Adhyaya 67

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात जलमध्ये व्यवस्थितम् । लुङ्केश्वरमिति ख्यातं सुरासुरनमस्कृतम्

ພຣະສີມາຣະກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: ຖັດຈາກນັ້ນທັນທີ ໂອ ລູກເອີຍ, ໃນກາງນ້ຳມີສະຖານທີ່ໜຶ່ງ ມີນາມລືຊາວ່າ “ລຸງເກສະວະຣະ” ທີ່ເທວະແລະອະສຸຣະພາກັນນົບນ້ອມ।

Verse 2

इदं तीर्थं महापुण्यं नानाश्चर्यं महीतले । अस्य तीर्थस्य माहात्म्यमुत्पत्तिं शृणु भारत

ຕີຣະຖະນີ້ເປັນມະຫາບຸນຍິ່ງ ແລະເປັນອັດສະຈັນນານາປະການໃນໂລກ. ໂອ ພາຣະຕະ, ຈົ່ງຟັງມະຫາຕະມະ ແລະກຳເນີດຂອງຕີຣະຖະອັນສັກສິດນີ້.

Verse 3

आसीत्पुरा महावीर्यो दानवो बलदर्पितः । कालपृष्ठ इति ख्यातः सुतो ब्रह्मसुतस्य च

ໃນການກ່ອນກ່ອນ ມີດານະວະຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງ ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຫຍິ້ງຍະໃນພະລັງ. ລາວໂດຍນາມ “ກາລະປຣິດຖະ” ແລະເປັນບຸດຂອງບຸດແຫ່ງພຣະພຣະຫມາ.

Verse 4

गङ्गातटं समाश्रित्य चचार विपुलं तपः । अधोमुखोऽपि संस्थित्वापिबद्धूममहर्निशम्

ອາໄສຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ລາວໄດ້ບຳເນີນຕະປະອັນໃຫຍ່ຫຼວງ; ແມ່ນແຕ່ຢືນກັບຫົວ ກໍຍັງດື່ມຄວັນທັງວັນທັງຄືນ.

Verse 5

ततश्चानन्तरं देवस्तिष्ठते ह्युमया सह । दृष्ट्वा तं पार्वती सा तु तपस्युग्रे व्यवस्थितम्

ຕໍ່ມາທັນທີ ພຣະເຈົ້າປະທັບຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບອຸມາ. ເມື່ອນາງປາຣະວະຕີເຫັນຜູ້ນັ້ນຕັ້ງໝັ້ນໃນຕະປະອັນຮຸນແຮງ ນາງກໍໄດ້ເອົາໃຈໃສ່.

Verse 6

पश्य पश्य महादेव धूमाशी तिष्ठते नरः । प्रसीद तं कुरुष्वाद्य देहि शीघ्रं वरं विभो

“ເບິ່ງເຖີດ ເບິ່ງເຖີດ ໂອ້ມະຫາເທວ! ຊາຍນີ້ຢືນຢູ່ນີ້ ໂດຍກິນຄວັນເປັນອາຫານ. ຂໍພຣະອົງເມດຕາເຂົາໃນມື້ນີ້ ໂອ້ພຣະຜູ້ມີອຳນາດ ໂປດປະທານພອນໃຫ້ເຂົາໂດຍໄວ.”

Verse 7

ईश्वर उवाच । यदुक्तं वचनं देवि न तन्मे रोचते प्रिये । स्वकार्यं च सदा चिन्त्यं परकार्यं विसर्जयेत्

ພຣະອີສະວະຣະຕັດວ່າ: “ເທວີຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ ຖ້ອຍຄຳທີ່ເຈົ້າເວົ້ານັ້ນ ບໍ່ເປັນທີ່ພໍໃຈແກ່ເຮົາ. ຄົນຄວນຄິດເຖິງທຳມະແລະໜ້າທີ່ຂອງຕົນເອງເສມອ ແລະວາງເລື່ອງຂອງຜູ້ອື່ນໄວ້.”

Verse 8

मूर्खस्त्रीबालशत्रूणां यश्छन्देनानुवर्तते । व्यसने पतते घोरे सत्यमेतदुदीरितम्

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: ຜູ້ໃດຕາມໃຈກະຕຸ້ນຂອງຄົນໂງ່, ແມ່ຍິງ, ເດັກນ້ອຍ ແລະ ສັດຕູ ຜູ້ນັ້ນຈະຕົກສູ່ວິບັດອັນນ່າຢ້ານ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ປະກາດໄວ້.

Verse 9

देव्युवाच । भार्ययाभ्यर्थितो भर्ता कारणं बहु भाषते । लघुत्वं याति सा नारी एवं शास्त्रेषु पठ्यते

ເທວີກ່າວວ່າ: ເມື່ອຜົວຖືກເມຍຮ້ອງຂໍກົດດັນ ລາວຈະເວົ້າເຫດຜົນຫຼາຍປະການ; ແລະນາງນັ້ນກໍຖືກມອງເບົາ—ດັ່ງທີ່ອ່ານໃນຊາສະຕຣາ.

Verse 10

प्राणत्यागं करिष्यामि यदि मां त्वं न मन्यसे । पार्वत्या प्रेरितो देवो गतोऽसौ दानवं प्रति

“ຖ້າພຣະອົງບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ຂ້າ ຂ້າຈະສະລະຊີວິດ.” ໂດຍການຊັກຊວນຂອງພາຣະວະຕີ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງໄປຫາດານະວະນັ້ນ.

Verse 11

ईश्वर उवाच । किमर्थं पिबसे धूमं किमर्थं तप्यसे तपः । किं दुःखं किं नु सन्तापो वद कार्यमभीप्सितम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: ເຈົ້າດື່ມຄວັນເພາະຫຍັງ? ເຈົ້າບຳເນັດຕະປະເພາະຫຍັງ? ທຸກຂ໌ອັນໃດ, ຄວາມຮ້ອນຮົ່ມໃດ? ຈົ່ງກ່າວມາ—ເປົ້າໝາຍທີ່ເຈົ້າປາດຖະໜາແມ່ນຫຍັງ?

Verse 12

युवा त्वं दृश्यसेऽद्यापि वर्षविंशतिरेव च । तदाचक्ष्व हि मे सर्वं तपसः कारणं महत्

ເຈົ້າຍັງເບິ່ງໜຸ່ມຢູ່—ອາຍຸພຽງຊາວປີເທົ່ານັ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຈົ່ງບອກຂ້າທຸກຢ່າງ: ເຫດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງຕະປະຂອງເຈົ້າແມ່ນຫຍັງ?

Verse 13

दानव उवाच । अचला दीयतां भक्तिर्मम स्थैर्यं तवोपरि । अपरं वर्षसाहस्रं निर्विघ्नं मे गतं विभो

ດານະວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີອານຸພາບຍິ່ງໃຫຍ່ ຂໍປະທານພັກຕິອັນບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງຕໍ່ພຣະອົງໃຫ້ແກ່ຂ້າ. ອີກໜຶ່ງພັນປີໄດ້ຜ່ານໄປສໍາລັບຂ້າໂດຍບໍ່ມີອຸປະສັກ ໂອ ພຣະອົງຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່.”

