Adhyaya 34

Verse 1

सूत उवाच । यथा शप्ता वने पूर्वं सुशंखेन महात्मना । तासु सर्वं समाख्यातं सखीष्वेव विचेष्टितम्

ສູຕະກ່າວວ່າ: “ດັ່ງທີ່ໃນອະດີດ ມະຫາອາດມາ ສຸສັງຂະ ໄດ້ສາບແຊ່ງພວກນາງໃນປ່າ ເລື່ອງທັງໝົດກ່ຽວກັບພວກນາງ ພ້ອມທັງການປະພຶດຢູ່ທ່າມກາງສະຫາຍຍິງ ໄດ້ຖືກເລົ່າຢ່າງຄົບຖ້ວນແລ້ວ.”

Verse 2

आत्मनश्च महाभागा दुःखेनातिप्रपीडिता । सुनीथोवाच । अन्यच्चैव प्रवक्ष्यामि सख्यः शृण्वंतु सांप्रतम्

ແລະນາງຜູ້ມີສິຣິມົງຄຸນນັ້ນ ພາຍໃນໃຈຖືກທຸກຂ໌ບີບຄັ້ນຢ່າງໜັກ ສຸນີຖາກ່າວວ່າ: “ຂ້າຈະເວົ້າອີກຢ່າງໜຶ່ງ; ສະຫາຍທັງຫຼາຍ ຈົ່ງຟັງໃນບັດນີ້.”

Verse 3

मदीयरूपसंपत्ति वयः सगुणसंपदः । विलोक्य तातश्चिंतात्मा संजातो मम कारणात्

ເມື່ອພໍ່ໄດ້ເຫັນຄວາມງາມ ວັຍໜຸ່ມ ແລະຄຸນທຳອັນອຸດົມຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຈິດໃຈທ່ານກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມກັງວົນ—ເນື່ອງຈາກຂ້າພະເຈົ້າເອງ

Verse 4

देवेभ्यो दातुकामोऽसौ मुनिभ्यस्तु महायशाः । मां च हस्ते विगृह्यैव सर्वान्वाक्यमुदाहरत्

ດ້ວຍຄວາມປາຖະໜາຈະຖວາຍທານແດ່ເທວະ ແລະພຣະລິສີ ຜູ້ມີກຽດຊື່ນັ້ນໄດ້ຈັບມືຂ້າພະເຈົ້າ ແລ້ວກ່າວຕໍ່ທຸກຄົນດັ່ງນີ້

Verse 5

गुणयुक्ता सुता बाला ममेयं चारुलोचना । दातुकामोस्मि भद्रं वो गुणिने सुमहात्मने

ນາງກຸມາຣີນ້ອຍນີ້—ບຸດສາວຂອງຂ້າພະເຈົ້າ—ພ້ອມດ້ວຍຄຸນທຳ ແລະມີດວງຕາງາມ. ເພື່ອຄວາມສະຫວັດດີຂອງທ່ານທັງຫຼາຍ ຂ້າພະເຈົ້າປາຖະໜາຈະມອບນາງ (ໃນພິທີສົມຣົດ) ແກ່ຜູ້ມີຄຸນ ແລະມະຫາອາດຕະ

Verse 6

मृत्योर्वाक्यं ततो देवा ऋषयः शुश्रुवुस्तदा । तमूचुर्भाषमाणं ते देवा इंद्र पुरोगमाः

ຕໍ່ມາ ເທວະແລະພຣະລິສີທັງຫຼາຍໄດ້ຍິນຖ້ອຍຄຳຂອງມຣິຕຍຸ (ຄວາມຕາຍ). ໃນຂະນະທີ່ລາວກຳລັງເວົ້າ ເທວະທີ່ມີພຣະອິນທຣາເປັນຜູ້ນຳກໍໄດ້ກ່າວກັບລາວ

