Adhyaya 29

Verse 1

पौलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ कपिलातीर्थमुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः सम्यङ्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

ಪೌಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಂತರ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ಕಪಿಲಾ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 2

पुराऽभून्नृपतिर्नाम सुप्रभः परवीरहा । नित्यं च मृगयाशीलो मृगाणामहिते रतः

ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಭನೆಂಬ ನೃಪತಿ ಇದ್ದನು; ಅವನು ಶತ್ರುವೀರಸಂಹಾರಕ. ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಮೃಗಯೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಮೃಗಗಳಿಗೆ ಹಾನಿ ಮಾಡುವುದಲ್ಲೇ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 3

न तथा स्त्रीषु नो भोगे नाश्वयाने न वारणे । तस्याभूदनुरागश्च यथा मृगविमर्द्दने

ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ, ಭೋಗವಿಲಾಸದಲ್ಲಿ, ಅಶ್ವಯಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗಜಗಳಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ; ಬೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಮೃಗಗಳನ್ನು ನುಗ್ಗಿಸಿ ಸಂಹರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಇದ್ದಷ್ಟು ಮಾತ್ರ.

Verse 4

स कदाचिन्नृपश्रेष्ठ मृगासक्तोऽर्बुदं गतः । अपश्यत्सानुदेशे च मृगीं शिशुसमावृताम्

ಒಮ್ಮೆ, ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಮೃಗಯಾಸಕ್ತನಾಗಿ ಅವನು ಅರ್ಬುದ ಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಇಳಿಜಾರಿನ ಅರಣ್ಯಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಮರಿಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಒಂದು ಮೃಗಿಯನ್ನು ಕಂಡನು.

Verse 5

स्तनं धयन्तीं सुस्निग्धां शिशोः क्षीरानुरागिणः । सा तेन विद्धा बाणेन सहसा नतपर्वणा

ಅವಳು ಸೌಮ್ಯಸ್ನೇಹದಿಂದ ತನ್ನ ಮರಿಗೆ ಹಾಲುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು; ಮರಿ ತಾಯಿಹಾಲಿಗೆ ಆಸಕ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ನತಪರ್ವವಿರುವ ಬಾಣದಿಂದ ಅವಳು ಸಹಸಾ ವಿದ್ಧಳಾದಳು.

Verse 6

अथ सा पार्थिवं दृष्ट्वा प्रगृहीतशरासनम् । द्वितीयं योजयानं च मृगी बाणं सुनिर्मलम्

ಆಗ ಆ ಮೃಗಿ ರಾಜನನ್ನು ಕಂಡಳು—ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಎರಡನೆಯ ನಿರ್ಮಲ ಬಾಣವನ್ನು ಜೋಡಿಸುತ್ತಿರುವವನಾಗಿ.

Verse 7

ततः सा कोपसन्तप्ता भूपालं प्रत्यभाषत । नायं धर्मः स्मृतः क्षात्त्रो यस्त्वयाद्य निषेवितः

ಅವಳು ಕೋಪಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಸಂತಪ್ತಳಾಗಿ ಭೂಪಾಲನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು—ನೀನು ಇಂದು ಆಚರಿಸಿದುದು ಕ್ಷಾತ್ರಧರ್ಮವೆಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲ।

Verse 8

शयानो मैथुनासक्तः स्तनपो व्याधिपीडितः । न हंतव्यो मृगो राजन्मृगी च शिशुना वृता

ಹೇ ರಾಜನ್—ಮಲಗಿರುವ, ಮೈಥುನಾಸಕ್ತ, ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವ, ರೋಗಪೀಡಿತ ಮೃಗವನ್ನು ಕೊಲ್ಲಬಾರದು; ಹಾಗೆಯೇ ಮರಿಯೊಡನೆ ಇರುವ ಮೃಗಿಯನ್ನೂ ವಧಿಸಬಾರದು।

Verse 9

तदद्य मरणं जातं मम सर्वं नृपाधम । तव बाणं समासाद्य पुत्रस्य च मया विना

ಇಂದು ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಮರಣಸಮಾನವಾಗಿದೆ, ಹೇ ನೃಪಾಧಮ; ನಿನ್ನ ಬಾಣದಿಂದ ನನ್ನ ಪುತ್ರನು ವಿದ್ಧ/ಹತನಾಗಿ, ನನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ।

