Adhyaya 34

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । कृष्णतीर्थं ततो गच्छेत्कृष्णस्य दयितं सदा । यत्र सन्निहितो नित्यं स्वयं विष्णुर्महीपते । ययातिरुवाच । कृष्णतीर्थं कथं तत्र जातं ब्राह्मणसत्तम । कस्मिन्काले मुने ब्रूहि सर्वं विस्तरतो मम

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: «ແລ້ວຄວນໄປຍັງ ກຣິສນະຕີຣຖະ ອັນເປັນທີ່ຮັກຍິ່ງຂອງພຣະກຣິສນະເສມອ. ທີ່ນັ້ນ ພຣະວິສນຸ ດ້ວຍພຣະອົງເອງ ປະທັບຢູ່ນິລັນດອນ, ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ»។ ຍະຍາຕິ ຖາມວ່າ: «ກຣິສນະຕີຣຖະ ເກີດຂຶ້ນທີ່ນັ້ນແນວໃດ, ໂອ ພຣາຫມະນະຜູ້ປະເສີດ? ຂໍພຣະມຸນີບອກວ່າ ເກີດໃນການໃດ—ຈົ່ງອະທິບາຍໃຫ້ລະອຽດແກ່ຂ້າ»។

Verse 3

पुलस्त्य उवाच । तस्मिन्नेकार्णवे घोरे नष्टे स्थावरजंगमे । चंद्रार्कपवने नष्टे ज्योतिषि प्रलयं गते

ພຸລັດສະຕະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອມະຫາສະມຸດອັນດຽວອັນນ່າຢ້ານກົວ (ແຫ່ງການລະລາຍ) ປົກຄຸມທົ່ວ, ເມື່ອສັດທັງຫມົດທີ່ຢູ່ນິ່ງແລະເຄື່ອນໄຫວພິນາດ, ເມື່ອຈັນທຣາ ສຸຣິຍະ ແລະລົມຫາຍໄປ, ເມື່ອແມ່ນແຕ່ດວງດາວທັງຫມົດກໍເຂົ້າສູ່ພຣະລະຍະ—»

Verse 4

ततो युगसहस्रांते विबुद्धः कमलासनः । एकाकी चिंतयामास कथं सृष्टिर्भवेदिति

ແລ້ວໃນທ້າຍແຫ່ງພັນຍຸກ, ພຣະອົງຜູ້ປະທັບເທິງດອກບົວ (ພຣະພຣະຫມາ) ກໍຕື່ນຮູ້. ຢູ່ຜູ້ດຽວ ພຣະອົງຄິດຕອບຕົນວ່າ: «ການສ້າງສັນຈະເກີດຂຶ້ນແນວໃດ?»

Verse 5

भ्रमंश्चापि चतुर्वक्त्रो यावत्पश्यति दूरतः । चतुर्भुजं विशालाक्षं पुरुषं पुरतः स्थितम्

ແລະເມື່ອພຣະອົງຜູ້ມີສີ່ພຣະພັກ (ພຣະພຣະຫມາ) ເດີນວົນໄປ, ພຣະອົງເຫັນແຕ່ໄກ ບຸຣຸສະອັນສັກສິດ ມີສີ່ພຣະຫັດ ດວງຕາກວ້າງໃຫຍ່ ຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າພຣະອົງ.

Verse 6

तं चोवाच चतुर्वक्त्रः कस्त्वं केन विनिर्मितः । किमर्थमिह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

ພຣະອົງຜູ້ມີສີ່ພຣະພັກ ຈຶ່ງກ່າວຖາມພຣະອົງນັ້ນວ່າ: «ເຈົ້າແມ່ນໃຜ? ໃຜເປັນຜູ້ສ້າງເຈົ້າ? ເຈົ້າມາທີ່ນີ້ເພື່ອຫຍັງ? ຈົ່ງເວົ້າທຸກຢ່າງໃຫ້ລະອຽດ»

Verse 7

तमुवाचाथ गोविंदः प्रहसञ्छ्लक्ष्णया गिरा

ແລ້ວພຣະໂກວິນດະ ໄດ້ຕັດກັບເຂົາ ດ້ວຍຮອຍຍິ້ມ ແລະຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນ।

