादृशमथालोक्य नन्दी विस्मयमागतः । चिन्तयामास मनसा सर्वं तेषां निरीक्ष्य च

ເມື່ອເຫັນພວກເຂົາປະພຶດເຊັ່ນນັ້ນ ນັນດີກໍເກີດຄວາມພິສົດປະຫລາດໃຈ. ພິຈາລະນາທຸກຢ່າງທີ່ເຂົາເຮັດ ແລ້ວຄິດໄຕ່ຕອງຢ່າງເລິກໃນໃຈ।

Verse 36

आगतोऽहमिमं देशं न कश्चिन्मां निरीक्षते । न केनचिदहं पृष्टोऽभ्यागतः कुत्र कस्य च

“ຂ້ອຍມາຮອດດິນແດນນີ້ແລ້ວ ແຕ່ບໍ່ມີໃຜແມ່ນແຕ່ເບິ່ງຂ້ອຍ. ບໍ່ມີໃຜຖາມເລີຍວ່າ ‘ເຈົ້າມາຈາກໃສ ແລະເປັນຂອງໃຜ?’”

Verse 37

अहंकारावृताः सर्वे न वदन्ति च मां क्वचित् । एवं मनसि संधाय लिंगपार्श्वमुपागतः

“ທຸກຄົນຖືກອະຫັງກາຣະປົກຄຸມ ແລະບໍ່ເວົ້າກັບຂ້ອຍເລີຍ. ຄິດເຊັ່ນນັ້ນໃນໃຈ ຂ້ອຍຈຶ່ງເຂົ້າໄປຍັງຂ້າງລິງຄະ.”

Verse 38

दत्तं लिंगस्य तत्पद्मनालं छित्त्वा तु नन्दिना । अर्चयित्वा तु तन्नन्दी लिंगं पाशुपतेश्वरम् । नालं गृहीत्वा यत्नेन ऋषीन्वचनमब्रवीत्

ນັນດີໄດ້ຕັດກ້ານດອກບົວທີ່ວາງໄວ້ເທິງລິງຄະອອກ. ແລ້ວນັນດີໄດ້ບູຊາລິງຄະນັ້ນ ຄືພາສຸປະເຕສະວະຣະ. ຈັບກ້ານນັ້ນຢ່າງລະມັດລະວັງ ແລ້ວເວົ້າຖ້ອຍຄຳຕໍ່ບັນດາລຶສີ.

Verse 39

नन्दिकेश्वर उवाच । शासनाद्देवदेवस्य भवतां पार्श्वमागतः । आज्ञापयति देवेशस्तपस्विगणमण्डलम्

ນັນດິເກສະວະ ກ່າວວ່າ: «ດ້ວຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະເທວະເທວະ ຂ້າພະເຈົ້າມາຮອດຕໍ່ໜ້າພວກທ່ານ. ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຊົງອອກພຣະບັນຊາແກ່ສະພາຂອງນັກຕະປະ»។

Verse 40

युष्माभिस्तत्र गन्तव्यं यत्र देवः सनातनः । युष्मान्सर्वान्समादाय गमिष्यामि भवालयम्

«ພວກທ່ານຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນ—ບ່ອນທີ່ພຣະເທວະຜູ້ນິລັນດອນປະທັບຢູ່. ຂ້າພະເຈົ້າຈະນຳພວກທ່ານທັງໝົດໄປສູ່ພຣະວິຫານຂອງພະພະວະ (ພຣະສິວະ)»។

Verse 41

उत्तिष्ठताशु गच्छामः कैलासं पर्वतोत्तमम् । तूष्णींभूतास्ततः सर्वे प्रोचुस्ते संज्ञया द्विजाः । गम्यतामग्रतो नन्दिन्पश्चादेष्यामहे वयम्

«ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນໄວໆ; ພວກເຮົາຈະໄປກາຍລາສ ພູເຂົາອັນສູງສຸດ»។ ແລ້ວບັນດາດວິຊະມຸນີທັງໝົດ ນິ່ງງຽບ ແລະກ່າວດ້ວຍສັນຍາເທົ່ານັ້ນ: «ໄປກ່ອນເຖີດ ໂອ້ ນັນດິນ; ພວກເຮົາຈະຕາມຫຼັງ»។