Verse 14

दिवसानां सहस्रे द्वे पूर्णे त्वत्तपसा मम

“ດ້ວຍຕະປະທີ່ຂ້າບໍາເພັນໂດຍມີພຣະອົງເປັນເປົ້າໝາຍ ບັດນີ້ຄົບສອງພັນມື້ແລ້ວ”

Verse 15

ईश्वर उवाच । याचयाभीप्सितं कार्यं तुष्टोऽहं तव सुव्रत । देवस्य वचनं श्रुत्वा चिन्तयामास दानवः

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນດີ ຈົ່ງຂໍພອນທີ່ເຈົ້າປາຖະໜາ; ຂ້າພໍໃຈໃນເຈົ້າແລ້ວ।” ເມື່ອໄດ້ຍິນພຣະວາຈາຂອງພຣະເຈົ້າ ດານະວະກໍເລີ່ມຄິດໄຕ່ຕອງ

Verse 16

किं नाकं याचयाम्यद्य किमद्य सकलां महीम् । एवं संचिन्तयामास कामबाणेन पीडितः

“ມື້ນີ້ຂ້າຄວນຂໍສະຫວັນ ຫຼືຄວນຂໍແຜ່ນດິນທັງປວງ?” ດັ່ງນັ້ນເຂົາໄດ້ຄິດໄຕ່ຕອງ ຖືກລູກສອນແຫ່ງຄວາມໃຄ່ປາຖະໜາທໍາໃຫ້ທຸກທ້ອນ

Verse 17

दानव उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव वरं दास्यसि मे प्रभो । सङ्ग्रामैस्तु न तुष्टोऽहं बलं नास्तीति किंचन

ດານະວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະ ຖ້າພຣະອົງພໍໃຈໃນຂ້າ ໂອ ພຣະຜູ້ເປັນນາຍ ແລະຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າ—ຂໍໃຫ້ຮູ້ວ່າ ຂ້າບໍ່ອິ່ມໃຈດ້ວຍສົງຄາມ; ບໍ່ແມ່ນວ່າຂ້າຂາດກໍາລັງແຕ່ຢ່າງໃດ”

Verse 18

यस्य मूर्धन्यहं देव पाणिना समुपस्पृशे । देवदानवगन्धर्वो भस्मसाद्यातु तत्क्षणात्

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຜູ້ໃດກໍຕາມທີ່ຂ້າພະເຈົ້າແຕະທີ່ກະຫມ່ອມດ້ວຍມື—ຈະເປັນເທວະ ອະສູນ ຫຼື ຄັນທັບ—ຂໍໃຫ້ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າໃນທັນທີ।

Verse 19

ईश्वर उवाच । यत्त्वया चिन्तितं किंचित्तत्सर्वं सफलं तव । उत्तिष्ठ गच्छ शीघ्रं त्वं भवनं प्रति दानव

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: ສິ່ງໃດທີ່ເຈົ້າຄິດໄວ້ໃນໃຈ ທັງໝົດນັ້ນຈະເກີດຜົນແກ່ເຈົ້າ. ຈົ່ງລຸກຂຶ້ນ ໂອ ດານະວະ ແລະໄປຫາເຮືອນຂອງເຈົ້າໂດຍໄວ।

Verse 20

दानव उवाच । स्थीयतां देवदेवेश यावज्ज्ञास्यामि ते वरम् । युष्मन्मूर्ध्नि न्यसे पाणिं प्रत्ययो मे भवेद्यथा

ດານະວະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະທັງປວງ ຂໍຈົ່ງຢຸດຢູ່ກ່ອນ ຈົນກວ່າຂ້າພະເຈົ້າຈະແນ່ໃຈໃນພອນຂອງພຣະອົງ. ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າວາງມືເທິງພຣະເສຍະ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫຼັກຖານ।

Verse 21

ततश्चानन्तरं देवश्चिन्तयानो महेश्वरः । न स्कन्दो न हरिर्ब्रह्मा यः कार्येषु क्षमोऽधुना

ແລ້ວໃນທັນທີ ພຣະມະເຫສວອນຜູ້ຄິດຄຳນຶງ ໄດ້ຮຳພຶງວ່າ: “ໃນຍາມນີ້ ບໍ່ແມ່ນສະກັນດະ ບໍ່ແມ່ນຫຣິ ແລະບໍ່ແມ່ນພຣະພຣົມ ທີ່ສາມາດແກ້ໄຂການນີ້ໄດ້”

Verse 22

ज्ञात्वा चैवापदं प्राप्तां देवः प्रार्थयते वृषम् । अनेन सह पापेन युध्यस्व साम्प्रतं क्षणम्

ເມື່ອພຣະອົງຮູ້ວ່າອັນຕະລາຍໄດ້ເກີດຂຶ້ນ ພຣະເຈົ້າຈຶ່ງວອນຂໍວຶຣະສະວ່າ: “ຈົ່ງສູ້ກັບຜູ້ບາບນີ້ໃນຂະນະນີ້ສັກຄວາມໜຶ່ງ”

Verse 23

करं प्रासारयद्दैत्यो देवं मूर्ध्नि किल स्पृशेत् । लाङ्गूलेनाहतो दैत्यो विषण्णः पतितो भुवि

ອະສູນັ້ນຍືດມືອອກ ໝາຍຈະແຕະພຣະເທວະທີ່ສີສະ. ແຕ່ຖືກຟາດດ້ວຍຫາງ ແລ້ວຕົກລົງສູ່ດິນດ້ວຍໃຈເສົ້າ.

Verse 24

देवस्तु दक्षिणामाशां गतश्चैवोमया सह । भयभीतो निरीक्षेत ग्रीवां भज्य पुनःपुनः

ແຕ່ພຣະເຈົ້າໄດ້ໄປທາງທິດໃຕ້ພ້ອມກັບພຣະອຸມາ. ດ້ວຍຄວາມຫວາດກົວ ພຣະອົງເຫຼົ່າມອງກັບຫຼັງຊ້ຳໆ ຊະເງີ້ຄໍຢູ່ເນື່ອງໆ.

Verse 25

गते चादर्शनं देवे युयुधे वृषभेण सः । द्वावेतौ बलिनां श्रेष्ठौ युयुधाते महाबलौ

ເມື່ອພຣະເທວະເສດຈາກໄປແລະບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ ລາວກໍ່ຕໍ່ສູ້ກັບວຶສະພະ. ທັງສອງເປັນຍອດແຫ່ງຜູ້ມີພະລັງ ແລະເປັນມະຫາພະລັງ ຈຶ່ງປະຈັນບານກັນ.

Verse 26

प्रहारैर्वज्रसदृशैः कोपेन घटिकात्रयम् । पाणिभ्यां न स्पृशेद्यो वै वृषभस्य शिरस्तथा

ດ້ວຍການຟັນຕີດຸດວັຊຣະ ໃນຄວາມໂກດຕະຫຼອດສາມຄະຕິກາ ລາວກໍຍັງບໍ່ອາດແຕະສີສະຂອງວຶສະພະດ້ວຍມືໄດ້—ນີ້ແມ່ນພະລັງຂອງໂຄນັ້ນ.

Verse 27

हत्वा लाङ्गूलपातेन आगतो वृषभस्तदा । उत्थितश्चाप्यसौ दैत्यो व्रजते वृषपृष्ठतः

ແລ້ວວຶສະພະກວາດຫາງຟາດໃຫ້ລົ້ມ ແລະກ້າວເຂົ້າມາ. ແຕ່ອະສູນັ້ນກໍລຸກຂຶ້ນອີກ ແລ້ວໄລ່ຕາມຢ່າງໃກ້ຊິດຢູ່ຫຼັງຫຼັງຂອງໂຄນັ້ນ.

Verse 28

वायुवेगेन सम्प्राप्तो यत्र देवो महेश्वरः । आगतं दानवं दृष्ट्वा वृषो वचनमब्रवीत्

ດ້ວຍຄວາມໄວດັ່ງລົມ ລາວໄດ້ໄປຮອດບ່ອນທີ່ພຣະເທວະ ມະເຫສະວະຣະ ປະທັບຢູ່. ເຫັນດານະວະກຳລັງເຂົ້າມາ ວຶສະ (ງົວ) ຈຶ່ງກ່າວຄຳນີ້.