Verse 8

अहमाद्यः पुमानेको मया सृष्टो भवानपि । स्रष्टुमिच्छामि भूयोऽपि भूतग्रामं चतुर्विधम्

«ເຮົາແມ່ນປຸຣຸສະດັ້ງເດີມ ແຕ່ຜູ້ດຽວ. ເຈົ້າເອງກໍຖືກເຮົາສ້າງ. ແລະເຮົາປາດຖະໜາຈະສ້າງອີກຄັ້ງ ຝູງສັດທັງສີ່ປະເພດ»।

Verse 9

पुलस्त्य उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा क्रुद्धो देवः पितामहः । अब्रवीत्परुषं वाक्यं भर्त्सयंश्च पुनःपुनः

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣະຫມາ) ໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄໍານັ້ນ ກໍໂກດຂຶ້ນ. ພຣະອົງໄດ້ຕັດຄໍາຮຸນແຮງ ຕໍ່ວ່າເຂົາຊ້ໍາໆ.

Verse 10

सृष्टस्त्वं हि मया मूढ प्रथमोऽहमसंशयम् । त्वादृशानां सहस्राणि करिष्येऽहमसंशयम्

«ເຈົ້າຄົນໂງ່! ເຈົ້າຖືກເຮົາສ້າງ. ເຮົາແມ່ນຜູ້ທໍາອິດ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ເຮົາຈະສ້າງຜູ້ເຫມືອນເຈົ້າເປັນພັນໆ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ!»

Verse 11

एवं विवदमानौ तौ मिथो राजन्महाद्युती । स्पर्धया रोषताम्राक्षौ युयुधाते परस्परम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ພຣະຣາຊາ, ເມື່ອທັງສອງໂຕ້ຖຽງກັນໄປມາ, ຜູ້ສະຫວ່າງໄສທັງສອງນັ້ນ—ດວງຕາແດງດ້ວຍໂທສະເນື່ອງຈາກການແຂ່ງຂັນ—ໄດ້ຕໍ່ສູ້ກັນ.

Verse 12

मुष्टिभिर्बाहुभिश्चैव नखैर्दंतैर्विकर्षणैः । एवं वर्षसहस्रं तु तयोर्युद्धमवर्त्तत

ດ້ວຍກຳປັ້ນແລະແຂນ, ດ້ວຍເລັບແລະແຂ້ວ, ດຶງສີກັນໄປມາ—ດັ່ງນັ້ນການຮົບຂອງທັງສອງດຳເນີນຢູ່ຈົນຄົບພັນປີ।

Verse 13

ततो वर्षसहस्रांते तयोर्मध्ये नृपोत्तम । प्रादुर्भूतं महालिंगं दिव्यं तेजोमयं शुभम्

ແລ້ວເມື່ອຄົບພັນປີ, ໂອ ພະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ, ລະຫວ່າງທັງສອງນັ້ນ ໄດ້ປາກົດຂຶ້ນລິງຄະອັນໃຫຍ່—ເທວະ, ເປັນປະກາຍທິບ, ເປັນມງຄົງ।

Verse 14

एतस्मिन्नेव काले तु वागुवाचाशरीरिणी । युद्धाद्ब्रह्मन्निवर्तस्व त्वं च विष्णो ममाज्ञया

ໃນເວລານັ້ນເອງ ມີສຽງບໍ່ມີຮ່າງກາຍເວົ້າຂຶ້ນວ່າ: “ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ຈົ່ງຖອນອອກຈາກການຮົບນີ້; ແລະເຈົ້າດ້ວຍ ໂອ ພຣະວິສນຸ—ຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ຈົ່ງຢຸດ.”

Verse 15

एतन्माहेश्वरं लिंगं योऽस्य चांते गमिष्यति । स ज्येष्ठः स विभुः कर्त्ता युवयोर्नात्र संशयः

“ນີ້ແມ່ນລິງຄະຂອງພຣະມາເຫສວະ. ຜູ້ໃດຈະໄປຮອດປາຍສຸດຂອງມັນ—ຜູ້ນັ້ນແມ່ນຜູ້ເຖົ້າກວ່າ, ແມ່ນອົງພຣະເຈົ້າຜູ້ຄອບຄຸມທົ່ວ, ແມ່ນຜູ້ກະທຳແທ້ ໃນບັນດາພວກເຈົ້າສອງ; ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ.”

