Adhyaya 159
Chapter Arc: दानधर्मपर्व के पवन–अर्जुन संवाद में वायु देवता अर्जुन को झकझोरते हैं—‘हे मूढ़! ब्राह्मणों के कुछ गुण सुन; उनकी महत्ता को समझे बिना दान और यज्ञ का मर्म नहीं खुलता।’ → वायु उदाहरणों और तर्कों से अर्जुन की सामान्य-सी धारणा को चुनौती देते हैं: ब्राह्मण लोक और दिवि—दोनों में अजेय हैं; उनके तेज से तत्व तक वश में होते हैं। कथा-उदाहरण में पृथ्वी/भूमि के ‘नाश’ या डगमगाने का प्रसंग आता है, जिसे कश्यप-ऋषि जैसे ब्राह्मण-तपस्वी ‘व्यस्तम्भयत’—स्थिर कर देते हैं। इससे अर्जुन के भीतर प्रश्न उठता है कि ब्राह्मण-शक्ति केवल सामाजिक नहीं, ब्रह्माण्डीय आधार है। → वायु अर्जुन के यज्ञ-आचरण को उलटकर दिखाते हैं—‘अर्जुन! जिसे तुम नित्य यजते हो, वह अग्नि भी ब्राह्मण ही है; वह समस्त लोक का हव्यवाहन है—क्या तुम उसे नहीं जानते?’ फिर सृष्टि-तत्त्व पर तीखा खंडन आता है: प्रजापति ब्रह्मा अव्यक्त, प्रभु, अव्यय हैं; ‘अण्ड से ब्रह्मा उत्पन्न’ जैसी धारणाएँ ‘अपण्डित’ की हैं। ‘यदि कहो ब्रह्मा आकाश से प्रकट हुए, तो किस आधार पर ठहरते?’—उत्तर में ‘अहंकार’ को सर्व-तेजोगत प्रभु-तत्त्व के रूप में रखा जाता है, और ‘अण्ड’ की वस्तुता पर ही प्रश्नचिह्न लगाकर श्रोता को दार्शनिक विस्मय में डाल दिया जाता है। → अध्याय का निष्कर्ष ब्राह्मण-माहात्म्य की स्थापना है: ब्राह्मण केवल वर्ण-परिचय नहीं, यज्ञ, अग्नि, सृष्टि-व्यवस्था और लोक-धारण के मूल स्तम्भ हैं। अर्जुन के लिए संदेश स्पष्ट होता है—दान/यज्ञ का फल तभी शुद्ध है जब ब्राह्मण-तत्त्व (ज्ञान, तप, संयम, लोक-हित) का आदर और बोध हो। → वायु के ‘अण्ड नहीं है—फिर भी ब्रह्मा हैं’ जैसे वाक्य से जिज्ञासा शेष रहती है कि आगे संवाद में सृष्टि-तत्त्व और ब्राह्मण-तप की सत्ता को किस प्रकार और अधिक निर्णायक रूप से समझाया जाएगा।
Shlokas
Verse 1
अपन बक। है २ >> त्रिपज्चाशर्दाधिकशततमो< ध्याय: वायुद्वारा उदाहरणसहित ब्राद्म॒णोंकी महत्ताका वर्णन वायुरुवाच शृणु मूढ गुणान् कांश्रिद् बाह्मणानां महात्मनाम् | ये त्वया कीर्तिता राजंस्तेभ्यो5थ ब्राह्मणो वर:
ວາຍຸ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງຟັງເຖີດ ຜູ້ຫຼົງເຂົ້າໃຈ! ຂ້າຈະພັນລະນາຄຸນຄ່າບາງປະການຂອງພຣາຫມະນະຜູ້ມີຈິດໃຫຍ່. ໂອ ພະຣາຊາ! ບຸກຄົນທີ່ທ່ານເພິ່ງຍົກຍ້ອງນັ້ນ—ເມື່ອທຽບກັນແລ້ວ ພຣາຫມະນະຍິ່ງກວ່າ».