Verse 10

यस्मादहमधर्मेण हता भूमिपते त्वया । तस्मादत्रैव सानौ त्वं रौद्रव्याघ्रो भविष्यसि

ಹೇ ಭೂಮಿಪತೇ, ನೀನು ನನನ್ನು ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಹತನಾಗಿಸಿದ್ದರಿಂದ, ಇದೇ ಪರ್ವತಸಾನುವಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ರೌದ್ರ ವ್ಯಾಘ್ರನಾಗುವೆ।

Verse 11

पुलस्त्य उवाच । तच्छ्रुत्वा सुमहत्पापं स नृपो भयसंकुलम् । तां वै प्रसादयामास प्राणशेषां तदा मृगीम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಹಾಪಾಪದ ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡ ರಾಜನು, ಆಗ ಪ್ರಾಣಶೇಷವಿದ್ದ ಆ ಮೃಗಿಯನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದನು।

Verse 12

अविवेकान्मया भद्रे हता त्वं निर्घृणेन च । कुरु शापविमोक्षं त्वं तस्माद्दीनस्य सन्मृगि

ಹೇ ಭದ್ರೇ! ನನ್ನ ಅವಿವೇಕ ಮತ್ತು ನಿರ್ದಯತೆಯಿಂದ ನೀನು ಹತೆಯಾದೆ. ಹೇ ಸನ್ಮೃಗೀ! ದೀನನಾದ ನನಗೆ ಈ ಶಾಪದಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ನೀಡು.

Verse 13

मृग्युवाच । यदा तु कपिलां नाम द्रक्ष्यसे त्वं पयस्विनीम् । धेनुं तया समालापात्प्रकृतिं यास्यसे पुनः

ಮೃಗೀ ಹೇಳಿದಳು—ನೀನು ‘ಕಪಿಲಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಪಯಸ್ವಿನೀ ಧೇನುವನ್ನು ಕಂಡಾಗ, ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸಿದರೆ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಸ್ವಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮರಳುವೆ.

Verse 14

एवमुक्त्वा मृगी राजाग्रतः प्राणैर्व्ययुज्यत । पीडिता शरघातेन पुत्रस्नेहाद्विशेषतः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಆ ಮೃಗೀ ರಾಜನ ಮುಂದೆಯೇ ಪ್ರಾಣ ತ್ಯಜಿಸಿದಳು—ಬಾಣಾಘಾತದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪುತ್ರಸ್ನೇಹದಿಂದ ವ್ಯಥಿತಳಾಗಿ.

Verse 15

अथाऽसौ पार्थिवः सद्यो रौद्रास्यः समजायत । व्याघ्रो दशकरालश्च तीक्ष्णदन्तनखस्तथा । भक्षयामास तां सेनामात्मीयां क्रोधमूर्च्छितः

ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಜನು ತಕ್ಷಣವೇ ರೌದ್ರಮುಖನಾಗಿ—ಭಯಂಕರ ವ್ಯಾಘ್ರನಾಗಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣ ದಂತ-ನಖಗಳೊಂದಿಗೆ; ಕ್ರೋಧೋನ್ಮತ್ತನಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಸೇನೆಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 16

ततस्ते सैनिका राजन्हतशेषाः सुदुःखिताः । स्वगृहाणि ययुस्तत्र यथा वृत्तं जने पुरे

ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜನ್, ಉಳಿದ ಸೈನಿಕರು ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖಿತರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ಹೋದರು ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣದ ಜನರಿಗೆ ನಡೆದದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರಿಸಿದರು.

Verse 17

निवेदयन्तो वृत्तांतं चत्वरेषु त्रिकेषु च । यथा वै व्याघ्रतां प्राप्तः स राजाऽर्बुदपर्वते

ಅವರು ಚೌಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ತ್ರಿಮಾರ್ಗ ಸಂಧಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮಸ್ತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ಅರ್ಭುದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಆ ರಾಜನು ನಿಜವಾಗಿ ವ್ಯಾಘ್ರತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದನೆಂದು ತಿಳಿಸಿದರು।

Verse 18

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्य पुत्रं भूरिपराक्रमम् । राज्येऽभिषेचयामासु नाम्ना ख्यातं महौजसम्

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಅವನ ಭೂರಿ-ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾದ ಪುತ್ರನಿಗೆ ರಾಜ್ಯಾಭಿಷೇಕ ಮಾಡಿ, ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತನಾದ ಮಹೌಜಸ್ವಿ ಯುವರಾಜನನ್ನು ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದರು।