Verse 16

अधोभागं व्रजत्वेक एकश्चोर्द्ध्वं ममाज्ञया । तच्छ्रुत्वा सत्वरो ब्रह्मा व्योममार्गं समाश्रितः

“ຕາມຄຳສັ່ງຂອງເຮົາ ໃຫ້ຄົນໜຶ່ງໄປສູ່ສ່ວນລຸ່ມ, ອີກຄົນໜຶ່ງໄປສູ່ສ່ວນເທິງ.” ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາກໍຮີບເຮັ່ງ ອາໄສເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ।

Verse 17

विदार्य वसुधां कृष्णोऽप्यधस्तात्सत्वरं गतः । स भित्त्वा सप्तपातालानधो यावत्प्रयाति च । तावत्कालाग्निरुद्रस्तु दृष्टस्तेन महात्मना

ພຣະກຣິດສະນະ (ວິສນຸ) ຜ່າແຜ່ນດິນ ແລ້ວຮີບຮ້ອນລົງໄປຂ້າງລຸ່ມ. ພຣະອົງທະລຸຜ່ານປາຕານ 7 ຊັ້ນ ລົງໄປເທົ່າທີ່ໄປໄດ້; ທີ່ນັ້ນມະຫາອາດມານັ້ນໄດ້ເຫັນ ກາລາກນິຣຸດຣະ.

Verse 18

गंतुमिच्छंस्ततोऽधस्ताद्यावद्वेगं करोति सः । तावत्तस्यार्चिभिर्दग्धः कृष्णत्वं समपद्यत

ພຣະອົງປາດຖະນາຈະລົງຕໍ່ໄປອີກ ແລະເຮັດຄວາມໄວສຸດກຳລັງ. ແຕ່ເມື່ອຖືກເປວໄຟຂອງທ່ານນັ້ນເຜົາ ພຣະອົງກໍເກີດເປັນສີດຳ (ກຣິດສະນະວັນນະ).

Verse 19

ततो मूर्छाभिसंतप्तो दह्यमानोऽद्भुताग्निना । निवर्त्य सहसा विष्णुर्वैलक्ष्यं परमं गतः

ຕໍ່ມາ ວິສນຸຖືກຄວາມຮ້ອນທຳໃຫ້ມືດມົນ ແລະກຳລັງຖືກເຜົາໂດຍໄຟອັນອັດສະຈັນນັ້ນ. ພຣະອົງຈຶ່ງຫັນກັບທັນທີ ດ້ວຍຄວາມອັບອາຍຢ່າງລຶກຊຶ້ງ.

Verse 20

तथा लिंगं समासाद्य भक्त्या पूजा कृता ततः । वेदोक्तैः परमैः सूक्ष्मैः स्तुतिं चक्रे महीपते

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະອົງເຂົ້າໄປໃກ້ລິງຄະ ແລະບູຊາດ້ວຍພັກຕິ. ແລ້ວພຣະອົງກໍກ່າວສັນລະເສີນດ້ວຍບົດສັນລະເສີນອັນສູງສຸດ ແລະລະອຽດລຶກ ຕາມທີ່ວິດາສອນ, ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ.

Verse 21

ब्रह्माऽपि व्योममार्गेण गतो हंसविमानतः । दिव्यं वर्षसहस्रं तु तस्यांतं नाभ्यपद्यत

ພຣະພຣະຫມາກໍໄດ້ໄປຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ ຂຶ້ນຂີ່ວິມານຫົງສາ. ແຕ່ແມ່ນກະທັ້ງຜ່ານໄປພັນປີທິບ ກໍຍັງບໍ່ອາດຮອດຂອບເຂດຂອງມັນໄດ້.

Verse 22

ततो वर्षसहस्रांते केतकीं सोऽप्यपश्यत । आयांतीं व्योममार्गेण तया पृष्टश्चतुर्मुखः

ແລ້ວເມື່ອຄົບພັນປີນັ້ນ ທ່ານໄດ້ເຫັນດອກເກຕະກີ ກຳລັງມາຕາມເສັ້ນທາງແຫ່ງຟ້າ; ແລະພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ຖືກນາງຖາມໄຖ່.