Verse 2
त्वक्त्वा महीत्वं भूमिस्तु स्पर्थयाड्रनूपस्य ह | नाशं जगाम तां विप्रो व्यस्तम्भयत कश्यप:
ອາຣຈຸນ ກ່າວວ່າ: «ຄັ້ງໜຶ່ງ ເນື່ອງຈາກການແຂ່ງຂັນກັບພະຣາຊາ ອັງກະ, ແຜ່ນດິນ—ເທວະຜູ້ປົກຄອງແຜ່ນດິນ—ໄດ້ລະທິ້ງພະລັງທີ່ຄ້ຳຈຸນລະບຽບໂລກ ແລະ ກາຍເປັນມອງບໍ່ເຫັນ ດັ່ງຈະພິນາດ. ໃນເວລານັ້ນ ິສີ ກັດຍະປະ ຜູ້ປະເສີດ ໄດ້ໃຊ້ພະລັງຕະປະສະຍາ ຄ້ຳຈຸນແລະຍຶດແຜ່ນດິນອັນໜັກນີ້ໄວ້».
Verse 3
अजेया ब्राह्मणा राजन दिवि चेह च नित्यदा । अपिबत् तेजसा हाप: स्वयमेवाज्ञिरा: पुरा
ອາຣຈຸນ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ພຣາຫມະນະນັ້ນບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໄດ້ເລີຍ ທັງໃນໂລກມະນຸດ ແລະ ໃນສະຫວັນ. ໃນການກ່ອນ ິສີ ອັງຄິຣາ ຜູ້ມີໃຈໃຫຍ່ ໄດ້ດື່ມນ້ຳດັ່ງດື່ມນົມ ໂດຍອຳນາດແຫ່ງຕະເຈະຂອງຕົນ. ແມ່ນດື່ມແລ້ວກໍບໍ່ອິ່ມ; ດື່ມໄປເລື້ອຍໆ ດ້ວຍພະລັງຕະປະສະຍາ ຈົນດື່ມນ້ຳທັ້ງໝົດໃນແຜ່ນດິນ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໂອ ເຈົ້າແຫ່ງແຜ່ນດິນ, ທ່ານໄດ້ໃຫ້ແຫຼ່ງນ້ຳອັນໃຫຍ່ຫຼວງໄຫຼອອກ ແລະ ເຕີມໂລກທັ້ງປວງອີກຄັ້ງ».
Verse 4
स ता: पिबन् क्षीरमिव नातृप्पत महामना: । अपूरयन्महौघेन महीं सर्वा च पार्थिव
ລະດັບຈິດໃຈອັນຍິ່ງໃຫຍ່ນັ້ນ ດື່ມນ້ຳເຫຼົ່ານັ້ນດັ່ງດື່ມນົມ ແຕ່ກໍບໍ່ອິ່ມໃຈ. ແລ້ວຕໍ່ມາ ໂອ ພະຣາຊາ, ດ້ວຍການປ່ອຍກະແສນ້ຳຫຼາຍມະຫາສານ ທ່ານໄດ້ເຕີມແຜ່ນດິນທັງປວງໃຫ້ເຕັມອີກຄັ້ງ. ເຫດການນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງອັນອັດສະຈັນຂອງຕະປັສຍາ (tapas) ຂອງພຣາຫມັນ-ລະດັບລິສີ ແລະຄວາມຄິດວ່າ ອຳນາດອັນໃຫຍ່ ເມື່ອຖືກນຳພາໂດຍຄວາມຢັ້ງຢືນແລະເປົ້າໝາຍ ຍ່ອມທັງຖອນແລະຟື້ນຟູຊັບພະຍາກອນຂອງໂລກໄດ້.
Verse 5
तस्मिन्नहं च क्रुद्धे वै जगत् त्यक्त्वा ततो गत: । व्यतिष्ठमग्निहोत्रे च चिरमज्धिरसो भयात्
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: “ເມື່ອລະດັບລິສີນັ້ນໂກດຂ້ອຍ ຂ້ອຍໄດ້ລະທິ້ງໂລກນີ້ແລະຈາກໄປ. ເນື່ອງຈາກຄວາມຢ້ານກົວຕໍ່ ອັນທິຣາສາ (Andhirasa) ຂ້ອຍຈຶ່ງຕ້ອງພັກອາໄສຢູ່ໃນໄຟບູຊາອັກນິໂຫຕຣະ (Agnihotra) ເປັນເວລາດົນ.”
