Adhyaya 207

Verse 1

ईश्वर उवाच । ईश्वर उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि श्राद्धदानान्यनुक्रमात् । तारणाय च भूतानां सरस्वत्यब्धिसंगमे

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀಡಬೇಕಾದ ದಾನಗಳ ಕ್ರಮವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು; ಸರಸ್ವತಿ–ಸಮುದ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ಭೂತಪ್ರಾಣಿಗಳ ತಾರಣಾರ್ಥವಾಗಿ।

Verse 2

लोके श्रेष्ठतमं सर्वं ह्यात्मनश्चापि यत्प्रियम् । सर्वं पितॄणां दातव्यं तदेवाक्षय्यमिच्छताम्

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶ್ರೇಷ್ಠಮೋ ಮತ್ತು ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವೋ—ಅದೆಲ್ಲವನ್ನು ಪಿತೃಗಳ ನಿಮಿತ್ತ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯ ಬಯಸುವವರಿಗೆ ಅದೇ ದಾನ ಅಕ್ಷಯ ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 3

जांबूनदमयं दिव्यं विमानं सूर्यसन्निभम् । दिव्याप्सरोभिः संकीर्णमन्नदो लभतेऽक्षयम्

ಅನ್ನದಾನ ಮಾಡುವವನು ಅಕ್ಷಯ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಜಾಂಬೂನದ ಸ್ವರ್ಣಮಯ ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನ, ಸೂರ್ಯಸನ್ನಿಭ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ, ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರೆಯರಿಂದ ತುಂಬಿರುವುದು।

Verse 4

आच्छादनं तु यो दद्यादहतं श्राद्धकर्मणि । आयुः प्रकाशमैश्वर्यं रूपं तु लभते च सः

ಶ್ರಾದ್ಧಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಹತ (ಮಲಿನರಹಿತ) ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಆಚ್ಚಾದನದಾನವಾಗಿ ನೀಡುವವನು ದೀರ್ಘಾಯು, ಪ್ರಕಾಶ, ಐಶ್ವರ್ಯ ಮತ್ತು ರೂಪಲಾವಣ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 5

कमण्डलुं च यो दद्याद्ब्राह्मणे वेदपारगे । मधुक्षीरस्रवा धेनुर्दातारमनुगच्छति

ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಕಮಂಡಲುವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವನನ್ನು, ಮಧು ಮತ್ತು ಕ್ಷೀರ ಸ್ರವಿಸುವ ಧೇನು (ಪುಣ್ಯರೂಪವಾಗಿ) ಅನುಸರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 6

यः श्राद्धे अभयं दद्यात्प्राणिनां जीवितैषिणाम् । अश्वदानसहस्रेण रथदानशतेन च । दन्तिनां च सहस्रेण अभयं च विशिष्यते

ಶ್ರಾದ್ಧಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜೀವಿಸಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಯಾರು ಅಭಯದಾನ ನೀಡುವರೋ, ಆ ರಕ್ಷಣಾದಾನವು ವಿಶಿಷ್ಟ—ಸಾವಿರ ಅಶ್ವದಾನ, ನೂರು ರಥದಾನ ಹಾಗೂ ಸಾವಿರ ಗಜದಾನಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಿಗಿಲು।

Verse 7

यानि रत्नानि मेदिन्यां वाहनानि स्त्रियस्तथा । क्षिप्रं प्राप्नोति तत्सर्वं पितृभक्तस्तु मानवः

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ರತ್ನಗಳು, ವಾಹನಗಳು ಹಾಗೂ ಸ್ತ್ರೀಸೌಭಾಗ್ಯವೂ—ಪಿತೃಭಕ್ತನಾದ ಮಾನವನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 8

पितरः सर्वलोकेषु तिथिकालेषु देवताः । सर्वे पुरुषमायांति निपानमिव धेनवः

ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತಿಥಿಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ದೇವತಾಸ್ವರূপರು; ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪುರುಷನ ಬಳಿಗೆ ಬರುತ್ತಾರೆ—ನೀರಿನ ತಾಣಕ್ಕೆ ಹಸುಗಳು ಸೇರುವಂತೆ।

Verse 9

मा स्म ते प्रतिगच्छेयुः पर्वकाले ह्यपूजिताः । मोघास्तेषां भवन्त्वाशाः परत्रेह च मा क्वचित्

ಪರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳು ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡದೆ ಇದ್ದರೆ, ಅವರು ನಿನ್ನಿಂದ ಅಪೂಜಿತರಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಬಾರದು; ಅವರ ಆಶೆಗಳು ವ್ಯರ್ಥವಾಗಬಾರದು—ಪರಲೋಕದಲ್ಲೂ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲೂ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ।

Verse 10

सरस्वत्यास्तु सान्निध्यं यस्त्वेकं भोजयेद्द्विजम् । कोटिभोज्यफलं तस्य जायते नात्र संशयः

ಸರಸ್ವತಿಯ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜನಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ) ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುವರೋ, ಅವರಿಗೆ ಕೋಟಿ ಜನರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸಿದ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 11

अमावास्यां नरो यस्तु परान्नमुपभुञ्जते । तस्य मासकृतं पुण्यमन्नदातुः प्रजायते

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆಯ ದಿನ ಯಾರು ಪರರ ದತ್ತ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವು ಆ ಅನ್ನದಾತನಿಗೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 12

षण्मासमयने भुंक्ते त्रीन्मासान्विषुवे स्मृतम् । वर्षैर्द्वादशभिश्चैव यत्पुण्यं समुपार्जितम् । तत्सर्वं विलयं याति भुक्त्वा सूर्येन्दुसंप्लवे

ಅಯನ ಪರಿವರ್ತನೆಯಲ್ಲಿ ಭುಂಜಿಸಿದರೆ ಆರು ತಿಂಗಳ ಪುಣ್ಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ವಿಷುವದಲ್ಲಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳದು. ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಪುಣ್ಯವೂ ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಭುಂಜಿಸಿದರೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಲಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 13