Verse 23

क्व त्वया गम्यते ब्रह्मन्निरालंबे महापथि । शून्ये तत्त्वं समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि मे

«ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ເຈົ້າກຳລັງໄປໃສ ໃນມະຫາທາງອັນໃຫຍ່ ທີ່ບໍ່ມີທີ່ພຶ່ງ? ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງແຫ່ງຄວາມວ່າງເປົ່ານີ້ໃຫ້ຂ້ອຍ, ເພາະຄວາມຢາກຮູ້ຂອງຂ້ອຍໃຫຍ່ຫຼາຍ»।

Verse 24

ब्रह्मोवाच । मम स्पर्धा समुत्पन्ना विष्णुना सह शोभने । लिंगस्यास्य हि पर्यंतं यो लभिष्यति चावयोः

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: «ໂອ ຜູ້ງາມ, ຄວາມແຂ່ງຂັນເກີດຂຶ້ນລະຫວ່າງຂ້ອຍແລະພຣະວິສະນຸ; ຜູ້ໃດໃນພວກເຮົາສອງຈະພົບຂອບເຂດຂອງລິງຄະນີ້—ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ»។

Verse 25

स ज्यायानितरो हीनो ह्येतदुक्तं पिनाकिना । प्रस्थितोऽहं ततश्चोर्द्ध्वमधोमार्गं गतो हरिः

«ຜູ້ໜຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າ ອີກຜູ້ໜຶ່ງນ້ອຍກວ່າ»—ດັ່ງນີ້ພຣະສິວະ ຜູ້ຖືຄັນທະນູ (ປິນາກິ) ໄດ້ປະກາດ. ແລ້ວຂ້ອຍອອກເດີນທາງຂຶ້ນເທິງ, ແຕ່ຮະຣິ (ວິສະນຸ) ໄປຕາມທາງລົງລຸ່ມ.

Verse 26

लब्ध्वा लिंगस्य पर्यंतं यास्यामि क्षितिमंडले । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तत्पुष्पमभ्यभाषत

«ເມື່ອຂ້ອຍພົບຂອບເຂດຂອງລິງຄະນີ້ ຂ້ອຍຈະກັບໄປສູ່ວົງມົນຂອງແຜ່ນດິນ»। ເມື່ອດອກໄມ້ນັ້ນໄດ້ຍິນຄຳຂອງທ່ານ ນາງຈຶ່ງເວົ້າກັບທ່ານ.

Verse 27

व्यर्थश्रमोऽसि लोकेश नांतो लिंगस्य विद्यते । चतुर्युगसहस्राणां कोटिरेका पितामह

ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງໂລກທັງປວງ, ຄວາມພາກພຽນຂອງທ່ານເປັນຫຍັງບໍ່ໄດ້; ລິງຄະບໍ່ມີທ້າຍ. ແມ່ນແຕ່ຜ່ານໄປໜຶ່ງໂກຕິ ແລະ ໜຶ່ງພັນຮອບຂອງຈະຕຸຣຍຸກ, ໂອ ພິຕາມະຫາ, ກໍບໍ່ອາດຮອດຂອບເຂດນັ້ນໄດ້.

Verse 28

लिंगमूर्ध्नः पतंत्या मे कालो जातो महाद्युते । तथापि क्षिति पृष्ठं तु न प्राप्तास्मि कथंचन

ໂອ ຜູ້ສ່ອງສະຫວ່າງຢ່າງຍິ່ງ, ເມື່ອຂ້ອຍຕົກລົງຈາກຍອດຂອງລິງຄະ ເວລາອັນຍາວນານໄດ້ຜ່ານໄປສໍາລັບຂ້ອຍ; ແຕ່ເຖິງຢ່າງນັ້ນ ຂ້ອຍກໍບໍ່ໄດ້ຮອດຜິວໜ້າແຜ່ນດິນເລີຍ.

Verse 29

यावत्कालेन हंसस्ते योजनं संप्रगच्छति । तावत्कालेन गच्छामि योजनानामहं शतम्

ໃນເວລາທີ່ຫົງສາຂອງທ່ານໄປໄດ້ໜຶ່ງໂຍຊະນະ, ໃນເວລາດຽວກັນນັ້ນ ຂ້ອຍໄປໄດ້ໜຶ່ງຮ້ອຍໂຍຊະນະ.

