Adhyaya 42

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पिप्पलेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महायोगी पिप्पलादो महातपाः

ພຣະສີມາຣກັນເຑຍ ກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ໂອ ຣາເຊນທຣະ ຄວນໄປຫາປິບປະເລສະວະຣະອັນສູງສຸດ ທີ່ນັ້ນມີປິບປະລາດ ມະຫາໂຍຄີຜູ້ສຳເລັດ ແລະເປັນມະຫາຕະປະສະວີ ສະຖິດຢູ່”

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । पिप्पलादस्य चरितं श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य यत्र सिद्धो महातपाः

ຢຸທິສຖິຣະ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ທ່ານຜູ້ຄວນເຄົາລົບ, ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະຟັງປະຫວັດຂອງປິບປະລາດ ແລະມະຫິມາຂອງຕີຣຖະນັ້ນ ທີ່ມີມະຫາຕະປະສະວີຜູ້ສຳເລັດສະຖິດຢູ່”

Verse 3

कस्य पुत्रो महाभाग किमर्थं कृतवांस्तपः । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

ໂອ ຜູ້ມີພະບຸນຍິ່ງ! ລາວເປັນບຸດຂອງໃຜ ແລະເພາະເຫດໃດຈຶ່ງບໍາເນັດຕະບະ? ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ ຈົ່ງເລົ່າໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຟັງໂດຍລະອຽດທັງໝົດ.

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । मिथिलास्थो महाभागो वेदवेदाङ्गपारगः । याज्ञवल्क्यः पुरा तात चचार विपुलं तपः

ມາຣະກັນເດຍ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ລູກເອີຍ ໃນກາລກ່ອນ ຍາຊະນະວັນກະຍະຜູ້ມີກຽດ—ພັກອາໄສຢູ່ມິຖິລາ ແລະຊໍານານໃນພຣະເວດພ້ອມເວດາງຄະ—ໄດ້ບໍາເນັດຕະບະຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ”

Verse 5

तापसी तस्य भगिनी याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । सा सप्तमेऽपि वर्षे च वैधव्यं प्राप दैवतः

ຕາປະສີ ແມ່ນນ້ອງສາວຂອງ຤ິສີຍາຊະນະວັນກະຍະຜູ້ມີປັນຍາ. ໂດຍອໍານາດແຫ່ງຊະຕາ ນາງໄດ້ເປັນແມ່ໝ້າຍແມ່ນແຕ່ໃນປີທີເຈັດ

Verse 6

पूर्वकर्मविपाकेन हीनाभूत्पितृमातृतः । नाभूत्तत्पतिपक्षेऽपि कोऽपीत्येकाकिनी स्थिता

ເນື່ອງຈາກຜົນສຸກງອມແຫ່ງກຳເກົ່າ ນາງຂາດທັງພໍ່ແລະແມ່. ຝ່າຍສາມີກໍບໍ່ມີໃຜເລີຍ ດັ່ງນັ້ນນາງຈຶ່ງຢູ່ຢ່າງໂດດດ່ຽວສິ້ນເຊີງ

Verse 7

भूमौ भ्रमन्ती भ्रातुः सा समीपमगमच्छनैः । चचार च तपः सोऽपि परलोकसुखेप्सया

ເມື່ອນາງພະເນຈອນໄປຕາມແຜ່ນດິນ ນາງກໍຄ່ອຍໆເຂົ້າໄປໃກ້ພີ່ຊາຍຂອງນາງ. ແລະພີ່ຊາຍນັ້ນກໍກໍາລັງບໍາເນັດຕະບະ ເພື່ອປາຖະໜາສຸກໃນປະໂລກ

Verse 8

चचार सापि तत्रस्था शुश्रूषन्ती महत्तपः । कस्मिंश्चित्समये साथ स्नाताहनि रजस्वला

ນາງກໍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນ ຄອຍປະຄອງຮັບໃຊ້ຕະປະອັນຍິ່ງໃຫຍ່; ແລະໃນຄາວໜຶ່ງ ຫຼັງອາບນ້ຳຕອນກາງວັນ ນາງກໍມີປະຈຳເດືອນມາ।

Verse 9

अन्तर्वासो धृतवती दृष्ट्वा कर्पटकं रहः । याज्ञवल्क्योऽपि तद्रात्रौ सुप्तो यत्र सुसंवृतः

ນາງໄດ້ເຫັນຜ້າຜືນໜຶ່ງຢ່າງລັບໆ ແລ້ວນຳມານຸ່ງເປັນຜ້າຊັ້ນໃນ; ສ່ວນຍາຊະຍະວັນກະຍະ ກໍນອນຫຼັບໃນຄືນນັ້ນ ຢູ່ບ່ອນທີ່ທ່ານນອນ ໂດຍຄຸ້ມກາຍມິດຊິດ।

Verse 10

स्वप्नं दृष्ट्वात्यजच्छुक्रं कौपीने रक्तबिन्दुवत् । विराजितेन तपसा सिद्धं तदनलप्रभम्

ເມື່ອເຫັນຄວາມຝັນ ທ່ານໄດ້ປ່ອຍນ້ຳເຊື້ອລົງໃນຜ້າຄອປີນ ດັ່ງຢອດເລືອດ; ແຕ່ດ້ວຍປະກາຍແຫ່ງຕະປະ ມັນກໍສຳເລັດສິດ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟ।

