गणेशोत्पत्ति-प्रसङ्गः / Episode on the Origin of Gaṇeśa (Śvetakalpa Account)

Verse 1

सूत उवाच । तारकारेरिति श्रुत्वा वृत्तमद्भुतमुत्तमम् । नारदस्सुप्रसन्नोथ पप्रच्छ प्रीतितो विधिम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຍິນເລື່ອງລາວອັນອັດສະຈັນ ແລະສູງສຸດ ກ່ຽວກັບຜູ້ເປັນສັດຕູຂອງຕາຣະກາ ນາຣະດະກໍຍິນດີຢ່າງຫຼາຍ ແລະດ້ວຍຈິດສັດທາ ໄດ້ຖາມເຖິງວິທີປະຕິບັດອັນຖືກຕ້ອງ (ໃນການບູຊາ).

Verse 2

नारद उवाच । देवदेव प्रजानाथ शिवज्ञाननिधे मया । श्रुतं कार्तिकसद्वृत्तममृतादपि चोत्तमम्

ນາຣະດະກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະເທວະເທວາ, ໂອ ຈອມເຈົ້າແຫ່ງສັດທັງປວງ, ໂອ ຄັງແຫ່ງປັນຍາພຣະສິວະ—ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນເຖິງຄວາມປະພຶດອັນສູງສົ່ງຂອງກາຣຕິເກຍ, ເປັນເລື່ອງສັກສິດທີ່ຍິ່ງກວ່ານ້ຳອະມຣິຕະເສຍອີກ.

Verse 3

अधुना श्रोतुमिच्छामि गाणेशं वृत्तमुत्तमम् । तज्जन्मचरितं दिव्यं सर्वमंगलमंगलम्

ບັດນີ້ ຂ້ອຍປາຖະໜາຈະຟັງເລື່ອງລາວອັນປະເສີດສຸດກ່ຽວກັບພຣະຄະເນຊາ—ການປະສູດ ແລະຈະຣິດອັນທິບພະ ອັນເປັນມົງຄຸນເຫນືອມົງຄຸນທັງປວງ.

Verse 4

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नारदस्य महामुने । प्रसन्नमानसो ब्रह्मा प्रत्युवाच शिवं स्मरन्

ສູຕະ ກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ຟັງຖ້ອຍຄໍາຂອງມະຫາມຸນີ ນາຣະດະ ແລ້ວ ພຣະພຣະຫມາ ມີໃຈຜ່ອງໃສສະງົບ ກໍຕອບກັບ ໂດຍລະລຶກເຖິງພຣະສິວະ.

Verse 5

ब्रह्मोवाच । कल्पभेदाद्गणेशस्य जनिः प्रोक्ता विधेः परात् । शनिदृष्टं शिरश्छिन्नं संचितं गजमाननम्

ພຣະພຣະຫມາ ກ່າວວ່າ: «ເນື່ອງຈາກຄວາມແຕກຕ່າງຂອງກັລປະ (ຍຸກການ) ເລື່ອງການປະສູດຂອງພຣະຄະເນຊາ ຈຶ່ງຖືກສອນໄວ້ຫຼາຍແນວ ເກີນກົດທົ່ວໄປ. ເມື່ອສະນິຈ້ອງມອງ ຫົວກໍຖືກຕັດຂາດ; ຕໍ່ມາຈຶ່ງປະກອບຮູບໃຫ້ມີໜ້າຊ້າງ»។

Verse 6

इदानीं श्वेतकल्पोक्ता गणेशोत्पत्तिरुच्यते । यत्र च्छिन्नं शिरस्तस्य शिवेन च कृपालुना

ບັດນີ້ຈະເລົ່າເຖິງການປະສູດຂອງພຣະຄະເນຊາ ຕາມທີ່ກ່າວໄວ້ໃນ «ເສວຕະກັລປະ»—ບ່ອນທີ່ສີສະຂອງພຣະອົງຖືກຕັດຂາດ ແລ້ວພຣະສິວະຜູ້ເມດຕາໄດ້ຟື້ນຄືນ ແລະປະທານພອນອີກຄັ້ງ।