Verse 7

तव कन्या गुणाढ्येयं शीलानां परमो निधिः । दोषेणैकेन संदुष्टा ऋषिशापेन तेन वै

ບຸດສາວຂອງທ່ານອຸດົມດ້ວຍຄຸນທຳ ເປັນຂຸມຊັບອັນສູງສຸດແຫ່ງຄວາມປະພຶດດີ; ແຕ່ນາງຖືກເປື້ອນດ້ວຍໂທດພຽງປະການດຽວ—ແລະນັ້ນແທ້ຈິງເກີດຈາກຄຳສາບຂອງພຣະລິສີ

Verse 8

अस्यामुत्पत्स्यते पुत्रो यस्य वीर्यात्पुमान्किल । भविता स महापापी पुण्यवंशविनाशकः

ເຂົາເວົ້າວ່າ ຈາກນາງນີ້ຈະເກີດບຸດຊາຍ ໂດຍເກີດຈາກເຊື້ອພັນຂອງບຸລຸດນັ້ນ. ລາວຈະເປັນຜູ້ມີບາບໃຫຍ່ ທຳລາຍວົງສານຜູ້ມີບຸນ.

Verse 9

गंगातोयेन संपूर्णः कुंभ एव प्रदृश्यते । सुरायाबिन्दुनालिप्तो मद्यकुम्भः प्रजायते

ໝໍ້ທີ່ເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຄົງຄາ ຍ່ອມເຫັນເປັນໝໍ້ນ້ຳສັກສິດ; ແຕ່ຖ້າຖືກປ້າຍດ້ວຍສຸລາແມ່ນແຕ່ຫຍອດດຽວ ກໍກາຍເປັນໝໍ້ເຫຼົ້າ.

Verse 10

पापस्य पापसंसर्गात्कुलं पापि प्रजायते । आरनालस्य वै बिंदुः क्षीरमध्ये प्रयाति चेत्

ເນື່ອງຈາກການຄົບຄ່າກັບບາບ ແມ່ນແຕ່ວົງຕະກູນກໍຖືກດ່າງພ້ອມ ແລະເກີດລູກຫຼານຜູ້ມີບາບ—ເຫມືອນຫຍອດດຽວຂອງນ້ຳຂ້າວສົ້ມ (ārnāla) ຕົກໃສ່ນົມ ກໍເຮັດໃຫ້ນົມເສຍໄດ້.

Verse 11

पश्चान्नाशयते क्षीरमात्मरूपं प्रकाशयेत् । तद्वद्विनाशयेद्वंशं पापः पुत्रो न संशयः

ເຫມືອນສິ່ງນັ້ນໃນພາຍຫຼັງ ເຮັດໃຫ້ນົມເສຍ ແລະເຜີຍຮູບຂອງຕົນເອງ; ດັ່ງນັ້ນບຸດຜູ້ມີບາບກໍທຳລາຍວົງສາ—ບໍ່ມີຂໍ້ສົງໄສ.

Verse 12

अनेनापि हि दोषेण तवेयं पापभागिनी । अन्यस्मै दीयतां गच्छ देवैरुक्तः पिता मम

“ແມ່ນແຕ່ໂທດນີ້ກໍເຮັດໃຫ້ເຈົ້າເປັນຜູ້ມີສ່ວນໃນບາບ. ໄປເຖີດ—ໃຫ້ມອບເຈົ້າແກ່ຄົນອື່ນ; ພໍ່ຂອງຂ້າໄດ້ຮັບຖ້ອຍຄຳຈາກເທວະດາແບບນີ້.”

Verse 13

देवैश्चापि सगंधर्वैरृषिभिश्च महात्मभिः । तैश्चापि संपरित्यक्तः पिता मे दुःखपीडितः

ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍ—ພ້ອມດ້ວຍຄັນທະວະ ແລະ ລິສີຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່—ກໍຍັງລະທິ້ງລາວ. ເມື່ອຖືກພວກເຂົາລະທິ້ງອີກ ພໍ່ຂ້ອຍຈຶ່ງຖືກທຸກຂ໌ໂສກບີບຄັ້ນທໍລະມານ.