Verse 29

आरुह्य पृष्ठे मे देव शीघ्रमेव हि गम्यताम् । आरुह्य वृषभं देवो जगाम चोमया सह

“ໂອ ພຣະເທວະ ຂໍໃຫ້ຂຶ້ນເທິງຫຼັງຂ້າ ແລ້ວອອກເດີນທາງທັນທີໂດຍໄວ.” ຈາກນັ້ນພຣະເທວະຂຶ້ນຂີ່ວຶສະພະ ແລະໄປພ້ອມກັບພຣະອຸມາ.

Verse 30

नाकं प्राप्तस्ततो देवो गतः शक्रस्य मन्दिरम् । नात्यजद्देवपृष्ठं तु दानवो बलदर्पितः

ຕໍ່ມາພຣະເທວະໄດ້ເຖິງສະຫວັນ ແລະໄປຫາວິມານຂອງພຣະສັກກະ (Śakra). ແຕ່ດານະວະຜູ້ເມົາມົນດ້ວຍຄວາມຍໂສໃນພະລັງ ບໍ່ຍອມປ່ອຍຫຼັງຂອງພຣະເທວະ.

Verse 31

इन्द्रलोकं परित्यज्य ब्रह्मलोकं गतस्तदा । यत्रयत्र व्रजेद्देवो भयात्सह दिवौकसैः

ລະທິ້ງໂລກຂອງພຣະອິນທຣາແລ້ວ ພຣະອົງໄດ້ໄປສູ່ພຣະພຣົມໂລກ. ບ່ອນໃດໆທີ່ພຣະເທວະໄປດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ຊາວສະຫວັນກໍຕາມໄປດ້ວຍຄວາມກົວ.

Verse 32

अपश्यत्तत्र तत्रैव पृष्ठे लग्नं तु दानवम् । सर्वांल्लोकान् भ्रमित्वा तु देवो विस्मयमागतः

ທີ່ນັ້ນເອງ ແລະທີ່ນັ້ນອີກ ພຣະອົງເຫັນດານະວະຕິດແນ່ນຢູ່ເທິງຫຼັງ. ຫຼັງຈາກພາລະເດີນຜ່ານທຸກໂລກ ພຣະເທວະກໍຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົງ.

Verse 33

न स्थानं विद्यते किंचिद्यत्र विश्रम्यते क्षणम् । देवदानवयोस्तत्र युद्धं ज्ञात्वा सुदारुणम्

ທີ່ນັ້ນບໍ່ມີບ່ອນໃດເລີຍໃຫ້ພັກໄດ້ແມ່ນແຕ່ຊົ່ວຂະນະ. ເມື່ອຮູ້ວ່າສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະແລະທານະວະນັ້ນໂຫດຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງ ທຸກຄົນກໍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ।

Verse 34

हर्षितात्मा मुनिस्तत्र चिरं नृत्यति नारदः । धन्योऽहमद्य मे जन्म जीवितं च सुजीवितम्

ທີ່ນັ້ນ ມຸນີນາຣະດະ ມີໃຈເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມປິຕິ ແລະຟ້ອນລຳຢູ່ດົນ. “ວັນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າຊ່າງເປັນຜູ້ມີພອນ—ການເກີດຂອງຂ້າພະເຈົ້າກໍມີມົງຄຸນ ແລະຊີວິດນີ້ກໍຢູ່ມາຢ່າງດີງາມແທ້!”

Verse 35

महान्तं च कलिं दृष्ट्वा संतोषः परमोऽभवत् । देवदानवयोस्तत्र युद्धं त्यक्त्वा च नारदः

ເມື່ອເຫັນວ່າຄວາມປະທະໄດ້ໃຫຍ່ໂຕຢ່າງຫຼາຍ ນາຣະດະກໍເກີດຄວາມພໍໃຈສູງສຸດ; ແລ້ວລະທິ້ງສົງຄາມລະຫວ່າງເທວະແລະທານະວະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະຈາກໄປ.

Verse 36

आजगाम ततो विप्रो यत्र देवो महेश्वरः । दृष्ट्वा देवोऽथ तं विप्रं प्रतिपूज्याब्रवीदिदम्

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມະນ (ນາຣະດະ) ໄດ້ໄປຮອດບ່ອນທີ່ພຣະມະເຫສະວະຣະປະທັບຢູ່. ເມື່ອພຣະເຈົ້າເຫັນພຣາຫມະນນັ້ນ ກໍຕ້ອນຮັບບູຊາຢ່າງສົມຄວນ ແລ້ວຕັດດັ່ງນີ້.

Verse 37

भो नारद मुनिश्रेष्ठ जानीषे केशवं क्वचित् । गत्वा तत्र च शीघ्रं त्वं केशवाय निवेदय

“ໂອ້ ນາຣະດະ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ ເຈົ້າຮູ້ບໍວ່າ ເກສະວະຢູ່ທີ່ໃດ? ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນໂດຍໄວ ແລະທູນແຈ້ງເລື່ອງນີ້ແກ່ເກສະວະ.”

Verse 38

नारद उवाच । देवदानवसिद्धानां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । सर्वेषामेव देवेशो हरते ध्रुवमापदम्

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: ສໍາລັບເທວະ, ດານະວະ, ສິດທະ, ຄັນທັບພະ, ນາກ ແລະ ຣັກສະ—ສໍາລັບທຸກຫມູ່—ພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະຍ່ອມຂັບໄລ່ໄພພິບັດແນ່ນອນ।

Verse 39

असंभाव्यं न वक्तव्यं मनसापि न चिन्तयेत् । ईदृशीं नैव बुध्यामि आपदं च विभो तव

ຢ່າເວົ້າເຖິງສິ່ງທີ່ບໍ່ອາດເກີດຂຶ້ນ ແມ່ນແຕ່ໃນໃຈກໍຢ່າຄິດ. ໂອ ພຣະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດນຶກໄດ້ວ່າໄພພິບັດແບບນັ້ນຈະຕົກເຖິງພຣະອົງ।

Verse 40

ईश्वर उवाच । गच्छ नारद शीघ्रं त्वं यत्र देवो जनार्दनः । विदितं च त्वया सर्वं यत्कृतं दानवेन तु

ອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໄປເຖີດ ນາຣະດາ ຈົ່ງຮີບໄປຫາບ່ອນທີ່ພຣະຊະນາຣະດະນະປະທັບຢູ່ ເຈົ້າຮູ້ທຸກຢ່າງແລ້ວວ່າດານະວະໄດ້ກະທໍາຫຍັງ”

Verse 41

अवध्यो दानवो ह्येष सेन्द्रैरपि मरुद्गणैः । गत्वा तु केशवं देवं निवेदय महामुने

ດານະວະນີ້ແທ້ຈິງແລ້ວ ແມ່ນຜູ້ທີ່ຂ້າບໍ່ຕາຍ ແມ່ນແຕ່ພຣະອິນທຣະພ້ອມຫມູ່ມາຣຸດກໍບໍ່ອາດ. ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມະຫາມຸນີ, ຈົ່ງໄປແຈ້ງແດ່ພຣະເຄສະວະເທວະ

Verse 42

नारद उवाच । न तु गच्छाम्यहं देव सुप्तः क्षीरोदधौ सुखी । केशवः प्रेरणे ह्येषामादेशो दीयतां प्रभो

ນາຣະດາກ່າວວ່າ: “ແຕ່ໂອ ພຣະເຈົ້າ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ໄປ; ພຣະເຄສະວະກໍາລັງບັນທົມຢ່າງຜາສຸກເທິງທະເລນ້ໍານົມ. ເນື່ອງຈາກພຣະເຄສະວະເປັນຜູ້ດົນໃຈເທວະເຫຼົ່ານີ້, ໂອ ພຣະນາຍ, ຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທານພຣະບັນຊາເຖີດ”

Verse 43

मात्रा स्वस्रा दुहित्रा वा राजानं च तथा प्रभुम् । गुरुं चैवादितः कृत्वा शयानं न प्रबोधयेत्

ແມ່, ເອື້ອຍ/ນ້ອງສາວ ຫຼື ລູກສາວກໍຕາມ—ທັງກະສັດ ຫຼື ນາຍຜູ້ເປັນເຈົ້າ—ບໍ່ພຶງປຸກເມື່ອທ່ານນອນຢູ່. ຄວນນົບນ້ອມກູຣູກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງບໍ່ພຶງປຸກທ່ານເມື່ອທ່ານນອນພັກ.