Verse 42

एवमुक्तस्तु मुनिभिर्नन्दी शीघ्रतरं गतः । कथयामास तत्सर्वं कुपितेनान्तरात्मना

ເມື່ອຖືກມຸນີທັງຫຼາຍກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນັນດິນກໍໄປໄວຍິ່ງກວ່າເກົ່າ. ດ້ວຍໃຈຂ້າງໃນທີ່ເຄືອງຄຽດ ລາວໄດ້ເລົ່າທຸກຢ່າງນັ້ນ (ແດ່ພຣະອົງ)។

Verse 43

नन्दिकेश्वर उवाच । देव तत्र गतोऽहं वै यत्र ते योगिनः स्थिताः । सन्तोषितो न चैवाहं केनचित्तत्र संस्थितः

ນັນດິເກສະວະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ້ ພຣະອົງ, ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປທີ່ນັ້ນແທ້—ບ່ອນທີ່ໂຍຄີຂອງພຣະອົງພັກຢູ່. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ພໍໃຈເລີຍ ກັບຜູ້ໃດໆທີ່ຢູ່ທີ່ນັ້ນ»។

Verse 44

न मां देव निरीक्षन्ते नालपंति कथंचन । पद्मं तत्र मया देव स्थापितं लिंग मूर्धनि

«ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ພວກເທວະບໍ່ແມ່ນແຕ່ຈະເບິ່ງຂ້າພະອົງ ແລະບໍ່ເວົ້າກັບຂ້າພະອົງໃນທາງໃດເລີຍ. ທີ່ນັ້ນ ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຂ້າພະອົງໄດ້ວາງດອກບົວໄວ້ເທິງຍອດລິງຄະ»

Verse 45

उक्तं देव मया तेषां योगीन्द्राणां महेश्वर । आज्ञप्ता देवदेवेन इहागच्छत मा चिरम्

«ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ໂອ ມະເຫສະວະຣະ! ຂ້າພະອົງໄດ້ກ່າວແກ່ພວກໂຍຄີຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງໂຍຄະວ່າ: ‘ພຣະເທວະເທວະໄດ້ມີພຣະບັນຊາ—ຈົ່ງມາທີ່ນີ້ໂດຍບໍ່ຊ້າ’»

Verse 46

एतच्छ्रुत्वा वचः स्वामिन्सर्वे तत्र महर्षयः । आगमिष्याम इति वै पृष्ठतो गच्छ मा चिरम्

«ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ມະຫາລິສີທັງຫມົດທີ່ນັ້ນກ່າວວ່າ: ‘ພວກເຮົາຈະມາໃນທັນທີ.’ ແລ້ວພວກເຂົາເພີ່ມອີກວ່າ: ‘ເຈົ້າໄປກ່ອນເຖີດ, ຢ່າຊ້າ.’»

Verse 47

इत्युक्ते तैस्तथा देव अहं शीघ्रमिहागतः । शृणु चेमं गृहाण त्वं यथेष्टं कुरु मे प्रभो

«ເມື່ອພວກເຂົາເວົ້າດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພະອົງກໍໄດ້ມາຮອດທີ່ນີ້ຢ່າງໄວ. ບັດນີ້ ຂໍພຣະອົງຈົ່ງຟັງ ແລະຮັບເອົານີ້; ຈົ່ງກະທໍາຕາມພຣະປະສົງ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ»

Verse 48

एकं मे संशयं देव च्छेत्तुमर्हसि सांप्रतम् । मया विना महादेव आगमिष्यंति ते कथम् । संशयो मे महादेव कथयस्व महेश्वर

«ມີຄວາມສົງໄສຢ່າງໜຶ່ງຂອງຂ້າພະອົງ ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍພຣະອົງຈົ່ງຕັດຂາດໃນບັດນີ້. ຖ້າບໍ່ມີຂ້າພະອົງ ໂອ ມະຫາເທວະ, ພວກເຂົາຈະມາຮອດໄດ້ແນວໃດ? ນີ້ແມ່ນຄວາມສົງໄສຂອງຂ້າພະອົງ—ຂໍຈົ່ງບອກຂ້າພະອົງ ໂອ ມະເຫສະວະຣະ»

Verse 49

ईश्वर उवाच । शृणु नंदिन्यथाश्चर्यं तेषां वै भावितात्मनाम् । न दृश्यन्त इमे सिद्धा मां मुक्त्वाऽन्यैः सुरैरपि

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ຟັງເຖີດ ໂອ້ ນັນດິນ, ຄວາມອັດສະຈັນຂອງຜູ້ຈິດວິນຍານທີ່ຝຶກຝົນຈົນສົມບູນ. ສິດທະເຫຼົ່ານີ້ ບໍ່ປາກົດໃຫ້ເທວະອື່ນເຫັນ ນອກຈາກຂ້າເທົ່ານັ້ນ.