Verse 6
अथ शप्तश्न भगवान् गौतमेन पुरन्दर: । अहल्यां कामयानो वै धर्मार्थ च न हिंसित:,महर्षि गौतमने ऐश्वर्यशाली इन्द्रको अहल्यापर आसक्त होनेके कारण शाप दे दिया था। केवल धर्मकी रक्षाके लिये उनके प्राण नहीं लिये
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: “ຕໍ່ມາ ພຸຣັນດະຣະ (ອິນດຣະ) ຖືກພຣະລິສີເກົາຕະມະຜູ້ນ່າເຄົາລົບສາບ. ແມ່ນແທ້ວ່າລາວໄດ້ປາຖະໜາອະຫະລະຍາ (Ahalyā) ແຕ່ກໍບໍ່ຖືກຂ້າ—ຊີວິດຖືກປະຄອງໄວ້ເພື່ອປົກປ້ອງທັມມະ (dharma).”
Verse 7
तथा समुद्रो नृपते पूर्णो मृष्टस्य वारिण: । ब्राह्मणैरभिशप्तश्व बभूव लवणोदक:,नरेश्वर! समुद्र पहले मीठे जलसे भरा रहता था, परंतु ब्राह्मणोंके शापसे उसका पानी खारा हो गया
ເຊັ່ນດຽວກັນ ໂອ ພະຣາຊາ: ທະເລເຄີຍເຕັມໄປດ້ວຍນ້ຳຫວານອັນລະມຸນ; ແຕ່ເມື່ອຖືກພຣາຫມັນສາບ ມັນກໍກາຍເປັນນ້ຳເຄັມ. ຄຳກ່າວນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນພະລັງຂອງວາຈາພຣາຫມັນ ແລະແນວຄິດວ່າ ແມ່ນແຕ່ລະບຽບທຳມະຊາດອັນກວ້າງໃຫຍ່ ກໍອາດຖືກປ່ຽນແປງໂດຍຜົນຂອງການກະທຳຜິດ ແລະອຳນາດຂອງຄຳສາບອັນຊອບທຳ.
Verse 8
सुवर्णवर्णो निर्धूम: सड़तोर्ध्वशिख: कवि: । क्रुद्धेनाड़िरसा शप्तो गुणैरेतैर्विवर्जित:
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: “ໃນອະດີດ ອັກນິ (Agni) ມີສີທອງ ບໍ່ມີຄວັນ ແລະແປວໄຟຂອງລາວລຸກຂຶ້ນສູ່ເທິງຢູ່ເສມອ. ແຕ່ລິສີອັງຄິຣັສ (Aṅgiras) ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ສາບລາວ; ດັ່ງນັ້ນ ອັກນິຈຶ່ງຖືກພາກອອກຈາກຄຸນລັກສະນະເກົ່າເຫຼົ່ານັ້ນ.”