Verse 14

ममान्ये चापि स्वीकारं न कुर्वंति हि सज्जनाः । एवं पापमयं कर्म मया चैव पुरा कृतम्

ຂ້ອຍຄິດວ່າ ແມ່ນແຕ່ຄົນດີຜູ້ມີສິນທຳກໍບໍ່ຍອມຮັບຂ້ອຍ; ເພາະກຳອັນເຕັມໄປດ້ວຍບາບນັ້ນ ຂ້ອຍເຄີຍເຮັດໄວ້ແຕ່ກ່ອນແທ້ໆ.

Verse 15

संतप्ता दुःखशोकेन वनमेव समाश्रिता । तप एव चरिष्यामि करिष्ये कायशोषणम्

ຖືກເຜົາໄໝ້ດ້ວຍທຸກຂ໌ແລະໂສກ ຂ້ອຍໄດ້ໄປພຶ່ງພາປ່າແຕ່ຜູ້ດຽວ. ຂ້ອຍຈະປະພຶດຕະບະແຕ່ຜູ້ດຽວ; ຈະເຮັດໃຫ້ກາຍຊູບຜອມດ້ວຍການບຳເນັດພຽນ.

Verse 16

भवतीभिः सुपृष्टाहं कार्यकारणमेव हि । मम चिंतानुगं कर्म मया तद्वः प्रकाशितम्

ພວກເຈົ້າໄດ້ຖາມຂ້ອຍຢ່າງດີເຖິງເຫດປັດໃຈຂອງການກະທຳນັ້ນ. ການກະທຳທີ່ເກີດຕາມຄວາມຄິດຂອງຂ້ອຍ ຂ້ອຍໄດ້ເປີດເຜີຍໃຫ້ພວກເຈົ້າຮູ້ແລ້ວ.

Verse 17

एवमुक्त्वा सुनीथा सा मृत्योः कन्या यशस्विनी । विरराम च दुःखार्ता किंचिन्नोवाच वै पुनः

ເມື່ອເວົ້າດັ່ງນັ້ນແລ້ວ ສຸນີຖາ—ທິດາຜູ້ມີຊື່ສຽງຂອງພະຍົມ—ຖືກຄວາມໂສກຄອບງຳ ຈຶ່ງນິ່ງເງີຍ ແລະບໍ່ໄດ້ເວົ້າອັນໃດອີກ.

Verse 18

सख्य ऊचुः । दुःखमेव महाभागे त्यज कायविनाशनम् । नास्ति कस्य कुले दोषो देवैः पापं समाश्रितम्

ໝູ່ສາວເວົ້າວ່າ: “ໂອ ນາງຜູ້ສູງສົ່ງ, ຈົ່ງລະທິ້ງເສັ້ນທາງທຳລາຍຕົນນີ້; ມັນນຳມາແຕ່ຄວາມທຸກ. ຕະກູນໃດຈະບໍ່ມີຂໍ້ດ່າງ? ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍຖືກບາບແຕະຕ້ອງ.”

Verse 19

जिह्ममुक्तं पुरा तेन ब्रह्मणा हरसंनिधौ । देवैश्चापि स हि त्यक्तो ब्रह्माऽपूज्यतमोऽभवत्

ໃນອະດີດ ໃນສະນິດຂອງຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ພຣະພຣົມໄດ້ເວົ້າຖ້ອຍຄຳຄົດຄຽວບໍ່ສັດຊື່; ເພາະເຫດນັ້ນ ແມ່ນແຕ່ເທວະກໍລະທິ້ງທ່ານ ແລະພຣະພຣົມກາຍເປັນຜູ້ທີ່ຖືກບູຊານ້ອຍທີ່ສຸດ

Verse 20

ब्रह्महत्या प्रयुक्तोऽसौ देवराजोपि पश्य भोः । देवैः सार्धं महाभागस्त्रैलोक्यं परिभुंजति

ເບິ່ງເຖີດ ໂອ ທ່ານ—ແມ່ນແຕ່ຖືກພາບບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນຄອບງຳ ແຕ່ພຣະຣາຊາແຫ່ງເທວະຜູ້ສົງ່າງາມນັ້ນ ຍັງເສວຍອຳນາດເຫນືອໄຕໂລກ ພ້ອມດ້ວຍໝູ່ເທວະ