Verse 11

यावत्प्रबुद्धो विप्रोऽसौ वीक्ष्योच्छिष्टं तदंशुकम् । चिक्षेप दूरतोऽस्पृश्यं शौचं कृत्वा विधानतः

ເມື່ອພຣາຫມັນນັ້ນຕື່ນຂຶ້ນ ແລະເຫັນຜ້ານັ້ນມີມົນທິນ ກໍໂຍນອອກໄປໄກ ເປັນຂອງບໍ່ຄວນແຕະຕ້ອງ; ແລ້ວຈຶ່ງຊຳລະກາຍຕາມພິທີກຳນົດ।

Verse 12

निषिद्धं तु निशि स्नानमिति सुष्वाप स द्विजः । निशीथे सापि तद्वस्त्रं भगस्यावरणं व्यधात्

ຄິດວ່າ “ການອາບນ້ຳຕອນກາງຄືນເປັນຂໍ້ຫ້າມ” ດວິຊະນັ້ນຈຶ່ງນອນຕໍ່; ແລະໃນຍາມທ່ຽງຄືນ ນາງໄດ້ນຳຜ້າຜືนนັ້ນເອງມາເປັນຜ້າປົກປິດອະໄວຍະວະລັບຂອງນາງ।

Verse 13

प्रातरन्वेषयामास मुनिर्वस्त्रमितस्ततः । ततः सा ब्राह्मणी प्राह किं अन्वेषयसे प्रभो । केन कार्यं तव तथा वदस्व मम तत्त्वतः

ຕອນເຊົ້າ ມຸນີໄດ້ອອກຊອກຫາເຄື່ອງນຸ່ງຂອງຕົນໄປມາ. ແລ້ວນາງພຣາຫມະນີກ່າວວ່າ “ຂ້າແຕ່ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ທ່ານກຳລັງຊອກຫາຫຍັງ? ທ່ານມີກິດອັນໃດ—ຈົ່ງບອກຄວາມຈິງແກ່ຂ້າເຖີດ”

Verse 14

याज्ञवल्क्य उवाच । अपवित्रो मया भद्रे स्वप्नो दृष्टोऽद्य वै निशि । सक्लेदं तत्र मे वस्त्रं निक्षिप्तं तन्न दृश्यते

ຍາຊະຍະວັລກະຍະກ່າວວ່າ “ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ ຄືນນີ້ຂ້າໄດ້ເຫັນຄວາມຝັນອັນບໍ່ບໍລິສຸດ. ເພາະສະນັ້ນຂ້າໄດ້ວາງເຄື່ອງນຸ່ງໄວ້ທີ່ນັ້ນໃນສະພາບຊຸ່ມ; ແຕ່ບັດນີ້ບໍ່ເຫັນແລ້ວ”

Verse 15

तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणी वाक्यं भीतभीतावदन्नृप । तद्वस्त्रं तु मया विप्र स्नात्वा ह्यन्तः कृतं महत्

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນັ້ນ ນາງພຣາຫມະນີສັ່ນດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ແລ້ວກ່າວວ່າ “ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໂອ ພຣາຫມະນຜູ້ນ່າເຄົາລົບ! ເຄື່ອງນຸ່ງນັ້ນຖືກມືຂ້າ; ຫຼັງອາບນ້ຳ ຂ້າໄດ້ນຳໄປເກັບໄວ້ຂ້າງໃນ—ເປັນຄວາມຜິດອັນໜັກ”

Verse 16

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हाहेत्युक्त्वा महामुनिः । निपपात तदा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

ເມື່ອໄດ້ຍິນຄຳນາງ ມະຫາມຸນີຮ້ອງວ່າ “ອະນິຈຈາ! ອະນິຈຈາ!” ແລ້ວລົ້ມລົງສູ່ພື້ນດິນທັນທີ—ດຸດດັ່ງຕົ້ນໄມ້ທີ່ຖືກຕັດຮາກ

Verse 17

किमेतदिति सेत्युक्त्वा ह्याकाशमिव निर्मला । आश्वासयन्ती तं विप्रं प्रोवाच वचनं तदा

ນາງກ່າວວ່າ “ນີ້ແມ່ນຫຍັງ?” ແລ້ວນາງຜູ້ບໍລິສຸດດຸດຟ້າ ໄດ້ເລີ່ມປອບໂຍນພຣາຫມະນຜູ້ນັ້ນ ແລະໃນຂະນະນັ້ນເອງ ນາງຈຶ່ງເວົ້າຖ້ອຍຄຳ

Verse 18

वदस्व कारणं तात गुह्याद्गुह्यतरं यदि । प्रतीकारोऽस्य येनैव विमृश्य क्रियते त्वरा

ໂອ້ ລູກເອີຍ ຈົ່ງບອກເຫດຜົນມາ ແມ່ນແຕ່ຈະລຶກລັບຍິ່ງກວ່າຄວາມລຶກລັບ ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ພິຈາລະນາແລ້ວ ຈຶ່ງກະທຳວິທີແກ້ໄຂອັນສົມຄວນໃຫ້ໄວພົ້ນ.