Verse 19

कस्यचित्त्वथ कालस्य तस्मिन्सानौ नृपोत्तम । तृषार्तं गोकुलं प्राप्तं गोपगोपीसमाकुलम्

ಕೆಲವು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಹೇ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಆ ಪರ್ವತದ ಸಾನುವಿನಲ್ಲಿ ಗೋಪ-ಗೋಪಿಯರಿಂದ ತುಂಬಿದ ಒಂದು ಗೋಕುಲವು ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿ ಬಂದು ತಲುಪಿತು।

Verse 20

तत्रैका गौः परिभ्रष्टा स्वयूथात्तृणतृष्णया । कपिलेति च विख्याता स्वयूथस्याग्रगामिनी

ಅಲ್ಲಿ ಹುಲ್ಲಿನ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನಿಂದ ಒಂದು ಹಸು ತಪ್ಪಿಹೋಗಿ ಅಲೆದಿತು; ‘ಕಪಿಲಾ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತಳಾದ ಆಕೆ ತನ್ನ ಹಿಂಡಿನ ಅಗ್ರಗಾಮಿನಿಯಾಗಿದ್ದಳು।

Verse 21

अच्छिन्नाग्रतृणं या तु सदा भक्षयते नृप । अथ सा गह्वरं प्राप्ता गिरेः शून्यं भयंकरम्

ಹೇ ನೃಪ, ಸದಾ ಕತ್ತರಿಸದ ಮುನೆಯ ಹುಲ್ಲನ್ನು ಮೇಯುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಸು, ನಂತರ ಪರ್ವತದೊಳಗಿನ ಖಾಲಿ ಹಾಗೂ ಭಯಾನಕ ಗುಹೆಯನ್ನು ತಲುಪಿತು।

Verse 22

तत्राससाद तां व्याघ्रो दंष्ट्रोत्कटमुखावहः । सा तं दृष्टवती पापं त्रासमाप मृगीव हि

ಅಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಮುಖವೂ ಉಬ್ಬಿದ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳೂಳ್ಳ ವ್ಯಾಘ್ರನು ಅವಳ ಎದುರಿಗೆ ಬಂದನು. ಆ ಪಾಪಿ ಮೃಗವನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳು ಜಿಂಕೆಯಂತೆ ಮಹಾಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದಳು.

Verse 23

स्मरंती गोकुले बद्धं स्वसुतं क्षीरपायिनम् । दुःखेन रुदतीं तां स दृष्ट्वोवाच मृगाधिपः

ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು ಇನ್ನೂ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವ ತನ್ನ ಕರುವನ್ನು ನೆನೆದು ಅವಳು ದುಃಖದಿಂದ ಅತ್ತಳು. ಅವಳ ಅಳುವನ್ನು ಕಂಡ ಮೃಗಾಧಿಪತಿ ವ್ಯಾಘ್ರನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 24

व्याघ्र उवाच । किं वृथा रुद्यते धेनो मां प्राप्य न हि जीवितम् । विद्यते कस्यचिन्मूर्खे स्मरेष्टां देवतां ततः

ವ್ಯಾಘ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಧೇನು, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಏಕೆ ಅಳುತ್ತೀಯೆ? ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನಿನಗೆ ಜೀವ ಉಳಿಯದು. ಮೂಢೆಯೇ, ಯಾವುದಾದರೂ ಇಷ್ಟದೇವತೆ ಇದ್ದರೆ ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು.

Verse 25

कपिलोवाच । स्वजीवितभयाद्व्याघ्र न रोदिमि कथंचन । पुत्रो मे बालको गोष्ठ्यां क्षीरपायी प्रतीक्षते

ಕಪಿಲಾ ಹೇಳಿದಳು—ಹೇ ವ್ಯಾಘ್ರ, ನನ್ನ ಜೀವಭಯದಿಂದ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಅಳುವುದಿಲ್ಲ. ಗೋಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುವ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಕರು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದೆ.

Verse 26

नाद्यापि स तृणा न्यत्ति तेनाहं शोकविक्लवा । रोद्मि व्याघ्र सुतस्नेहात्सत्येनात्मानमालभे

ಇನ್ನೂ ಅವನು ಹುಲ್ಲನ್ನೂ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಹೇ ವ್ಯಾಘ್ರ, ಕರುಸ್ನೇಹದಿಂದಲೇ ನಾನು ಅಳುತ್ತೇನೆ; ಸತ್ಯಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ನಿನಗೆ ಅರ್ಪಿಸುತ್ತೇನೆ (ಮರಳಿ ಬರುವೆ).

