Kṛṣṇādi-Śivabhaktoddhāraṇa & Śiva-māhātmya-varṇana (Deliverance of Krishna and other devotees; Description of Shiva’s Greatness)

Verse 1

सनत्कुमार उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य सोब्रवीत्तं महामुनिम् । विस्मयं परमं गत्वोपमन्युं शांतमानसम्

ສນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ລາວກໍເກີດຄວາມພິສົດຢ່າງຍິ່ງ ແລ້ວໄດ້ກ່າວກັບມະຫາມຸນີ ອຸປະມັນຍຸ ຜູ້ມີໃຈສະງົບສຸກ ແລະຕັ້ງມັ່ນ।

Verse 2

वासुदेव उवाच । धन्यस्त्वमसि विप्रेन्द्र कस्त्वां स्तोतुमलं कृती । यस्य देवादिदेवस्ते सान्निध्यं कुरुते श्रमे

ວາສຸເທວ ກ່າວວ່າ: “ທ່ານເປັນຜູ້ມີວາສະນາແທ້ ໂອ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ! ໃນບັນດາຜູ້ສຳເລັດທັງຫຼາຍ ຜູ້ໃດຈຶ່ງຄວນຄ່າພໍຈະສັນລະເສີນທ່ານ? ເພາະສຳລັບທ່ານ ພຣະເທວະເຫນືອເທວະທັງປວງ ຍັງປະທານການສະຖິດໃກ້ຊິດ ແມ່ນແຕ່ໃນຄວາມເຫນື່ອຍຍາກແລະຄວາມລຳບາກ।”

Verse 3

दर्शनं मुनिशार्दूल दद्यात्स भगवाञ्छिवः । अपि तावन्ममाप्येवं प्रसादं वा करोत्वसौ

ໂອ ເສືອໃນບັນດາມຸນີ, ຂໍໃຫ້ພຣະພະຄະວານ ພຣະສິວະ ປະທານການເຫັນພຣະອົງອັນທິບພະໃຫ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ; ຢ່າງນ້ອຍຂໍໃຫ້ພຣະອົງປະທານພຣະກະລຸນາແບບນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າດ້ວຍ।

Verse 4

उपमन्युरुवाच । अचिरेणैव कालेन महादेवं न संशयः । तस्यैव कृपया त्वं वै द्रक्ष्यसे पुरुषोत्तम

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: “ໃນໄມ່ດົນນີ້ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນພຣະມະຫາເທວະ ບໍ່ມີຄວາມສົງໄສ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະອົງເທົ່ານັ້ນ, ໂອ ບຸລຸດອັນສູງສຸດ, ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນແນ່ນອນ.”

Verse 5

षोडशे मासि सुवरान् प्राप्स्यसि त्वं महेश्वरात् । सपत्नीकात्कथं नो दास्यते देवो वरान्हरे

“ໃນເດືອນທີ 16 ເຈົ້າຈະໄດ້ຮັບພອນອັນປະເສີດຈາກພຣະມະເຫສະວະຣະ. ໂອ ຮະຣິ, ພຣະເຈົ້າຈະບໍ່ປະທານພອນແກ່ຜູ້ທີ່ມີຄວາມພັກດີພ້ອມຄູ່ຄອງໄດ້ແນວໃດ?”

Verse 6

पूज्योसि दैवतैस्सर्वैः श्लाघनीयस्सदा गुणैः । जाप्यं तेऽहं प्रवक्ष्यामि श्रद्दधानाय चाच्युत

ເຈົ້າເປັນຜູ້ຄວນໄດ້ຮັບການບູຊາຈາກເທວະທັງປວງ ແລະຄວນໄດ້ຮັບການສັນລະເສີນເພາະຄຸນທຳຢູ່ເສມອ. ໂອ ອະຈຸຕະ ຜູ້ມີສັດທາແລະໝັ້ນຄົງ, ຂ້າພະເຈົ້າຈະປະກາດມັນຕຣາສຳລັບການຈະປະ (japa) ໃຫ້ເຈົ້າບັດນີ້.

Verse 7

तेन जपप्रभावेण सत्यं द्रक्ष्यसि शंकरम् । आत्मतुल्यबलं पुत्रं लभिष्यसि महेश्वरात्

ດ້ວຍອຳນາດແຫ່ງການຈະປະມັນຕຣານັ້ນ ເຈົ້າຈະໄດ້ເຫັນ ພຣະສັງກະຣະ (Śaṅkara) ຢ່າງແທ້ຈິງ. ແລະຈາກ ພຣະມະເຫສະວະຣະ (Maheśvara) ເຈົ້າຈະໄດ້ບຸດຜູ້ມີກຳລັງເທົ່າກັບເຈົ້າເອງ.

Verse 8

जपो नमश्शिवायेति मंत्रराजमिमं हरे । सर्वकामप्रदं दिव्यं भुक्तिमुक्तिप्रदायकम्

ໂອ ຮະຣິ ເອີຍ, ຈົ່ງສວດຈະປະມະນະຕະຣາຊ “ນະມະຫະ ສິວາຍະ”. ມັນເປັນມະນະຕະອັນທິບພະ ໃຫ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາອັນຄວນທັງປວງ ແລະປະທານທັງພົບພາວະແຫ່ງຄວາມສຸກໃນໂລກ ແລະມຸກຕິ (ຄວາມຫຼຸດພົ້ນ).

Verse 9

सनत्कुमार उवाच । एवं कथयतस्तस्य महादेवाश्रिताः कथाः । दिनान्यष्टौ प्रयातानि मुहूर्तमिव तापस

ສະນັດກຸມານ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອລາວເວົ້າຢ່າງນັ້ນ ໂດຍເລົ່າເລື່ອງທີ່ອາໄສພຣະມະຫາເທວະ, ສຳລັບຕະປະສີນັ້ນ ແປດມື້ຜ່ານໄປດັ່ງກັບເປັນເພີຍຊົ່ວຂະນະດຽວ.

Verse 10

नवमे तु दिने प्राप्ते मुनिना स च दीक्षितः । मंत्रमध्यापितं शार्वमाथर्वशिरसं महत्

ເມື່ອມາຮອດວັນທີເກົ້າ ມຸນີໄດ້ປະກອບພິທີດີກສາໃຫ້ເຂົາຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ແລະເຂົາໄດ້ຮຽນຮູ້ມະນະຕະສາຍວະອັນສັກສິດ—ຄຳສອນອັນຍິ່ງໃຫຍ່ “ອະຖັຣວະສິຣະ” ທີ່ເປີດເຜີຍພຣະສາຣວະ (ພຣະສິວະ).