Verse 19

ततः स सुचिरं ध्यात्वा लब्धवाग्वै ततः क्षणम् । प्रोवाच साध्वसमना यत्तच्छृणु नरेश्वर

ຈາກນັ້ນ ລາວໄດ້ຄິດພິຈາລະນາຢູ່ດົນນານ; ພໍຊົ່ວຂະນະໜຶ່ງກໍໄດ້ຄືນຄຳເວົ້າ ແລະດ້ວຍໃຈກັງວົນກ່າວວ່າ “ໂອ້ ພະອົງຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ ຈົ່ງຟັງເລື່ອງທີ່ເກີດຂຶ້ນນີ້.”

Verse 20

नात्र दोषोऽस्ति ते कश्चिन्मम चैव शुभव्रते । तवोदरे तु गर्भो यस्तत्र दैवं परायणम्

ໃນນີ້ບໍ່ມີຄວາມຜິດ—ທັງບໍ່ແມ່ນຂອງເຈົ້າ ແລະບໍ່ແມ່ນຂອງຂ້າ ໂອ້ ນາງຜູ້ຖືພຣະວຣະຕະອັນມົງຄຸນ. ແຕ່ລູກໃນຄັນຂອງເຈົ້ານັ້ນ ທີ່ນັ້ນດາຍວະ—ພຣະລິຂິດ—ແມ່ນທີ່ພຶ່ງສຸດທ້າຍ.

Verse 21

तस्य तत्त्वेन रक्षा च त्वया कार्या सदैव हि । विनाशी नैव कर्तव्यो यावत्कालस्य पर्ययः

ດັ່ງນັ້ນ ເຈົ້າພຶງປົກປ້ອງເຂົາດ້ວຍຄວາມຈິງ ແລະຕະຫຼອດໄປ. ຢ່າເຮັດໃຫ້ເຂົາພິນາດ ຈົນກວ່າການຜັນຜວນຂອງກາລະຈະຄົບຖ້ວນ.

Verse 22

तथेति व्रीडिता साध्वी दूयमानेन चेतसा । अपालयच्च तं गर्भं यावत्पुत्रो ह्यजायत

“ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ນາງຜູ້ມີສິນກ່າວດ້ວຍຄວາມອາຍ ແລະໃຈພາຍໃນເຈັບປວດ; ແຕ່ນາງກໍຍັງປົກປ້ອງຄັນນັ້ນ ຈົນກວ່າບຸດຊາຍຈະເກີດອອກມາ.

Verse 23

जातमात्रं च तं गर्भं गृहीत्वा ब्राह्मणी च सा । अश्वत्थच्छायामाश्रित्य तमुत्सृज्य वचोऽब्रवीत्

ທັນທີທີ່ເດັກເກີດ ນາງພຣາຫມະນີໄດ້ອຸ້ມເດັກນ້ອຍນັ້ນໄປ. ນາງເຂົ້າໄປອາໄສໃຕ້ຮົ່ມໄມ້ອັສວັດຖະ ວາງເຂົາລົງ ແລ້ວກ່າວວາຈານີ້

Verse 24

यानि सत्त्वानि लोकेषु स्थावराणि चराणि च । तानि सर्वाणि रक्षन्तु त्यक्तं वै बालकं मया

“ຂໍໃຫ້ສັດທັງປວງໃນໂລກທັງຫຼາຍ ທັງຜູ້ຢູ່ນິ່ງແລະຜູ້ເຄື່ອນໄຫວ ຈົ່ງປົກປ້ອງເດັກນ້ອຍນີ້ ຜູ້ທີ່ຂ້າໄດ້ປະໄວ້”

Verse 25

एवमुक्त्वा गता सा तु ब्राह्मणी नृपसत्तम । तथागतः स तु शिशुस्तत्र स्थित्वा मुहूर्तकम्

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ້ ພຣະຣາຊາຜູ້ປະເສີດ ນາງພຣາຫມະນີກໍຈາກໄປ. ສ່ວນເດັກນ້ອຍນັ້ນ ຖືກປະໄວ້ດັ່ງເດີມ ແລະຢູ່ທີ່ນັ້ນຊົ່ວຄາວ

Verse 26

पाणिपादौ विनिक्षिप्य निकुञ्च्य नयने शुभे । आस्यं तु विकृतं कृत्वा रुरोद विकृतैः स्वरैः

ເຂົາວາງມືແລະຕີນລົງ ບີບປິດດວງຕາອັນງາມ ບິດເບືອນໃບໜ້າ ແລ້ວຮ້ອງໄຫ້ດ້ວຍສຽງກະດ້າງບິດເພີ້ຍນ

Verse 27

तेन शब्देन वित्रस्ताः स्थावरा जङ्गमाश्च ये । आकम्पिता महोत्पातैः सशैलवनकानना

ດ້ວຍສຽງນັ້ນ ສັດທັງປວງທັງຜູ້ຢູ່ນິ່ງແລະຜູ້ເຄື່ອນໄຫວ ຕ່າງຕົກໃຈຫວາດຫວັນ; ແລະດ້ວຍລາງອັນໃຫຍ່ ແຜ່ນດິນພ້ອມພູເຂົາ ປ່າໄມ້ ແລະດົງດານ ກໍສັ່ນສະເທືອນ

Verse 28

ततो ज्ञात्वा महद्भूतं क्षुधाविष्टं द्विजर्षभम् । न जहाति नगश्छायां पानार्थाय ततः परम् । अपिबच्च सुतं तस्मादभृतं चैव भारत

ແລ້ວນາງຮູ້ວ່າເປັນເຫດການໃຫຍ່—ພຣາຫມະນຜູ້ປະເສີດດຸດໂຄອຸສະພະນັ້ນຖືກຄວາມຫິວຄອບງຳ. ເພື່ອຫານ້ຳດື່ມ ນາງກໍບໍ່ລະທິ້ງຮົ່ມໄມ້. ໂອ ພາຣະຕະ, ນາງໄດ້ດື່ມນ້ຳນົມຈາກເຂົາ ແລະລ້ຽງດູບຸດໃຫ້ດຳລົງຊີວິດ.