Verse 7

संदेहो नात्र कर्तव्यः शंकरस्सूतिकृन्मुने । स हि सर्वाधिपः शंभुर्निर्गुणस्सगुणो ऽपि हि

ໂອ ມຸນີ ຢ່າໄດ້ສົງໄສໃນເລື່ອງນີ້ເລີຍ: ພຣະສັງກະຣະເອງແມ່ນຜູ້ເປັນເຫດໃຫ້ເກີດການປະສູດ. ເພາະພຣະສັມພູແມ່ນຈອມເຈົ້າແຫ່ງທຸກສິ່ງ—ເປັນນິຣຄຸນຜູ້ເກີນຄຸນທັງປວງ ແລະກໍປາກົດເປັນສະຄຸນດ້ວຍພຣະເມດຕາອີກດ້ວຍ।

Verse 8

तल्लीलयाखिलं विश्वं सृज्यते पाल्यते तथा । विनाश्यते मुनिश्रेष्ठ प्रस्तुतं शृणु चादरात्

ດ້ວຍລີລາທິບຂອງພຣະອົງແຕ່ພຽງຢ່າງດຽວ ຈັກກະວານທັງປວງຖືກສ້າງ ຖືກຄຸ້ມຄອງ ແລະຖືກລະລາຍ. ໂອ ມຸນີຜູ້ປະເສີດທີ່ສຸດ ຈົ່ງຟັງດ້ວຍຄວາມເຄົາລົບ ສິ່ງທີ່ກຳລັງຈະຖືກກ່າວໃນບັດນີ້.

Verse 9

उद्वाहिते शिवे चात्र कैलासं च गते सति । कियता चैव कालेन जातो गणपतेर्भवः

ເມື່ອພຣະສິວະໄດ້ອຸດວາຫິຕະ (ແຕ່ງງານຕາມພິທີ) ແລະໄດ້ກັບໄປຄາຍລາສແລ້ວ ອີກດົນປານໃດ ຈຶ່ງເກີດ (ປາກົດ) ພຣະຄະເນສະ/ຄະນະປະຕິ?

Verse 10

एकस्मिन्नेव काले च जया च विजया सखी । पार्वत्या च मिलित्वा वै विचारे तत्पराभवत्

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ເພື່ອນສະໜິດ ຊື່ ຈະຍາ ແລະ ວິຈະຍາ ໄດ້ພົບກັນກັບພຣະປາຣະວະຕີ ແລະພາກັນມຸ່ງໝັ້ນໃນການພິຈາລະນາ ຄິດໃຫ້ລະອຽດວ່າຄວນເຮັດສິ່ງໃດ.

Verse 11

रुद्रस्य च गणास्सर्वे शिवस्याज्ञापरायणाः । ते सर्वेप्यस्मदीयाश्च नन्दिभृंगिपुरस्सराः

ຄະນະ (gaṇa) ທັງຫມົດຂອງພຣະຣຸດຣະ ລ້ວນແຕ່ອຸທິດຕົນໃນການປະຕິບັດພຣະບັນຊາຂອງພຣະສິວະ. ພວກເຂົາທັງຫມົດກໍຢູ່ຝ່າຍພວກເຮົາເຊັ່ນກັນ ໂດຍມີ ນັນດີ ແລະ ພຣິງກີ ເປັນຜູ້ນຳໜ້າ.

Verse 12

प्रमथास्ते ह्यसंख्याता अस्मदीयो न कश्चन । द्वारि तिष्ठन्ति ते सर्वे शंकराज्ञापरायणाः

ພຣະມະຖາເຫຼົ່ານັ້ນແທ້ຈິງແມ່ນຫຼາຍຈົນນັບບໍ່ຖ້ວນ; ບໍ່ມີຜູ້ໃດເປັນພວກຂອງພວກເຮົາ. ທຸກຄົນຢືນຢູ່ໜ້າປະຕູ ດ້ວຍໃຈອຸທິດຕໍ່ພຣະບັນຊາຂອງພຣະສັງກະຣາ.