साग्रं मासं रवेः क्रान्तावाद्यश्राद्धे त्रिवत्सरम् । मासिकेऽप्यथ वर्षस्य षण्मासे त्वर्धवत्सरम्

ಸೂರ್ಯ ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯಲ್ಲಿ ಅದರ ಫಲ ಒಂದು ತಿಂಗಳಿಗಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಇರುತ್ತದೆ; ಆದ್ಯ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷ. ಮಾಸಿಕ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಂದು ವರ್ಷ, ಷಣ್ಮಾಸಿಕ ಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ವರ್ಷ ಇರುತ್ತದೆ।

Verse 14

तथा संचयनश्राद्धे जातिजन्मकृतं नृणाम् । मृत शय्याप्रतिग्राही वेदस्यैव च विक्रयी । ब्रह्मस्वहारी च नरस्तस्य शुद्धिर्न विद्यते

ಹಾಗೆಯೇ ಸಂಚಯನ-ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜಾತಿ ಮತ್ತು ಜನ್ಮದಿಂದ ಉಂಟಾದ ದೋಷಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಮೃತನ ಶಯ್ಯೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು, ವೇದವನ್ನು ಮಾರುವವನು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸ್ವವನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡುವವನು—ಅವನಿಗೆ ಶುದ್ಧಿ ಇಲ್ಲ।

Verse 15

तडागानां सहस्रेण ह्यश्वमेधशतेन च । गवां कोटि प्रदानेन भूमिहर्ता न शुद्ध्यति

ಸಾವಿರ ಕೆರೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರೂ, ನೂರು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಕೋಟಿ ಹಸುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಿದರೂ—ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹರಣ ಮಾಡಿದವನು ಶುದ್ಧನಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 16

सुवर्णमाषं गामेकां भूमेरप्यर्धमंगुलम् । हरन्नरकमाप्नोति यावदाभूतसंप्लवम्

ಸುವರ್ಣದ ಮಾಷಮಾತ್ರವನ್ನಾದರೂ, ಒಂದೇ ಹಸುವನ್ನಾದರೂ, ಭೂಮಿಯ ಅರ್ಧ ಅಂಗುಳಮಾತ್ರವನ್ನಾದರೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವವನು ಭೂತಸಂಪ್ಲವದವರೆಗೆ ನರಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 17

ब्रह्महत्या सुरापानं दरिद्रस्य तु यद्धनम् । गुरोः पत्नी हिरण्यं च स्वर्गस्थमपि पातयेत्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆ, ಸುರಾಪಾನ, ದರಿದ್ರನ ಧನಾಪಹಾರ, ಗುರುಪತ್ನಿಯ ಮೇಲೆ ಅಧರ್ಮಾಚರಣೆ, ಮತ್ತು ಹಿರಣ್ಯಚೌರ್ಯ—ಇವು ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥನನ್ನೂ ಪತನಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 18

सहस्रसंमिता धेनुरनड्वान्दश धेनवः । दशानडुत्समं यानं दशयानसमो हयः

ಒಂದು ಧೇನು ಸಹಸ್ರಮೌಲ್ಯದದು; ಒಂದು ಎತ್ತು ಹತ್ತು ಧೇನುಗಳಿಗೆ ಸಮ. ಒಂದು ವಾಹನ ಹತ್ತು ಎತ್ತುಗಳಿಗೆ ಸಮ; ಒಂದು ಕುದುರೆ ಹತ್ತು ವಾಹನಗಳಿಗೆ ಸಮವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿದೆ.

Verse 19

दशहयसमा कन्या भूमिदानं ततोऽधिकम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन विक्रयं नैव कारयेत्

ಕನ್ಯಾದಾನವು ಹತ್ತು ಕುದುರೆಗಳಿಗೆ ಸಮ; ಆದರೆ ಭೂಮಿದಾನವು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ (ವೇದ ಅಥವಾ ಪವಿತ್ರ ವಸ್ತುಗಳ) ಮಾರಾಟವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಿಸಬಾರದು.

Verse 20

विशेषतो महाक्षेत्रे सर्वपातकनाशने । चितिकाष्ठं च वै स्पृष्ट्वा यज्ञयूपांस्तथैव च । वेदविक्रयकर्तारं स्पृष्ट्वा स्नानं विधीयते

ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವಾದ ಈ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ—ಚಿತಿಕಾಷ್ಠವನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ, ಯಜ್ಞಯೂಪಗಳನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ, ಅಥವಾ ವೇದವಿಕ್ರಯಕರ್ತನನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ಸ್ನಾನವನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 21

आदेशं पठते यस्तु आदेशं च ददाति यः । द्वावेतौ पापकर्माणौ पातालतलवासिनौ

‘ಆದೇಶ’ವನ್ನು ಪಠಿಸುವವನು ಮತ್ತು ಅಂಥ ‘ಆದೇಶ’ವನ್ನು ನೀಡುವವನು—ಇವರಿಬ್ಬರೂ ಪಾಪಕರ್ಮಿಗಳು; ಪಾತಾಳತಲದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 22

आदेशं पठते यस्तु राजद्वारे तु मानवः । सोऽपि देवि भवेद्वृक्ष ऊषरे कंटकावृतः । स्थितो वै नृपतिद्वारि यः कुर्याद्वेदविक्रयम्

ಹೇ ದೇವಿ! ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ‘ಆದೇಶ’ವನ್ನು ಪಠಿಸುವ ಮನುಷ್ಯನು ಉಪ್ಪುಮಿಶ್ರಿತ ಬಂಜರು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಮರವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ರಾಜದ್ವಾರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ವೇದವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ಮಾರುವವನು ಕೂಡ ಅಂಥದೇ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 23