Verse 11

जटी मुण्डी च सद्योऽसौ बभूव सुसमाहितः । पादांगुष्ठोद्धृततनुस्तेपे चोर्द्ध्वभुजस्तथा

ທັນທີນັ້ນ ເຂົາກາຍເປັນຕະປະສີຜູ້ມີຜົມຈະຕາ ແລະໂກນສີສະ ດ້ວຍຈິດໃຈສະຫງົບຕັ້ງມັ່ນ. ເຂົາຍົກກາຍໂດຍພຶ່ງພາຢູ່ປາຍນິ້ວໂປ້ງຕີນ ແລະປະກອບຕະປະ; ອີກທັງຍົກແຂນຂຶ້ນສູງ ສືບຕໍ່ການບຳເນັດພະຍາຍາມ.

Verse 12

संप्राप्ते षोडशे मासि संतुष्टः परमेश्वरः । पार्वत्या सहितश्शंभुर्ददौ कृष्णाय दर्शनम्

ເມື່ອຄົບເດືອນທີ່ສິບຫົກ ພຣະປະເມສະວະຣະຊົງພໍພຣະໄທ; ພຣະສັມພູພ້ອມພຣະປາຣະວະຕີ ໄດ້ປະທານດາຣະຊະນະອັນທິບໃຫ້ແກ່ກຣິສະນະ।

Verse 13

पार्वत्या सहितं देवं त्रिनेत्रं चन्द्रशेखरम् । ब्रह्माद्यैस्स्तूयमानं तु पूजितं सिद्धकोटिभिः

ເຂົາເຈົ້າໄດ້ເຫັນພຣະເຈົ້າພ້ອມກັບນາງປາຣະວະຕີ—ຜູ້ມີສາມຕາ ແລະຜູ້ສວມດວງຈັນເປັນມົງກຸດ (ຈັນທຣະເສກະຣະ). ພຣະພຣະຫມາ ແລະເທວະອື່ນໆ ສັນລະເສີນພຣະອົງ ແລະສິດທະນັບໂກດິກໍບູຊາພຣະອົງ.

Verse 14

दिव्यमाल्याम्बरधरं भक्तिनम्रैस्सुरासुरैः । प्रणतं च विशेषेण नानाभूषणभूषितम्

ພຣະອົງນຸ່ງຫົ່ມມາລາດິວະ ແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມສະຫວັນ. ເທວະແລະອະສຸຣະຜູ້ອ່ອນນ້ອມດ້ວຍພັກຕິ ກໍກົ້ມກາບພຣະອົງ. ໂດຍພິເສດ ພຣະອົງຖືກບູຊາດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະປະດັບດ້ວຍເຄື່ອງປະດັບນານາຊະນິດ.

Verse 15

सर्वाश्चर्यमयं कांतं महेशमजमव्ययम् । नानागणान्वितं तुष्टं पुत्राभ्यां संयुतं प्रभुम्

ນາງໄດ້ເຫັນພຣະຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ—ມະເຫສະ—ຜູ້ບໍ່ເກີດ ແລະບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ, ເປັນຮູບຮວມແຫ່ງຄວາມອັດສະຈັນທັງປວງ. ພຣະອົງມີຝູງຄະນະນານາປະເພດລ້ອມຮອບ, ສະງົບສຸກ ແລະພໍໃຈ, ພ້ອມກັບພຣະບຸດທັງສອງ, ເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ປົກຄອງ.

Verse 16

श्रीकृष्णः प्रांजलिर्दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । ईदृशं शंकरं प्रीतः प्रणनाम महोत्सवः

ເມື່ອສຣີກຣິດສະນະເຫັນພຣະສັງກະຣະໃນຮູບອັນອັດສະຈັນເຊັ່ນນີ້ ພຣະອົງປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ, ດວງຕາເບີກກວ້າງດ້ວຍຄວາມພິສົດ. ດ້ວຍຄວາມປິຕິຍິນດີ ພຣະອົງກໍກົ້ມກາບ ດຸດດັ່ງມີມະໂຫລານະພິທີຢູ່ໃນພຣະຫົວໃຈ.

Verse 17

नानाविधैः स्तुतिपदैर्वाङ्मयेनार्चयत्तदा । सहस्रनाम्ना देवेशं तुष्टाव नतकंधरः

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຫຼາຍປະເພດ—ການບູຊາດ້ວຍວາຈາອັນສັກສິດ—ເຂົາໄດ້ນະມັດສະການພຣະເຈົ້າແຫ່ງເທວະ ແລະກົດຫົວດ້ວຍຄວາມນອບນ້ອມ ສັນລະເສີນ ເທເວສະ (ພຣະສິວະ) ດ້ວຍນາມພັນປະການ।

Verse 18

ततो देवास्सगंधर्वा विद्याधरमहोरगाः । मुमुचुः पुष्पवृष्टिं च साधुवादान्मनोनुगान्

ແລ້ວບັນດາເທວະດາ ພ້ອມດ້ວຍຄັນທະວະ, ວິທະຍາທອນ ແລະນາກໃຫຍ່ ໄດ້ໂຮຍດອກໄມ້ລົງດັ່ງຝົນ ແລະຮ້ອງວ່າ “ສາທຸ! ສາທຸ!” ດ້ວຍຄວາມຍິນດີອະນຸໂມທະນາ।

Verse 19

पार्वत्याश्च मुखं दृष्ट्वा भगवान्भक्तवत्सलः । उवाच केशवं तुष्टो रुद्रश्चाथ बिडौजसा

ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ຜູ້ຮັກຜູ້ພັກຕິ ໄດ້ເຫັນໃບໜ້າຂອງພາຣະວະຕີ ກໍຊົມຊື່ນພໍໃຈ; ແລ້ວຣຸດຣະ ຜູ້ມີສະຫງ່າລາສີອັນແຮງກ້າ ໄດ້ກ່າວກັບເກສະວະ।

Verse 20

श्रीमहादेव उवाच । कृष्णं जानामि भक्तं त्वां मयि नित्यं दृढव्रतम् । वृणीष्व त्वं वरान्मत्तः पुण्यांस्त्रैलोक्यदुर्लभान्

ພຣະສີມະຫາເທວະຕັດວ່າ: “ໂອ ກຣິດສະນະ, ເຮົາຮູ້ວ່າເຈົ້າເປັນຜູ້ພັກຕິຂອງເຮົາ ໝັ້ນຄົງໃນປະຕິຍານຕໍ່ເຮົາຢູ່ເທື່ອ. ດັ່ງນັ້ນ ຈົ່ງເລືອກພອນຈາກເຮົາ—ພອນອັນບໍລິສຸດ ທີ່ຫາໄດ້ຍາກແມ່ນແຕ່ໃນສາມໂລກ.”