Verse 9
महतकश्नू्णितान् पश्य ये हासन्त महोदधिम् | सुवर्णधारिणा नित्यमवशप्ता द्विजातिना
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ເບິ່ງເຖິດ ຜູ້ກ້າຫານອັນຍິ່ງໃຫຍ່ເຫຼົ່ານີ້—ບັດນີ້ກາຍເປັນຂີ້ເຖົ່າ—ຜູ້ເຄີຍເບິ່ງມະຫາສະມຸດເປັນເລື່ອງເບົາ. ພວກເຂົາຖືກສາບແຊ່ງຢ່າງບໍ່ອາດຖອນຄືນໄດ້ໂດຍມະຫາລິສີຜູ້ເປັນທະວິຊະ ກະປິລະ ຜູ້ສະພາບດັ່ງທອງ. ນີ້ແມ່ນລູກຊາຍຂອງສະກະຣະ ຜູ້ມາຄົ້ນຫາມ້າຍັດ ແລະມາຮອດທະເລ—ບັດນີ້ນອນເປັນກອງຂີ້ເຖົ່າ»។
Verse 10
समो न वत्वं द्विजातिभ्य: श्रेयो विद्धि नराधिप । गर्भस्थान् ब्राह्मणान् सम्यड़ नमस्यति किल प्रभु:
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ໂອ ພະຣາຊາ, ເຈົ້າບໍ່ອາດເທົ່າທຽມກັບທະວິຊະໄດ້. ຈົ່ງພະຍາຍາມຮຽນຮູ້ຈາກພວກເຂົາວ່າສິ່ງໃດນຳໄປສູ່ຄວາມດີສູງສຸດຂອງເຈົ້າ. ແທ້ຈິງ ເຂົາເວົ້າກັນວ່າ ຜູ້ປົກຄອງຍັງກໍ່ກາບນົບຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແມ່ນແຕ່ພຣາຫມັນທີ່ຍັງຢູ່ໃນຄັນ»។
Verse 11
दण्डकानां महदू राज्यं ब्राह्मणेन विनाशितम् । तालजंघं महाक्षत्रमौर्वेगेकेन नाशितम्
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ອານາຈັກອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງດັນດະກະ ຖືກທຳລາຍໂດຍພຣາຫມັນພຽງຄົນດຽວ; ແລະວົງສາກະສັດນັກຮົບອັນແຂງແກ່ງທີ່ເອີ້ນວ່າ ຕາລະຈັງຄະ ກໍຖືກລິສີອໍຣະວະ ທຳລາຍແຕ່ຜູ້ດຽວ»។ ຄຳນີ້ເປັນຄຳເຕືອນວ່າ ອຳນາດແລະສາຍເລືອດບໍ່ອາດປົກປ້ອງຜູ້ທີ່ກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມໂກດທີ່ເກີດຈາກຕະປະແລະຄວາມຍຸດຕິທຳ; ອະທັມມະອາດນຳຄວາມພິນາດມາໄດ້ ແມ່ນແຕ່ຜ່ານຜູ້ມີພະລັງທາງຈິດວິນຍານພຽງຄົນດຽວ។
Verse 12
त्वया च विपुलं राज्यं बल॑ धर्म श्रुतं तथा । दत्तात्रेयप्रसादेन प्राप्त परमदुर्लभम्
ອາຣຊຸນກ່າວວ່າ: «ແລະເຈົ້າເອງກໍໄດ້ຮັບ—ດ້ວຍພຣະກະລຸນາຂອງລິສີຜູ້ນ່າເຄົາລົບ ດັດຕາເຕຣຍະ—ສິ່ງທີ່ຫາຍາກຢ່າງຍິ່ງ: ອານາຈັກອັນກວ້າງໃຫຍ່, ພະລັງ, ແລະຄວາມຮູ້ໃນທຳມະ ແລະຄຳສອນອັນສັກສິດ. ນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມຮຸ່ງເຮືອງແລະອຳນາດຈຶ່ງມີຄວາມໝາຍທາງທຳມະ ເມື່ອຕັ້ງຢູ່ເທິງຄວາມຮູ້ອັນຖືກຕ້ອງ ແລະໄດ້ຮັບຜ່ານພອນຂອງຄູອາຈານຜູ້ຮູ້ແທ້»។
Verse 13
अन्मनिं त्वं यजसे नित्यं कस्माद् ब्राह्मणमर्जुन । स हि सर्वस्य लोकस्य हव्यवाट् कि न वेत्सि तम्
«ອາຣຊຸນ! ອັກນິກໍເປັນພຣາຫມັນເຊັ່ນກັນ. ເຈົ້າບູຊາທ່ານທຸກມື້ເພາະຫຍັງ? ເຈົ້າບໍ່ຮູ້ຈັກທ່ານຫຼື? ທ່ານແມ່ນຮັວຍະວາຫະ—ຜູ້ຂົນສົ່ງເຄື່ອງບູຊາໄປສູ່ທຸກໂລກ»។ ຄຳສອນບອກໃຫ້ເຫັນວ່າ ອັກນິບໍ່ແມ່ນແຕ່ໄຟທາງວັດຖຸ ແຕ່ເປັນຫຼັກການອັນສັກສິດດັ່ງປຸໂຣຫິດ ທີ່ເຊື່ອມມະນຸດກັບລະບຽບເທວະດາຜ່ານຍັດ (yajña).