Verse 50

मद्भावभावितास्ते वै योगं विंदंति शांकरम् । पश्यैतत्कौतुकं नंदिन्दर्शयामि तवाधुना

ເຂົາເຈົ້າຜູ້ຊຶມຊາບໃນສະພາວະຂອງເຮົາ ຍ່ອມບັນລຸໂຍຄະຂອງພຣະສັງກະຣະ. ເບິ່ງຄວາມອັດສະຈັນນີ້ເຖີດ ໂອ້ ນັນດິນ—ບັດນີ້ເຮົາຈະສະແດງໃຫ້ເຈົ້າເຫັນ.

Verse 51

आनीतं यत्त्वया नालं तस्मिन्नाले तु सूक्ष्मवत् । प्रविश्य चागताः सर्वे योगैश्वर्यबलेन च

ກ້ານອໍ້ທີ່ເຈົ້ານຳມານັ້ນ—ພວກເຂົາທັງໝົດເຂົ້າໄປໃນກ້ານນັ້ນດັ່ງຄົນລະອຽດຍິ່ງ ແລະມາຮອດດ້ວຍພະລັງແຫ່ງອິດທິລິດໂຍຄະ ແລະກຳລັງ.

Verse 52

एवमुक्तस्तदा नंदी विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अपश्यन्नालमध्यस्थान्महर्षीन्परमाणुवत्

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ນັນດີກໍຕື່ນຕະລຶງ ຕາເປີດກວ້າງ. ລາວເຫັນມະຫາຣິສີຢູ່ກາງກ້ານອໍ້ ດັ່ງອະນຸພາກນ້ອຍຍິ່ງ.

Verse 53

यथार्करश्मिमध्यस्था दृश्यन्ते परमाणवः । एवं तन्नालमध्यस्था दृश्यंत ऋषयः पृथक्

ດັ່ງອະນຸພາກນ້ອຍໆທີ່ເຫັນໄດ້ໃນກາງລຳແສງຕາເວັນ, ສັນໃດ ຣິສີທັງຫຼາຍກໍຖືກເຫັນຢູ່ກາງກ້ານອໍ້ນັ້ນ ແຕ່ລະອົງແຈ້ງຊັດຕ່າງກັນ ສັນນັ້ນ.

Verse 54

एवं दृष्ट्वा तदा नंदी विस्मयोत्फुल्ललोचनः । आश्चर्यं परमं गत्वा किञ्चिन्नेवाब्रवीत्पुनः

ເມື່ອນັ້ນ ນັນດີ ເຫັນດັ່ງນັ້ນ ຕາເປີດກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ; ເຂົ້າສູ່ຄວາມອັດສະຈັນສູງສຸດ ແລ້ວຈຶ່ງເວົ້າອີກ ແຕ່ເພີຍນ້ອຍໜ່ອຍ।

Verse 55

एवं तत्कौतुकं दृष्ट्वा देवी वचनमब्रवीत् । किं दृश्यते महादेव हृष्टः कस्मान्महेश्वर

ເມື່ອເທວີເຫັນອັດສະຈັນນັ້ນ ນາງຈຶ່ງກ່າວວ່າ: «ສິ່ງໃດກຳລັງເຫັນຢູ່ ໂອ ມະຫາເທວ? ເປັນຫຍັງພຣະອົງຈຶ່ງຍິນດີ ໂອ ມະເຫສະວະຣ?»