Verse 30

तस्मान्निवर्तनं युक्तं मम वाक्येन ते विभो । दर्शयित्वा च मां विष्णोर्ज्येष्ठत्वं व्रज सांप्रतम्

ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ຜູ້ມີລິດອໍານາດ, ການຫັນກັບຕາມຄໍາຂອງຂ້ອຍແມ່ນສົມຄວນ. ແລະຈົ່ງນໍາຂ້ອຍໄປເປັນພະຍານ, ແລ້ວໄປບັດນີ້ເພື່ອປະກາດຄວາມເປັນຜູ້ໃຫຍ່ເໜືອພຣະວິດສະນຸ.

Verse 31

ततो हृष्टमना भूत्वा गृहीत्वा तां चतुर्मुखः । पुनर्वर्षसहस्रांते भूमिपृष्ठमुपागतः । दर्शयामास तां विष्णोरेषा लिंगस्य मूर्धतः

ແລ້ວຈາກນັ້ນ ພຣະພຣະຫມາຜູ້ມີສີ່ໜ້າ ມີໃຈຍິນດີ ແລະໄດ້ຖືດອກໄມ້ນັ້ນໄວ້. ເມື່ອຄົບພັນປີ ທ່ານກໍກັບມາຮອດຜິວໜ້າແຜ່ນດິນ. ທ່ານໄດ້ສະແດງມັນໃຫ້ພຣະວິດສະນຸ ແລະກ່າວວ່າ: “ນີ້ແມ່ນມາຈາກຍອດຂອງລິງຄະ.”

Verse 32

मयाऽनीता शुभा माला लब्धश्चांतं चतुर्भुज । त्वया लब्धो न चासत्यं वद मे पुरुषोत्तम

(ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ) «ຂ້າໄด້ນຳມາຊຶ່ງພວງມາລາດອກໄມ້ອັນເປັນມງຄົດນີ້ ແລະໄດ້ພົບຂອບສຸດທ້າຍແລ້ວ ໂອ ຜູ້ມີສີ່ພຣະຫັດ. ທ່ານບໍ່ໄດ້ພົບ—ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງບອກຂ້າຕາມຄວາມຈິງ ໂອ ປຸຣຸໂສຕະມະ»។

Verse 33

विष्णुरुवाच । अनंतस्याप्रमेयस्य देवदेवस्य शूलिनः । नाहं शक्तः परं पारं गंतुं ब्रह्मन्कथंचन

ພຣະວິສນຸ ກ່າວວ່າ: «ຕໍ່ພຣະເຈົ້າຜູ້ອະນັນຕະ ແລະຫາຂອບວັດບໍ່ໄດ້, ພຣະເທວະເທວະ, ຜູ້ຖືຕຣິສູນ—ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ຂ້າບໍ່ສາມາດໄປເຖິງຂອບສຸດທ້າຍໄດ້ເລີຍ»។

Verse 34

यदि त्वयाऽस्य पर्यंतो लब्धो ब्रह्मन्कथंचन । तत्ते तुष्टिं गतो नूनं देवदेवो महेश्वरः

ໂອ ພຣະພຣະຫມາ, ຖ້າທ່ານໄດ້ພົບຂອບເຂດຂອງພຣະອົງແທ້ໆ ໂດຍວິທີໃດກໍຕາມ, ແນ່ນອນວ່າ ພຣະມະເຫສະວະຣະ ພຣະເທວະເທວະ ຍ່ອມພໍພຣະໄທຕໍ່ທ່ານແລ້ວ.

Verse 35

नान्यथा चास्य पर्यंतो दृश्यते केन चित्क्वचित् । तस्माज्ज्येष्ठो भवाञ्छ्रेष्ठः कनिष्ठोऽहमसंशयम्

ແທ້ຈິງແລ້ວ ຂອບເຂດຂອງພຣະອົງ ບໍ່ມີໃຜເຫັນໄດ້ໃນທີ່ໃດເລີຍ. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານເປັນຜູ້ໃຫຍ່ ແລະເປັນຜູ້ປະເສີດ; ຂ້າເປັນຜູ້ນ້ອຍ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 36

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु भगवान्वृषभध्वजः । कोपं चक्रे महाराज ब्रह्माणं प्रति तत्क्षणात्

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ໃນເວລານັ້ນເອງ ໂອ ພຣະມະຫາຣາຊາ, ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຜູ້ມີທຸງເປັນຮູບງົວ ກໍໄດ້ບັງເກີດພຣະພິໂຣດຕໍ່ພຣະພຣະຫມາ ໃນທັນທີ.