Verse 14
अथवा ब्राह्मणश्रेष्ठमनुभूतानुपालकम् । कर्तारें जीवलोकस्य कस्माज्जानन् विमुहा[से
ຫຼືອີກຢ່າງໜຶ່ງ—ເມື່ອຮູ້ຢູ່ແລ້ວວ່າ ພຣາຫມັນຜູ້ປະເສີດ ຜູ້ເປັນເລີດໃນບັນດາຜູ້ຮູ້ທາງທຳ ເປັນຜູ້ອຸປະຖຳຮັກສາສັດທັງຫຼາຍດ້ວຍປັນຍາທີ່ຮູ້ແຈ້ງ ແລະດັ່ງຜູ້ສ້າງໂລກແຫ່ງຊີວິດ—ເຈົ້າຈຶ່ງຍັງຫຼົງມົວຢູ່ເພາະຫຍັງ?
Verse 15
तथा प्रजापतिर्त्रह्मा अव्यक्त: प्रभुरव्यय: । येनेदं निखिल विश्व जनितं स्थावरं चरम्
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: “ດັ່ງນັ້ນແຫຼະ ພຣະປຣາຊາປະຕິ ພຣະພຣົມາ—ຜູ້ມີສະພາບອະວິຍັກຕະ, ເປັນຈອມອຳນາດ, ບໍ່ເສື່ອມສະລາຍ—ໂດຍຜູ້ນັ້ນແຫຼະ ຈັກກະວານທັງປວງ ທັງສິ່ງເຄື່ອນໄຫວແລະບໍ່ເຄື່ອນໄຫວ ໄດ້ຖືກກໍ່ກຳເນີດ; ແມ່ນແຕ່ພຣະອົງນັ້ນກໍຄວນນັບເປັນພຣາຫມັນ.”
Verse 16
अण्डजातं तु ब्रह्माणं केचिदिच्छन्त्यपण्डिता: । अण्डाद् भिन्नाद् बभु: शैला दिशो5म्भ:पृथिवी दिवम्
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: ບາງຄົນຜູ້ບໍ່ຮຽນຮູ້ ກ່າວອ້າງວ່າ ພຣະພຣົມາເກີດຈາກໄຂ່. ເຂົາເວົ້າວ່າ ເມື່ອໄຂ່ແຕກອອກ ພູເຂົາ, ທິດທັງຫຼາຍ, ນ້ຳ, ແຜ່ນດິນ ແລະ ຟ້າສະຫວັນ ກໍເກີດຂຶ້ນ.
Verse 17
द्रष्टव्यं नैतदेवं हि कथं जायेदजो हि सः । स्मृतमाकाशमण्डं तु तस्माज्जात: पितामह:
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: “ບໍ່ຄວນເຂົ້າໃຈແບບນັ້ນຢ່າງຕົງຕົວ. ຜູ້ບໍ່ເກີດ (ອະຈະ) ຈະເກີດໄດ້ແນວໃດ? ຄຳວ່າ ‘ເກີດຈາກໄຂ່’ ເປັນແຕ່ຄຳເອີ້ນແບບອຸປະມາໃນທີ່ນີ້: ຄວາມກວ້າງໃຫຍ່ແຫ່ງອາກາດຖືກເອີ້ນວ່າ ‘ໄຂ່’ ແລະຈາກນັ້ນ ພຣະປິຕາມະຫະ (ພຣະພຣົມາ) ປາກົດຂຶ້ນ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເອີ້ນວ່າ ‘ເກີດຈາກໄຂ່’ ໃນນັຍນັ້ນ.”