Verse 27

पाययित्वा सुतं बालं दृष्ट्वा पृष्ट्वा जनं स्वकम् । पुनः प्रत्यागमिष्यामि यदि त्वं मन्यसे विभो

ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕ ಕರುಗೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಸಿ, ನನ್ನವರನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರ ಕ್ಷೇಮ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಹೇ ವಿಭೋ, ನೀನು ಅನುಮತಿಸಿದರೆ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ।

Verse 28

व्याघ्र उवाच । गत्वा स्वसुतसांनिध्यं दृष्ट्वात्मीयं च गोकुलम् । पुनरागमनं यत्ते न च तच्छ्रद्दधाम्यहम्

ವ್ಯಾಘ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ಕರು ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ನಿನ್ನ ಗೋಕೂಲವನ್ನು ನೋಡಿ ಬಂದ ಮೇಲೆ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೀಯೆಂಬುದನ್ನು ನಾನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 29

भयान्मां भाषसे चैवं नास्ति प्राणसमं भयम् । तस्मात्प्राणभयान्न त्वमागमिष्यसि धेनुके

ಭಯದಿಂದ ನೀನು ನನಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀಯೆ; ಪ್ರಾಣಭಯಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದ ಭಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಧೇನು, ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ನೀನು ಮರಳಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 30

कपिलो वाच । शपथैरागमिष्यामि सत्यमेतच्छृणुष्व मे । प्रत्ययो यदि ते भूयान्मां मुञ्च त्वं मृगाधिप

ಕಪಿಲೆ ಹೇಳಿದಳು—ಶಪಥಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತಳಾಗಿ ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬರುತ್ತೇನೆ; ನನ್ನ ಸತ್ಯವಚನವನ್ನು ಕೇಳು. ನಿನಗೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ನಂಬಿಕೆ ಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ಮೃಗಾಧಿಪ, ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು।

Verse 31

व्याघ्र उवाच । ब्रूहि ताञ्छपथान्भद्रे समागच्छसि यैः पुनः । ततोऽहं प्रत्ययं गत्वा मोचयिष्यामि वा न वा

ವ್ಯಾಘ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಮತ್ತೆ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಆ ಶಪಥಗಳನ್ನು ಹೇಳು. ನಂತರ ನಂಬಿಕೆ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ, ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಡುವೇನಾ ಬಿಡದೆಯೇನಾ ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 32

कपिलोवाच । वेदाध्ययनसंपन्नं ब्राह्मणं वंचयेत्तु यः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಕಪಿಲೆನುಡಿದಳು—ವೇದಾಧ್ಯಯನಸಂಪನ್ನನಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವಂಚಿಸುವವನ ಪಾಪದಿಂದ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ, ನಾನೂ ಲಿಪ್ತಳಾಗುವೆನು.

Verse 33

गुरुद्रोहरतानां च यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಗುರುದ್ರೋಹದಲ್ಲಿ ರತರಾದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪದಿಂದ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ, ನಾನೂ ಲಿಪ್ತಳಾಗುವೆನು.

Verse 34

यत्पापं ब्राह्मणं हत्वा गां च हत्वा प्रजायते । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹತ್ಯೆಯಿಂದಲೂ ಗೋಹತ್ಯೆಯಿಂದಲೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪದಿಂದ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ, ನಾನೂ ಲಿಪ್ತಳಾಗುವೆನು.

Verse 35

मित्रद्रोहे च यत्पापं यत्पापं गुरुवंचके । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಮಿತ್ರದ್ರೋಹದಲ್ಲಿರುವ ಪಾಪವೂ, ಗುರುವನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ಪಾಪವೂ—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ—ಆ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನೂ ಲಿಪ್ತಳಾಗುವೆನು.

Verse 36

यो गां स्पृशति पादेन ब्राह्मणं पावकं तथा । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಯಾರು ಗೋವನ್ನು ಪಾದದಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತಾನೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನೂ ಅಗ್ನಿಯನ್ನೂ—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ—ಆ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನೂ ಲಿಪ್ತಳಾಗುವೆನು.