Verse 56

इत्युक्ते वचने देव्या प्रोवाचेदं महेश्वरः

ເມື່ອເທວີກ່າວດັ່ງນັ້ນ ມະເຫສະວະຣ ຈຶ່ງຕອບດ້ວຍຖ້ອຍຄຳນີ້।

Verse 57

ईश्वर उवाच । योगयुक्ता महात्मानो योगे पाशुपते स्थिताः । एते मां च समाराध्य प्रभासक्षेत्रवासिनम् । ईदृशीं सिद्धिमापन्नाः स्वच्छंदगतिचारिणः

ອີສະວະຣ ກ່າວວ່າ: «ມະຫາວິນຍານເຫຼົ່ານີ້ ຜູກພັນກັບໂຍຄະ ແລະຕັ້ງຢູ່ໃນ ປາຊຸປະຕະ-ໂຍຄະ. ເຂົາໄດ້ບູຊາຂ້າ ຜູ້ສະຖິດໃນ ປະພາສະ-ເຂດ ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ; ແລ້ວບັນລຸສິດທິອັນນີ້—ເຄື່ອນໄຫວໄດ້ອິດສະລະຕາມໃຈປາຖະໜາ»

Verse 58

इत्युक्तवति देवेश ऋषयस्ते महाप्रभाः । पद्मनालाद्विनिःसृत्य सर्वे वै योगमायया । प्रदक्षिणां प्रकुर्वंति देवं देव्या बहिष्कृतम्

ເມື່ອພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງກ່າວດັ່ງນັ້ນ ບັນດາລຶສີຜູ້ສະຫວ່າງໄສເຫຼົ່ານັ້ນ ກໍອອກມາຈາກກ້ານດອກບົວ ໂດຍອຳນາດໂຍຄະ-ມາຍາ; ແລ້ວທຸກອົງເລີ່ມເຮັດປະທັກສິນາ ອ້ອມອົງເທວະ ໃນຂະນະທີ່ເທວີຖືກປິດບັງຈາກພວກເຂົາ।

Verse 59

देव्युवाच । किमर्थं मां न पश्यंति दुराचारा इमे द्विजाः । विस्मयोऽयं महादेव कथयस्व प्रसादतः

ເທວີກ່າວວ່າ: «ເປັນຫຍັງພວກທະວິຊະຜູ້ປະພຶດຊົ່ວເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ເຫັນຂ້າ? ນີ້ແມ່ນຄວາມອັດສະຈັນ ໂອ ມະຫາເທວະ—ຂໍຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຟັງດ້ວຍພຣະເມດຕາ»។

Verse 60

ईश्वर उवाच । प्रकृतित्वान्न पश्यंति सिद्धा ह्येते महातपाः । एवमुक्ता तु गिरिजा देवेदेवेन शूलिना

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຢູ່ໃນຮູບທໍາມະຊາດ (ປະກົດ) ຂອງເຈົ້າ ພວກເຂົາຈຶ່ງບໍ່ເຫັນ; ເພາະນັກຕະປະສະຍາຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນສິດທະ»។ ເມື່ອກ່າວແລ້ວ ພຣະເທວະເທວະ ຜູ້ຖືຕຣິສູນ ໄດ້ກ່າວກັບກິຣິຈາ.

Verse 61

चुकोप तेषां सुश्रोणी शशाप क्रोधितानना । स्त्रीलौल्येन दुराचारा नाशमेष्यथ गर्विणः

ແລ້ວນາງເທວີຜູ້ມີສະໂພກງາມກໍໂກດພວກເຂົາ; ໃບໜ້າເຜົາໄໝ້ດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະສາບແຊ່ງວ່າ: «ເພາະຫຼົງໃນກາມຕໍ່ສະຕຣີ, ພວກເຈົ້າຜູ້ປະພຶດຊົ່ວ ແລະຫຍິ່ງຍະໂສ ຈະເຖິງຄວາມພິນາດ»។

Verse 62

राजप्रतिग्रहासक्ता वृत्त्या देवार्चने रताः । भविष्यथ कलौ प्राप्ते लिंगद्रव्योपजीविनः

«ພວກເຈົ້າຈະຕິດໃນການຮັບຂອງກຳນັນຈາກກະສັດ ແລະເຮັດການບູຊາເທວະເປັນອາຊີບຫາກິນ; ເມື່ອກາລີຍຸກມາເຖິງ ພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ດຳລົງຊີວິດດ້ວຍຊັບສິນຂອງລິງຄະ (ຊັບວັດ)»।