Verse 44

ईश्वर उवाच । यदि क्वचिदगारेषु वह्निरुत्पद्यते महान् । निधनं यान्ति तत्रस्था यद्बुध्येरन्नसूरयः

ພຣະອີສະວອນຕັດວ່າ: ຖ້າໃນເຮືອນໃດໜຶ່ງເກີດໄຟໃຫຍ່ຂຶ້ນຢ່າງກະທັນຫັນ ຜູ້ຢູ່ຂ້າງໃນຈະເຖິງຄວາມພິນາດ—ຖ້າຜູ້ຮູ້ປັນຍາບໍ່ຮູ້ຕົວທັນເວລາ.

Verse 45

नारद उवाच । शीघ्रं गच्छ महादेव आत्मानं रक्ष सुप्रभो । गच्छाम्यहं न सन्देहो यत्र देवो जनार्दनः

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: “ໄປໄວໆ ໂອ ມະຫາເທວ; ໂອ ພຣະຜູ້ສະຫວ່າງໄສ ຈົ່ງປົກປ້ອງພຣະອົງເອງ. ສ່ວນຂ້າພະເຈົ້າ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ ຈະໄປຫາບ່ອນທີ່ເທວະຈະນາຣະດະນ (ວິສນຸ) ປະທັບຢູ່”

Verse 46

ततो नन्दिमहाकालौ स्तम्भहस्तौ भयानकौ । जघ्नतुर्दानवं तत्र मुद्गरादिभिरायुधैः

ແລ້ວນັນທິ ແລະ ມະຫາກາລ—ນ່າຢ້ານກົວ ຖືເສົາໄວ້ໃນມື—ໄດ້ຕີລົງດານະວະຢູ່ທີ່ນັ້ນ ດ້ວຍອາວຸດເຊັ່ນ ຄ້ອນກະບອງ (ກະດາ) ແລະອື່ນໆ.

Verse 47

त्रयोऽपि च महाकायाः सप्ततालप्रमाणकाः । न शमो जायते तेषां युध्यतां च परस्परम्

ທັງສາມລ້ວນມີກາຍໃຫຍ່ມະຫຶມາ ແຕ່ລະຕົນສູງເທົ່າ 7 ຕາລະ; ແລະເມື່ອພວກເຂົາຮົບກັນໄປມາ ກໍບໍ່ມີຄວາມສະຫງົບເກີດຂຶ້ນໃນພວກເຂົາເລີຍ.

Verse 48

ततश्चानन्तरं विप्रोऽगच्छत्तं केशवं प्रति । सुप्तं क्षीरार्णवेऽपश्यच्छेषपर्यङ्कसंस्थितम्

ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ພຣາຫມັນຜູ້ບຳເນົາພຣະທຳ ໄດ້ໄປຫາເກສະວະ। ທ່ານເຫັນພຣະອົງບັນທົມຢູ່ໃນທະເລນ້ຳນົມ ບນຕຽງເຊສນາກ।

Verse 49

लक्ष्म्या पादयुगं गृह्य ऊरूपरि निवेशितम् । अप्सरोगीयमानं तु भक्त्यानम्य च केशवम्

ພຣະລັກສະມີຈັບພຣະບາດຄູ່ນັ້ນ ແລ້ວວາງໄວ້ເທິງພຣະເພລາຂອງນາງ; ໃນຂະນະທີ່ອັບສະຣາຮ້ອງຂັບ, ນາຣະດະກໍໄດ້ນ້ອມກາຍດ້ວຍພັກຕິຕໍ່ເກສະວະ។

Verse 50

अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । उत्थापयस्व देवेशं लक्ष्मि त्वमविशङ्किता

“ມື້ນີ້ ການເກີດຂອງຂ້າໄດ້ສຳເລັດຜົນ ແລະຊີວິດກໍໄດ້ຢູ່ຢ່າງດີງາມ. ໂອ ພຣະລັກສະມີ ຂໍຈົ່ງບໍ່ລັງເລ ປຸກພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະເຖີດ”

Verse 51

नारदस्य वचः श्रुत्वा पदाङ्गुष्ठं व्यमर्दयत् । नारदस्तिष्ठते द्वारि उत्तिष्ठ मधुसूदन

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳຂອງນາຣະດະ ນາງໄດ້ນວດນິ້ວໂປ້ງພຣະບາດຂອງພຣະອົງ. “ນາຣະດະຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູ—ຈົ່ງຕື່ນ, ໂອ ມະທຸສູດນະ!”

Verse 52

देवोऽपि नारदं दृष्ट्वा परं हर्षमुपागतः । स्वागतं तु मुनिश्रेष्ठ सुप्रभाताद्य शर्वरी

ພຣະເຈົ້າເຫັນນາຣະດະແລ້ວ ກໍເກີດຄວາມຍິນດີຢ່າງຍິ່ງ. “ຍິນດີຕ້ອນຮັບ ທ່ານມຸນີຜູ້ປະເສີດ! ມື້ນີ້ ຄືນໄດ້ກາຍເປັນເຊົ້າອັນເປັນມົງຄຸນ”

Verse 53

नारद उवाच । अद्य मे सफलं देव प्रभातं तव दर्शनात् । कुशलं च न देवानां शीघ्रमुत्तिष्ठ गम्यताम्

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: “ຂ້າແຕ່ພຣະເຈົ້າ, ມື້ນີ້ຍາມເຊົ້າຂອງຂ້າເຕັມບຸນເພາະໄດ້ເຫັນພຣະອົງ. ແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍບໍ່ສະບາຍ—ຂໍໃຫ້ລຸກໄວໆ, ພວກເຮົາຕ້ອງໄປ.”

Verse 54

श्रीविष्णुरुवाच । ब्रह्मा चेन्द्रश्च रुद्रश्च ये चान्ये तु मरुद्गणाः । आपदः कारणं यच्च तत्समाख्यातुमर्हसि

ພຣະສີວິສະນຸ ກ່າວວ່າ: “ພຣະພຣະຫມາ, ອິນທຣະ, ຣຸທຣະ ແລະ ຫມູ່ມະຣຸດອື່ນໆ—ຈົ່ງບອກເຮົາເຖິງເຫດທີ່ເຮັດໃຫ້ເກີດພິບັດແກ່ພວກເຂົາ; ເຈົ້າຄວນອະທິບາຍໃຫ້ແຈ້ງ.”

Verse 55

नारद उवाच । दानवेन महातीव्रं तपस्तप्तं सुदारुणम् । रुद्रेण च वरो दत्तो भस्मत्वं मनसेप्सितम्

ນາຣະດາ ກ່າວວ່າ: “ດານະວະຜູ້ໜຶ່ງໄດ້ບຳເນັດຕະປະຢ່າງແຮງກ້າ ແລະນ່າຢ້ານຢິ່ງ. ແລະພຣະຣຸທຣະໄດ້ປະທານພອນຕາມທີ່ໃຈປາຖະໜາ—ອຳນາດໃຫ້ຜູ້ອື່ນກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ.”