Verse 37

कूपारामतडागानां यो भंगं कुरुत नरः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಬಾವಿ, ಉದ್ಯಾನ ಮತ್ತು ಕೆರೆಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಮತ್ತೆ ಬಾರದೆ ಇದ್ದರೆ।

Verse 38

कृतघ्नस्य च यत्पापं सूचकस्य च यद्भवेत् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಕೃತಘ್ನನಿಗೂ ಸೂಚಕನಿಗೂ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ಅದೇ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದೆ ಇದ್ದರೆ।

Verse 39

मद्यमांसरतानां च यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಮದ್ಯಮಾಂಸಾಸಕ್ತರಾದ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಹುಟ್ಟುವ ಪಾಪವೇನೋ, ಅದೇ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದೆ ಇದ್ದರೆ।

Verse 40

राजपैशुन्यकर्तॄणां यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ರಾಜವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪೈಶುನ್ಯ (ನಿಂದಾ-ಚಾಡಿ) ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ಅದೇ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದೆ ಇದ್ದರೆ।

Verse 41

वेदविक्रयकर्तॄणां यत्पापं संप्रजायते । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ವೇದವನ್ನು ಮಾರುವವರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪವೇನೋ, ಅದೇ ಪಾಪದಿಂದ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದೆ ಇದ್ದರೆ।

Verse 42

दीयमानं द्विजातीनां निवारयति योऽल्पधीः । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ದ್ವಿಜರಿಗೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರುವ ದಾನವನ್ನು ತಡೆಯುವ ಅಲ್ಪಬುದ್ಧಿಯವನ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ।

Verse 43

विश्वस्तघातकानां च यत्पापं समुदाहृतम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ನಂಬಿದವನನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವವರಿಗಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ।

Verse 44

द्विजद्वेषरतानां हि यत्पापं जायते नृणाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ದ್ವಿಜರ ದ್ವೇಷದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ।

Verse 45

परवादरतानां च पापं यच्च दुरात्मनाम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಪರನಿಂದೆಯಲ್ಲಿ ರತ ದುರಾತ್ಮರಿಗೆ ಇರುವ ಯಾವ ಪಾಪವೋ, ಅದೇ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ।

Verse 46

रात्रौ ये पापकर्माणो भक्षंति दधिसक्तुकान् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊಸರು-ಸತ್ತುಗಳನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವ ಪಾಪಕರ್ಮಿಗಳ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತನಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ।

Verse 47

वृंताकं मूलकं श्वेतं रक्तं येऽश्नंति गृंजनम् । तेन पापेन लिप्यामि यद्यहं नागमे पुनः

ಬದನೆಕಾಯಿ, ಮೂಲಂಗಿ ಹಾಗೂ ಶ್ವೇತ‑ರಕ್ತ ಗೃಂಜನವನ್ನು ತಿನ್ನುವವರ ಪಾಪದಿಂದಲೇ ನಾನು ಲಿಪ್ತಳಾಗಲಿ—ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ।

Verse 48

पुलस्त्य उवाच । स तस्याः शपथाञ्छ्रुत्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । प्रत्ययं च तदा गत्वा व्याघ्रो वाक्यमथाब्रवीत्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ಶಪಥವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ವ್ಯಾಘ್ರನ ಕಣ್ಣುಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತರಿಸಿದವು. ಬಳಿಕ ಅವಳ ಸತ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಬಂದು ವ್ಯಾಘ್ರನು ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 49

व्याघ्र उवाच । गच्छ त्वं गोकुले भद्रे पुनरागमनं कुरु । न चैतदवगंतव्यं यदयं वञ्चितो मया

ವ್ಯಾಘ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಭದ್ರೇ, ನೀನು ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬಾ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೋಸಹೊಂದಿದೆನೆಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಿರಲಿ।

Verse 50

कपिले गच्छ पश्य त्वं तनयं सुतवत्सले । पाययित्वा स्तनं पूर्णमवघ्राय च मूर्धनि

ಓ ಕಪಿಲೇ, ಓ ಸುತವತ್ಸಲೇ, ನೀನು ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ಮಗನನ್ನು ನೋಡು. ಅವನಿಗೆ ಸ್ತನಪಾನವನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಸಿ, ನಂತರ ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸ्नेಹದಿಂದ ಘ್ರಾಣ (ಮುತ್ತು) ಮಾಡು।

Verse 51

मातरं भ्रातरं दृष्ट्वा सखीः स्वजनवबांधवान् । सत्यमेवाग्रतः कृत्वा नान्यथा कर्तुमर्हसि

ತಾಯಿ, ಸಹೋದರ, ಸಖಿಯರು ಹಾಗೂ ಸ್ವಜನ‑ಬಾಂಧವರನ್ನು ನೋಡಿ—ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟು—ನೀನು ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಬಾರದು।