ब्रह्महत्यासमं पापं न भूतं न भविष्यति । वरं कुर्वन्ध्रुवं देवि न कुर्याद्वेदविक्रयम्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನವಾದ ಪಾಪವು ಹಿಂದೆ ಇಲ್ಲ, ಮುಂದೆಯೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಸ್ವಾರ್ಥವನ್ನು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವೇದವಿಕ್ರಯವನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 24

हत्वा गाश्च वरं मांसं भक्षयीत द्विजाधमः । वरं जीवेत्समं म्लेच्छैर्न कुर्याद्वेदविक्रयम्

ಹಸುಗಳನ್ನು ಕೊಂದರೂ ಸಹ ಆ ಅಧಮ ದ್ವಿಜನು ಅವುಗಳ ಮಾಂಸವನ್ನು ತಿನ್ನುವುದೇ ಮೇಲು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು; ಮ್ಲೇಚ್ಛರೊಂದಿಗೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ಬದುಕುವುದೂ ಮೇಲು—ಆದರೆ ವೇದವನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಅಲ್ಲ.

Verse 25

प्रत्यक्षोक्तिः प्रत्ययश्च प्रश्नपूर्वः प्रतिग्रहः । याजनाऽध्यापने वादः षड्विधो वेदविक्रयः

ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಶುಲ್ಕವನ್ನು ಹೇಳುವುದು, ಒಪ್ಪಂದ/ಭರವಸೆ ಮಾಡುವುದು, ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ನಂತರ ಷರತ್ತಿನೊಂದಿಗೆ ದಾನ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು, ಧನಾರ್ಥ ಯಾಜನ ಮಾಡುವುದು, ಧನಾರ್ಥ ಅಧ್ಯಾಪನ ಮಾಡುವುದು, ಮತ್ತು ಲಾಭಾರ್ಥ ವಾದವಿವಾದ ಮಾಡುವುದು—ಇವು ವೇದವಿಕ್ರಯದ ಆರು ವಿಧಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 26

वेदाक्षराणि यावन्ति नियुंक्ते स्वार्थकारणात् । तावतीर्भ्रूणहत्या वै प्राप्नुयाद्वेदविक्रयी

ವೇದವನ್ನು ಮಾರುವವನು ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಎಷ್ಟು ವೇದಾಕ್ಷರಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೋ, ಅಷ್ಟೇ ಭ್ರೂಣಹತ್ಯಾಪಾಪವನ್ನು ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ।

Verse 27

वेदानुयोगाद्यो दद्याद्ब्राह्मणाय प्रतिग्रहम् । स पूर्वं नरकं याति ब्राह्मणस्तदनन्तरम्

ವೇದಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲವಾಗಿ (ವಹಿವಾಟಾಗಿ) ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡುವವನು ಮೊದಲು ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ನಂತರ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 28

वैश्वदेवेन हीना ये हीनाश्चातिथ्यतोऽपि ये । कर्मणा सर्ववृषला वेदयुक्ता ह्यपि द्विजाः

ವೈಶ್ವದೇವ ಅರ್ಪಣವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸುವವರೂ, ಅತಿಥಿಸತ್ಕಾರದಲ್ಲೂ ಹೀನರಾಗಿರುವವರೂ—ತಮ್ಮ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃಷಲಸಮಾನರು; ಅವರು ದ್ವಿಜರಾಗಿದ್ದರೂ, ವೇದಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೂ ಸಹ।

Verse 29

येषामध्ययनं नास्ति ये च केचिदनग्नयः । कुलं वाऽश्रोत्रियं येषां ते सर्वे शूद्रजातयः

ಯಾರಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ (ಶಾಸ್ತ್ರಾಧ್ಯಯನ) ಇಲ್ಲ, ಯಾರು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಗಳನ್ನು ಕಾಯುವುದಿಲ್ಲ, ಯಾರ ವಂಶ ಅಶ್ರೋತ್ರಿಯವೋ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಶೂದ್ರಜಾತಿಸಮಾನರೆಂದು ಗಣ್ಯರು।

Verse 30

मृतेऽहनि पितुर्यस्तु न कुर्याच्छ्राद्धमादरात् । मातुश्चैव वरारोहे स द्विजः शूद्रसंनिभः

ತಂದೆಯ ಮರಣದಿನದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡದವನು, ಹಾಗೆಯೇ ತಾಯಿಗೂ, ಹೇ ವರಾರೋಹೇ, ಅಂಥ ದ್ವಿಜನು ಧರ್ಮಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರಸಮಾನನು।

Verse 31

मृतके यस्तु भुञ्जीत गृहीतशशिभास्करे । गजच्छायासु यः कश्चित्तं च शूद्रवदाचरेत्

ಮೃತಾಶೌಚ (ಸೂತಕ) ಇರುವ ವೇಳೆ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು, ಚಂದ್ರ-ಸೂರ್ಯ ಗ್ರಹಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವವನು, ಹಾಗೆಯೇ ಆನೆಗಳ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು—ಅವನನ್ನು ಧರ್ಮಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರವತ್ ಎಂದು ಗಣಿಸಬೇಕು.

Verse 32

ब्रह्मचारिणि यज्ञे च यतौ शिल्पिनि दीक्षिते । यज्ञे विवाहे सत्रे च सूतकं न कदाचन

ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ, ಯಜ್ಞಕರ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರತನು, ಯತಿ (ಸನ್ಯಾಸಿ), ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವ ಶಿಲ್ಪಿ, ಹಾಗೂ ದೀಕ್ಷಿತನು—ಹಾಗೆಯೇ ಯಜ್ಞ, ವಿವಾಹ, ಸತ್ರಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ—ಸೂತಕದೋಷವು ಎಂದಿಗೂ ಅನ್ವಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 33

गोरक्षकान्वणिजकांस्तथा कारुकुशीलवान् । स्पृश्यान्वार्धुषिकांश्चैव विप्रान्शूद्रवदाचरेत्

ಗೋರಕ್ಷಕರು, ವಣಿಜರು (ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು), ಕಾರುಗಳು (ಕಾರ್ಮಿಕ/ಶಿಲ್ಪಿಗಳು) ಮತ್ತು ಕುಶೀಲವರು (ನಟ-ಗಾಯಕರು), ಹಾಗೆಯೇ ಸ್ಪೃಶ್ಯರಾಗಿದ್ದರೂ ಹೀನರೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವವರು, ವಾರ್ಧುಷಿಕರು (ಬಡ್ಡಿಕೋರರು)—ಇಂತಹ ವಿಪ್ರರನ್ನೂ ಕರ್ಮಕಾಂಡದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರವತ್ ಎಂದು ಆಚರಿಸಬೇಕು.