Verse 29

एवं स वर्धितस्तत्र कुमारो निजचेतसि । चिन्तयामास विश्रब्धः किं मम ग्रहगोचरम्

ດັ່ງນັ້ນ ກຸມານຜູ້ຖືກລ້ຽງດູຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍສະຫງົບໃນໃຈຕົນ ແລະຄິດພິຈາລະນາວ່າ: “ກຣະຫະ-ໂຄຈະຣະຂອງຂ້ອຍແມ່ນຫຍັງ? ອິດທິພົນດາວເຄາະໃດຕົກຕ້ອງຊະຕາຂ້ອຍ?”

Verse 30

ततः क्रूरसभाचारः क्रूरं दृष्ट्वा निरीक्षितः । पपात सहसा भूमौ शनैश्चारी शनैश्चरः

ຕໍ່ມາ ຊະໄນສະຈະຣະ (Śanaiścara) ຜູ້ມີການປະພຶດຮຸນແຮງໃນສະພາ ເມື່ອຖືກຈ້ອງມອງຢ່າງເຂັ້ມຂັດ ກໍຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນທັນທີ—ແມ່ນແຕ່ຜູ້ເຄື່ອນຊ້າກໍຖືກກົດໃຫ້ຕ່ຳລົງ.

Verse 31

उवाच च भयत्रस्तः कृताञ्जलिपुटस्तदा । किं मयापकृतं विप्र पिप्पलाद महामुने

ດ້ວຍຄວາມຢ້ານກົວ ເຂົາຈຶ່ງພະນົມມືແລ້ວກ່າວວ່າ: “ໂອ ວິປຣະ, ໂອ ມະຫາມຸນີ ປິບປະລາດ! ຂ້ອຍໄດ້ກະທຳຜິດອັນໃດຕໍ່ທ່ານ?”

Verse 32

चरन्वै गगनाद्येन पातितो धरणीतले । सौरिणा ह्येवमुक्तस्तु पिप्पलादो महामुनिः

ໃນຂະນະທີ່ເຂົາກຳລັງເຄື່ອນໄປໃນຟ້າ ເຂົາຖືກອຳນາດນັ້ນທຳໃຫ້ຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ. ເມື່ອ ສໍຣີ (Śani) ກ່າວດັ່ງນີ້ ມະຫາມຸນີ ປິບປະລາດ ຈຶ່ງຕອບກັບ.

Verse 33

क्रोधरूपोऽब्रवीद्वाक्यं तच्छृणुष्व नराधिप । पितृमातृविहीनस्य मम बालस्य दुर्मते । पीडां करोषि कस्मात्त्वं सौरे ब्रूहि ह्यशेषतः

ເຂົາໄດ້ຮັບຮູບເປັນຄວາມໂກດ ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ກະສັດແຫ່ງມະນຸດ! ເຈົ້າເຫດໃດຈຶ່ງທໍລະມານລູກນ້ອຍຂອງຂ້າ ຜູ້ຂາດທັງພໍ່ແລະແມ່? ໂອ ເສາຣີ ຜູ້ມີໃຈຄົດ ຈົ່ງບອກເຫດທັງໝົດມາ”

Verse 34

शनैश्चर उवाच । क्रूरस्वभावः सहजो मम दृष्टिस्तथेदृशी । मुञ्चस्व मां तथा कर्ता यद्ब्रवीषि न संशयः

ຊະໄນຊະຈະຣະ ກ່າວວ່າ: “ນິໄສດຸຮ້າຍເປັນຂອງຕິດຕົວຂ້າແຕ່ເກີດ ແລະສາຍຕາຂ້າກໍເປັນແນວນັ້ນ. ຈົ່ງປ່ອຍຂ້າ; ທ່ານກ່າວຢ່າງໃດ ຂ້າຈະເຮັດຕາມ—ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ”

Verse 35

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति बालानां वर्षादा षोडशाद्ग्रह । पीडा त्वया न कर्तव्या एष ते समयः कृतः

ປິບປະລາດ ກ່າວວ່າ: “ແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ໂອ ກຣະຫະ (Graha) ເຈົ້າຢ່າໄດ້ເຮັດທຸກຂ໌ແກ່ເດັກນ້ອຍ ຕັ້ງແຕ່ອາຍຸໜຶ່ງປີຈົນເຖິງສິບຫົກປີ. ນີ້ແມ່ນສັນຍາທີ່ຂ້າວາງໄວ້ໃຫ້ເຈົ້າ”

Verse 36

एवमस्त्विति चोक्त्वा स जगाम पुनरागतः । देवमार्गं शनैश्चारी प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

ເມື່ອກ່າວວ່າ “ເປັນດັ່ງນັ້ນເຖີດ” ເຂົາກໍຈາກໄປ ແລ້ວກັບຄືນມາອີກ; ເດີນຊ້າໆຕາມທາງແຫ່ງເທວະ ແລະກໍກາບນົບນ້ອມຕໍ່ຣິສີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ

Verse 37

गते चादर्शनं तत्र सोऽपि बालो महाग्रहः । विचिन्तयन्वै पितरं क्रोधेन कलुषीकृतः

ເມື່ອເຂົາໄດ້ໄປແລ້ວ ແລະບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ເຈົ້າກຣະຫະຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ແຕ່ຍັງໜຸ່ມນ້ອຍນັ້ນກໍຄິດຄໍານຶງເຖິງບິດາ; ຈິດໃຈຖືກຄວາມໂກດເຮັດໃຫ້ມືດມົນ

Verse 38

आग्नेयीं धारणां ध्यात्वा जनयामास पावकम् । कृत्यामन्त्रैर्जुहावाग्नौ कृत्या वै संभवत्विति

ເມື່ອເຂົາໄດ້ເພ່ງພິຈາລະນາ “ອາກເນຍະທາຣະນາ” ອັນເປັນສະມາທິແຫ່ງໄຟ ກໍໃຫ້ເກີດ “ປາວະກະ” ໄຟອັນສັກສິດ. ແລ້ວໃຊ້ມົນຕຣາກຶດຕະຍາ ຖວາຍອາຫຸຕິລົງໃນໄຟນັ້ນ ກ່າວວ່າ “ຂໍໃຫ້ກຶດຕະຍາ ເກີດຂຶ້ນແທ້ໆ”

Verse 39

तावज्झटिति सा कन्या ज्वालामालाविभूषिता । हुतभुक्सदृशाकारा किं करोमीति चाब्रवीत्

ທັນໃດນັ້ນ ໃນພິບຕາ ນາງສາວຜູ້ປະດັບດ້ວຍພວງມາລາແຫ່ງເປວໄຟ ກໍປາກົດຂຶ້ນ. ຮູບກາຍຄ້າຍອັກນີຜູ້ສະເວຍອາຫຸຕິ ແລະນາງກ່າວວ່າ “ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດຫຍັງ?”

Verse 40

शोषयामि समुद्रान् किं चूर्णयामि च पर्वतान् । अवनिं वेष्टयामीति पातये किं नभस्तलम्

“ຂ້າພະເຈົ້າຄວນເຮັດໃຫ້ມະຫາສະໝຸດແຫ້ງຫມົດບໍ? ຄວນບົດພູເຂົາໃຫ້ເປັນຝຸ່ນບໍ? ຄວນວົງລ້ອມແຜ່ນດິນບໍ? ຫຼືຄວນທຸບຫຼົ່ນໂຄ້ງຟ້າລົງມາ?”

Verse 41

कस्य मूर्ध्नि पतिष्यामि घातयामि च कं द्विज । शीघ्रमादिश्यतां कार्यं मा मे कालात्ययो भवेत्

“ຂ້າພະເຈົ້າຈະຕົກໃສ່ຫົວຜູ້ໃດ? ຈະປະຫານຜູ້ໃດ, ໂອ ທະວິຊະ (ພຣາຫມັນ)? ຂໍໃຫ້ບັນຊາວຽກໂດຍໄວ ຢ່າໃຫ້ເວລາທີ່ກຳນົດແກ່ຂ້າພະເຈົ້າຜ່ານໄປໂດຍເປົ່າປະໂຫຍດ”

Verse 42

। अध्याय

“ອັດທະຍາຍະ”—ເປັນໝາຍບອກບົດ/ບົດທີ (Adhyāya) ໃນຄຳພີ.

Verse 43

महता क्रोधवेगेन मया त्वं चिन्तिता शुभे । पिता मे याज्ञवल्क्यश्च तस्य त्वं पत माचिरम्

ດ້ວຍແຮງໂກດອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ໂອ ຜູ້ເປັນມົງຄຸນ, ຂ້າໄດ້ເອີ້ນເຈົ້າ. ພໍ່ຂ້າແມ່ນ ຢາຊະນະວັນກະຍະ—ຈົ່ງພຸ່ງລົງໃສ່ທ່ານ, ຢ່າຊັກຊ້າ.

Verse 44

एवमुक्त्वागमच्छीघ्रं स्फोटयन्ती नभस्तलम् । मिथिलास्थो महाप्राज्ञस्तपस्तेपे महामनाः

ເມື່ອໄດ້ຮັບຄໍາສັ່ງແລ້ວ ນາງກໍຮີບຮ້ອນຈາກໄປ ຮາວກັບຈະສະຫຼາຍຜືນຟ້າ. ຂະນະນັ້ນ ທີ່ມິຖິລາ ມະຫາລຶສີຜູ້ປັນຍາຍິ່ງ ແລະໃຈກວ້າງ ຍັງຄົງປະກອບຕະປະຢູ່.