Verse 52

पुलस्त्य उवाच । साऽनुज्ञाता मृगेन्द्रेण कपिला पुत्रवत्सला । अश्रुपूर्णमुखी दीना प्रस्थिता गोकुलं प्रति

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮೃಗೇಂದ್ರನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಪುತ್ರವತ್ಸಲೆ ಕಪಿಲೆ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮುಖದೊಂದಿಗೆ ದೀನಳಾಗಿ ವ್ಯಾಕುಲಳಾಗಿ ಗೋಕೂಲದತ್ತ ಹೊರಟಳು।

Verse 53

वेपमाना भयोद्विग्ना शोकसागरमध्यगा । करिणीव हि रौद्रेण हरिणा सा बलीयसा । ततः स्वगोकुलं प्राप्ता रभमाणा मुहुर्मुहुः

ಅವಳು ನಡುಗುತ್ತಾ, ಭಯದಿಂದ ಉದ್ವಿಗ್ನಳಾಗಿ, ಶೋಕಸಾಗರದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿರುವಂತೆ—ಬಲಿಷ್ಠ ಕ್ರೂರ ಸಿಂಹದಿಂದ ಹಿಂಸಿತ ಕರಿಣಿಯಂತೆ—ತನ್ನ ಗೋಕೂಲವನ್ನು ಸೇರಿ ಮರುಮರು ರಂಭಿಸಿತು।

Verse 54

तस्याः शब्दं ततः श्रुत्वा ज्ञात्वा वत्सः स्वमातरम् । सम्मुखः प्रययौ तूर्णमूर्द्ध्वपुच्छः प्रहर्षितः

ಅವಳ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳನ್ನು ತನ್ನ ತಾಯಿಯೆಂದು ತಿಳಿದು, ಕರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಬಾಲವನ್ನು ಎತ್ತಿ ವೇಗವಾಗಿ ಎದುರಿಗೆ ಓಡಿತು।

Verse 55

अकालागमनं तस्या रौद्रं भंभारवं तथा । दृष्ट्वा श्रुत्वा च वत्सोऽसौ शंकितः परिपृच्छति

ಅವಳ ಅಕಾಲ ಆಗಮನವನ್ನೂ, ರೌದ್ರವಾದ ವ್ಯಾಕುಲ ರಂಭಾರವವನ್ನೂ ನೋಡಿ ಕೇಳಿ, ಆ ಕರು ಶಂಕಿತವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸತೊಡಗಿತು।

Verse 56

वत्स उवाच । न ते पश्यामि सौम्यत्वं दुर्मना इव लक्ष्यमे । किमर्थमन्यवेलायां समायाता वदस्व मे

ಕರು ಹೇಳಿತು—ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನ ಸೌಮ್ಯತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ; ನೀನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಥಿತಳಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಈ ಅಸಮಯದಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಬಂದೆ? ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 57

कपिलोवाच । पिब पुत्र स्तनं पश्चात्कारणं चापि मे शृणु । आगताऽहं तव स्नेहात्कुरु तृप्तिं यथेप्सिताम्

ಕಪಿಲೆಯು ನುಡಿದಳು—ಮಗನೇ, ಮೊದಲು ಸ್ತನ್ಯಪಾನ ಮಾಡು; ನಂತರ ನನ್ನ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಕೇಳು. ನಿನ್ನ ಮೇಲಿನ ಸ್ನೇಹದಿಂದಲೇ ನಾನು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ—ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದಂತೆ ತೃಪ್ತನಾಗು.

Verse 58

अपश्चिममिदं पुत्र दुर्लभं मातृदर्शनम् । मयाऽद्य पुत्र गंतव्यं शपथैरागता यतः

ಮಗನೇ, ಇದು ಅಸಮಯದ ಮಾತೃದರ್ಶನ; ಅಪರೂಪವೂ ಹೌದು. ಆದರೂ ಇಂದು ನಾನು ಹೊರಡಲೇಬೇಕು, ಏಕೆಂದರೆ ಶಪಥಗಳಿಂದ ಬದ್ಧಳಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 59

व्याघ्रस्य कामरूपस्य दातव्यं जीवितं मया । तेनाहं शपथैर्मुक्ता कारणात्तव पुत्रक

ಕಾಮರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಬಲ್ಲ ವ್ಯಾಘ್ರನಿಗೆ ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಆ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ, ಮಗುವೇ, ಶಪಥಬಂಧನದಿಂದ ನಾನು (ಅದನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ) ಮುಕ್ತಳಾಗುತ್ತೇನೆ.