Verse 13

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखण्डे गणेशोत्पत्तिवर्णनं नाम त्रयोदशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ «ສຣີ ສິວະມະຫາປຸຣານະ» ພາຍໃນ ຣຸດຣະສັມຫິຕາ ພາກທີສອງ, ໃນພາກທີສີ່ ທີ່ເອີ້ນວ່າ ກຸມາຣະຂັນດະ, ບົດທີສິບສາມ ຊື່ «ການພັນລະນາການປະກົດກໍາເນີດຂອງ ພຣະຄະເນຊະ» ກໍສິ້ນສຸດລົງ.

Verse 14

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा पार्वती देवी सखीभ्यां सुन्दरं वचः । हितं मेने तदा तच्च कर्तुं स्माप्यध्यवस्यति

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະນາງປາຣະວະຕີ ເທວີ ໄດ້ເວົ້າກັບສະຫາຍສອງນາງດ້ວຍຖ້ອຍຄໍາອ່ອນໂຍນງາມ. ນາງເຫັນຄໍາແນະນໍານັ້ນວ່າເປັນປະໂຫຍດ ແລະຕັ້ງໃຈແນ່ວ່າຈະປະຕິບັດ.

Verse 15

ततः कदाचिन्मज्जत्यां पार्वत्यां वै सदाशिवः । नंदिनं परिभर्त्स्याथ ह्याजगाम गृहांतरम्

ຕໍ່ມາ ໃນຄັ້ງໜຶ່ງ ເມື່ອພຣະນາງປາຣະວະຕີກໍາລັງອາບນ້ໍາ ພຣະສະດາຊິວະໄດ້ຕໍານິນັນດິນ ແລ້ວຖອນອອກຈາກບ່ອນນັ້ນ ເຂົ້າໄປຫ້ອງຂ້າງໃນອື່ນ.

Verse 16

आयांतं शंकरं दृष्ट्वाऽसमये जगदंबिका । उत्तस्थौ मज्जती सा वै लज्जिता सुन्दरी तदा

ເມື່ອເຫັນພຣະຊັງກະຣະເຂົ້າມາໃນເວລາບໍ່ຄວນ ພຣະນາງຈະກະດັມບິກາ ຜູ້ກໍາລັງອາບນ້ໍາ ກໍລຸກຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວ; ເທວີຜູ້ງາມນັ້ນກໍອາຍຂຶ້ນທັນທີ.

Verse 17

तस्मिन्नवसरे देवी कौतुकेनातिसंयुता । तदीयं तद्वचश्चैव हितं मेने सुखावहम्

ໃນຂະນະນັ້ນ ເທວີຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ຢ່າງແຮງ ໄດ້ເຫັນວ່າຄໍາຂອງລາວເປັນປະໂຫຍດແທ້ ນໍາມາຄວາມສຸກແລະຄວາມຜາສຸກ.

Verse 18

एवं जाते सदा काले कदाचित्पार्वती शिवा । विचिंत्य मनसा चेति परमाया परेश्वरी

ດັ່ງນັ້ນ ເມື່ອເວລາຜ່ານໄປຢ່າງນີ້ ພາຣະວະຕີ—ຜູ້ເປັນມງຄົດ ແລະເປັນໜຶ່ງກັບພຣະສິວະ—ໃນຂະນະໜຶ່ງໄດ້ຄິດພິຈາລະນາໃນໃຈ; ເພາະນາງແມ່ນມາຍາສູງສຸດ ແລະເປັນເທວີຜູ້ເປັນເຈົ້າເຫນືອທັງປວງ.

Verse 19

मदीयस्सेवकः कश्चिद्भवेच्छुभतरः कृती । मदाज्ञया परं नान्यद्रेखामात्रं चलेदिह

ຜູ້ຮັບໃຊ້ຜູ້ສັດຊື່ຂອງຂ້າພະເຈົ້າຄົນໜຶ່ງ ຈະເປັນຜູ້ມງຄົດຍິ່ງ ແລະມີຄວາມສໍາເລັດ. ໃນນີ້ ບໍ່ຄວນມີສິ່ງໃດເຄື່ອນໄຫວເກີນຄໍາສັ່ງຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ແມ່ນແຕ່ພຽງເສັ້ນນ້ອຍໜຶ່ງກໍບໍ່ໄດ້.