Verse 45

यावत्पश्यति दिग्भागं ज्वलनार्कसमप्रभम् । याज्ञवल्क्यो महातेजा महद्भूतमुपस्थितम्

ເມື່ອ ຢາຊະນະວັນກະຍະ ຜູ້ມີລັດສະຫມີຍິ່ງ ເບິ່ງໄປຍັງທິດໜຶ່ງທີ່ສະຫວ່າງໄສດຸດໄຟແລະຕາເວັນ ທ່ານກໍເຫັນພູດທາດອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢືນຢູ່ຕໍ່ໜ້າ

Verse 46

तद्दृष्ट्वा सहसायान्तं भीतभीतो महामुनिः । अनुयुक्तोऽथ भूतेन जनकं नृपतिं ययौ

ເຫັນມັນພຸ່ງມາຢ່າງກະທັນຫັນ ມະຫາມຸນີກໍຫວາດຫວັນຈົນສັ່ນ. ແລ້ວຖືກພູດນັ້ນກົດດັນ ທ່ານຈຶ່ງໄປຫາພະຣາຊາ ຈະນະກະ

Verse 47

शरण्यं मामनुप्राप्तं विद्धि त्वं नृपसत्तम । महद्भूतभयाद्रक्ष यदि शक्नोषि पार्थिव

“ໂອ ກະສັດຜູ້ປະເສີດ, ຈົ່ງຮູ້ເຖີດວ່າ ຂ້າໄດ້ມາຮັບພຶ່ງພາເຈົ້າ. ໂອ ຜູ້ຄອງແຜ່ນດິນ, ຖ້າເຈົ້າສາມາດ ຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ພູດອັນໃຫຍ່ຫຼວງນັ້ນ”

Verse 48

ब्रह्मतेजोभवं भूतमनिवार्यं दुरासदम् । न च शक्नोम्यहं त्रातुं राजा वचनमब्रवीत्

ກະສັດຕອບວ່າ: “ສັດນັ້ນເກີດຈາກເຕຊະໄຟອັນສັກສິດຂອງພຣະພຣະຫມາ—ຕ້ານບໍ່ໄດ້ ແລະເຂົ້າເຖິງບໍ່ໄດ້. ຂ້າພະເຈົ້າຊ່ວຍທ່ານບໍ່ໄດ້.”

Verse 49

ततश्चान्यं नृपश्रेष्ठं शरणार्थी महातपाः । जगाम तेन मुक्तोऽसौ चेन्द्रस्य सदनं भयात्

ຕໍ່ມາ ມະຫາຕະປະຜູ້ຂໍພຶ່ງພາ ໄດ້ໄປຫາກະສັດຜູ້ປະເສີດອີກອົງໜຶ່ງ; ແຕ່ຖືກປະຕິເສດອີກ ຈຶ່ງດ້ວຍຄວາມຢ້ານ ໄປສູ່ວິຫານຂອງພຣະອິນທຣາ

Verse 50

देवराज नमस्तेऽस्तु महाभूतभयान्नृप । कम्पमानोऽब्रवीद्विप्रो रक्षस्वेति पुनःपुनः

“ໂອ ເທວະຣາຊາ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນົບນ້ອມ! ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານຕໍ່ມະຫາພູດນັ້ນ” ພຣາຫມັນຜູ້ສັ່ນໄຫວກ່າວຊ້ຳໆ “ຂໍຈົ່ງປົກປ້ອງຂ້າພະເຈົ້າ”

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवराजोऽब्रवीदिदम् । न शक्नोमि परित्रातुं ब्रह्मकोपादहं मुने

ເມື່ອຟັງຄຳນັ້ນ ເທວະຣາຊາກ່າວວ່າ: “ໂອ ມຸນີ, ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນໄດ້ ເນື່ອງຈາກຢ້ານພຣະພິໂຣດຂອງພຣະພຣະຫມາ”

Verse 52

ततः स ब्रह्मभवनं ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः । जगाम विष्णुलोकं च तेनापीत्युक्त एव सः

ຕໍ່ມາ ພຣາຫມັນນັ້ນ ຜູ້ຮູ້ພຣະພຣະຫມັນຢ່າງສູງສຸດ ໄດ້ໄປຍັງພຣະວິຫານຂອງພຣະພຣະຫມາ ແລະໄປຍັງໂລກຂອງພຣະວິສະນຸດ້ວຍ—ແຕ່ທີ່ນັ້ນກໍຖືກກ່າວຄຳດຽວກັນ

Verse 53

ततः स मुनिरुद्विग्नो निराशो जीविते नृप । अनुगम्यमानो भूतेन अगच्छच्छङ्करालयम्

ແລ້ວມຸນີນັ້ນກໍຕົກໃຈຫວາດຫວັນ ແລະສິ້ນຫວັງຕໍ່ຊີວິດ ໂອ ພະຣາຊາ ທັງຍັງຖືກພູດນັ້ນຕາມຫຼັງ ຈຶ່ງໄປຫາທີ່ປະທັບຂອງພຣະສັງກະຣາ

Verse 54

तस्य योगबलोपेतो महादेवस्य पाण्डव । नखमांसान्तरे गुप्तो यथा देवो न पश्यति

ດ້ວຍພະລັງໂຍຄະ ພູດນັ້ນ ໂອ ປານຑະວະ ໄດ້ຫຼົບຊ່ອນຢູ່ໃນຊ່ອງແຄບລະຫວ່າງເລັບແລະເນື້ອຂອງພຣະມະຫາເທວ ເພື່ອໃຫ້ພຣະອົງບໍ່ເຫັນ

Verse 55

तदन्ते चागमद्भूतं ज्वलनार्कसमप्रभम् । मुञ्च मुञ्चेति पुरुषं देवदेवं महेश्वरम्

ໃນທ້າຍເຫດການນັ້ນ ມີສິ່ງລີລັບມາຮອດ ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງໄຟແລະຕາເວັນ ມັນຮ້ອງວ່າ “ປ່ອຍເຂົາ ປ່ອຍເຂົາ!” ແລ້ວກ່າວຕໍ່ພຣະມະເຫສະວະ ເທວະເທວາ