Verse 34

ब्राह्मणः पतनीयेषु वर्तमानो विकर्मसु । दाम्भिको दुष्कृतप्रायः स च शूद्रसमः स्मृतः

ಪಾತನಕಾರಕ ಕರ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ, ನಿಷಿದ್ಧ ವಿಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವ, ದಾಂಭಿಕನಾಗಿ ಬಹುಪಾಲು ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿರುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು—ಧರ್ಮನಿರ್ಣಯದಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರಸಮನೆಂದು ಸ್ಮೃತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 35

अस्नाताशी मलं भुंक्ते अजापी पूयशोणितम् । अहुत्वा तु कृमीन्भुंक्ते अदत्त्वा विषभोजनम्

ಸ್ನಾನಮಾಡದೆ ಊಟ ಮಾಡುವವನು ಮಲವನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ; ಜಪ ಮಾಡದವನು ಪುಯ್ ಮತ್ತು ರಕ್ತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ; ಆಹುತಿ/ನೈವೇದ್ಯ ಅರ್ಪಿಸದೆ ತಿನ್ನುವವನು ಹುಳುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುವಂತೆ; ದಾನ ನೀಡದೆ ತಿನ್ನುವವನು ವಿಷಭೋಜನ ಮಾಡುವಂತೆ ಆಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 36

परान्नेन तु भुक्तेन मिथुनं योऽधिगच्छति । यस्यान्नं तस्य ते पुत्रा अन्नाच्छुक्रं प्रवर्तते

ಪರರ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿ ಮೈಥುನ ಮಾಡುವವನ ಸಂತಾನವು ಆ ಅನ್ನದಾತನದೇ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಅನ್ನದಿಂದಲೇ ಶುಕ್ರಪ್ರವೃತ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 37

राजान्नं तेज आदत्ते शूद्रान्नं ब्रह्मवर्चसम् । आयुः सुवर्णकारान्नं यशश्चर्मावकर्तिनः

ರಾಜನ ಅನ್ನ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಶೂದ್ರನ ಅನ್ನ ಬ್ರಹ್ಮವರ್ಚಸ್ಸನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ; ಸ್ವರ್ಣಕಾರನ ಅನ್ನ ಆಯುಷ್ಯವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ, ಚರ್ಮಕಾರನ ಅನ್ನ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕ್ಷೀಣಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 38

कारुकान्नं प्रजा हन्ति बलं निर्णेजकस्य च । गणान्नं गणिकान्नं च लोकेभ्यः परिकृन्तति

ಕಾರುಕನ ಅನ್ನ ಸಂತಾನವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ, ಬಟ್ಟೆ ತೊಳೆಯುವವನ ಅನ್ನ ಬಲವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಗಣರ ಅನ್ನವೂ ಗಣಿಕೆಯ ಅನ್ನವೂ ಉನ್ನತ ಲೋಕಗಳಿಂದ ಕತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 39

पूयं चिकित्सकस्यान्नं पुंश्चल्यास्त्वन्नमिन्द्रियम् । विष्ठा वार्धुषिकस्यान्नं शस्त्रविक्रयिणो मलम्

ವೈದ್ಯನ ಅನ್ನ ಪೂಯದಂತೆ, ವೇಶ್ಯೆಯ ಅನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಪತನಕಾರಕ; ಬಡ್ಡಿಕೋರನ ಅನ್ನ ವಿಷ್ಠೆಯಂತೆ, ಶಸ್ತ್ರ ಮಾರುವವನ ಅನ್ನ ಮಲದಂತೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 40

गायत्रीसारमात्रोऽपि वरं विप्रः सुयन्त्रितः । नायंत्रितश्चतुर्वेदी सर्वाशी सर्वविक्रयी

ಗಾಯತ್ರಿಯ ಸಾರಮಾತ್ರ ತಿಳಿದರೂ ಸುನಿಯಂತ್ರಿತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ; ನಿಯಂತ್ರಣವಿಲ್ಲದ ಚತುರ್ವೇದಿ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿನ್ನುವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾರುವವನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಲ್ಲ.

Verse 41

सद्यः पतति मांसेन लाक्षया लवणेन च । त्र्यहेण शूद्रो भवति ब्राह्मणः क्षीरविक्रयात्

ಮಾಂಸ, ಲಾಕ್ಷಾ ಅಥವಾ ಉಪ್ಪನ್ನು ಮಾರಿದರೆ ತಕ್ಷಣ ಪತನವಾಗುತ್ತದೆ; ಹಾಲನ್ನು ಮಾರಿದರೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ಮೂರು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 42

रसा रसैर्नियंतव्या न त्वेव लवणं रसैः । कृतान्नं च कृतान्नेन तिला धान्येन तत्समाः

ರುಚಿಗಳನ್ನು ಇತರ ರುಚಿಗಳಿಂದ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು; ಆದರೆ ಉಪ್ಪನ್ನು ರುಚಿಗಳಿಂದ ‘ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಾರದು’. ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನದಿಂದಲೇ ಸಮತೋಲನಗೊಳಿಸಬೇಕು; ತಿಲಗಳು ಧಾನ್ಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನ ಸಮಕಕ್ಷ.