Verse 21

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा कृष्णः प्रांजलिरादरात् । प्राह सर्वेश्वरं शम्भुं सुप्रणम्य पुनः पुनः

ສະນັດກຸມາຣະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອກຣິດສະນະໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳນັ້ນ ກໍປະນົມມືດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະຊັມພູ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັບພະສິ່ງ ຫຼັງຈາກກາບນົບຊ້ຳໆ ຫຼາຍເທື່ອ।

Verse 22

कृष्ण उवाच । देवदेव महादेव याचेऽहं ह्युत्तमान्वरान् । त्वत्तोऽष्टप्रमितान्नाथ त्वयोद्दिष्टान्महेश्वर

ພຣະກຣິດສະນາກ່າວວ່າ: «ໂອ ພຣະເຈົ້າແຫ່ງພຣະເຈົ້າທັງປວງ, ໂອ ມະຫາເທວະ, ຂ້າພະເຈົ້າຂໍພອນອັນສູງສຸດ—ມີ 8 ປະການ, ໂອ ພຣະອົງ—ເປັນພອນທີ່ພຣະອົງໄດ້ຊີ້ນໍາໄວ້ແລ້ວ, ໂອ ມະເຫສະວະຣະ»។

Verse 23

तव धर्म्मे मतिर्नित्यं यशश्चाप्रचलं महत् । त्वत्सामीप्यं स्थिरा भक्तिस्त्वयि नित्यं ममास्त्विति

«ຂໍໃຫ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຕັ້ງມັ່ນຢູ່ໃນທຳຂອງພຣະອົງຕະຫຼອດໄປ; ຂໍໃຫ້ກຽດຊື່ອັນໃຫຍ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ. ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢູ່ໃກ້ພຣະອົງຢ່າງຖາວອນ ແລະຂໍໃຫ້ພັກດີອັນໝັ້ນຄົງຕໍ່ພຣະອົງຢູ່ໃນຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ»।

Verse 24

पुत्राणि च दशाद्यानां पुत्राणां मम संतु वै । वध्याश्च रिपवस्सर्वे संग्रामे बलदर्पिताः

«ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າມີລູກຊາຍແທ້ໆ ສິບຄົນ ແລະຍິ່ງກວ່ານັ້ນ. ແລະຂໍໃຫ້ສັດຕູທັງໝົດ ຜູ້ພອງດ້ວຍຄວາມຍິ່ງຍະໂສຈາກກຳລັງ ຖືກປະຫານໃນສົງຄາມ»।

Verse 25

अपमानो भवेन्नैव क्वचिन्मे शत्रुतः प्रभो । योगिनामपि सर्वेषां भवेयमतिवल्लभः

ໂອ້ ພຣະເຈົ້າ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ປະສົບຄວາມອັບອາຍໃນທີ່ໃດໆ ເນື່ອງຈາກສັດຕູ. ແຕ່ກົງກັນຂ້າມ ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນທີ່ຮັກຢ່າງຍິ່ງ ແມ່ນແຕ່ໃນບັນດາໂຍຄີທັງໝົດ.

Verse 26

इत्यष्टौ सुवरान्देहि देवदेव नमोऽस्तु ते । सर्वेश्वरस्त्वमेवासि मत्प्रभुश्च विशेषतः

«ດັ່ງນີ້ ໂອ້ ເທວະເທວາ, ຂໍພຣະອົງປະທານພອນອັນປະເສີດທັງແປດນີ້ແກ່ຂ້າພະເຈົ້າ. ຂໍນະມັດສະການແດ່ພຣະອົງ. ພຣະອົງແຕ່ຜູ້ດຽວເປັນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ; ແລະໂດຍພິເສດ ພຣະອົງແມ່ນນາຍຂອງຂ້າພະເຈົ້າ»।

Verse 27

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा तमाह भगवान्भवः । सर्वं भविष्यतीत्येवं पुनस्स प्राह शूलधृक्

ສະນັດກຸມາຣາ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອພຣະຜູ້ເປັນພຣະບວະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາ ກໍໄດ້ຕອບກ່າວກັບເຂົາ. ພຣະອົງຜູ້ຖືຕຣິສູນ ໄດ້ກ່າວອີກຄັ້ງວ່າ «ດັ່ງນັ້ນ ທຸກສິ່ງຈະເກີດຂຶ້ນຕາມນັ້ນ»។

Verse 28

साम्बो नाम महावीर्यः पुत्रस्ते भविता बली । घोरसंवर्तकादित्यश्शप्तो मुनिभिरेव च

«ບຸດຊາຍນາມ ສາມບະ (Sāmba) ຜູ້ມີວິລະກຳຍິ່ງໃຫຍ່ ແລະພະລັງອັນແຂງກ້າ ຈະເກີດແກ່ເຈົ້າ. ແລະດ້ວຍຄຳສາບຂອງມຸນີທັງຫຼາຍ ລາວຈະເປັນດັ່ງດວງອາທິດ ສຳວັດຕະກະ (Saṃvartaka) ອັນນ່າຢ້ານ ລຸກໂຊນດ້ວຍໄຟແຫ່ງການທຳລາຍ»।

Verse 29

मानुषो भवितासीति स ते पुत्रो भवि ष्यति । यद्यच्च प्रार्थितं किंचित्तत्सर्वं च लभस्व वै

«ລາວຈະເກີດເປັນມະນຸດ ແລະຈະເປັນບຸດຂອງເຈົ້າ. ແລະສິ່ງໃດກໍຕາມທີ່ເຈົ້າໄດ້ອະທິຖານຂໍ—ແມ່ນແຕ່ນ້ອຍນິດ—ຂໍໃຫ້ເຈົ້າໄດ້ຮັບທັງໝົດແທ້ໆ.»