Verse 63

वेश्यासक्ताश्च संभ्रांता सर्वलोकबहिष्कृताः । देवद्रव्यविनाशाय भविष्यथ कलौ युगे

«ພວກເຈົ້າຈະຕິດໃນນາງໂສເພນີ ແລະຫຼົງທາງຄຸນທຳ; ຖືກຜູ້ຄົນທົ່ວໂລກຂັບໄລ່. ໃນກາລີຍຸກ ພວກເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ນຳໄປສູ່ຄວາມພິນາດຂອງຊັບສິນອັນສັກສິດ»។

Verse 64

इति दत्ते तदा शाप ऋषीणां च महात्मनाम् । गौरीं प्रसादयामासुस्ते च सर्वे सुरेश्वराः

ເມື່ອຄຳສາບນັ້ນຖືກປະກາດໃສ່ບັນດາ຤ິສີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່ ບັນດາເທວະເຈົ້າທັງປວງກໍໄດ້ອ້ອນວອນເພື່ອໃຫ້ ພຣະເທວີ ກໍຣີ ພໍໃຈ।

Verse 65

देवदेवस्य वचनात्प्रसन्ना साऽभवत्पुनः । नालं देवोऽपि संगृह्य दक्षिणाशां समाक्षिपत्

ດ້ວຍພຣະວາຈາຂອງ “ເທວະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ” ນາງກໍກັບມາເມດຕາອີກຄັ້ງ। ແລ້ວເທວະນັ້ນກໍຈັບກ້ານດອກບົວ ແລະໂຍນໄປທາງທິດໃຕ້।

Verse 66

पतितं तच्च वै नालं प्रभासक्षेत्रमध्यतः । तदेव लिंगं संजातं महानालेति विश्रुतम्

ກ້ານນາລະນັ້ນຕົກລົງກາງພຣະສະຖານສັກສິດປຣະພາສະ। ຈາກນັ້ນເກີດເປັນລິງຄະ ມີນາມລືຊາວ່າ “ມະຫານາລະ”。

Verse 67

कलौ युगे च संप्राप्ते तद्ध्रुवेश्वरसंज्ञितम् । संस्थितं चोत्तरेशाने तस्मात्पाशुपतेश्वरात्

ເມື່ອຍຸກກະລິມາຮອດ ລິງຄະນັ້ນຖືກເອີ້ນວ່າ “ທຣຸເວສະວະຣະ” ແລະປະທັບຢູ່ທາງທິດອີສານ ຈາກ “ປາຊຸປະເຕສະວະຣະ”。

Verse 68

पुराऽनादीशनामेति पश्चात्पाशुपतेश्वरः । प्रभासे तु महाक्षेत्रे स्थितः पातकनाशनः

ໃນການເກົ່າແກ່ ພຣະອົງມີນາມວ່າ “ອະນາດີອີຊະ” ແລ້ວພາຍຫຼັງເອີ້ນວ່າ “ປາຊຸປະເຕສະວະຣະ”。 ໃນປຣະພາສະ ມະຫາເຂດສັກສິດ ພຣະອົງປະທັບເປັນຜູ້ທຳລາຍບາບ।

Verse 69

इदं स्थानं परं श्रेष्ठं मम व्रतनिषेवणम् । इदं लिंगं परं ब्रह्म अनादीशेति संज्ञितम्

ສະຖານທີ່ນີ້ເປັນທີ່ສູງສຸດ ແລະປະເສີດຍິ່ງ—ທີ່ນີ້ຄໍາປະຕິຍານ (ວຣະຕະ) ຂອງຂ້ອຍຖືກປະຕິບັດຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ລິງຄະນີ້ແມ່ນພຣະພຣະຫມັນສູງສຸດ ຮູ້ຈັກໃນນາມ “ອະນາດີອີຊະ”.

Verse 70

अत्र सिद्धिश्च मुक्तिश्च ब्राह्मणानां न संशयः । अनेनैव शरीरेण षड्भिर्मासस्तु सिद्ध्यति

ທີ່ນີ້ ສໍາລັບພຣາຫມັນ ທັງສິດທິ (ຄວາມສໍາເລັດ) ແລະ ມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ) ແນ່ນອນ ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ. ແທ້ຈິງ ດ້ວຍຮ່າງກາຍນີ້ເອງ ການສໍາເລັດຈະບັງເກີດໃນຫົກເດືອນ.