Verse 21

गौतमस्य प्रियां भार्यामहल्यां गतवान्पुरा । परदाराभिगामी स देवत्वे परिवर्त्तते

ໃນອະດີດ ລາວເຄີຍເຂົ້າໄປຫາອະຫັລຍາ ພັນລະຍາອັນເປັນທີ່ຮັກຂອງໂຄຕະມະ; ແມ່ນແຕ່ເປັນຜູ້ໄລ່ຕາມເມຍຄົນອື່ນ ກໍຍັງຖືກຟື້ນຄືນສູ່ສະຖານະເທວະ

Verse 22

ब्रह्महत्योपमं कर्म दारुणं कृतवान्हरः । ब्रह्मणस्तु कपालेन चाद्यापि परिवर्तते

ຫະຣະ (ພຣະສິວະ) ເຄີຍກະທຳກຳອັນນ່າຢ້ານ ດັ່ງບາບແຫ່ງການຂ້າພຣາຫມັນ; ແລະຈົນທຸກມື້ນີ້ ທ່ານຍັງພະເນຈອນໄປພ້ອມກັບກະໂຫຼກຂອງພຣະພຣົມ

Verse 23

देवानमंतितं देवमृषयो वेदपारगाः । आदित्यः कुष्ठसंयुक्तस्त्रैलोक्यं च प्रकाशयेत्

ບັນດາລິສີຜູ້ຊໍານານໃນພຣະເວດ ໄດ້ສັນລະເສີນພຣະເຈົ້າຜູ້ເປັນເທວະນັ້ນ. ແລະ ອາທິຕະຍະ ແມ່ນແມ່ນຈະປ່ວຍໂລກຂີ້ກະດົງ ກໍຍັງສ່ອງແສງໃຫ້ແກ່ໄຕໂລກ.

Verse 24

लोकानमंतितं देवं देवाद्याः सचराचराः । कृष्णो भुंक्ते महाशापं भार्गवेण कृतं पुरा

ເຖິງແມ່ນບັນດາເທວະ ແລະສັດທັງປວງ—ທັງທີ່ເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ—ຈະນົບນ້ອມພຣະອົງນັ້ນເປັນທີ່ພຶ່ງຂອງໂລກ; ແຕ່ພຣະກຣິດສະນະກໍຍັງອົດທົນມະຫາຄໍາສາບ ທີ່ພາຣຄະວະ (ປະຣະສຸຣາມ) ເຄີຍປະກາດໄວ້ແຕ່ກ່ອນ.

Verse 25

गुरुभार्यांगतश्चंद्रः क्षयी तेन प्रजायते । भविष्यति महातेजा राजराजः प्रतापवान्

ເນື່ອງຈາກພຣະຈັນໄດ້ໄປຫາພັນລະຍາຂອງຄູ ຈຶ່ງຕົກຢູ່ໃນຄວາມເສື່ອມຖອຍ (ຄ່ອຍໆຫຼຸດລົງ). ຈາກເຫດນັ້ນ ຈະກໍເກີດມະຫາກະສັດຜູ້ມີຣັດສະມີແຮງກ້າ ແລະອໍານາດກ້າຫານ ມີນາມລືອຊາວ່າ “ກະສັດເຫນືອກະສັດ”.

Verse 26

पांडुपुत्रो महाप्राज्ञो धर्मात्मा स युधिष्ठिरः । गुरोश्चैव वधार्थाय अनृतं स वदिष्यति

ບຸດຂອງປານດຸ ຄື ຢຸທິສະຖິຣະ ເປັນຜູ້ມີປັນຍາຍິ່ງ ແລະມີໃຈທໍາ; ແຕ່ເພື່ອໃຫ້ການຕາຍຂອງຄູເກີດຂຶ້ນ ລາວຈະກ່າວຄໍາບໍ່ຈິງ.

Verse 27

एतेष्वेव महत्पापं वर्तते च महत्सु च । वैगुण्यं कस्य वै नास्ति कस्य नास्ति च लांछनम्

ແມ່ນແຕ່ໃນພວກນີ້ກໍມີບາບໃຫຍ່ ແລະໃນພວກຜູ້ຍິ່ງໃຫຍ່ກໍມີເຊັ່ນກັນ. ເພາະຜູ້ໃດຈະບໍ່ມີຂໍ້ບົກພ່ອງ ແລະຜູ້ໃດຈະບໍ່ມີມົນທິນ?