Verse 30

सनत्कुमार उवाच । एवं लब्ध्वा वरान्सर्वाञ्छ्रीकृष्णः परमेश्वरात् । नानाविधाभिर्बह्वीभिस्स्तुतिभिस्समतोषयत्

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ດັ່ງນັ້ນ ພຣະສີກຣິດສະນະ (Śrī Kṛṣṇa) ໄດ້ຮັບພອນທັງປວງຈາກ ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ (Parameśvara) ແລະໄດ້ເຮັດໃຫ້ພຣະອົງພໍໃຈ ດ້ວຍບົດສັນລະເສີນຫຼາຍຫຼາຍ ນານາປະເພດ ອັນອຸດົມສົມບູນ.

Verse 31

तमाहाथ शिवा तुष्टा पार्वती भक्तवत्सला । वासुदेवं महात्मानं शंभुभक्तं तपस्विनम्

ແລ້ວພຣະສີວາ—ພຣະນາງປາຣະວະຕີ (Pārvatī) ຜູ້ປິຕິຍິນດີ ແລະເມດຕາຕໍ່ຜູ້ພັກຕິຢ່າງຍິ່ງ—ໄດ້ກ່າວກັບ ວາສຸເທວະ (Vāsudeva) ຜູ້ມີຈິດໃຈຍິ່ງໃຫຍ່, ຜູ້ເປັນພັກຕິຂອງ ສຳພູ (Śambhu) ແລະເປັນນັກຕະປະສະຍາຜູ້ໝັ້ນຄົງ.

Verse 32

पार्वत्युवाच । वासुदेव महाबुद्धे कृष्ण तुष्टास्मि तेऽनघ । गृहाण मत्तश्च वरान्मनोज्ञान्भुवि दुर्लभान्

ນາງປາຣະວະຕີກ່າວວ່າ: «ໂອ ວາສຸເທວາ, ໂອ ກຣິສນະ ຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ, ໂອ ຜູ້ບໍ່ມີບາບ—ຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈໃນທ່ານ. ຈົ່ງຮັບພອນທີ່ຊື່ນຊົມໃຈ ແລະ ຫາຍາກໃນໂລກນີ້ ຈາກຂ້າພະເຈົ້າ»។

Verse 33

सनत्कुमार उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्याः पार्वत्यास्स यदूद्वहः । उवाच सुप्रसन्नात्मा भक्तियुक्तेन चेतसा

ສະນັດກຸມາຣະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງພາຣະວະຕີແລ້ວ ຜູ້ສືບສາຍອັນສູງສົ່ງແຫ່ງວົງຍະດຸ ກໍໄດ້ຕອບ—ດ້ວຍຈິດໃນທີ່ສະຫງົບຜ່ອງໃສ ແລະໃຈທີ່ຜູກພັນດ້ວຍພັກຕິ.

Verse 34

श्रीकृष्ण उवाच । देवि त्वं परितुष्टासि चेद्ददासि वरान्हि मे । तपसाऽनेन सत्येन ब्राह्मणान्प्रति मास्मभूत्

ພຣະສີກຣິສນະເວົ້າວ່າ: «ໂອ ເທວີ, ຖ້າພຣະນາງພໍໃຈ ແລະຈະປະທານພອນໃຫ້ຂ້ອຍຢ່າງແທ້ຈິງ, ດ້ວຍຕະປະສະນີ້ ແລະດ້ວຍສັດຈະນີ້ ຂໍໃຫ້ຢ່າໃຫ້ຄວາມບໍ່ເຄົາລົບ ຫຼືໃຈຮ້າຍຕໍ່ພຣາຫມະນະເກີດຂຶ້ນໃນຂ້ອຍເລີຍ»។

Verse 35

द्वेषः कदाचिद्भद्रं पूजयेयं द्विजान्सदा । तुष्टौ च मातापितरौ भवेतां मम सर्वदा

ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຢ່າມີຄວາມກຽດຊັງໃນເວລາໃດໆ. ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າບູຊານິດສະດາຕໍ່ຜູ້ດີງາມ ແລະຜູ້ເກີດສອງຄັ້ງ. ແລະຂໍໃຫ້ພໍ່ແມ່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າພໍໃຈກັບຂ້າພະເຈົ້າຕະຫຼອດໄປ.

Verse 36

सर्वभूतेष्वानुकूल्यं भजेयं यत्र तत्रगः । कुले प्रभृति रुचिता ममास्तु तव दर्शनात्

ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າຝຶກຝົນຄວາມເປັນມິດຕໍ່ສັດທັງປວງ ໄປໄດ້ທຸກບ່ອນຢ່າງເສຣີ. ນັບແຕ່ມື້ນີ້ເປັນຕົ້ນໄປ ດ້ວຍພຣະກະລຸນາແຫ່ງການໄດ້ເຫັນທ່ານ ຂໍໃຫ້ໃຈຂ້າພະເຈົ້າຊື່ນບານໃນຕະກູນ ແລະສາຍເລືອດຂອງຕົນ.

Verse 37

तर्पयेयं सुरेन्द्रादीन्देवान् यज्ञशतेन तु । यतीनामतिथीनां च सहस्राण्यथ सर्वदा

ຂ້າພະເຈົ້າຈະທຳໃຫ້ເທວະດາທັງຫຼາຍ—ເລີ່ມຈາກພຣະອິນທຣາ—ພໍໃຈ ດ້ວຍພິທີຍັດຍາຮ້ອຍຄັ້ງ. ແລະຈະອຸປະຖຳບຳລຸງຍະຕີ ແລະແຂກຜູ້ຄວນເຄົາລົບ ນັບພັນໆ ຢ່າງສະເໝີ.

Verse 38

भोजयेयं सदा गेहे श्रद्धापूतं तु भोजनम् । बांधवैस्सह प्रीतिस्तु नित्यमस्तु सुनिर्वृतिः

ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າ ຢູ່ໃນເຮືອນຂອງຕົນ ຖວາຍອາຫານທີ່ຖືກຊໍາລະດ້ວຍສັດທາເສມອ້ອມ. ຂໍໃຫ້ມີຄວາມຮັກສາມັກຄີກັບຍາດພີ່ນ້ອງເປັນນິດ ແລະຄວາມພໍໃຈຍືນຍາວ ພ້ອມສັນຕິສຸກລຶກຊຶ້ງ।

Verse 39

देवि भार्य्यासहस्राणां भवेयं प्राणवल्लभः । अक्षीणा काम्यता तासु प्रसादात्तव शांकरि

ໂອ ເທວີ, ຂໍໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຮັກດັ່ງຊີວິດຂອງພັນໆພັນລະຍາ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະນາງ, ໂອ ສາງກະຣີ, ຂໍໃຫ້ພະລັງແຫ່ງຄວາມປາຖະໜາຂອງຂ້າພະເຈົ້າຕໍ່ພວກນາງ ບໍ່ເຄີຍຫຼຸດຖອຍ.