Verse 56

वरदानबलेनैव स देवं हन्तुमर्हति । ईदृशं चेष्टितं ज्ञात्वा नीतो देवोऽमरैः सह

ດ້ວຍພະລັງແຫ່ງພອນນັ້ນແຕ່ຢ່າງດຽວ ລາວກໍສາມາດສັງຫານແມ່ນແຕ່ເທວະໄດ້. ເມື່ອຮູ້ເຈດຈຳນົງເຊັ່ນນັ້ນ ຈຶ່ງນຳເທວະອົງນັ້ນໄປພ້ອມກັບຫມູ່ອະມະຣະທັງຫຼາຍ.

Verse 57

नारदस्य वचः श्रुत्वा जगाम समुनिर्हरिः । दृष्ट्वा देवस्तमीशानं गच्छन्तं दिशमुत्तराम्

ເມື່ອໄດ້ຟັງຄຳຂອງນາຣະດາ ຫຣິ—ດຸດດັ່ງມຸນີຜູ້ປະເສີດໃນຫມູ່ສັດທັງປວງ—ກໍອອກເດີນທາງ. ແລະເທວະເມື່ອເຫັນອີສານະ (ພຣະສິວະ) ກຳລັງໄປທາງທິດເໜືອ ກໍເຂົ້າໄປຕາມພຣະອົງ.

Verse 58

दृष्ट्वा देवं च रुद्रोऽथ परिष्वज्य पुनःपुनः । नमस्कृत्य जगन्नाथं देवं च मधुसूदनः

ເມື່ອເຫັນເທວະດາແລ້ວ, ພຣະຣຸດຣະກໍໄດ້ໂອບກອດພຣະອົງຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກ. ແລະ ພຣະມະທຸສູດະນະ ໄດ້ກົ້ມຂາບດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ຕໍ່ພຣະຈັກກະນາດ.

Verse 59

विष्णुरुवाच । भयस्य कारणं देव कथ्यतां च महेश्वर । देवदानवयक्षाणां प्रेषयेयं यमालयम्

ພຣະວິຊະນຸ ກ່າວວ່າ: "ໂອ ເທວະ, ໂອ ພຣະມະເຮສວນ - ຈົ່ງບອກຂ້າພະເຈົ້າເຖິງສາເຫດຂອງຄວາມຢ້ານກົວນີ້. ຂ້າພະເຈົ້າຈະສົ່ງ ເທວະດາ, ດານະວະ ແລະ ຍັກຂະ ໄປສູ່ຍະມະໂລກ."

Verse 60

ललाटे च कृतो धर्मो युष्माकं च महेश्वर । छित्त्वा शिरस्तथाङ्गानि इन्द्रियाणि न संशयः

"ໂອ ພຣະມະເຮສວນ, ກົດແຫ່ງການລົງໂທດ ໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ເທິງໜ້າຜາກຂອງທ່ານ: ການຕັດຫົວ, ແຂນຂາ ແລະ ອິນຊີ - ຢ່າງບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ."

Verse 61

ईश्वर उवाच । नास्ति सौख्यं च मूर्खेषु नास्ति सौख्यं च रोगिषु । पराधीनेन सौख्यं तु स्त्रीजिते च विशेषतः

ພຣະອິດສວນ ກ່າວວ່າ: "ບໍ່ມີຄວາມສຸກໃນຫມູ່ຄົນໂງ່; ບໍ່ມີຄວາມສຸກໃນຫມູ່ຄົນເຈັບປ່ວຍ. ແລະ ຄວາມສຸກບໍ່ໄດ້ເປັນຂອງຜູ້ທີ່ຂຶ້ນກັບຄົນອື່ນ - ໂດຍສະເພາະຜູ້ທີ່ຖືກເອົາຊະນະໂດຍແມ່ຍິງ."

Verse 62

स्त्रीजितेन मया विष्णो वरो दत्तस्तु दानवे । यस्य मूर्ध्नि न्यसेत्पाणिं स भवेद्भस्मपुंजवत्

"ໂອ ພຣະວິຊະນຸ, ເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຖືກເອົາຊະນະ (ໂດຍອິດທິພົນຂອງແມ່ຍິງ), ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໃຫ້ພອນແກ່ ດານະວະ ວ່າ: ຜູ້ໃດທີ່ລາວວາງມືໃສ່ຫົວ, ຜູ້ນັ້ນຈະກາຍເປັນກອງຂີ້ເຖົ່າ."

Verse 63

अजेयश्चामरश्चैव मया ह्युक्तः स केशव । हन्तुमिच्छति मां पाप उपायस्तव विद्यते

ໂອ ເກຊະວະ! ຂ້າໄດ້ກ່າວວ່າເຂົາເປັນຜູ້ຊະນະບໍ່ໄດ້ ແລະ ອະມະຕະ. ບັດນີ້ຄົນບາບນັ້ນປາດຖະນາຈະຂ້າຂ້າ—ຖ້າມີອຸບາຍ ຈົ່ງເຈົ້າວາງເຖີດ.

Verse 64

विष्णुरुवाच । गच्छन्तु अमराः सर्वे युष्माभिः सह शङ्कर । उपायं सर्जयाम्यद्य वधार्थं दानवस्य च

ພຣະວິດສະນຸກ່າວວ່າ: “ໂອ ສັງກະຣະ ໃຫ້ເທວະອະມະຕະທັງປວງໄປກັບເຈົ້າ. ມື້ນີ້ຂ້າຈະຮັງສັນອຸບາຍເພື່ອປະຫານດານະວະນັ້ນ.”

Verse 65

रेवायाश्च तटे तिष्ठ देव त्वममरैः सह । कालक्षेपो न कर्तव्यो गम्यतां त्वरितं प्रभो

ໂອ ພຣະເຈົ້າ! ຈົ່ງຢືນຢູ່ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳເຣວາ ພ້ອມກັບເທວະອະມະຕະ. ຢ່າຜັດຜ່ອນ—ຈົ່ງໄປໂດຍໄວ ໂອ ພຣະນາຍ.

Verse 66

दक्षिणा यत्र गङ्गा च रेवा चैव महानदी । यत्रयत्र च दृश्येत प्राची चैव सरस्वती

ບ່ອນທີ່ ຄັງຄາ ຢູ່ທາງທິດໃຕ້ ແລະ ເຣວາ ເປັນແມ່ນ້ຳໃຫຍ່, ທີ່ນັ້ນ—ບ່ອນໃດກໍຕາມທີ່ເຫັນ—ພຣະສະຣັດສະວະຕີກໍປະກົດຢູ່ ໄຫຼໄປທາງທິດຕາເວັນອອກ.

Verse 67

। अध्याय

ບົດ (ອັດທະຍາຍະ)

Verse 68

सप्तजन्मकृतं पापं नश्यते नात्र संशयः । एतत्तीर्थं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ບາບທີ່ສະສົມມາໃນເຈັດຊາດຈະຖືກທຳລາຍ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ຕີຣຖະນີ້ມີບຸນຍິ່ງໃຫຍ່ ທຳລາຍບາບທຸກປະການ.

Verse 69

गम्यतां तत्र देवेश लुङ्केशं त्वं सहामरैः । विष्णोस्तु वचनादेव प्रविष्टो ह्रदमुत्तमम्

ຈົ່ງໄປທີ່ນັ້ນເຖີດ ໂອ ຈອມແຫ່ງເທວະ ພ້ອມດ້ວຍເຫຼົ່າອະມະຣະ ໄປຫາ ລຸງເກສະ. ໂດຍພຣະວາຈາຂອງພຣະວິສນຸເທົ່ານັ້ນ ລາວໄດ້ເຂົ້າສູ່ສະນ້ຳອັນປະເສີດ.