Verse 43

भोजनाभ्यञ्जनाद्दानाद्यदन्यत्कुरुते तिलैः । कृमिभूतः स विष्ठायां पितृभिः सह मज्जति

ಭೋಜನ, ಅಭ್ಯಂಜನ ಅಥವಾ ದಾನವಲ್ಲದೆ ತಿಲಗಳನ್ನು ಬೇರೆ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಳಸುವವನು ಕೃಮಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟು ಪಿತೃಗಳೊಡನೆ ಮಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 44

अपूपश्च हिरण्यं च गामश्वं पृथिवीं तिलान् । अविद्वान्प्रतिगृह्णाति भस्मीभवति काष्ठवत्

ಅವಿದ್ಯಾವಂತನು ಅಪೂಪ, ಚಿನ್ನ, ಹಸು, ಕುದುರೆ, ಭೂಮಿ ಅಥವಾ ತಿಲಗಳನ್ನು ದಾನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಕಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಭಸ್ಮವಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 45

हिरण्यमायु रत्नं च भूर्गौश्चाकर्षतस्तनुम् । अश्वश्चक्षुस्त्वचं वासो घृतं तेजस्तिलाः प्रजाः

ಚಿನ್ನವು ಆಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸುತ್ತದೆ; ರತ್ನವು ಸಮೃದ್ಧಿಯನ್ನು. ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಹಸು ದೇಹಧಾರಣೆಯ ಆಧಾರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ. ಕುದುರೆ ದೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಬಲ, ವಸ್ತ್ರ ಚರ್ಮರಕ್ಷಣೆ; ತುಪ್ಪ ತೇಜಸ್ಸು, ತಿಲಗಳು ಸಂತಾನಸಂಪತ್ತನ್ನು ಪೋಷಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 46

अग्निहोत्री तपस्वी च क्षणवान्क्रियते यदि । अग्निहोत्रं तपश्चैव सर्वं तद्धनिनो धनम्

ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿ ಮತ್ತು ತಪಸ್ವಿ ಅಗತ್ಯದಿಂದ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರವೂ ಪರಾಧೀನರಾದರೆ, ಅವರ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರವೂ ತಪಸ್ಸೂ—ಎಲ್ಲವೂ ಆ ಧನವನ್ತನ ಧನವಾಗಿದಂತೆ ಆಗುತ್ತದೆ।

Verse 47

सोमविक्रयणे विष्ठा भेषजे पूयशोणितम् । नष्टं देवलके दानं ह्यप्रतिष्ठं च वार्धुके

ಸೋಮವನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮಲಸಮಾನ ಪಾಪ, ಔಷಧ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಪುಯ ಮತ್ತು ರಕ್ತಸಮಾನ ಪಾಪ. ದೇವಲಕನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ದಾನ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ; ಬಡ್ಡಿಕಾರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯಿಲ್ಲದೆ ಫಲರಹಿತವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 48

देवार्चनपरो विप्रो वित्तार्थी भुवनत्रये । असौ देवलकोनाम हव्यकव्येषु गर्हितः

ದೇವಾರ್ಚನೆಗೆ ಪರನಾಗಿದ್ದರೂ ಧನಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲೆಲ್ಲ ‘ದೇವಲಕ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು; ಹವ್ಯ-ಕವ್ಯ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಗರ್ಹಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

भ्रातुर्मृतस्यभायायां यो गच्छेत्कामपूर्वकम् । धर्मेणापि नियुक्तायां स ज्ञेयो दिधिषूपतिः

ಮೃತನಾದ ಸಹೋದರನ ಪತ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಕಾಮಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಹೋಗುವವನು—ಅವಳು ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ನಿಯೋಗಕ್ಕೆ ನಿಯುಕ್ತಳಾದರೂ—‘ದಿಧಿಷೂಪತಿ’ (ನಿಂದಿತ ಪತಿ) ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು।

Verse 50

दाराग्निहोत्रसंयोगं कुरुते योऽग्रजे स्थिते । परिवेत्ता स विज्ञेयः परिवित्तिस्तु पूर्वजः

ಅಣ್ಣನು ಅವಿವಾಹಿತನಾಗಿರುವಾಗಲೇ ಯಾರು ವಿವಾಹ ಮಾಡಿ ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಸಹಿತ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ‘ಪರಿವೇತ್ತಾ’; ಹಿರಿಯನು ‘ಪರಿವಿತ್ತಿ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ।

Verse 51

यो नरोऽन्यस्य वासांसि कूपोद्यानगृहाणि च । अदत्तान्युपयुंजानः स तत्पापतुरीयभाक्

ಇತರರ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಬಾವಿ, ತೋಟ ಅಥವಾ ಮನೆಗಳನ್ನು ದಾನ/ಅನುಮತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಉಪಯೋಗಿಸುವವನು, ಅವರ ಪಾಪದ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಪಾಲುದಾರನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

आमन्त्रितस्तु यः श्राद्धे वृषल्या सह मोदते । दातुर्यद्दुष्कृतं किञ्चित्तत्सर्वं प्रतिपद्यते

ಶ್ರಾದ್ಧಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿತನಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ದುಶ್ಚರಿತ್ರೆಯ ಸ್ತ್ರೀಯ ಸಂಗದಲ್ಲಿ ಮುದಿಸುವವನು, ದಾತನಿಗೆ ಇರುವ ಯಾವ ದೋಷಕೃತ್ಯವೋ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತನ್ನ ಮೇಲೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 53

ऋतामृताभ्यां जीवेत मृतेन प्रमृतेन वा । सत्यानृताभ्यां जीवेत न श्ववृत्त्या कथंचन

ಮನುಷ್ಯನು ಋತ ಮತ್ತು ಅಮೃತದಿಂದ, ಅಥವಾ ಮೃತ ಮತ್ತು ಪ್ರಮೃತದಿಂದಲೂ ಜೀವನ ನಡೆಸಲಿ; ಸತ್ಯಾನೃತ (ಮಿಶ್ರ) ಮಾರ್ಗದಿಂದಲೂ ಬದುಕಬಹುದು, ಆದರೆ ಯಾವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಶ್ವವೃತ್ತಿ—ನಾಯಿಯಂತ ಪರಾಧೀನ ಸೇವೆ—ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲ.