Verse 40

आसां च पितरो लोके भवेयुः सत्यावादिनः । इत्याद्याः सुवरास्संतु प्रसादात्तव पार्वति

ແລະຂໍໃຫ້ບິດາ-ບັນພະບຸລຸດຂອງແມ່ຍິງເຫຼົ່ານັ້ນໃນໂລກ ເປັນຜູ້ເວົ້າຄວາມຈິງ. ໂດຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະນາງ, ໂອ ປາຣະວະຕີ, ຂໍໃຫ້ພວກເຂົາ ແລະຜູ້ອື່ນໆ ມີສຽງດີ ແລະວາຈາອັນສູງສົ່ງ.

Verse 41

सनत्कुमार उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवी तं चाह विस्मिता । एवमस्त्विति भद्रं ते शाश्वती सर्वकामदा

ສະນັດກຸມາຣ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອເທວີໄດ້ຍິນຄໍາຂອງເຂົາ ນາງກໍປະຫລາດໃຈ ແລະກ່າວກັບເຂົາວ່າ: “ຈົ່ງເປັນໄປຕາມນັ້ນ. ຂໍພອນແກ່ເຈົ້າ—ຂໍໃຫ້ມັນດໍາລົງຖາວອນ ແລະເປັນຜູ້ບັນດານຄວາມປາຖະໜາທຸກປະການ.”

Verse 42

तस्मिंस्तांश्च वरान्दत्त्वा पार्वतीपरमेश्वरौ । तत्रैवांतश्च दधतुः कृत्वा कृष्णस्य सत्कृपाम्

ເມື່ອໄດ້ປະທານພອນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ເຂົາຢູ່ທີ່ນັ້ນແລ້ວ, ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ແລະ ພຣະປະຣະເມສະວະຣະ ກໍພັກຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ ດ້ວຍໃຈສະຫງົບຢູ່ພາຍໃນ—ເພາະໄດ້ສະແດງພຣະກະລຸນາອັນແທ້ຈິງແກ່ ກຣິດສະນະ (Kṛṣṇa).

Verse 43

कृष्णः कृतार्थमात्मानममन्यत मुनीश्वरः । उपमन्योर्मुनराशु प्रापाश्रममनुत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນ ກຣິສນະ ຜູ້ເປັນເຈົ້າແຫ່ງມຸນີ ໄດ້ເຫັນວ່າ ຕົນໄດ້ສຳເລັດຄວາມປາຖະໜາແລ້ວ. ແລະໃນບໍ່ຊ້າ ທ່ານໄດ້ໄປຮອດອາສຣົມອັນສູງສຸດຂອງມຸນີ ອຸປະມັນຍຸ.

Verse 44

प्रणम्य शिरसा तत्र तं मुनिं केशिहा ततः । तया वृत्तं च तस्मै तत्समाचष्टोपमन्यवे

ແລ້ວ ເກສິຫາ ໄດ້ກົດສະຫຼອງດ້ວຍສີສະຕໍ່ຫນ້າມຸນີນັ້ນ. ແລະໄດ້ເລົ່າໃຫ້ອຸປະມັນຍຸຟັງ ທັງໝົດເຫດການທີ່ເກີດຂຶ້ນຜ່ານນາງ.

Verse 45

स च तं प्राह कोऽन्यस्स्याच्छर्वाद्देवाज्जनार्द्दन । महादानपतिर्लोके क्रोधे वाऽतीव दुस्सहः

ແລ້ວມຸນີນັ້ນໄດ້ກ່າວກັບທ່ານວ່າ: “ໂອ ຈະນາຣັດດະນ, ຈະມີໃຜອື່ນໄດ້ນອກຈາກ ຊັຣວະ ພຣະເທວະ? ໃນໂລກນີ້ ພຣະອົງເປັນເຈົ້າແຫ່ງທານອັນໃຫຍ່; ແລະເມື່ອພຣະອົງກໍ່ໂກດ ກໍຍາກຈະຕ້ານທານຢ່າງຍິ່ງ.”

Verse 46

ज्ञाने तपसि वा शौर्य्ये स्थैर्य्ये वा पद एव च । शृणु शंभोस्तु गोविन्द देवैश्वर्य्यं महायशाः

ຈະເປັນໃນປັນຍາ, ໃນຕະປະ, ໃນຄວາມກ້າຫານ, ໃນຄວາມໝັ້ນຄົງ, ຫຼືໃນການບັນລຸຕຳແໜ່ງ—ຈົ່ງຟັງເຖີດ ໂອ ໂກວິນດະ ຜູ້ມີກຽດຍິ່ງ, ຖຶງອຳນາດເທວະອັນສູງສົ່ງຂອງ ຊຳພູ (ພຣະສິວະ).

Verse 47

तच्छ्रुत्वा श्रद्धया युक्तोऽभवच्छंभोस्तु भक्तिमान् । पप्रच्छ शिवमाहात्म्यं स तं प्राह मुनीश्वरः

ເມື່ອໄດ້ຍິນແລ້ວ ທ່ານເຕັມໄປດ້ວຍສັດທາ ແລະກາຍເປັນຜູ້ມີພັກດີຕໍ່ ຊຳພູ. ຈາກນັ້ນ ທ່ານໄດ້ຖາມເຖິງມະຫາພຣະກຽດຂອງພຣະສິວະ; ແລະມຸນີຜູ້ເປັນເຈົ້າໄດ້ກ່າວຕອບໃຫ້.