Verse 56

एवमुक्तो महादेवस्तेन भूतेन भारत । योगीन्द्रं दर्शयामास नखमांसान्तरे तदा

ເມື່ອພູດນັ້ນກ່າວດັ່ງນີ້ ໂອ ພາຣະຕະ ພຣະມະຫາເທວະຈຶ່ງເປີດເຜີຍໂຍຄີຜູ້ເປັນໃຫຍ່ ຜູ້ປາກົດວ່າສະຖິດຢູ່ລະຫວ່າງເລັບແລະເນື້ອໃນຂະນະນັ້ນ

Verse 57

संस्थाप्य भूतं भूतेशः परमापद्गतं मुनिम् । उवाच मा भैस्त्वं विप्र निर्गच्छस्व महामुने

ເມື່ອພຣະພູເທສະ (ພຣະສິວະ) ຂັບຂັ້ນແລະຈັດວາງພູດນັ້ນໃຫ້ຢູ່ທີ່ຂອງມັນແລ້ວ ຈຶ່ງກ່າວແກ່ມຸນີຜູ້ຕົກໃນພິບັດອັນໃຫຍ່ວ່າ: “ຢ່າຢ້ານເລີຍ ໂອ ພຣາຫມະນະ; ຈົ່ງອອກໄປໂດຍສະຫວັດດີ ໂອ ມະຫາມຸນີ”

Verse 58

ततः सुसूक्ष्मदेहस्थं भूतं दृष्ट्वाब्रवीदिदम् । किमस्य त्वं महाभूत करिष्यसि वदस्व मे

ແລ້ວເຂົາເຫັນພູດທີ່ສະຖິດຢູ່ໃນກາຍອັນລະອຽດຢ່າງຍິ່ງ ຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ມະຫາພູດ, ເຈົ້າຈະເຮັດຫຍັງແກ່ຜູ້ນີ້? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ”

Verse 59

कृत्योवाच । क्रोधाविष्टेन देवेश पिप्पलादेन चिन्तिता । अस्य देहं हनिष्यामि हिंसार्थं विद्धि मां प्रभो

ກຣິຕະຍາ ກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທເວສະວະຣາ ຈອມເທວະທັງປວງ, ພິບພະລາດະເມື່ອຖືກໂທສະຄອບງຳໄດ້ຄິດສ້າງຂ້າ. ຂ້າຈະທຳລາຍກາຍຂອງຜູ້ນີ້—ໂອ ພຣະພູ, ຈົ່ງຮູ້ວ່າຂ້າເພື່ອການເບຍດບຽນ”

Verse 60

एतच्छ्रुत्वा महादेवो भूतस्य वदनाच्च्युतम् । कटिस्थं याज्ञवल्क्यं च मन्त्रयामास मन्त्रवित्

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ມະຫາເທວະ ຜູ້ຮູ້ມົນຕຣາ ໄດ້ໃສ່ໃຈຖ້ອຍຄຳທີ່ຫຼຸດອອກຈາກປາກພູດນັ້ນ ແລະໄດ້ປຶກສາກັບຍາຊະຍະວັນກະຍະ ຜູ້ຢູ່ໃກ້ແອວຂອງພຣະອົງ

Verse 61

योगीश्वरेति विप्रस्य कृत्वा नाम युधिष्ठिर । विसर्जयित्वा देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत

ໂອ ຢຸທິສະຖິຣ, ຈອມເທວະໄດ້ປະທານນາມໃຫ້ພຣາຫມັນວ່າ “ໂຍຄີສະວະຣາ” ແລ້ວປ່ອຍໃຫ້ໄປ ແລະພຣະອົງກໍອັນຕະທານຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ

Verse 62

प्रेषयित्वा तु तं भूतं पिप्पलादोऽपि दुर्मनाः । पितृमातृसमुद्विग्नो नर्मदातटमाश्रितः

ເມື່ອສົ່ງພູດນັ້ນໄປແລ້ວ ພິບພະລາດະກໍເສົ້າໝອງໃຈ; ດ້ວຍຄວາມກັງວົນເລື່ອງພໍ່ແມ່ ລາວຈຶ່ງໄປພຶ່ງພາຢູ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳນະຣະມະດາ

Verse 63

एकाङ्गुष्ठो निराहारो वर्षादा षोडशान्नृप । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

ໂອ ພະຣາຊາ, ຍືນຢູ່ເທິງນິ້ວຕີນພຽງນິ້ວດຽວ ແລະ ຖືອົດອາຫານ, ຕະຫຼອດ 16 ປີ ທ່ານໄດ້ບູຊາໃຫ້ພຣະສັງກະຣະ ຈອມເທວະ ພ້ອມພຣະອຸມາ ພໍໃຈ.

Verse 64

ततस्तत्तपसा तुष्टः शङ्करो वाक्यमब्रवीत्

ຕໍ່ມາ ພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ພໍໃຈດ້ວຍຕະປະນັ້ນ ໄດ້ກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້.