Verse 54

भक्ष्यं नित्यमृतं ज्ञेयममृतं स्यादयाचितम् । मृतं तु वृद्ध्याजीवित्वं प्रमृतं कर्षणं स्मृतम्

ನಿತ್ಯವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಆಹಾರವನ್ನು ‘ಋತ’ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಯಾಚಿಸದೆ ದೊರೆಯುವುದು ‘ಅಮೃತ’. ಬಡ್ಡಿಯಿಂದ ಜೀವನ ‘ಮೃತ’ ಎಂದು, ಕೃಷಿ/ನಂಗಲಿ ಕೆಲಸದಿಂದ ಜೀವನ ‘ಪ್ರಮೃತ’ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 55

सत्यानृतं च वाणिज्यं तेन चैवोपजीव्यते । सेवा श्ववृत्तिराख्याता तस्मात्तां परिवर्जयेत

ವಾಣಿಜ್ಯವನ್ನು ‘ಸತ್ಯಾನೃತ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅದರಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಸೇವೆ (ಪರಾಧೀನ ಉದ್ಯೋಗ) ‘ಶ್ವವೃತ್ತಿ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 56

विप्रयोनिं समासाद्य संकरं परिवर्जयेत् । मानुष्यं दुर्लभं लोके ब्राह्मण्यमधिकं ततः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಯೋನಿಯನ್ನು ಪಡೆದವನು ಸಂಕರ (ಅಧರ್ಮಮಿಶ್ರಣ)ವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಾನವಜನ್ಮ ದುರ್ಲಭ; ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವ ಇನ್ನೂ ದುರ್ಲಭ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ.

Verse 57

एकशय्यासनं पक्तिर्भाण्डपक्वान्नमिश्रणम् । याजनाध्यापनं योनिस्तथा च सह भोजनम् । नवधा संकरः प्रोक्तो न कर्तव्योऽधमैः सह

ಒಂದೇ ಶಯ್ಯಾ-ಆಸನವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದು, ಜೊತೆಯಾಗಿ ಅಡುಗೆ, ಪಾತ್ರೆಗಳೂ ಪಾಕಾನ್ನವೂ ಮಿಶ್ರಣ, ಅಯೋಗ್ಯರಿಗಾಗಿ ಯಾಜನ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಾಪನ, ವೈವಾಹಿಕ ಸಂಬಂಧ, ಹಾಗೆಯೇ ಸಹಭೋಜನ—ಇವು ಸಂಕರದ ಒಂಬತ್ತು ವಿಧಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಅಧಮರೊಂದಿಗೆ ಇವು ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 58

अजीवन्कर्मणा स्वेन विप्रः क्षात्त्रं समाश्रयेत् । वैश्यकर्माऽथवा कुर्याद्वार्षलं परिवर्जयेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ಸ್ವಧರ್ಮಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲಾರದೆ ಇದ್ದರೆ, ಕ್ಷಾತ್ರಮಾರ್ಗವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ವೈಶ್ಯಕರ್ಮ ಮಾಡಬಹುದು; ಆದರೆ ಶೂದ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 59

कुसीदं कृषिवाणिज्यं प्रकुर्वीत स्वयं कृतम् । आपत्काले स्वयं कुर्वन्स्नानेन स्पृश्यते द्विजः

ಅವನು ತನ್ನದೇ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಕುಸೀದ (ಬಡ್ಡಿಗೆ ಸಾಲಕೊಡುವುದು), ಕೃಷಿ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಾಡಬಹುದು. ಆಪತ್ಕಾಲದಲ್ಲಿ ದ್ವಿಜನು ಇವುಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ಮಾಡಿದರೆ, ಸ್ನಾನದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 60

लब्धलाभः पितॄन्देवान्ब्रांह्मणांश्चैव तर्पयेत् । ते तृप्तास्तस्य तत्पापं शमयंति न संशयः

ಲಾಭ ದೊರೆತಾಗ ಪಿತೃಗಳು, ದೇವತೆಗಳು ಮತ್ತು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ತರ್ಪಣದಿಂದ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಬೇಕು. ಅವರು ತೃಪ್ತರಾದರೆ ಅವನ ಆ ಪಾಪವನ್ನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಮನಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 61

जलगोशकटारामयाञ्चावृद्धिवणिक्क्रियाः । अनूपं पर्वतो राजा दुर्भिक्षे जीविका स्मृताः

ದುರ್ಭಿಕ್ಷಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜಲಕರ್ಮ, ಗೋಪಾಲನೆ, ಶಕಟ-ವ್ಯವಹಾರ, ಕ್ರೀಡಾ/ಸೇವೆ, ಯಾಚನೆ, ಬಡ್ಡಿ ವ್ಯವಹಾರ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ—ಇವು ಜೀವಿಕೋಪಾಯಗಳೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಜಲಾವೃತ ಪ್ರದೇಶವಾಸ, ಪರ್ವತವಾಸ ಅಥವಾ ರಾಜಾಶ್ರಯವೂ ಕೊರತೆಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುವ ಮಾರ್ಗಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 62

असतोऽपि समादाय साधुभ्यो यः प्रयच्छति । धनं स्वामिनमात्मानं संतारयति दुस्तरात्

ಅಯೋಗ್ಯ ಮೂಲದಿಂದಲಾದರೂ ಧನವನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಸಜ್ಜನರಾದ ಸಾಧುಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸುವವನು, ಆ ಧನವು ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯಾದ ಅವನನ್ನೂ ದುಸ್ತರ ಸಂಸಾರಸಾಗರದಿಂದ ಪಾರುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 63