Verse 60

मयाऽद्य तत्र गंतव्यं मृगराजसमीपतः । यदा च शपथैः पुत्र दास्यामि च कलेवरम्

ಇಂದು ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಲೇಬೇಕು—ಮೃಗರಾಜನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಮಗನೇ, ಶಪಥಾನುಸಾರವಾಗಿ ಆಗ ಈ ದೇಹವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 61

वत्स उवाच । अहं तत्र गमिष्यामि यत्र त्वं गंतुमिच्छसि । श्लाघ्यं हि मरणं मेऽद्य त्वया सह न संशयः

ವತ್ಸನು ನುಡಿದನು—ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀಯೋ ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನೂ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ. ಇಂದು ನಿನ್ನೊಡನೆ ಮರಣವು ನನಗೆ ಶ್ಲಾಘ್ಯ; ಸಂಶಯವೇ ಇಲ್ಲ.

Verse 62

एकाकिनाऽपि मर्त्तव्यं यस्मान्मया त्वया विना । यदि मां सहितं तत्र त्वया व्याघ्रो वधिष्यति

ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಒಬ್ಬನೇ ಇದ್ದರೂ ಸಾಯಲೇಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗಲೂ ಹುಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಕೊಂದರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಲಿ।

Verse 63

या गतिर्मातृभक्तानां ध्रुवं सा मे भविष्यति । तस्मादवश्यं यास्यामि त्वया सह न संशयः

ಮಾತೃಭಕ್ತರಿಗೆ ಇರುವ ನಿಶ್ಚಿತ ಗತಿ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ನನಗೂ ಖಂಡಿತವಾಗುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ—ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 64

अथवाऽत्रैव तिष्ठ त्वं शपथाः संतु मे तव । तव स्थाने प्रयास्यामि मातस्त्वं यदि मन्यसे

ಅಥವಾ ನೀನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಲ್ಲು—ನಿನ್ನ ಶಪಥಗಳು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಇರಲಿ. ತಾಯಿ, ನೀನು ಒಪ್ಪಿದರೆ ನಿನ್ನ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೋಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 65

जनन्या विप्रयुक्तस्य जीवितं न हि मे प्रियम् । नास्ति मातृसमः कश्चिद्बालानां क्षीरजीविनाम्

ತಾಯಿಯಿಂದ ದೂರವಾದ ನನಗೆ ಜೀವನ ಪ್ರಿಯವಲ್ಲ. ಹಾಲಿನ ಮೇಲೆ ಬದುಕುವ ಶಿಶುಗಳಿಗೆ ತಾಯಿಗೆ ಸಮಾನರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 66

नास्ति मातृसमो नाथो नास्ति मातृसमा गतिः । ये मातृनिरताः पुत्रास्ते यांति परमां गतिम्

ತಾಯಿಯಂತೆ ರಕ್ಷಕನಿಲ್ಲ, ತಾಯಿಯಂತೆ ಗತಿಯಿಲ್ಲ. ತಾಯಿಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದ ಪುತ್ರರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 67

कपिलोवाच । ममैव विहितो मृत्युर्न ते पुत्रक सांप्रतम् । न चायमन्यभूतानां मृत्युः स्यादन्यमृत्युतः

ಕಪಿಲನು ಹೇಳಿದನು—ಪುತ್ರಕ, ಈ ಮರಣವು ವಿಧಿಯಿಂದ ನನಗೇ ನಿಯೋಜಿತವಾಗಿದೆ; ಈಗ ನಿನಗೆಲ್ಲ. ಇದು ಇತರ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ನಿಗದಿಯಾದ ಮರಣವೂ ಅಲ್ಲ; ಬೇರೆ ಕಾರಣದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಮರಣವೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 68

अपश्चिममिदं पुत्र मातुः सन्देशमुत्तमम् । शृणुष्वावहितो भूत्वा परिणामसुखावहम्

ಪುತ್ರ, ಇದು ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ಅಂತಿಮ ಹಾಗೂ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂದೇಶ. ಎಚ್ಚರದಿಂದ ಕೇಳು; ಇದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ (ಧರ್ಮಾಚರಣೆಯಿಂದ) ಸುಖವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ.