Verse 70

रतिं सुमहतीं चक्रे सह तत्र मरुद्गणैः । ततश्चानन्तरं देवो मायां कृत्वा ह्यनेकधा

ທີ່ນັ້ນ ລາວໄດ້ເສວຍຄວາມຍິນດີອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ພ້ອມກັບໝູ່ມະຣຸດ. ແລ້ວຕໍ່ມາທັນທີ ເທວະນັ້ນໄດ້ສ້າງມາຍາຫຼາຍປະການ.

Verse 71

वसन्तमासं संसृज्य उद्यानवनशोभितम् । अशोकैर्बकुलैश्चैव ब्रह्मवृक्षैः सुशोभनैः

ເທວະນັ້ນໄດ້ສ້າງເດືອນວະສັນຕະ ແລະປະດັບສະຖານທີ່ດ້ວຍອຸທຍານແລະປ່າພົງ ງາມດ້ວຍຕົ້ນອະໂສກ ຕົ້ນບະກຸລ ແລະພຣະຫມະວຶກສະອັນວິຈິດ.

Verse 72

श्रीवृक्षैश्च कपित्थैश्च शिरीषैर्राजचम्पकैः । श्रीफलैश्च तथा तालैः कदम्बोदुम्बरैस्तथा

ສະຖານທີ່ນັ້ນຖືກປະດັບດ້ວຍຕົ້ນສຣີ ແລະກະປິດຖະ ດ້ວຍຕົ້ນສິຣີສະ ແລະຣາຊະຈັມປະກະ; ຍັງມີສຣີຜະລະ ຕົ້ນຕານ ແລະຕົ້ນກະດັມບະກັບອຸດຸມບະຣະດ້ວຍ.

Verse 73

अश्वत्थादिद्रुमैश्चैव नानावृक्षैरनेकशः । नानापुष्पैः सुगन्धाढ्यैर्भ्रमरैश्च निनादितम्

ສະຖານນັ້ນເຕັມໄປດ້ວຍຕົ້ນອັສວັດຖະ ແລະຕົ້ນໄມ້ນານາຊະນິດຢ່າງຫຼາຍ; ປະດັບດ້ວຍດອກໄມ້ຫອມຫຼາກຫຼາຍ ແລະກ້ອງກັງວານດ້ວຍສຽງຮືງຮືງຂອງເຜິ້ງ.

Verse 74

तस्मिन्मध्ये महावृक्षो न्यग्रोधश्च सुशोभनः । बहुपक्षिसमायुक्तः कोकिलारावनादितः

ໃນກາງນັ້ນມີຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່—ຕົ້ນນະຍະໂຄຣທະ (ໄທ) ອັນງາມສະຫງ່າ; ເຕັມໄປດ້ວຍນົກຫຼາຍຊະນິດ ແລະໄພເຣາະດ້ວຍສຽງຮ້ອງຂອງນົກກຸກິລາ.

Verse 75

कृष्णेन च कृतं तस्मिन्कन्यारूपं च तत्क्षणात् । न तस्याः सदृशी कन्या त्रैलोक्ये सचराचरे

ໃນຂະນະນັ້ນເອງ ພຣະກຣິດສະນະໄດ້ເນຣະມິດຮູບເປັນນາງສາວຂຶ້ນຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ໃນໄຕໂລກ—ທັງຜູ້ເຄື່ອນໄຫວແລະຜູ້ຢູ່ນິ່ງ—ບໍ່ມີສາວໃດເທົ່ານາງ.

Verse 76

अन्याश्च कन्यकाः सप्त सुरूपाः शुभलोचनाः । दिव्यरूपधराः सर्वा दिव्याभरणभूषिताः

ແລະຍັງມີນາງສາວອື່ນອີກເຈັດນາງ—ຮູບງາມ ດວງຕາເປັນມົງຄຸນ; ທຸກນາງຖືຮູບທິບສະຫວ່າງ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບທິບ.

Verse 77

पुमांसमभिकाङ्क्षन्त्यो यद्येकः कामयेत्स्त्रियः । मौक्तिकैर्रत्नमाणिक्यैर्वैडूर्यैश्च सुशोभनैः

ຖ້າຊາຍຄົນດຽວປາດຖະນາສະຕຣີທີ່ນາງເອງກໍໃຝ່ຫາຊາຍ ນາງເຫຼົ່ານັ້ນຈະປາກົດງາມສະຫງ່າ—ປະດັບດ້ວຍໄຂ່ມຸກ ແກ້ວຮັດນະ ມານິກຍະ ແລະໄວດູຣຍະ (ຫີນຕາແມວ) ອັນສະຫວ່າງໄສ.

Verse 78

कामहारैश्च वंशैश्च बद्धो हिन्दोलकः कृतः । आरूढाश्च महाकन्या गायन्ते सुस्वरं तदा

ໄດ້ສ້າງຊິງຊ້າ ແລະຜູກຢຶດໄວ້ດ້ວຍພວງມາລາອັນກະຕຸ້ນກາມ ແລະເສົາໄມ້ໄຜ່. ແລ້ວນາງກັນຍາຜູ້ສູງສົ່ງຂຶ້ນນັ່ງ ແລະຂັບຮ້ອງດ້ວຍສຽງຫວານສະໝ່ຳເສມ.

Verse 79

मारुतः शीतलो वाति वनं स्पृष्ट्वा सुशोभनम् । वातेन प्रेरितो गन्धो दानवो घ्राणपीडितः

ລົມເຢັນໆພັດຜ່ານ ສຳຜັດປ່າອັນງາມ. ກິ່ນຫອມທີ່ລົມນັ້ນພາໄປ ໄດ້ເຖິງດານະວະ ແລະດັງຂອງເຂົາຖືກກິ່ນນັ້ນຄອບງຳ.

Verse 80

ततः कुसुमगन्धेन विस्मयं परमं गतः । आघ्राय चेदृशं पुण्यं न दृष्टं न श्रुतं मया

ຕໍ່ມາ ເນື່ອງຈາກກິ່ນຫອມດອກໄມ້ ເຂົາຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສວົງຢ່າງຍິ່ງ: “ໄດ້ດົມກິ່ນອັນບຸນບໍລິສຸດແບບນີ້ ຂ້າບໍ່ເຄີຍເຫັນ ບໍ່ເຄີຍໄດ້ຍິນ”

Verse 81

वने चिन्तयतः किंचिद्ध्वनिगीतं सुशोभनम् । गीतस्य च ध्वनिं श्रुत्वा मोहितो मायया हरेः

ໃນຂະນະທີ່ເຂົາຄິດຄຳນຶງຢູ່ໃນປ່າ ກໍເກີດສຽງຂັບຮ້ອງອັນງາມ. ເມື່ອໄດ້ຍິນສຽງກັງວານນັ້ນ ເຂົາກໍຖືກມາຍາຂອງພຣະຫຣິຫຼອກລວງໃຫ້ຫຼົງ.

Verse 82

व्याधस्यैव महाकूटे पतन्ति च यथा मृगाः । कालस्पृष्टस्तथा कृष्णे पतितश्च नराधिप

ໂອ ພຣະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ເຊັ່ນດຽວກັບກວາງຕົກລົງໃນບ່ວງໃຫຍ່ຂອງນາຍພານ ຢ່າງນັ້ນເຂົາກໍ—ເມື່ອຖືກກຳນົດການແຕະຕ້ອງ—ຕົກເຂົ້າໃນແຜນຂອງພຣະກຣິດສະນະ.

Verse 83

दृष्ट्वा कन्यां च तां दैत्यो मूर्च्छया पतितो भुवि । पतितेन तु दृष्टैका कन्या वटतले स्थिता

ເມື່ອເຫັນນາງກັນຍານັ້ນ ດາຍຕະຍະກໍສະຫຼົບລົງກັບພື້ນດິນ। ແລະໃນຂະນະທີ່ນອນລົງນັ້ນ ກໍເຫັນກັນຍາອີກນາງຢືນຢູ່ໃຕ້ຕົ້ນໄຊ.