Verse 48

उपमन्युरुवाच । भगवाञ्शंकरः पूर्वं ब्रह्मलोके महात्मना । स्तुतो नामसहस्रेण दण्डिना ब्रह्मयोगिना

ອຸປະມັນຍຸກ່າວວ່າ: ໃນກ່ອນນັ້ນ ໃນພຣະພົມໂລກ (ພຣະພົມໂລກາ) ພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ ສັງກະຣະ ຖືກສັນລະເສີນໂດຍດັນດິນ ມະຫາອາດຕະມາ ຜູ້ຮູ້ພຣະພົມ ແລະໂຢຄີ ດ້ວຍນາມທິບພະພັນຊື່ພັນປະການ।

Verse 49

सांख्याः पठंति तद्गीतं विस्तीर्णं च निघंटवत् । दुर्ज्ञानं मानुषाणां तु स्तोत्रं तत्सर्वकामदम्

ຜູ້ຕາມສາງຂະຍະ ອ່ານຄຳສອນນັ້ນເປັນ “ບົດຮ້ອງ” ກວ້າງໃຫຍ່ດັ່ງພະຈະນານຸກົມ. ແຕ່ສຳລັບມະນຸດທົ່ວໄປ ຍາກຈະເຂົ້າໃຈ; ແຕ່ບົດສັນລະເສີນນັ້ນໃຫ້ຜົນສຳເລັດທຸກປາຖະໜາ।

Verse 50

स्मरन्नित्यं शंकरं त्वं गच्छ कृष्ण गृहं सुखी । भविष्यसि सदा तात शिवभक्तगणाग्रणीः

“ເຈົ້າຈົ່ງລະລຶກພຣະສັງກະຣະເປັນນິດ ແລ້ວໄປບ້ານເຈົ້າດ້ວຍຄວາມສຸກ ໂອ ກຣິດສະນະ. ລູກເອີຍ ເຈົ້າຈະເປັນຜູ້ນຳອັນສູງສຸດໃນຫມູ່ຜູ້ພັກດີຕໍ່ພຣະສິວະຕະຫຼອດໄປ.”

Verse 51

इत्युक्तस्तं नमस्कृत्य वासुदेवो मुनीश्वरम् । मनसा संस्मरञ्शंभुं केशवो द्वारकां ययौ

ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ວາສຸເທວະໄດ້ນົບນ້ອມຕໍ່ຈອມມຸນີ. ແລ້ວ ເກສະວະ ລະລຶກພຣະສັມພູ (ພຣະສິວະ) ໃນໃຈ ແລະເດີນທາງໄປດວາຣະກາ.

Verse 52

सनत्कुमार उवाच । एवं कृष्णस्समाराध्य शंकरं लोकशंकरम् । कृतार्थोऽभून्मुनिश्रेष्ठ सर्वाजेयोऽभवत्तथा

ສະນັດກຸມາຣະກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ກຣິດສະນະ ໄດ້ບູຊາພຣະສັງກະຣະ ຜູ້ເກື້ອກູນແກ່ໂລກທັງປວງ ຢ່າງຖືກຕ້ອງ; ເຂົາຈຶ່ງສຳເລັດຈຸດປະສົງ ແລະກາຍເປັນຜູ້ບໍ່ມີໃຜຊະນະໄດ້.”

Verse 53

तथा दाशरथी रामश्शिवमाराध्य भक्तितः । कृतार्थोऽभून्मुनिश्रेष्ठ विजयी सर्वतोऽभवत्

ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດ, ຣາມະ ບຸດແຫ່ງດາຊະຣະຖະ ໄດ້ບູຊາອາຣາທະນາພຣະສິວະດ້ວຍພັກຕິ; ຈຶ່ງສຳເລັດປະສົງ ແລະຊະນະທຸກທິດທາງ।

Verse 54

तपस्तप्त्वाऽतिविपुलं पुरा रामो गिरौ मुने । शिवाद्धनुश्शरं चापं ज्ञानं वै परमुत्तमम्

ໂອ ມຸນີ, ໃນການກ່ອນ ຣາມະໄດ້ບຳເນັດຕະປະອັນໃຫຍ່ຫຼວງຢ່າງຍິ່ງເທິງພູ; ແລະໄດ້ຮັບຈາກພຣະສິວະ ຄັນທະນູ ແລະລູກສອນ ພ້ອມທັງປັນຍາອັນສູງສຸດຫາທຽບບໍ່ໄດ້।

Verse 55

रावणं सगणं हत्वा सेतुं बद्ध्वांभसांनिधौ । सीतां प्राप्य गृहं यातो बुभुजे निखिलां महीम्

ເມື່ອຂ້າຣາວະນະພ້ອມກອງພົນ ແລະສ້າງຂົວຢູ່ຊາຍຝັ່ງມະຫາສະໝຸດແລ້ວ, ພຣະອົງໄດ້ຄືນໄດ້ສີຕາ, ກັບສູ່ເຮືອນເມືອງ, ແລະປົກຄອງພິພົບທັ້ງປວງດ້ວຍທຳມະ.

Verse 56

तथा च भार्गवो रामो ह्याराध्य तपसा विभुम् । निरीक्ष्य दुःखितश्शर्वात्पितरं क्षत्रियैर्हतम्

ດັ່ງນັ້ນເຊັ່ນກັນ, ພາຣຄະວະຣາມະ (ປະຣະຊຸຣາມະ) ໄດ້ບູຊາພຣະຜູ້ແຜ່ຊາຍທົ່ວທຸກສິ່ງດ້ວຍຕະປະ; ແລະໄດ້ເຫັນດ້ວຍໃຈເສົ້າວ່າ ບິດາຂອງຕົນຖືກກະສັດຕຣິຍະຂ້າ ຕາມພຣະປະສົງແລະບັນຍັດຂອງສະຣະວະ (ພຣະສິວະ).

Verse 57

तीक्ष्णं स परशुं लेभे निर्ददाह च तेन तान् । त्रिस्सप्तकृत्वः क्षत्रांश्च प्रसन्नात्परमेश्वरात्

ຈາກພຣະປະເມສະວະຣະຜູ້ປະທານພຣະກະຣຸນາ, ພຣະອົງໄດ້ຮັບຂວານອັນຄົມກິ່ງ; ແລະດ້ວຍຂວານນັ້ນ ພຣະອົງໄດ້ທຳລາຍພວກກະສັດຕຣິຍະເຫຼົ່ານັ້ນ ຊ້ຳໆ ຈົນຄົບຊາວເອັດຄັ້ງ ໂດຍພຣະອະນຸຄຣາະຂອງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າ.

Verse 58

अजेयश्चामरश्चैव सोऽद्यापि तपसांनिधिः । लिंगार्चनरतो नित्यं दृश्यते सिद्धचारणैः

ອະເຈຍ ແລະ ອະມະຣະ—ຜູ້ເປັນຄັງສົມບັດແຫ່ງຕະປະສະຍາຈົນຮອດທຸກມື້ນີ້—ຍັງຄົງອຸທິດໃຈບູຊາພຣະສິວະ-ລິງຄະເປັນນິດ ແລະ ສິດທະກັບຈາຣະນະໄດ້ເຫັນທ່ານ។

Verse 59

महेन्द्रपर्वते रामः स्थितस्तपसि तिष्ठति । कल्पांते पुनरेवासावृषिस्थानमवाप्स्यति

ຣາມະຢູ່ປະຈຳຢູ່ເທິງພູມະເຫນທຣະ ແລະ ດຳລົງຢູ່ໃນຕະປະສະຍາ. ເມື່ອສິ້ນສຸດກັລປະ ທ່ານຈະໄດ້ບັນລຸສະຖານະແຫ່ງຣິສິອີກຄັ້ງ.