Verse 71

संसारस्य विमोक्षार्थमिदं लिंगं तु दृश्यताम् । दुर्लभं सर्वलोकानामिदं मोक्षप्रदं परम् । इदं पाशुपतं ज्ञानमस्मिंल्लिंगे प्रतिष्ठितम्

ເພື່ອຫຼຸດພົ້ນຈາກພັນທະແຫ່ງສັງສານ ຂໍໃຫ້ໄດ້ເບິ່ງລິງຄະນີ້. ມັນຫາຍາກສໍາລັບສັດທັງປວງ ແລະເປັນອັນສູງສຸດ—ຜູ້ປະທານມຸກຕິ. ຄວາມຮູ້ປາຊຸປະຕະ (Pāśupata) ຖືກສະຖາປະນາຢູ່ໃນລິງຄະນີ້ເອງ.

Verse 72

यश्चैनं पूजयेद्भक्त्या माघे मासि निरंतरम् । सर्वेषां वै क्रतूनां च दानानां लभते फलम्

ຜູ້ໃດບູຊາພຣະອົງດ້ວຍສັດທາ ຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນເດືອນມາຄະ (Māgha) ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງພິທີບູຊາ (ກຣະຕູ) ທັງປວງ ແລະທານທັງປວງ.

Verse 73

हिरण्यं तत्र दातव्यं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

ຜູ້ປາດຖະນາຜົນຢ່າງເຕັມທີ່ຂອງການຈາລິກຈອນ (ຢາຕຣາ) ຄວນຖວາຍຄໍາ (ທອງ) ເປັນທານຢູ່ທີ່ນັ້ນ.

Verse 74

इत्येतत्कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । पशुपाशविमोक्षार्थं सम्यक्पाशुपतेश्वरम्

ດັ່ງນີ້ແລ້ວ ໂອ ເທວີ, ມະຫາອານຸພາບອັນທຳລາຍບາບນີ້ ໄດ້ຖືກກ່າວແລ້ວ—ກ່ຽວກັບ ປາຊຸປະເຕສະວະຣະ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ ເພື່ອປົດປ່ອຍສັດທັງຫຼາຍຈາກພັນທະແຫ່ງພາຊະ (ຄວາມຜູກມັດ).

Verse 75

चतुर्णामपि वर्णानां पूज्यो ब्राह्मण उच्यते । तस्य चैवाधिकारोऽस्ति चास्मिन्पाशुपतेश्वरे

ໃນບັນດາວັນນະທັງສີ່ ພຣາຫມະນະ ຖືກປະກາດວ່າເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການນະມັດສະການ; ແລະເຂົາຍ່ອມມີອຳນາດສິດ (ອະທິກາຣະ) ໃນການບູຊາ ປາຊຸປະເຕສະວະຣະ ນີ້.

Verse 76

यद्देवतानां प्रथमं पवित्रं विश्वव्रतं पाशुपतं बभूव । अयं पन्था नैष्ठिको वै मयोक्तो येन देवा यांति भुवनानि विश्वा

ພາຊຸປະຕະວຣະຕະ ອັນເປັນການຊຳລະທີ່ສູງສຸດໃນບັນດາເທວະ ແລະເປັນວຣະຕະສາກົນ—ນີ້ແມ່ນເສັ້ນທາງອັນໝັ້ນຄົງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ກ່າວ. ໂດຍເສັ້ນທາງນີ້ ເທວະທັງຫຼາຍບັນລຸໂລກທັງປວງ.

Verse 77

सुरां पीत्वा गुरुदारांश्च गत्वा स्तेयं कृत्वा ब्राह्मणं चापि हत्वा । भस्मच्छन्नो भस्मशय्याशयानो रुद्राध्यायी मुच्यते पातकेभ्यः

ແມ່ນແຕ່ໄດ້ດື່ມເຫຼົ້າ, ໄດ້ເຂົ້າໃກ້ພັນລະຍາຂອງຄູອາຈານ, ໄດ້ລັກຂະໂມຍ, ຫຼືແມ່ນແຕ່ຂ້າພຣາຫມະນະ—ຜູ້ທີ່ຖືກປົກຄຸມດ້ວຍຂີ້ເຖົ່າສັກສິດ, ນອນເທິງທີ່ນອນຂີ້ເຖົ່າ, ແລະສະດຸດສະດອນ/ສຶກສາ ຣຸດຣະ ຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ.