Verse 20

विचार्येति च सा देवी वपुषो मलसंभवम् । पुरुषं निर्ममौ सा तु सर्वलक्षणसंयुतम्

ເມື່ອນາງເທວີຄິດພິຈາລະນາດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ນາງໄດ້ປັ້ນສ້າງຊາຍຄົນໜຶ່ງ—ເກີດຈາກຄວາມເປື້ອນຂອງກາຍ—ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມງຄົດທຸກປະການ.

Verse 21

सर्वावयवनिर्द्दोषं सर्वावयव सुन्दरम् । विशालं सर्वशोभाढ्यं महाबलपराक्रमम्

ພຣະກຸມານັ້ນ ບໍ່ມີຕໍາໜິໃນອະວະຍະວະທຸກສ່ວນ ງາມທຸກປະການ ຮູບຮ່າງກວ້າງໃຫຍ່ສົງ່າງາມ ປະດັບດ້ວຍສະໂພກສະໄພທຸກຢ່າງ ແລະມີພະລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ກັບວິລະກໍາກ້າຫານ।

Verse 22

वस्त्राणि च तदा तस्मै दत्त्वा सा विविधानि हि । नानालंकरणं चैव बह्वाशिषमनुत्तमाम्

ແລ້ວໃນເວລານັ້ນ ນາງໄດ້ມອບເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຫຼາຍຊະນິດໃຫ້ແກ່ລາວ ແລະມອບເຄື່ອງປະດັບນານາປະເພດດ້ວຍ; ພ້ອມທັງປະທານພອນອັນຫຼາຍຫຼວງ ແລະສູງສຸດຫາທຽບບໍ່ໄດ້.

Verse 23

मत्पुत्रस्त्वं मदीयोसि नान्यः कश्चिदिहास्ति मे । एवमुक्तस्य पुरुषो नमस्कृत्य शिवां जगौ

«ເຈົ້າແມ່ນລູກຊາຍຂອງຂ້າ; ເຈົ້າເປັນຂອງຂ້າ—ທີ່ນີ້ບໍ່ມີຜູ້ອື່ນໃດເປັນຂອງຂ້າ»។ ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ຊາຍນັ້ນໄດ້ກົ້ມກາບນະມັດສະການ ແລະກ່າວຕໍ່ພຣະນາງ Śivā (ປາຣະວະຕີ)។

Verse 24

गणेश उवाच । किं कार्यं विद्यते तेद्य करवाणि तवोदितम् । इत्युक्ता सा तदा तेन प्रत्युवाच सुतं शिवा

ພຣະຄະເນຊາກ່າວວ່າ: «ມື້ນີ້ທ່ານມີວຽກອັນໃດ? ຈົ່ງບອກຂ້າ ແລະຂ້າຈະກະທຳຕາມທີ່ທ່ານກ່າວ»। ເມື່ອຖືກກ່າວດັ່ງນັ້ນ ພຣະນາງ Śivā ຈຶ່ງຕອບລູກຊາຍຂອງນາງ।

Verse 25

शिवोवाच । हे तात शृणु मद्वाक्यं द्वारपालो भवाद्य मे । मत्पुत्रस्त्वं मदीयोऽसि नान्यथा कश्चिदस्ति मे

ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: «ລູກເອີຍ ຈົ່ງຟັງຄຳຂອງຂ້າ. ຈາກມື້ນີ້ໄປ ຈົ່ງເປັນຜູ້ຍາມປະຕູຂອງຂ້າ. ເຈົ້າແມ່ນລູກຊາຍຂອງຂ້າ; ເຈົ້າເປັນຂອງຂ້າ—ສຳລັບຂ້າ ບໍ່ມີໃຜເໝືອນເຈົ້າ»។

Verse 26

विना मदाज्ञां मत्पुत्र नैवायान्म द्गृहान्तरम् । कोऽपि क्वापि हठात्तात सत्यमेतन्मयोदितम्

«ໂດຍບໍ່ມີຄຳສັ່ງຂອງຂ້າ ລູກເອີຍ ຢ່າໃຫ້ໃຜເຂົ້າໄປສູ່ພາຍໃນເຮືອນຂອງຂ້າ. ບໍ່ວ່າຜູ້ໃດຈະຝືນດື້ ຫຼືຈະໄປທີ່ໃດກໍຕາມ. ລູກຮັກ, ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງທີ່ຂ້າໄດ້ກ່າວ»។