Verse 84

आस्यं दृष्ट्वा तु नारीणां पुनः कामेन पीडितः । गृहीत्वा हेमदण्डं तु तां पातयितुमिच्छति

ແຕ່ເມື່ອເຫັນໃບໜ້າຂອງນາງທັງຫຼາຍ ລາວກໍຖືກກາມຕັນຫາບີບຄັ້ນອີກຄັ້ງ। ຈັບໄມ້ຄ້ອນຄຳໄວ້ ແລ້ວປາດຖະໜາຈະຟາດໃຫ້ນາງລົ້ມລົງ।

Verse 85

कन्योवाच । मा मानुस्पर्शयत्वं हि कुमार्यहं कुलोत्तम । भो मुञ्च मुञ्च मां शीघ्रं यावद्गच्छाम्यहं गृहम्

ນາງກັນຍາກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ສູງສົງໃນຕະກູນ ຢ່າແຕະຕ້ອງຂ້າດັ່ງບຸລຸດ; ຂ້າເປັນກຸມາຣີຍັງບໍ່ໄດ້ແຕ່ງງານ. ປ່ອຍຂ້າ—ປ່ອຍໃຫ້ໄວ—ເພື່ອຂ້າຈະໄດ້ກັບເຮືອນ.”

Verse 86

दानव उवाच । अहं विवाहमिच्छामि त्वया सह सुशोभने । भूपृष्ठे सकले राज्ञी भवस्येवं न संशयः

ດານະວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ງາມຍິ່ງ, ຂ້າປາດຖະໜາຈະແຕ່ງງານກັບເຈົ້າ. ທົ່ວພື້ນພິພົບນີ້ ເຈົ້າຈະເປັນຣາຊິນີ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສແຕ່ຢ່າງໃດ.”

Verse 87

कन्योवाच । पिता रक्षति कौमार्ये भर्ता रक्षति यौवने । पुत्रो रक्षति वृद्धत्वे न स्त्री स्वातन्त्र्यमर्हति

ນາງກັນຍາກ່າວວ່າ: “ໃນວັຍກຸມາຣີ ພໍ່ຄຸ້ມຄອງຍິງ; ໃນວັຍໜຸ່ມ ຜົວຄຸ້ມຄອງ; ໃນວັຍເຖົ້າ ລູກຊາຍຄຸ້ມຄອງ; ດັ່ງນັ້ນ ຍິງຈຶ່ງບໍ່ຖືກນັບວ່າຄວນແກ່ຄວາມເປັນເອກະລາດ.”

Verse 88

न स्वातन्त्र्यं ममैवास्ति उत्पन्नाहं महत्कुले । याच्यस्तु मत्पिता भ्राता मातापि हि तथैव च

ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ມີອິດສະລະພາບຂອງຕົນເອງ ເນື່ອງຈາກເກີດໃນຕະກູນອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ດັ່ງນັ້ນ ທ່ານຕ້ອງໄປຂໍຈາກພໍ່ຂ້າ, ອ້າຍຂ້າ ແລະແມ່ຂ້າດ້ວຍ.

Verse 89

दानव उवाच । यदि मां नेच्छसे त्वद्य स्वातन्त्र्यं नावलम्बसे । ममापि च तदा हत्या सत्यं च शुभलोचने

ດານະວະກ່າວວ່າ: “ຖ້າມື້ນີ້ເຈົ້າບໍ່ເລືອກຂ້າ ແລະບໍ່ພຶງອິດສະລະພາບຂອງຕົນ ຝ່າຍຂ້າກໍຈະມີການຂ້າຟັນ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ໂອ້ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ.”

Verse 90

कन्योवाच । विश्वासो नैव कर्तव्यो यादृशे तादृशे नरे । नराः स्त्रीषु विचित्राश्च लम्पटाः काममोहिताः

ນາງສາວກ່າວວ່າ: “ບໍ່ຄວນໄວ້ໃຈຊາຍເຊັ່ນເຈົ້າ. ຊາຍທັງຫຼາຍປະພຶດປະຫຼາດຕໍ່ຍິງ—ຫຼົງກາມ ແລະຖືກຕັນຫາຫຼອກລວງ.”

Verse 91

परिणीय तु मां त्वं हि भुङ्क्ष्व भोगान्मया सह । जन्मनाशो भवेत्पश्चान्न त्वं नान्यो भवेन्मम

“ກ່ອນອື່ນ ຈົ່ງແຕ່ງງານກັບຂ້າພະເຈົ້າຕາມທຳນຽມອັນຖືກທຳ; ແລ້ວຈຶ່ງເສວຍສຸກຮ່ວມກັນ. ພາຍຫຼັງ ແມ່ນແຕ່ຊີວິດຈະສູນສິ້ນ ກໍຂໍຢ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີຜູ້ອື່ນ—ບໍ່ແມ່ນເຈົ້າໃນຖານະຜູ້ລ່ວງລະເມີດ ແລະບໍ່ແມ່ນໃຜອື່ນ.”

Verse 92

ब्राह्मणी क्षत्रिणी वैशी शूद्री यावत्तथैव च । द्वितीयो न भवेद्भर्ता एकाकी चेह जन्मनि

“ຈະເປັນຍິງພຣາຫມັນ ຍິງກະສັດ ຍິງໄວສະຍະ ຫຼືຍິງຊູດຣະກໍຕາມ—ຫຼັກທຳເປັນເຊັ່ນນີ້: ໃນຊາດນີ້ບໍ່ຄວນມີຜົວຄົນທີສອງ; ຄວນຢູ່ກັບຜູ້ດຽວ.”

Verse 93

दानव उवाच । यत्त्वया गदितं वाक्यं तन्मया धारितं हृदि । प्रत्ययं मे कुरुष्वाद्य यत्ते मनसि रोचते

ດານະວະກ່າວວ່າ: “ຖ້ອຍຄໍາທີ່ທ່ານເວົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເກັບໄວ້ໃນໃຈ. ມື້ນີ້ຂໍທ່ານໃຫ້ຄວາມໝັ້ນໃຈ—ສິ່ງໃດທີ່ຖືກໃຈທ່ານ”

Verse 94

कन्योवाच । जानीष्व गोपकन्यां मां क्रीडामि सखिभिः सह । अस्मत्कुलेषु यद्दिव्यं तत्कुरुष्व यथाविधि

ນາງສາວກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຮູ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າເປັນສາວຄົນເລີ້ຍງງົວ ແລະຫຼິ້ນກັບໝູ່ສາວ. ຈາຣີດອັນສັກສິດໃນຕະກູນຂອງພວກເຮົາ ຈົ່ງປະຕິບັດໃຫ້ຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ”

Verse 95

न तद्दिव्यं कुलेऽस्माकं विषं कोशं न तत्तुला । गोपान्वयेषु सर्वेषु हस्तः शिरसि दीयते

“ໃນຕະກູນຂອງພວກເຮົາບໍ່ມີ ‘ອັດສະຈັນ’ ແບບນັ້ນ—ບໍ່ມີຄັງພິດ ບໍ່ມີຕາຊັ່ງແບບນັ້ນ. ໃນທຸກຕະກູນຂອງຄົນເລີ້ຍງງົວ ການວາງມືເທິງສີສະແມ່ນພອນ”

Verse 96

कामान्धेनैव राजेन्द्र निक्षिप्तो मस्तके करः । तत्क्षणाद्भस्मसाद्भूतो दग्धस्तृणचयो यथा