Verse 65

ईश्वर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र तपसानेन सुव्रत । वरं वृणीष्व ते दद्मि मनसा चेप्सितं शुभम्

ພຣະອີສະວະຣະກ່າວວ່າ: “ໂອ ພຣາຫມັນ, ໂອ ຜູ້ຖືວັດອັນດີ, ເພາະຕະປະນີ້ ເຮົາພໍໃຈໃນເຈົ້າຢ່າງເຕັມທີ. ຈົ່ງເລືອກພອນ; ເຮົາຈະປະທານຄວາມປາຖະໜາອັນມົງຄຸນທີ່ເຈົ້າດຳຣິໄວ້ໃນໃຈ.”

Verse 66

पिप्पलाद उवाच । यदि मे भगवांस्तुष्टो यदि देयो वरो मम । अत्र संनिहितो देव तीर्थे भव महेश्वर

ປິບພະລາດາ ກ່າວວ່າ: “ຖ້າພຣະພະຄະວານພໍໃຈໃນຂ້າພະເຈົ້າ ແລະ ຖ້າຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ, ຂໍໂອ ພຣະເທວະ ຈົ່ງສະຖິດຢູ່ທີ່ນີ້ ໃນຕີຣຖະນີ້; ໂອ ມະເຫສະວະຣະ ຂໍຈົ່ງປະທັບຢູ່ໃນຕີຣຖະນີ້.”

Verse 67

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा पिप्पलादं महामुनिम् । जगामादर्शनं देवो भूतसङ्घसमन्वितः

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະເທວະໄດ້ກ່າວກັບມະຫາມຸນີ ປິບພະລາດາ ວ່າ “ຕະຖາສະຕຸ—ໃຫ້ເປັນດັ່ງນັ້ນ” ແລ້ວພ້ອມດ້ວຍຫມູ່ພູດະຄະນະ ກໍຈາກໄປຈົນລັບຕາ.

Verse 68

पिप्पलादो गते देवे स्नात्वा तत्र महाम्भसि । स्थापयित्वा महादेवं जगामोत्तरपर्वतम्

ເມື່ອເທວະໄດ້ເສດຈາກໄປແລ້ວ ປິບພະລາດາໄດ້ອາບນ້ຳສະນານໃນນ້ຳອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ; ແລ້ວສະຖາປະນາພຣະມະຫາເທວະ ແລະໄປສູ່ພູເຂົາທາງເໜືອ।

Verse 69

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या स्नात्वा मन्त्रयुतं नृप । तर्पयित्वा पित्ःन् देवान् पूजयेच्च महेश्वरम्

ໂອ ພຣະຣາຊາ ທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ບຸກຄົນພຶງອາບນ້ຳດ້ວຍພັກຕິ ພ້ອມມົນຕຣາ; ແລ້ວຖວາຍຕັຣປະນະແກ່ປິຕຣຶ ແລະເທວະທັງຫຼາຍ ແລ້ວຈຶ່ງບູຊາພຣະມະເຫສວຣະ।

Verse 70

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यनुत्तमम् । मृतो रुद्रपुरं याति नात्र कार्या विचारणा

ຜູ້ນັ້ນຈະໄດ້ຮັບຜົນອັນສູງສຸດຂອງຍັດຍາອັສວະເມທ; ແລະເມື່ອຕາຍແລ້ວຈະໄປສູ່ຣຸທຣະປຸຣະ ບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງສົງໄສ ຫຼືຄິດໄຕ່ຕອງໃດໆ।

Verse 71

अथ यो भोजयेद्विप्रान् पित्ःनुद्दिश्य भारत । तस्य ते द्वादशाब्दानि मोदन्ते दिवि तर्पिताः

ຕໍ່ມາ ໂອ ພາຣະຕະ ຜູ້ໃດເລີ້ຍງອາຫານແກ່ພຣາຫມະນ ໂດຍອຸທິດແດ່ປິຕຣຶ ປິຕຣຶຂອງຜູ້ນັ້ນເມື່ອຖືກທຳໃຫ້ພໍໃຈແລ້ວ ຈະຊື່ນບານໃນສະຫວັນຕະຫຼອດສິບສອງປີ।

Verse 72

संन्यासेन तु यः कश्चित्तत्र तीर्थे तनुं त्यजेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

ແຕ່ຜູ້ໃດຢູ່ໃນພາວະສັນນະຍາສະ ແລ້ວສະລະກາຍທີ່ຕີຣຖະນັ້ນ ຄະຕິຂອງຜູ້ນັ້ນແມ່ນອະນິວັດຕິກາ; ບໍ່ເຄີຍກັບຈາກໂລກຂອງຣຸທຣະເລີຍ।

Verse 73

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्ठे हि त्वयानघ । माहात्म्यं पिप्पलादस्य तीर्थस्योत्पत्तिरेव च

ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີມົນທິນ! ທຸກຢ່າງນີ້ໄດ້ອະທິບາຍແລ້ວຕາມທີ່ເຈົ້າຖາມ—ທັງມະຫິມາຂອງ ປິບພະລາດາ ແລະກຳເນີດຂອງຕີຣະຖະນີ້ດ້ວຍ।

Verse 74

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ເລື່ອງອັນເປັນບຸນນີ້ ເປັນຜູ້ກຳຈັດບາບ ເປັນມົງຄຸນ ແລະທຳລາຍຝັນຮ້າຍ; ຜູ້ອ່ານແລະຜູ້ຟັງ ຍ່ອມມີການສິ້ນໄປແຫ່ງບາບທັງປວງແນ່ນອນ।