Verse 27

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा च ददौ तस्मै यष्टिं चातिदृढां मुने । तदीयं रूपमालोक्य सुन्दरं हर्षमागता

ພຣະພຣະຫມາກ່າວວ່າ: ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໂອ ມຸນີ ທ່ານໄດ້ມອບໄມ້ທ່ອນຄ້ຳອັນແຂງແຮງຍິ່ງໃຫ້ແກ່ເຂົາ. ເມື່ອນາງເຫັນຮູບງາມຂອງຕົນ ນາງກໍເກີດຄວາມປິຕິຍິນດີ.

Verse 28

मुखमाचुंब्य सुप्रीत्यालिंग्य तं कृपया सुतम् । स्वद्वारि स्थापयामास यष्टिपाणिं गणाधिपम्

ນາງຈູບໃບໜ້າລູກດ້ວຍຄວາມຮັກ ແລະກອດລູກນັ້ນດ້ວຍຄວາມເມດຕາກະລຸນາ. ແລ້ວນາງໄດ້ຈັດໃຫ້ພຣະຄະເນຊາ—ຈອມແຫ່ງຄະນະທັງປວງ—ຢືນປະຈຳຢູ່ປະຕູຂອງນາງ ຖືໄມ້ຄ້ຳເປັນຜູ້ພິທັກ.

Verse 29

अथ देवीसुतस्तात गृहद्वारि स्थितो गणः । यष्टिपाणिर्महावीरः पार्वतीहितकाम्यया

ແລ້ວ ໂອ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກ, ຄະນະ—ບຸດຂອງເທວີ—ໄດ້ຢືນປະຈຳຢູ່ປະຕູເຮືອນ, ຖືໄມ້ຄ້ຳໃນມື, ເປັນວີລະບຸລຸດຜູ້ກ້າຫານຍິ່ງ, ໂດຍມຸ່ງປົກປ້ອງສະຫວັດດີພາບຂອງພຣະປາຣະວະຕີ.

Verse 30

स्वद्वारि स्थापयित्वा तं गणेशं स्वसुतं शिवा । स्वयं च मज्जती सा वै संस्थितासीत्सखीयुता

ເມື່ອນາງຈັດໃຫ້ພຣະຄະເນຊາ ຜູ້ເປັນບຸດຂອງນາງ ຢືນປະຈຳຢູ່ປະຕູຂອງນາງແລ້ວ, ພຣະຊິວາເທວີເອງກໍເລີ່ມອາບນ້ຳ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນພ້ອມກັບສະຫາຍຂອງນາງ.

Verse 31

एतस्मिन्नेव काले तु शिवो द्वारि समागतः । कौतुकी मुनिर्शादूल नानालीलाविशारदः

ໃນເວລານັ້ນເທົ່ານັ້ນ ພຣະສິວະໄດ້ມາຮອດທີ່ປະຕູ—ດ້ວຍໃຈຫຼິ້ນລີລາ, ໂອ ນັກບວດຜູ້ດຸດັ່ງເສືອ, ຊໍານານໃນລີລາທິບຫຼາຍປະການ।

Verse 32

उवाच च शिवेशं तमविज्ञाय गणाधिपः । मातुराज्ञां विना देव गम्यतां न त्वया धुना

ເພາະບໍ່ຮູ້ວ່າພຣະອົງນັ້ນແມ່ນພຣະສິເວສະວະຣະ ຫົວໜ້າຄະນະຈຶ່ງກ່າວວ່າ: “ໂອ ເທວະ, ບໍ່ມີຄໍາສັ່ງຂອງແມ່ ເຈົ້າບໍ່ຄວນໄປໃນຍາມນີ້.”