Verse 37

अथाह दर्शनं गत्वा धिग्धिग्व्यर्थप्रजल्पक । मिथ्या प्रजल्पमानेन किमिदं साहसं कृतम्

ແລ້ວພຣະອົງປາກົດຕໍ່ຫນ້າ ແລະກ່າວວ່າ: «ອັບອາຍ, ອັບອາຍ! ເຈົ້າຜູ້ເວົ້າຄໍາໄຮ້ປະໂຫຍດ! ເວົ້າມຸສາແລ້ວ ເຈົ້າໄດ້ກໍ່ຄວາມບັງອາດບໍ່ຢັ້ງຄິດນີ້ເປັນຫຍັງ?»

Verse 38

यस्मात्त्वया मृषा प्रोक्तं मम पर्यंतदर्शनम् । तस्मात्त्वं सर्ववर्णानां पूजार्हो न भविष्यसि

ເນື່ອງຈາກເຈົ້າໄດ້ເວົ້າມຸສາວ່າ ເຈົ້າເຫັນຂອບເຂດຂອງເຮົາ ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າຈະບໍ່ເປັນຜູ້ຄວນແກ່ການບູຊາຂອງວັນນະທັງປວງອີກຕໍ່ໄປ.

Verse 39

ये च त्वां पूजयिष्यंति मानवा मोह संयुताः । ते कृच्छ्रं परमं प्राप्य नाशं यास्यंति कृत्स्नशः

ແລະມະນຸດທີ່ຖືກມົວຫຼົງ ແລ້ວຈະບູຊາເຈົ້ານັ້ນ ເມື່ອປະສົບທຸກຍາກຢ່າງຫນັກ ພວກເຂົາຈະພິນາດໄປໂດຍສິ້ນເຊີງ.

Verse 40

केतक्या च तथा प्रोक्तं यस्मात्तस्मात्सुदुष्टया । अस्या हि स्पर्शनाल्लोकः श्वपाकत्वं प्रयास्यति

ແລະເນື່ອງຈາກນາງເກຕະກີກໍໄດ້ເວົ້າເຊັ່ນນັ້ນ ດ້ວຍຄວາມຊົ່ວຮ້າຍຢ່າງຫນັກ ດັ່ງນັ້ນ ແຕ່ພຽງແຕ່ແຕະນາງ ຊາວໂລກຈະຕົກໄປສູ່ສະພາບ «ຊະວະປາກະ» (ຄົນນອກວັນນະ).

Verse 41

एवं शापो तयोर्दत्त्वा देवः प्रोवाच केशवम् । प्रसन्नवदनो भूत्वा तदा तुष्टो महेश्वरः

ດັ່ງນັ້ນ ພຣະເຈົ້າໄດ້ປະທານຄໍາສາບແກ່ທັງສອງ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ເກຊະວະ; ໃນຂະນະນັ້ນ ມະເຫສະວະຣະ ມີໃບໜ້າສະຫງົບຜ່ອງໃສ ແລະພໍໃຈຢ່າງເຕັມທີ່.

Verse 42

भगवानुवाच । वासुदेव महाबाहो तुष्टस्तेऽहं महामते । सत्यसंभाषणादेव वरं वरय सुव्रत

ພຣະຜູ້ມີພຣະພາກຕັດວ່າ: ໂອ ວາສຸເທວ ຜູ້ມີແຂນແຂງແຮງ ແລະ ປັນຍາຍິ່ງ—ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າ. ໂດຍຄຳສັດຈິງຂອງເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ ຈົ່ງເລືອກພອນໜຶ່ງ, ໂອ ຜູ້ຖືສິນດີ.