शूद्रे समगुणं दानं वैश्ये तद्द्विगुणं स्मृतम् । श्रोत्रिये तच्च साहस्रमनन्तं चाग्निहोत्रिके

ಶೂದ್ರನಿಗೆ ನೀಡಿದ ದಾನ ಸಮಗುಣ ಫಲಕೊಡುತ್ತದೆ; ವೈಶ್ಯನಿಗೆ ನೀಡಿದದು ದ್ವಿಗುಣವೆಂದು ಸ್ಮೃತ. ಶ್ರೋತ್ರಿಯನಿಗೆ ನೀಡಿದದು ಸಹಸ್ರಗುಣವಾಗುತ್ತದೆ; ಅಗ್ನಿಹೋತ್ರಿಕನಿಗೆ ನೀಡಿದದು ಅನಂತ ಫಲದಾಯಕವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 64

ब्राह्मणातिक्रमो नास्ति नाचरेद्यो व्यवस्थितिम् । ज्वलंतमग्निमुत्सृज्य न हि भस्मनि हूयते

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಅತಿಕ್ರಮಿಸುವುದು ಇಲ್ಲ; ಸ್ಥಾಪಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಲಂಘಿಸಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಜ್ವಲಿಸುವ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಭಸ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 65

विद्यातपोभ्यां हीनेन नैव ग्राह्यः प्रतिग्रहः । गृह्णन्प्रदातारमधो नयत्यात्मानमेव च

ವಿದ್ಯೆ ಮತ್ತು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೀನನಾದವನು ಪ್ರತಿಗ್ರಹವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬಾರದು. ಏಕೆಂದರೆ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಾಗ ಅವನು ದಾತನನ್ನೂ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಾನೆ, ತನ್ನನ್ನೂ ಸಹ.

Verse 66

तस्माच्छ्रोत्रिय एवार्हो गुणवाञ्छीलवाञ्छुचिः । अव्यंगस्तत्र निर्दोषः पात्राणां परमं स्मृतम्

ಆದುದರಿಂದ ಶ್ರೋತ್ರಿಯನೇ ನಿಜವಾದ ಪಾತ್ರನು—ಗುಣವಂತ, ಶೀಲವಂತ, ಶುಚಿ; ಅವ್ಯಂಗ, ನಿರ್ದೋಷ, ನಿರ್ಮಲ—ಪಾತ್ರರಲ್ಲಿ ಪರಮನೆಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.

Verse 67

कपालस्थं यथा तोयं श्वदृतौ च यथा पयः । दूषितं स्थानदोषेण वृत्तहीने तथा श्रुतम्

ಕಪಾಲದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ನೀರು ಮತ್ತು ನಾಯಿಯ ಚರ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ಹಾಲು ಪಾತ್ರದೋಷದಿಂದ ದೂಷಿತವಾಗುವಂತೆ, ಸದುಚ್ಚರಿತ್ರವಿಲ್ಲದವನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಶ್ರುತ/ವಿದ್ಯೆಯೂ ಕಲుషಿತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 68

दत्तं पात्रमतिक्रम्य यदपात्रे प्रतिग्रहः । तद्दत्तं गामतिक्रम्य गर्दभस्य गवाह्निकम्

ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅಯೋಗ್ಯನು ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೆ, ಅದು ಹಸುವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಹಸುವಿನ ದೈನಂದಿನ ಪಾಲನ್ನು ಕತ್ತೆಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿದಂತೆಯೇ.

Verse 69

वृत्तं तस्मात्तु संरक्षेद्वित्तमेति गतं पुनः । अक्षीणो वित्ततः क्षीणो वृत्ततस्तु हतो हतः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸದುಚ್ಚರಿತ್ರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು; ಧನ ಹೋದರೂ ಮತ್ತೆ ಬರಬಹುದು. ಧನದಿಂದ ಕ್ಷೀಣನಾದವನು ನಿಜವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣನಲ್ಲ; ಆದರೆ ವೃತ್ತದಿಂದ ಕ್ಷೀಣನಾದವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 70

प्रथमं तु गुरौ दानं दत्त्वा श्रेष्ठमनुक्रमात् । ततोऽन्येषां तु विप्राणां दद्यात्पात्रानुरूपतः

ಮೊದಲು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಗುರುವಿಗೆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಾನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಇತರ ವಿಪ್ರರಿಗೆ ಅವರ ಪಾತ್ರತೆಯನುಸಾರ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 71

गुरौ च दत्तं यद्दानं दत्तं पात्रेषु मानवैः । निष्फलं तद्भवेत्प्रेत्य यात्युताधोगतिं प्रति

ಗುರುವಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ದಾನವನ್ನು ಮನುಷ್ಯರು ಇತರ ಪಾತ್ರರಿಗೆ ನೀಡಿದರೂ, ಅದು ಮರಣಾನಂತರ ನಿಷ್ಫಲವಾಗಿ, ಅಧೋಗತಿಯತ್ತವೂ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.

Verse 72

अवमानं गुरोः कृत्वा कोपयित्वा तु दुर्मतिः । गुर्वमानहतो मूढो न शांतिमधि गच्छति

ದುರ್ಮತಿ ಮೂಢನು ಗುರುವಿಗೆ ಅವಮಾನ ಮಾಡಿ ಅವರನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸಿದರೆ, ಗುರು-ಅವಮಾನದಿಂದ ಹತನು ಆದವನು ಎಂದಿಗೂ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 73

गुरोरभावे तत्पुत्रं तद्भार्यां तत्सुतं विना । पुत्रं प्रपौत्रं दौहित्रं ह्यन्यं वा तत्कुलोद्भवम्

ಗುರು ಇಲ್ಲದಾಗ—ಗುರುವಿನ ಪತ್ನಿ ಮತ್ತು (ಅಲ್ಪ) ಪುತ್ರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು—ಅವರ ಪುತ್ರನನ್ನು, ಅಥವಾ ಪ್ರಪೌತ್ರನನ್ನು, ದೌಹಿತ್ರನನ್ನು, ಇಲ್ಲವೇ ಆ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಇನ್ನಾರನ್ನಾದರೂ ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಗೌರವಿಸಬೇಕು.

Verse 74

पंचयोजनमध्ये तु श्रूयते स्वगुरुर्यदा । तदा नातिक्रमेद्दानं दद्यात्पात्रेषु मानवः

ತನ್ನ ಗುರು ಐದು ಯೋಜನಗಳೊಳಗೆ ಇದ್ದಾನೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಗ, ಅವರ ಹಕ್ಕನ್ನು ಮೀರಿ ದಾನ ಮಾಡಬಾರದು; ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪಾತ್ರರಿಗೆ ದಾನ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 75

यतिश्चेत्प्रार्थयेल्लोभाद्दीयमानं प्रतिग्रहम् । न तस्य देयं विद्वद्भिर्न लोभः शस्यते यतेः

ಯತಿ ಲೋಭದಿಂದ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ದಾನವನ್ನು ಬೇಡಿಕೊಂಡರೆ, ಪಂಡಿತರು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡಬಾರದು; ಯತಿಗೆ ಲೋಭವು ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಶಂಸನೀಯವಲ್ಲ.

Verse 76

धनं प्राप्य यतिर्लोके मौनं ज्ञानं च नाभ्यसेत् । उपभोगं तु दानेन जीवितं ब्रह्मचर्यया

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಧನವನ್ನು ಪಡೆದು ಕೂಡ ಯತಿ ಮೌನ ಮತ್ತು ಜ್ಞಾನಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಕನಿಷ್ಠ ದಾನದಿಂದ ಭೋಗವನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿ, ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಿಂದ ಜೀವನವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಿ.

Verse 77

कुले जन्म च दीक्षाभिर्ये गतास्ते नरोत्तमाः । सौभाग्यमाप्नुयाल्लोके नूनं रसविवर्जनात्

ಸತ್ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮ ಪಡೆದು ದೀಕ್ಷಾಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಮಹಿಮೆಯಾದ ನರೋತ್ತಮರು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ರಸಭೋಗತ್ಯಾಗದಿಂದ.

Verse 78

आयुष्मत्यः प्रजाः सर्वा भवन्त्यामिषवर्जनात्

ಮಾಂಸವರ್ಜನೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲಾ ಸಂತಾನವೂ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 79

चीरवल्कलधृक्त्यक्त्वा वस्त्राण्याभरणानि च । नागाधिपत्यं प्राप्नोति उपवासेन मानवः

ಚೀರವಲ್ಕಲ ಹಾಗೂ ಜೀರ್ಣವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ, ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಾಭರಣಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮಾನವನು ಉಪವಾಸದಿಂದ ನಾಗಾಧಿಪತ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 80

क्रीडते सत्यवाक्येन स्वर्गे वै देवतैः सह । अहिंसया तथाऽरोग्यं दानात्कीर्तिमनुक्रमात्

ಸತ್ಯವಚನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಾನೆ; ಅಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ದಾನದಿಂದ ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ಕರ್ಮಾನುಸಾರ ಕ್ರಮವಾಗಿ.

Verse 81

द्विजशुश्रूषया राज्यं द्विजत्वं चातिपुष्कलम् । दिव्यरूपमवाप्नोति देवशुश्रूषया नरः

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶುಶ್ರೂಷೆ ಮಾಡಿದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧ ಬ್ರಾಹ್ಮಣತ್ವವನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ದೇವಶುಶ್ರೂಷೆಯಿಂದ ಅವನು ದಿವ್ಯರೂಪವನ್ನು ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ.

Verse 82

अन्नदानाद्भवेत्तृप्तिः सर्वकामैरनुत्तमैः । दीपस्य तु प्रदानेन चक्षुष्माञ्जायते नरः

ಅನ್ನದಾನದಿಂದ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಕಾಮ್ಯಫಲಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತವೆ; ದೀಪದಾನದಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಚಕ್ಷುಷ್ಮಾನ್—ಸ್ಪಷ್ಟ ದೃಷ್ಟಿಯುಳ್ಳವನಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 83

तुष्टिर्भवेत्सर्वकालं प्रदानाद्गन्धमाल्ययोः । लवणस्य तु दातारस्तिलानां सर्पिषस्तथा । तेजस्विनोऽपि जायन्ते भोगिनश्चिरजीविनः

ಗಂಧಮಾಲ್ಯ ದಾನದಿಂದ ಸದಾಕಾಲ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಉಪ್ಪು, ಎಳ್ಳು ಮತ್ತು ತುಪ್ಪವನ್ನು ದಾನ ಮಾಡುವವರು ತೇಜಸ್ವಿಗಳಾಗಿ, ಭೋಗಸಂಪನ್ನರಾಗಿ, ದೀರ್ಘಾಯುಷಿಗಳಾಗಿ ಜನ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 84

सुचित्रवस्त्राभरणोपधानं दद्यान्नरो यः शयनं द्विजाय । रूपान्वितां पक्ष्मवतीं मनोज्ञां भार्यामरालोपचितां लभेत्सः

ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನು ದ್ವಿಜನಿಗೆ ಸುಚಿತ್ರ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಆಭರಣಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಧಾನসহ ಶಯನವನ್ನು ದಾನಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ರೂಪವತಿಯಾದ, ಮನೋಹರವಾದ, ಸುಂದರ ಕಣ್ಗೆಪ್ಪೆಗಳಿರುವ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये श्राद्धकल्पे पात्रापात्रविचारवर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಏಳನೇ ಪ್ರಭಾಸಖಂಡದ ಮೊದಲ ಪ್ರಭಾಸಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ವಿಭಾಗದ ಶ್ರಾದ್ಧಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ‘ಪಾತ್ರಾಪಾತ್ರವಿಚಾರವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ೨೦೭ನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.