Verse 18
तिछेत् कथमिति ब्रूहि न किंचिद्धि तदा भवेत् । अहड्कार इति प्रोक्त: सर्वतेजोगत: प्रभु:
ອາຣຈຸນກ່າວວ່າ: “ຖ້າມີຜູ້ຖາມວ່າ ‘ຖ້າພຣະພຣົມາປາກົດຈາກອາກາດ ແລ້ວປາກົດແນວໃດ ແລະອາໄສຫຍັງເປັນຖານ? ຈົ່ງບອກຂ້ອຍ; ເພາະໃນເວລານັ້ນບໍ່ມີສິ່ງອື່ນເປັນຫຼັກ’—ຄຳຕອບຄື: ພຣະພຣົມາໃນທີ່ນັ້ນຖືກກ່າວວ່າເປັນ ‘ອະຫັງກາຣະ’ (ຫຼັກການແຫ່ງ ‘ຂ້ອຍ’), ເປັນອຳນາດຈອມເຈົ້າທີ່ແຜ່ຊຶມໃນທຸກຮູບແບບແຫ່ງແສງແລະພະລັງງານ, ສາມາດສົມບູນໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ.”
Verse 19
नास्त्यण्डमस्ति तु ब्रह्मा स राजा लोकभावन: । इत्युक्त: स तदा तूष्णीमभूद् वायुस्ततो<5ब्रवीत्
«ບໍ່ມີສິ່ງໃດຊື່ວ່າ “ໄຂ່” ເປັນອົງປະກອບທີ່ມີຢູ່ໂດຍອິດສະຫຼະ; ແຕ່ພຣະພຣະຫມາ (Brahmā) ມີຢູ່—ພຣະອົງເປັນດັ່ງກະສັດຜູ້ສ້າງ ແລະຜູ້ຄ້ຳຈຸນໂລກທັງຫຼາຍ»। ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງນັ້ນ ກາຣຕະວີຣຍະ ອາຣຈຸນ ກໍຢຸດນິ່ງບໍ່ເວົ້າ. ແລ້ວພຣະວາຍຸ (ເທວະແຫ່ງລົມ) ຈຶ່ງເວົ້າກັບລາວອີກ ເພື່ອຜັກດັນການສົນທະນາໃຫ້ເຂົ້າໃຈການກໍ່ກຳເນີດ ແລະເຫດປັດໃຈໃຫ້ຊັດເຈນຂຶ້ນ.
Verse 152
इस प्रकार श्रीमह्याभारत अनुशासनपर्वके अन्तर्गत दानधर्मपर्वमें वायुदेवता और अजुनिके संवादके प्रसंगमें ब्राह्मणोंका माहात्म्यविषयक एक सौ बावनवाँ अध्याय पूरा हुआ
ດັ່ງນັ້ນ ຈຶ່ງສິ້ນສຸດບົດທີ 152 ວ່າດ້ວຍຄຸນຄ່າອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງພຣາຫມັນ ຢູ່ໃນພາກດານະທັມ (Dāna-dharma) ພາຍໃນອະນຸສາສະນະປະຣະວະ (Anuśāsana Parva) ແຫ່ງ «ສີຣີ ມະຫາພາຣະຕະ» ໃນບົດບາດການສົນທະນາລະຫວ່າງພຣະວາຍຸ ແລະ ອາຣຈຸນ। ສູດປິດທ້າຍນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍວ່າ ບົດສອນທັມຫນຶ່ງໄດ້ສຳເລັດ ໂດຍຊູ້ວ່າການໃຫ້ທານ ແລະຄວາມປະພຶດຖືກທຳ ບໍ່ອາດແຍກອອກຈາກການເຄົາລົບຕໍ່ພຣາຫມັນຜູ້ຮູ້ ແລະມີວິໄນໄດ້.
Verse 153
इति श्रीमहा भारते अनुशासनपर्वणि दानधर्मपर्वणि पवनार्जुनसंवादे त्रिपण्चाशदधिकशततमो<ध्याय:
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ມະຫາພາຣະຕະ» ອັນຄວນແກ່ການນົບນ້ອມ, ພາຍໃນອະນຸສາສະນະປະຣະວະ (Anuśāsana Parva) ໂດຍສະເພາະໃນພາກດານະທັມ (Dāna-dharma), ບົດສົນທະນາລະຫວ່າງ ພະວະນະ (Pavana—ເທວະແຫ່ງລົມ) ແລະ ອາຣຈຸນ ກໍສິ້ນສຸດ ເປັນບົດທີ 153.