Verse 43

श्रीवासुदेव उवाच । एष एव वरः श्लाघ्यो यत्त्वं तुष्टो महेश्वरः । न चापुण्यवतां देव त्वं तुष्टिमधिगच्छसि । अवश्यं यदि मे देयो वरो देवेश्वर त्वया

ສຣີວາສຸເທວ ກ່າວວ່າ: ພອນທີ່ນ່າສັນລະເສີນທີ່ສຸດກໍຄືພອນນີ້ເທົ່ານັ້ນ—ທີ່ພຣະມະເຫສວຣ ພໍໃຈ. ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ທ່ານບໍ່ພໍໃຈຜູ້ຂາດບຸນ. ແຕ່ຖ້າຈຳເປັນຕ້ອງປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໂດຍທ່ານ, ໂອ ຈອມເທວະ…

Verse 44

लिंगमेतदनंताख्यं लघुतां नय मा चिरम् । येन सृष्टिर्भवेल्लोके व्याप्तं विश्वमनेन तु

“ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ລິງຄະນີ້ ທີ່ມີນາມວ່າ ‘ອະນັນຕະ’ ຫຍໍ້ລົງໃຫ້ນ້ອຍ ແລະ ຢ່າຊັກຊ້າ; ເພາະໂດຍອຳນາດນີ້ ການສ້າງສັນເກີດຂຶ້ນໃນໂລກ ແລະ ຈັກກະວານທັງປວງຖືກແຜ່ຊຶມໂດຍມັນ.”

Verse 45

पुलस्त्य उवाच । ततः संक्षिप्य तल्लिंगं लघु कृत्वा महेश्वरः । अब्रवीत्केशवं भूयः शृणु वाक्यमिदं हरे

ປຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະມະເຫສວຣ ໄດ້ຫຍໍ້ລິງຄະນັ້ນ ໃຫ້ນ້ອຍລົງ ແລະ ກ່າວກັບເກສະວະອີກຄັ້ງວ່າ: “ຈົ່ງຟັງຄຳນີ້, ໂອ ຮະຣິ.”

Verse 46

एतन्मेध्यतमे देशे लिंगं स्थापय मे हरे । पूजय त्वं विधानेन परं श्रेयः प्रपत्स्यसे

“ໃນສະຖານທີ່ບໍລິສຸດທີ່ສຸດນີ້, ໂອ ຮະຣິ, ຈົ່ງສະຖາປະນາລິງຄະນີ້ໃຫ້ເຮົາ. ຈົ່ງບູຊາຕາມພິທີອັນຖືກຕ້ອງ ແລ້ວເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບຄວາມດີສູງສຸດ.”

Verse 47

मम तेजोविनिर्दग्धः कृष्णत्वं हि यतो गतः । कृष्ण एव ततो नाम लोके ख्यातिं गमिष्यति

«ເນື່ອງຈາກເຈົ້າຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍລັດສະຫມີໄຟແຫ່ງເຕຊະຂອງເຮົາ ແລະຈຶ່ງກາຍເປັນສີຄໍາຄືນ ດັ່ງນັ້ນນາມ “ກຣິສນະ” ຈະໂດງດັງໃນໂລກ»។

Verse 48

कृष्णकृष्णेति ते नाम प्रातरुत्थाय मानवः । कीर्तयिष्यति यो भक्त्या स याति परमां गतिम्

«ຜູ້ໃດຕື່ນຂຶ້ນຍາມອາລຸນ ແລ້ວດ້ວຍພັກຕິ ຂັບຂານນາມຂອງເຈົ້າວ່າ “ກຣິສນະ, ກຣິສນະ” ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮອດຄະຕິອັນສູງສຸດ»។

Verse 49

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा तमीशानस्तत्रैवांतरधीयत । वासुदेवोऽपि तल्लिंगं गृहीत्वाऽर्बुदपर्वते । निर्झरे स्थापयामास सुपुण्ये विमलोदके

ພຸລັສຕະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເມື່ອກ່າວດັ່ງນີ້ແລ້ວ ອີສານະກໍຫາຍໄປທີ່ນັ້ນເທົ່ານັ້ນ. ວາສຸເທວະກໍໄດ້ຖືລິງຄະນັ້ນ ໄປຍັງພູອາຣບຸດະ ແລ້ວປະດິດສະຖານໄວ້ທີ່ນ້ຳພຸ ອັນສັກສິດ ມີນ້ຳໃສບໍລິສຸດ»។

Verse 50

कृष्णतीर्थं ततो जातं नाम्ना हि धरणीतले । शृणु पार्थिवशार्दूल तत्र स्नातस्य यत्फलम्