Verse 28

भवती स्वल्पदोषेण विलिप्तासि वरानने । उपकारं करिष्यामस्तवैव वरवर्णिनि

ໂອ ນາງຜູ້ໃບໜ້າງາມ, ເຈົ້າຖືກເປື້ອນມົນດ້ວຍຄວາມຜິດນ້ອຍໆ. ໂອ ຜູ້ມີຜິວພັນງາມ, ພວກເຮົາຈະເກື້ອກູນຊ່ວຍເຈົ້າແນ່ນອນ.

Verse 29

तवांगे ये गुणाः संति सत्यस्त्रीणां यथा शुभे । अन्यत्रापि न पश्यामस्तान्गुणांश्चारुलोचने

ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ, ຄຸນຄ່າທີ່ຢູ່ໃນເຈົ້າ ເຫມືອນຄຸນຂອງສະຕີຜູ້ສັດຈິງແລະຊື່ສັດ. ໂອ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ, ພວກເຮົາບໍ່ເຫັນຄຸນເຊັ່ນນີ້ທີ່ອື່ນເລີຍ.

Verse 30

रूपमेव गुणः स्त्रीणां प्रथमं भूषणं शुभे । शीलमेव द्वितीयं च तृतीयं सत्यमेव च

ໂອ ຜູ້ເປັນມງຄົນ, ສໍາລັບສະຕີ ຄວາມງາມແມ່ນເຄື່ອງປະດັບປະການທໍາອິດ. ຄວາມປະພຶດດີແມ່ນປະການທີສອງ, ແລະຄວາມສັດຈິງແມ່ນປະການທີສາມແທ້.

Verse 31

आर्जवत्वं चतुर्थं च पंचमं धर्ममेव हि । मधुरत्वं ततः प्रोक्तं षष्ठमेव वरानने

ຄວາມຊື່ຕົງແມ່ນຄຸນປະການທີສີ່, ແລະທຳມະແມ່ນປະການທີຫ້າແທ້. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຄໍາເວົ້າອ່ອນຫວານຖືກກ່າວວ່າເປັນປະການທີຫົກ, ໂອ ຜູ້ໃບໜ້າງາມ.

Verse 32

शुद्धत्वं सप्तमं बाले अंतर्बाह्येषु योषितम् । अष्टमं हि पितुर्भावः शुश्रूषा नवमं किल

ໂອ ເດັກນ້ອຍ, ຄຸນປະການທີເຈັດຂອງສະຕີແມ່ນຄວາມບໍລິສຸດ ທັງພາຍໃນແລະພາຍນອກ. ປະການທີແປດແມ່ນໃຈເມດຕາດຸດບິດາ, ແລະປະການທີເກົ້າດັ່ງກ່າວໄວ້ແມ່ນການປະຄົບປະງົມຮັບໃຊ້ດ້ວຍຄວາມເອົາໃຈໃສ່.

Verse 33

सहिष्णुर्दशमं प्रोक्तं रतिश्चैकादशं तथा । पातिव्रत्यं ततः प्रोक्तं द्वादशं वरवर्णिनि

ໂອ ນາງຜູ້ຜິວພັນງາມ! ຄຸນທຳຂໍ້ທີ 10 ແມ່ນ “ຄວາມອົດທົນ” ແລະຂໍ້ທີ 11 ແມ່ນ “ຄວາມຮັກໃນຄູ່ຄອງ”. ຕໍ່ຈາກນັ້ນ ຂໍ້ທີ 12 ແມ່ນ “ປາຕິວຣະຕະຍະທຳ” ຄວາມສັດຊື່ແລະຄວາມພັກດີຕໍ່ຜົວ।

Verse 34

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

ດັ່ງນີ້ ໃນ ສີຣີປັດມະປຸຣານະ ພາກ ພູມິຂັນຑະ ຕອນ ເວນະອຸປາຂະຍານ ບົດທີ 34 ຈຶ່ງສິ້ນສຸດລົງ