Verse 78

अग्निरित्यादिना भस्म गृहीत्वांगानि संस्पृशेत् । गृह्णीयात्संयते चाग्नौ भस्म तद्गृहवासिनाम्

ໃຊ້ຂີ້ເຖົ່າພ້ອມມົນຕຣາທີ່ເລີ່ມດ້ວຍ «ອັກນິ…» ແລ້ວໃຫ້ສຳຜັດອະໄວຍະວະທັງຫຼາຍ. ແລະຈາກໄຟສັກສິດທີ່ຖືກຮັກສາຢ່າງດີ ຄວນເອົາຂີ້ເຖົ່ານັ້ນໄວ້ໃຫ້ຜູ້ຢູ່ໃນເຮືອນ.

Verse 79

अग्निरिति भस्म वायुरिति भस्म जलमिति भस्म स्थलमिति भस्म सर्वं ह वा इदं भस्माभवत् । एतानि चक्षूंषि नादीक्षितः संस्पृशेत्

“ອັກນິແມ່ນຂີ້ເຖົ່າ; ວາຍຸແມ່ນຂີ້ເຖົ່າ; ນ້ຳແມ່ນຂີ້ເຖົ່າ; ແຜ່ນດິນແມ່ນຂີ້ເຖົ່າ—ແທ້ຈິງແລ້ວ ທຸກສິ່ງກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ.” ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ແມ່ນ “ດວງຕາ” (ມົນຕຣາ/ປັນຍາທິບ); ຜູ້ບໍ່ໄດ້ຮັບດິກສາ ບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງ ຫຼືນຳໃຊ້.

Verse 80

ब्राह्मणैश्च समादेयं न तु शूद्रैः कदाचन । नाधिकारोऽस्ति शूद्रस्य व्रते पाशुपते सदा

ວຣະຕະນີ້ຄວນໃຫ້ພຣາຫມັນຮັບໄປປະຕິບັດ ແຕ່ບໍ່ໃຫ້ຊູດຣະເຮັດເດັດຂາດ. ຊູດຣະບໍ່ມີສິດໃນວຣະຕະປາຊຸປະຕະ (Pāśupata) ໃນເວລາໃດໆ.

Verse 81

ब्राह्मणेष्वधिकारोऽस्ति व्रते पाशुपते शुभे । ब्राह्मणीं तनुमास्थाय संभवामि युगेयुगे

ສິດໃນວຣະຕະປາຊຸປະຕະ (Pāśupata) ອັນເປັນມົງຄຸນ ມີແຕ່ໃນພຣາຫມັນ. ໂດຍສວມຮ່າງເປັນກາຍຂອງນາງພຣາຫມັນ ຂ້ອຍປາກົດຂຶ້ນ ຢູ່ທຸກຍຸກທຸກສະໄໝ.

Verse 82

चण्डालवेश्मन्यथ वा स्मशाने राज्ञश्च मार्गेश्वथ वर्त्ममध्ये । करीषमध्ये निःसृता नराधमाः शैवं पदं यांति न संशयोऽत्र

ຈະຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຈັນດາລາ ຫຼືໃນປ່າຊ້າ/ສະຖານທີ່ເຜົາສົບ ຫຼືຕາມຖະໜົນຂອງພະຣາຊາ ຫຼືກາງທາງໃຫຍ່—ແມ່ນແຕ່ຈະເປັນຄົນຕ່ຳຊ້າ ດັ່ງອອກມາຈາກກອງຂີ້ສັດ—ພວກເຂົາກໍບັນລຸສະຖານະແຫ່ງພຣະສິວະ (Śaiva); ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສໃນນີ້.

Verse 130

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशी तिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पाशुपतेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरशततमोध्यायः

ດັ່ງນີ້ ຈົບລົງແລ້ວ ບົດທີ 130 ຊື່ “ການພັນລະນາມະຫິມາຂອງປາຊຸປະເຕສະວະຣະ (Pāśupateśvara)” ໃນພາກທຳອິດ “ປຣະພາສະ-ກະເຊດຣະ ມາຫາຕມະຍະ” ພາຍໃນ ປຣະພາສະຂັນດະ ຂອງ ສະກັນດະ ມະຫາປຸຣານະ ອັນເຄົາລົບ, ໃນ ເອກາຊີຕິ-ສາຫັດສຣີ ສັມຫິຕາ.