«ຈາກນັ້ນ ບນຜືນແຜ່ນດິນ ຈຶ່ງໄດ້ຮູ້ຈັກກັນຕາມນາມວ່າ “ກຣິສນະຕີຣຖະ”. ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ເສືອໃນບັນດາກະສັດ ຜົນບຸນຂອງຜູ້ອາບນ້ຳຢູ່ທີ່ນັ້ນ»។

Verse 51

स्नात्वा कृष्णह्रदे पुण्ये तल्लिंगं पश्यते तु यः । सर्वतीर्थोद्भवं श्रेयः स मर्त्त्यो लभतेऽखिलम्

«ເມື່ອອາບນ້ຳໃນກຣິສນະຫຣະດະອັນສັກສິດ ແລ້ວຜູ້ໃດໄດ້ເບິ່ງລິງຄະນັ້ນ ຜູ້ນັ້ນເປັນມະນຸດກໍຈະໄດ້ຮັບຄຸນຄ່າອັນປະເສີດ ອັນເກີດຈາກຕີຣຖະທັງປວງ ຢ່າງຄົບຖ້ວນ»។

Verse 52

तथा च सर्वदानानां निष्कामः प्राप्नुयात्फलम् । सकामोऽपि फलं चेष्टं यद्यपि स्यात्सुदुर्ल्लभम्

ດັ່ງນັ້ນ ຜູ້ໃຫ້ທານໂດຍບໍ່ຫວັງຜົນ ຍ່ອມໄດ້ຮັບຜົນແຫ່ງທານທັງປວງ; ແມ່ນແຕ່ຜູ້ຫວັງຜົນກໍຍັງໄດ້ຜົນທີ່ປາດຖະໜາ ແມ່ນວ່າຈະຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງກໍຕາມ।

Verse 53

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । य इच्छेच्छाश्वतं श्रेयो नात्र कार्या विचारणा

ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງຄວນພາກພຽນທຸກປະການ ໄປອາບນ້ຳຊຳລະທີ່ນັ້ນ. ຜູ້ໃດປາດຖະໜາຄວາມດີອັນຖາວອນ ຢ່າໄດ້ລັງເລ ຫຼືສົງໄສເລີຍ।

Verse 54

एकादश्यां महाराज निराहारो जितेन्द्रियः । यस्तत्र जागरं कृत्वा लिंगस्याग्रे सुभक्तितः

ໂອ ມະຫາຣາຊາ, ໃນວັນເອກາດະສີ ຜູ້ໃດອົດອາຫານ ຂົມກັ້ນອິນທຣີ ແລະເຮັດການຕື່ນຢາມຄືນທັງຄືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍພັກດີອັນງາມ ຕໍ່ໜ້າພຣະສິວະລິງຄະ—

Verse 55

प्रभाते कुरुते श्राद्धं यस्तु श्रद्धासमन्वितः । पितृन्संतारयेत्सर्वान्पूर्वजैः सह धर्मवित्

ແລະຜູ້ໃດມີສັດທາ ເຮັດພິທີສຣາດທະ (śrāddha) ຢູ່ທີ່ນັ້ນໃນຍາມອາລຸນ—ເປັນຜູ້ຮູ້ທຳ—ຍ່ອມຊ່ວຍຂ້າມພົ້ນໃຫ້ປິຕຣິທັງປວງ ພ້ອມດ້ວຍບັນພະບຸຣຸດກ່ອນໆ।

Verse 56

तिलान्कृष्णान्नरस्तत्र ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैः स मर्त्त्यो मुच्यते ध्रुवम्

ຜູ້ໃດຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນຳເມັດງາດຳ ໃຫ້ທານແກ່ພຣາຫມະນະ ມະນຸດນັ້ນຍ່ອມພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ບາບໃຫຍ່ເຊັ່ນ ພຣະຫມະຫັດຕະຍາ ແລະອື່ນໆ ຢ່າງແນ່ນອນ।

Verse 57

दर्शनादेव राजेन्द्र कृष्णतीर्थस्य मानवः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ໂອ ຈອມກະສັດ! ແຕ່ພຽງໄດ້ເຫັນ ກຣິສນະ-ຕີຣຖະ (Kṛṣṇa-tīrtha) ມະນຸດກໍພົ້ນຈາກບາບທັງປວງ—ບໍ່ຈໍາເປັນຕ້ອງສົງໄສ ຫຼື ພິຈາລະນາໃດໆ.