“ໂອ ຈອມກະສັດເຫນືອກະສັດທັງປວງ, ຜູ້ຖືກກາມບັງຕາໄດ້ວາງມືເທິງສີສະ; ໃນພິບຕາດຽວກໍກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ—ເຫມືອນກອງຫຍ້າແຫ້ງຖືກໄຟເຜົາ”

Verse 97

केशवोपरि देवैस्तु पुष्पवृष्टिः शुभा कृता । हृष्टाः सर्वेऽगमन्देवाः स्वस्थानं विगतज्वराः

“ແລ້ວເທວະທັງຫຼາຍໄດ້ໂປຍດອກໄມ້ມົງຄຸນລົງເທິງເກສະວະ. ເທວະທຸກອົງຊື່ນບານ ແລະກັບສູ່ວິຫານຂອງຕົນ ຄວາມທຸກຮ້ອນກໍສະຫງົບຫາຍ”

Verse 98

क्षीरोदं केशवो गच्छत्कालपृष्ठे निपातिते । य इदं शृणुयाद्भक्त्या चरितं दानवस्य च

ເມື່ອອະສູນຖືກທຸບລົງແລ້ວ ພຣະເກສະວະ ໄດ້ໄປຍັງທະເລນ້ຳນົມ. ຜູ້ໃດຟັງເລື່ອງລາວການກະທຳຂອງອະສູນນີ້ດ້ວຍຄວາມພັກດີ…

Verse 99

स जयी जायते नित्यं शङ्करस्य वचो यथा । एतस्मात्कारणाद्राजंल्लिङ्गेश्वरमिति श्रुतम्

ຜູ້ນັ້ນຍ່ອມເກີດມາເປັນຜູ້ມີໄຊຊະນະເສມອ ດັ່ງພຣະວາຈາຂອງພຣະສັງກະຣະ. ເພາະເຫດນີ້ ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ຈຶ່ງຮູ້ຈັກກັນໃນນາມ “ລິງເກສະວະຣະ”.

Verse 100

लीनं च पातकं यस्मात्स्नानमात्रेण नश्यति । त्वगस्थि शोणितं मांसं मेदःस्नायुस्तथैव च

ເພາະທີ່ນັ້ນ ແຕ່ພຽງອາບນ້ຳຢ່າງດຽວ ບາບທີ່ຝັງແນ່ນກໍສູນໄປ—ບາບທີ່ເກາະຕິດກັບຜິວ ກະດູກ ເລືອດ ເນື້ອ ໄຂມັນ ແລະເສັ້ນເອັນກໍດັບສິ້ນ.

Verse 101

मज्जाशुक्रगतं पापं नश्यते जन्मकोटिजम् । लुङ्केश्वरे महाराज तोयं पिबति भक्तितः

ບາບທີ່ຝັງຢູ່ແມ່ນແຕ່ໃນໄຂກະດູກ ແລະໃນເຊື້ອພັນ—ສະສົມມາຫຼາຍໂກດິການເກີດ—ຍ່ອມສູນໄປ ຂ້າແຕ່ມະຫາຣາຊາ ເມື່ອດື່ມນ້ຳທີ່ລຸງເກສະວະຣະດ້ວຍຄວາມພັກດີ.

Verse 102

त्रिभिः प्रसृतिमात्राभिः पापं याति सहस्रधा । विशेषेण चतुर्दश्यामुभौ पक्षौ तु चाष्टमी

ພຽງແຕ່ສາມກຳມື ບາບກໍແຕກສະລາຍເປັນພັນເທົ່າ—ໂດຍພິເສດໃນວັນຈະຕຸຣະທະສີ (ທັງສອງປັກ) ແລະໃນວັນອັດຖະມີດ້ວຍ.

Verse 103

उपोष्य यो नरो भक्त्या पित्ःणां पाण्डुनन्दन । उद्धृतास्तेन ते सर्वे नारकीयाः पितामहाः

ໂອ ບຸດແຫ່ງປານດຸ! ຜູ້ໃດຖືອຸໂປສົດດ້ວຍພັກຕິເພື່ອປິຕຣະທັງຫຼາຍ ໂດຍບຸນນັ້ນ ບັນພະບຸລຸດທັງປວງ ແມ່ນແຕ່ຕົກນະລົກ ກໍຖືກຍົກຂຶ້ນໃຫ້ພົ້ນໄດ້

Verse 104

काकिणीं चैव यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । तेन दानफलं सर्वं कुरुक्षेत्रादिकं च यत्

ແລະຜູ້ໃດມອບແມ່ນແຕ່ເງິນ “ກາກິນີ” ໜຶ່ງແກ່ພຣາຫມັນຜູ້ຊໍານານໃນເວທ ໂດຍທານນັ້ນຈະໄດ້ຜົນທານທັງປວງ ຮວມທັງບຸນແຫ່ງກຸຣຸເກດສະຕຣະ ແລະທົ່ງສັກສິດອື່ນໆ

Verse 105

प्राप्तं तु नान्यथा राजञ्छङ्करो वदते त्विदम् । स्पर्शलिङ्गमिदं राजञ्छङ्करेण तु निर्मितम्

ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ເລື່ອງນີ້ແມ່ນເປັນຢ່າງນັ້ນແທ້ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ—ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ເອງໄດ້ກ່າວໄວ້. ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ນີ້ແມ່ນ “ສະປັຣຊະ-ລິງຄະ” ທີ່ພຣະສັງກະຣະສ້າງຂຶ້ນ

Verse 106

स्पर्शमात्रे मनुष्याणां रुद्रवासोऽभिजायते । तेन दानफलं सर्वं कुरुक्षेत्रादिकं च यत्

ພຽງແຕ່ແຕະຕ້ອງ ມະນຸດກໍໄດ້ພັກອາໄສໃນດາມຂອງຣຸດຣະ; ແລະໂດຍບຸນນັ້ນ ຈະໄດ້ຜົນທານທັງປວງ ຮວມທັງບຸນແຫ່ງກຸຣຸເກດສະຕຣະ ແລະທົ່ງສັກສິດອື່ນໆ

Verse 107

एतस्मात्कारणाद्राजंल्लोकपालाश्च रक्षकाः । दुर्गा च रक्षणे सृष्टा चतुर्हस्तधरा शुभा

ເພາະເຫດນີ້ແຫຼະ ຂ້າແຕ່ພຣະຣາຊາ ພວກໂລກະປາລະຈຶ່ງຖືກແຕ່ງຕັ້ງເປັນຜູ້ພິທັກ; ແລະເພື່ອການປົກປ້ອງ ພຣະນາງທຸຣຄາກໍປາກົດ—ເປັນມົງຄຸນ ຖືສີ່ກອນ

Verse 108

धनदो लोकपालेशो रक्षकश्चेश्वरस्य च । रक्षति च सदा कालं ग्रहव्यापाररूपतः

ທະນະດະ (ກຸເບຣ) ເປັນຈອມໃນໝູ່ໂລກປາລະ ແລະເປັນຜູ້ພິທັກພຣະອີສະວະຣະ; ທ່ານຍັງຄຸ້ມຄອງກາລະ (ເວລາ) ຢູ່ເສມອ ໂດຍຮູບແບບການກະທຳຂອງດາວເຄາະທັງຫຼາຍ।

Verse 109

पुत्रभ्रातृसमारूपैः स्वामिसम्बन्धरूपिभिः । लङ्केश्वरं च राजेन्द्र देवैर्नाद्यापि मुच्यते

ໂອ ຈອມກະສັດ, ດ້ວຍສາຍພັນທີ່ປາກົດເປັນລູກແລະພີ່ນ້ອງ ອັນເປັນຄວາມຜູກພັນຕໍ່ນາຍ, ເທວະທັງຫຼາຍຈຶ່ງຍັງບໍ່ປ່ອຍຈອມແຫ່ງລັງກາເຖິງມື້ນີ້।