Verse 35

तमुपायं प्रपश्यामस्तवार्थं वयमेव हि । तामूचुस्ता वराः सख्यो मा त्वं वै साहसं कुरु

“ເພື່ອເຈົ້າ ພວກເຮົາເອງຈະຊອກຫາວິທີໃຫ້” ແລ້ວສະຫາຍຜູ້ດີເຫຼົ່ານັ້ນກ່າວກັບນາງວ່າ “ຢ່າເຮັດການຫຸນຫັນພລັນແລ່ນເດີ”

Verse 36

सूत उवाच । एवमुक्ता सुनीथा सा पुनरूचे सखीस्तु ताः । कथयध्वं ममोपायं येन भर्ता भविष्यति

ສູຕະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຖືກກ່າວຢ່າງນັ້ນ ສຸນີຖາຈຶ່ງກ່າວກັບສະຫາຍເຫຼົ່ານັ້ນອີກວ່າ “ຈົ່ງເລົ່າອຸບາຍໃຫ້ຂ້າ ເພື່ອໃຫ້ຂ້າໄດ້ຜົວ”

Verse 37

तामूचुस्ता वरा नार्यो रंभाद्याश्चारुलोचनाः । रूपमाधुर्यसंयुक्ता भवती भूतिवर्द्धनी

ແມ່ຍິງຜູ້ດີເຫຼົ່ານັ້ນ—ຣັມພາ ແລະອື່ນໆ ຜູ້ມີດວງຕາງາມ—ກ່າວກັບນາງວ່າ “ເຈົ້າພ້ອມດ້ວຍຄວາມຫວານແຫ່ງຄວາມງາມ; ເຈົ້າເປັນຜູ້ເພີ່ມພູນສິຣີ ແລະຄວາມສຸກສະຫວັດດີ”

Verse 38

ब्रह्मशापेन संभीता वयमत्र समागताः । तां प्रोचुश्च विशालाक्षीं मृत्योः कन्यां सुलोचनाम्

ເນື່ອງຈາກຢ້ານກົວຄຳສາບຂອງພຣະພຣະຫມາ ພວກເຮົາຈຶ່ງມາຊຸມນຸມກັນຢູ່ນີ້। ແລ້ວພວກເຂົາໄດ້ກ່າວກັບນາງກຸມາຣີຜູ້ມີດວງຕາກວ້າງ ແລະງາມ—ທິດາແຫ່ງພຣະຍົມ (ຄວາມຕາຍ)

Verse 39

विद्यामेकां प्रदास्यामः पुरुषाणां प्रमोहिनीम् । सर्वमायाविदां भद्रे सर्वभद्रप्रदायिनीम्

“ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົລ, ພວກເຮົາຈະປະທານວິທະຍາ-ມົນຕຣາ ແຕ່ພຽງອັນດຽວ ທີ່ເຮັດໃຫ້ບຸລຸດທັງຫຼາຍຫຼົງໄຫຼຢ່າງສິ້ນເຊີງ; ມັນເປັນທີ່ຮູ້ຈັກໃນຫມູ່ຜູ້ຮູ້ມາຍາ ແລະປະທານສິຣິມົງຄົລທຸກປະການໃນໂລກ”

Verse 40

विद्याबलं ततो दद्युस्तस्यैताः सुखदायकम् । यं यं मोहयितुं भद्रे इच्छस्येवं सुरादिकम्

ຕໍ່ມາພວກເຂົາໄດ້ປະທານພະລັງແຫ່ງວິທະຍາໃຫ້ນາງ—ວິທີການເຫຼົ່ານີ້ເປັນແຫຼ່ງແຫ່ງຄວາມສຸກ—ເພື່ອໃຫ້, ໂອ ນາງຜູ້ເປັນມງຄົລ, ນາງຈະຫຼອກໃຫ້ຫຼົງຜູ້ໃດກໍໄດ້ຕາມປາດຖະນາ ແມ່ນແຕ່ເທວະທັງຫຼາຍແລະອື່ນໆ