Verse 60

असितस्यानुजः पूर्वं पीडया कृतवांस्तपः । मूलग्राहेण विश्वस्य देवलो नाम तापसः

ໃນອະດີດ ນ້ອງຊາຍຂອງອະສິຕະ ຄື ນັກຕະປະສະຍານາມ ເທວະລະ ໄດ້ປະພຶດຕະປະສະຍາເນື່ອງຈາກຄວາມທຸກທ້ອນ ເພື່ອຈັບຕ້ອງຮາກເຫດຂອງຈັກກະວານ.

Verse 61

पुरन्दरेण शप्तस्तु तपस्वी यश्च सुस्थिरम् । अधर्म्यं धर्ममल मल्लिंगमारध्य कामदम्

ນັກຕະປະສະຍາຜູ້ໝັ້ນຄົງນັ້ນ ແມ່ນແມ່ນຖືກປຸຣັນທະຣະ (ອິນທຣະ) ສາບແຊ່ງ ກໍຍັງບູຊາລິງຄະຜູ້ປະທານຄວາມປາດຖະໜາ. ດ້ວຍການບູຊານັ້ນ ອະທັມຖືກຊຳລະໃຫ້ເປັນທັມ ແລະ ມົນທິນແຫ່ງຄວາມຜິດຖືກກຳຈັດ.

Verse 62

चाक्षुषस्य मनोः पुत्रो मृगोऽभूत्तु मरुस्थले । वसिष्ठशापाद्गृत्समदो दण्डकारण्य एकलः

ເນື່ອງຈາກຄຳສາບຂອງວະສິດຖະ ກຣິດສະມາດະ ບຸດຂອງຈາກຊຸສະມະນຸ ໄດ້ກາຍເປັນກວາງໃນແດນທະເລຊາຍ ແລະ ອາໄສຢູ່ຜູ້ດຽວໃນປ່າດັນຑະກະ.

Verse 63

हृदये संस्मन्भक्त्या प्रवणेन युतं शिवम् । तस्मान्मृत्युमुखाकारो गणो मृगमुखोऽभवत्

ເມື່ອລະລຶກພຣະສິວະໃນດວງໃຈ ດ້ວຍພັກດີອ່ອນນ້ອມ ແລະການມອບຕົນ ກະນະຜູ້ມີໃບໜ້າດຸດັ່ງມະຫາມະລະນະ ກໍກາຍເປັນໃບໜ້າກວາງ।

Verse 64

अजरामरतां नीतस्तीर्त्वा शापं पुनश्च सः । शंकरेण कृतः प्रीत्या नित्यं लम्बोदरानुगः

ເມື່ອຂ້າມພົ້ນຄຳສາບແຊ່ງແລ້ວ ລາວຖືກນຳໄປສູ່ພາວະບໍ່ແກ່ບໍ່ຕາຍ. ແລ້ວພຣະສັງກະຣະ ດ້ວຍພຣະເມດຕາຮັກ ໄດ້ໃຫ້ລາວເປັນຜູ້ຕິດຕາມຮັບໃຊ້ລຳໂບດະຣະ (ພຣະຄະເນຊ) ຕະຫຼອດໄປ.

Verse 65

गार्ग्याय प्रददौ शर्वो मोक्षं च भुवि दुर्लभम् । कामचारी महाक्षेत्रं कालज्ञानं महर्द्धिमत्

ພຣະສະຣະວະ (ພຣະສິວະ) ໄດ້ປະທານແກ່ກາຣກະຍະ ແມ່ນແຕ່ໂມກະຊະອັນຫາຍາກໃນໂລກນີ້; ພ້ອມພອນໃຫ້ເຄື່ອນໄຫວຕາມໃຈ, ເຂົ້າເຖິງມະຫາເຂດສັກສິດ, ຮູ້ການແຫ່ງກາລະ, ແລະຄວາມຮຸ່ງເຮືອງທາງຈິດອັນສູງສົ່ງ.

Verse 66

चतुष्पादं सरस्वत्याः पारंगत्वं च शाश्वतम् । न तुल्यं च सहस्रं तु पुत्राणां प्रददौ शिवः

ພຣະສິວະໄດ້ປະທານແກ່ພວກເຂົາ ຄວາມສຳເລັດສີ່ປະການຂອງສາຣັສວະຕີ—ຄວາມຊຳນານອັນຖາວອນ ແລະຄວາມເລີດລ້ຳສົມບູນ—ແລະຍັງປະທານບຸດຊາຍໜຶ່ງພັນ ທີ່ບໍ່ມີສິ່ງໃດເທົ່າທຽມ.

Verse 67

वेदव्यासं तु योगीन्द्रं पुत्रं तुष्टः पिनाक धृक् । पराशराय च ददौ जरामृत्युविवर्जितम्

ພຣະຜູ້ຖືພິນາກະ (ພຣະສິວະ) ພໍພຣະໄທ ໄດ້ປະທານບຸດຄື ເວທະວະຍາສະ ຜູ້ເປັນໂຢກີອິນທຣະອັນສູງສຸດ; ແລະຍັງປະທານແກ່ປະຣາຊະຣະ ພາວະບໍ່ແກ່ບໍ່ຕາຍ.

Verse 68

मांडव्यश्शंकरणैव जीवं दत्त्वा विसर्जितः । वर्षाणां दश लक्षाणि शूलाग्रा दवरोपितः

ມານດະວະຍະ ໄດ້ຮັບຊີວິດຄືນຈາກພຣະສັງກະຣະໂດຍພຣະອົງເອງ ແລະຖືກປ່ອຍໃຫ້ພົ້ນ. ແຕ່ຕະຫຼອດສິບລ້ານປີ ລາວຍັງຖືກປັກຢູ່ເທິງປາຍຕຣິສູນ ຮັບຜົນແຫ່ງພັນທະ ຈົນກວ່າພຣະກະຣຸນາຂອງພຣະເຈົ້າຈະປົກຄຸມ.