Verse 33

मज्जनार्थं स्थिता माता क्व यासीतो व्रजाधुना । इत्युक्त्वा यष्टिकां तस्य रोधनाय तदाग्रहीत्

ແມ່ຂອງເຂົາ ຜູ້ຢືນຢູ່ນັ້ນເພື່ອອາບນ້ໍາ ກ່າວວ່າ: “ດຽວນີ້ເຈົ້າຈະໄປໃສ? ກັບໄປເດີນນີ້!” ເວົ້າແລ້ວ ນາງກໍຈັບໄມ້ຄ້ອນນ້ອຍໆທັນທີ ເພື່ອຫ້າມບໍ່ໃຫ້ເຂົາແລ່ນໜີ.

Verse 34

तं दृष्ट्वा तु शिवः प्राह कं निषेधसि मूढधीः । मां न जानास्यसद्बुद्धे शिवोहमिति नान्यथा

ເມື່ອເຫັນເຂົາ ພຣະສິວະກ່າວວ່າ: “ໂອ ຜູ້ມີປັນຍາຫຼົງຜິດ, ເຈົ້າຫ້າມຜູ້ໃດ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກເຮົາ ໂອ ຜູ້ເຂົ້າໃຈຜິດ. ເຮົາແມ່ນພຣະສິວະ—ນີ້ແມ່ນຄວາມຈິງ ບໍ່ແມ່ນຢ່າງອື່ນ.”

Verse 35

ताडितस्तेन यष्ट्या हि गणेशेन महेश्वरः । प्रत्युवाच स तं पुत्रं बहुलीलश्च कोपितः

ເມື່ອພຣະຄເນຊາຕີດ້ວຍໄມ້ຄ້ອນນັ້ນ ພຣະມະເຫສວຣ—ຜູ້ມີລີລາທິບພະຫຼາຍຮູບ—ກໍເກີດໂກດ ແລະຕອບກັບລູກຊາຍຂອງພຣະອົງ।

Verse 36

शिव उवाच । मुर्खोसि त्वं न जानासि शिवोहं गिरिजापतिः । स्वगृहं यामि रे बाल निषेधसि कथं हि माम्

ພຣະຊິວະກ່າວວ່າ: «ເຈົ້າໂງ່; ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ບໍ່ວ່າ ຂ້າແມ່ນພຣະຊິວະ ຜົວຂອງຄິຣິຈາ (ພາຣະວະຕີ). ຂ້າຈະໄປສູ່ເຮືອນຂອງຂ້າເອງ—ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ເຈົ້າຈະຫ້າມຂ້າໄດ້ແນວໃດ?»

Verse 37

इत्युक्त्वा प्रविशंतं तं महेशं गणनायकः । क्रोधं कृत्वा ततो विप्र दंडेनाताडयत्पुनः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ໃນຂະນະທີ່ພຣະມະເຫສະກຳລັງເຂົ້າໄປ ຫົວໜ້າແຫ່ງຄະນະຄະນາ—ໂອ ພຣາຫມະນ—ເກີດໂທສະ ແລະຕີພຣະອົງອີກຄັ້ງດ້ວຍໄມ້ທ່ອນ।

Verse 38

ततश्शिवश्च संक्रुद्धो गणानाज्ञापयन्निजान् । को वायं वर्तते किंच क्रियते पश्यतां गणाः

ແລ້ວພຣະສິວະກໍໂກດຂຶ້ນ ມີພຣະບັນຊາແກ່ຄະນາຂອງພຣະອົງວ່າ: “ຜູ້ໃດກຳລັງກະທຳຢູ່ນີ້ ແລະກຳລັງເຮັດສິ່ງໃດ? ໂອ ຄະນາ, ຈົ່ງເບິ່ງໃຫ້ແຈ້ງ ແລະຮູ້ໃນທັນທີ!”

Verse 39

इत्युक्त्वा तु शिवस्तत्र स्थितः क्रुद्धो गृहाद्बहिः । भवाचाररतस्स्वामी बह्वद्भुतसुलीलकः

ເມື່ອກ່າວດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ພຣະສິວະກໍຢືນຢູ່ທີ່ນັ້ນ ນອກເຮືອນ ດ້ວຍຄວາມໂກດ—ພຣະອົງເປັນຈອມເຈົ້າຜູ້ຍຶດຖືຈັນຍາທຳອັນເໝາະສົມແກ່ຊີວິດມີຮ່າງ ແລະມີລີລາອັນອັດສະຈັນຫຼາຍປະການ।