Verse 41

तं तं सद्यो मोहय वा इत्युक्ता सा तथाऽकरोत् । विद्यायां हि सुसिद्धायां सा सुनीथा सुनंदिता

ເມື່ອຖືກກ່າວວ່າ “ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ຜູ້ນັ້ນຫຼົງໃນທັນທີ—ແມ່ນ, ຜູ້ນັ້ນແຫຼະ” ນາງກໍເຮັດຕາມນັ້ນແທ້. ເພາະໃນສິລະປະແຫ່ງວິທະຍາທີ່ຝຶກຝົນຈົນສຳເລັດດີນັ້ນ ສຸນີຖາຊຳນານຍິ່ງ ແລະປິຕິຍິນດີ

Verse 42

भ्रमत्येवं सखीभिस्तु पुरुषान्सा विपश्यति । अटमानागता पुण्यं नंदनं वनमुत्तमम्

ດັ່ງນັ້ນນາງໄດ້ພາກັນພະເນຈອນກັບໝູ່ສາວ ແລະເຫັນບຸລຸດທັງຫຼາຍ. ເມື່ອເດີນທາງໄປມາ ນາງກໍມາຮອດປ່ານັນທະນະ (Nandana) ອັນສູງສຸດແລະສັກສິດ

Verse 43

गंगातीरे ततो दृष्ट्वा ब्राह्मणं रूपसंयुतम् । सर्वलक्षणसंपन्नं सूर्यतेजः समप्रभम्

ແລ້ວທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຄົງຄາ ລາວໄດ້ເຫັນພຣາຫມັນຜູ້ງາມ—ພ້ອມດ້ວຍລັກສະນະມົງຄຸນທັງປວງ ແລະສ່ອງສະຫວ່າງເທົ່າກັບແສງຕາເວັນ।

Verse 44

रूपेणाप्रतिमं लोके द्वितीयमिव मन्मथम् । देवरूपं महाभागं भाग्यवंतं सुभाग्यदम्

ງາມຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້ໃນໂລກ—ດຸດດັ່ງມັນມະຖະ (ກາມເທວະ) ອົງທີສອງ; ມີຮູບດັ່ງເທວະ ເປັນຜູ້ມີມະຫາພາກ ມີໂຊກດີ ແລະຍັງປະທານສຸພະມົງຄຸນແກ່ຜູ້ອື່ນ।

Verse 45

अनौपम्यं महात्मानं विष्णुतेजः समप्रभम् । वैष्णवं सर्वपापघ्नं विष्णुतुल्यपराक्रमम्

ທ່ານນັ້ນຫາຜູ້ເທົ່າບໍ່ໄດ້—ເປັນມະຫາອາດມາ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍເທຊະຂອງພຣະວິສນຸ; ເປັນໄວສະນະວະຜູ້ທຳລາຍບາບທັງປວງ ແລະມີວິລະກຳເທົ່າພຣະວິສນຸ।

Verse 46

कामक्रोधविहीनं तमत्रिवंशविभूषणम्

ທ່ານນັ້ນ—ປາສະຈາກກາມແລະໂທສະ—ຖືກສັນລະເສີນວ່າເປັນເຄື່ອງປະດັບແຫ່ງວົງສາອັດຣິ।

Verse 47

दृष्ट्वा सुरूपं तपसां स्वरूपं दिव्यप्रभावं परितप्यमानम् । पप्रच्छ रंभां सुसखीं सरागा कोयं दिविष्ठः प्रवरो महात्मा

ເມື່ອເຫັນຜູ້ຮູບງາມນັ້ນ—ເປັນດັ່ງຮູບແຫ່ງຕະປະ ສ່ອງສະຫວ່າງດ້ວຍອຳນາດທິບ ແລະກຳລັງບຳເພັນຕະປະຢ່າງເຂັ້ມຂັ້ນ—ນາງຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຢາກຮູ້ ໄດ້ຖາມສະຫາຍສະນິດ ຣັມພາ ວ່າ: “ມະຫາອາດມາຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ພຳນັກໃນສະຫວັນນີ້ ແມ່ນໃຜ?”