Verse 69

दरिद्रो ब्राह्मणः कश्चिन्निक्षिप्य गुरुवेश्मनि । पुत्रं तु गालवं यश्च पूर्वमासीद्गृहाश्रमी

ມີພຣາຫມັນຜູ້ຍາກຈົນຄົນໜຶ່ງ ໄດ້ຝາກລູກຊາຍໄວ້ໃນເຮືອນຂອງຄູອາຈານ. ແຕ່ກ່ອນນັ້ນ ລາວເຄີຍດຳລົງຊີວິດແບບຄົນມີເຮືອນ ແລະລູກນັ້ນຊື່ ກາລະວະ.

Verse 70

गुप्तो वा मुनिशालायां भिक्षुरायाति तद्गृहम् । भार्य्यामुवाच यः कश्चिदवश्यं निर्धनो यतः

ບໍ່ວ່າລາວຈະມາຢ່າງລັບໆຈາກອາສຣົມຂອງມຸນີ ຫຼືຈະມາເຖິງເຮືອນນັ້ນໃນຖານະພິກຂຸຜູ້ຂໍທານ—ຜູ້ໃດກໍຕາມ—ລາວໄດ້ກ່າວກັບພັນລະຍາວ່າ: “ແນ່ນອນເຂົາຍາກຈົນ ເພາະສະນັ້ນຈຶ່ງມາ.”

Verse 71

स तु वाच्यो भवत्या च न दृश्यंत इति प्रियः । अतिथेरागतस्यापि किं दास्यामि गृहे वसन्

ທີ່ຮັກເອີຍ ເຈົ້າກໍຈົ່ງບອກເຂົາວ່າ: “ບໍ່ໃຫ້ເຫັນ.” ເພາະແມ່ນແຕ່ແຂກມາຮອດ ຂ້ອຍຢູ່ໃນເຮືອນໂດຍບໍ່ມີຫຍັງເລີຍ ຈະໃຫ້ຫຍັງແກ່ເຂົາໄດ້?

Verse 72

कदाचिदतिथिः कश्चित्क्षुत्तृषाक्षामतर्षितः । तामुवाच स भर्ता ते क्व गतश्चेति तं च सा

ຄັ້ງໜຶ່ງ ມີແຂກຄົນໜຶ່ງມາຮອດ ເມື່ອຍລ້າດ້ວຍຄວາມຫິວແລະກະຫາຍນ້ຳ. ແລ້ວສາມີຂອງນາງກ່າວວ່າ «ເຈົ້າໄປໃສມາ?» ແລະນາງກໍຕອບກັບເຂົາ.

Verse 73

प्राह भर्ता मदीयस्तु सांप्रतं न च दृश्यते । स ऋषिस्तामुवाचेदं ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ນາງເວົ້າວ່າ “ສາມີຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃນບັດນີ້ບໍ່ປາກົດໃຫ້ເຫັນ.” ແລ້ວ຤ິສີນັ້ນ ເມື່ອຮູ້ເລື່ອງດ້ວຍຈັກຂຸດິວະ ກໍໄດ້ກ່າວກັບນາງດັ່ງນີ້।

Verse 74

गृहस्थितः प्रतिच्छन्नस्तत्रैव स मृतो द्विजः । विश्वामित्रस्यनुज्ञातस्तत्पुत्रो गालवस्तथा

ພຣາຫມັນນັ້ນຢູ່ໃນເຮືອນຢ່າງປິດບັງ ແລະຕາຍຢູ່ທີ່ນັ້ນເອງ। ໂດຍອະນຸຍາດຂອງວິສະວາມິດຣະ ບຸດຂອງລາວ—ກາລະວະ—ຈຶ່ງດໍາເນີນຕໍ່ໄປຕາມຄວນ।

Verse 75

गृहमागत्य मातुस्स श्रुत्वा शापं सुदारुणम् । आराध्य शंकरं देवं पूजां कृत्वा तु शांभवीम्

ເມື່ອກັບຮອດເຮືອນ ລາວໄດ້ຟັງຈາກແມ່ເຖິງຄໍາສາບແຊ່ງອັນໂຫດຮ້າຍຢ່າງຍິ່ງນັ້ນ। ແລ້ວລາວໄດ້ບໍລິການບູຊາພຣະສັງກະຣະ ພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເທວະ ແລະໄດ້ປະກອບພິທີບູຊາ “ຊາມພະວີ” ດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບຕໍ່ພະອໍານາດອັນມົງຄຸນຂອງພຣະສິວະ।

Verse 76

गृहादसौ विनिष्क्रांतस्संस्मरञ्शंकरं हृदा । अथ तं तनयं दृष्ट्वा पिता तं प्राह साञ्जलिम्

ລາວອອກຈາກເຮືອນ ໂດຍລຶກຖຶງພຣະສັງກະຣະໃນດວງໃຈ. ແລ້ວເມື່ອເຫັນລູກຊາຍ ພໍ່ກໍ່ກ່າວກັບລາວດ້ວຍມືພະນົມ.

Verse 77

महादेवप्रसादाच्च कृतकृत्योऽस्मि कृत्यतः । धनवान्पुत्रवांश्चैव मृतोऽहं जीवितः पुनः

ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງພຣະມະຫາເທວະ ຂ້ອຍໄດ້ສຳເລັດກິດທີ່ຄວນເຮັດທັງປວງ. ຂ້ອຍມີຊັບສິນ ແລະມີລູກຊາຍ; ເຄີຍເຫມືອນຕາຍ ແຕ່ບັດນີ້ໄດ້ກັບຄືນມາມີຊີວິດອີກຄັ້ງ.

Verse 78

इति वः कथितमशेषं नाहं शक्तः समासतो व्यासात् । वक्तुं शंभोश्च गुणाञ्शेषस्यापि न मुखानि स्युः

ດັ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເລົ່າໃຫ້ພວກເຈົ້າຟັງທັງໝົດເທົ່າທີ່ຈະເລົ່າໄດ້. ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ອາດ ທັງແບບຫຍໍ້ ຫຼືແບບລະອຽດ ຈະພັນນາຄຸນແລະມະຫິມາຂອງ ພຣະສຳພູ (Śambhu) ໃຫ້ຄົບໄດ້. ແມ່ນແຕ່ ເສສະ (Śeṣa) ກໍບໍ່ມີປາກພໍຈະກ່າວໃຫ້ໝົດ.