Verse 69

वने चर सदा वत्स अप्रमादपरो भव । प्रमादात्सर्वभूतानि विनश्यंति न संशयः

ವತ್ಸ, ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಸದಾ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರು; ಅಪ్రమಾದಪರನಾಗು. ಪ್ರಮಾದದಿಂದ ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳು ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.

Verse 70

न च लोभेन चर्तव्यं विषमस्थं तृणं क्वचित् । लोभाद्विनाशो जंतूनामिह लोके परत्र च

ವಿಷಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇರುವ ತೃಣದ ತುಂಡಿಗಾಗಿಯಾದರೂ ಲೋಭದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಡ. ಲೋಭದಿಂದ ಜೀವಿಗಳ ವಿನಾಶ ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 71

समुद्रमटवीं युद्धं विशंते लोभमोहिताः । लोभादि कार्यमत्युग्रं कुर्वंति त्याज्य एव सः

ಲೋಭದಿಂದ ಮೋಹಿತರಾದ ಜನರು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೂ, ಅರಣ್ಯಕ್ಕೂ, ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಸಹ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ. ಲೋಭಾದಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ಉಗ್ರಕರ್ಮ ಮಾಡುವವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ವರ್ಜ್ಯನು.

Verse 72

लोभात्प्रमादादाश्वासात्पुरुषो बाध्यते त्रिभिः । तस्माल्लोभो न कर्त्तव्यो न प्रमादो न विश्वसेत्

ಲೋಭ, ಪ್ರಮಾದ ಮತ್ತು ಅತಿವಿಶ್ವಾಸ—ಈ ಮೂರರಿಂದ ಮನುಷ್ಯನು ಬಂಧಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಲೋಭ ಮಾಡಬೇಡ, ಅಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಬೇಡ, ಅಂಧವಾಗಿ ನಂಬಬೇಡ.

Verse 73

आत्मा च सततं पुत्र रक्षितव्यः प्रयत्नतः । सर्वेभ्यः श्वापदेभ्यश्च म्लेच्छेभ्यस्तस्करादितः

ಮಗನೇ, ನೀನು ಸದಾ ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು—ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳಿಂದಲೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಮ್ಲೇಚ್ಛರು, ಕಳ್ಳರು ಮೊದಲಾದವರಿಂದಲೂ.

Verse 74

तिर्यग्भ्यः पापयोनिभ्यः सदा विचरता वने । न च शोकस्त्वया कार्यः सर्वेषां मरणं धुवम्

ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸಂಚರಿಸುವಾಗ ಮೃಗಗಳು ಹಾಗೂ ಪಾಪಸ್ವಭಾವಿಗಳಿಂದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದಿರು. ದುಃಖಿಸಬೇಡ; ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮರಣವು ಧ್ರುವ.

Verse 75

अस्माकं प्रतिवाचं च शृणु शोकविनाशिनीम् । यथा हि पथिकः कश्चिच्छायार्थी वृक्षमास्थितः । विश्रान्तश्च पुनर्याति तद्वद्भूतसमागमः

ನಮ್ಮ ಶೋಕವಿನಾಶಿನಿ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೇಳು: ನೆರಳಿಗಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಪಥಿಕನು ಮರದ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆದು ಮತ್ತೆ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಜೀವಿಗಳ ಸಂಗಮವು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ.

Verse 76

पुलस्त्य उवाच । एवं संभाष्य तं वत्समवघ्राय च मूर्द्धनि । स्वमातरं सखीवर्गं ततो द्रष्टुं समागता

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು: ಹೀಗೆ ಪ್ರಿಯ ವತ್ಸನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿ, ಅವನ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಮುದ್ದಿಟ್ಟು/ಘ್ರಾಣಿಸಿ, ನಂತರ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನೂ ಸಖೀವರ್ಗವನ್ನೂ ನೋಡಲು ತೆರಳಿದಳು.

Verse 77

अब्रवीच्च ततो वाक्यं पुत्रशोकेन दुःखिता । अंबाः शृणुत मे वाक्यमपश्चिममिदं स्फुटम्

ಆಗ ಪುತ್ರಶೋಕದಿಂದ ದುಃಖಿತಳಾಗಿ ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು— “ಅಮ್ಮಂದಿರೇ, ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಇದು ನನ್ನ ಅಂತಿಮ, ಸ್ಪಷ್ಟ ವಚನ।”

Verse 78

अनाथमबलं दीनं फेनपं मम पुत्रकम् । मातृशोकाभिसंतप्तं सर्वास्तं पालयिष्यथ

“ನನ್ನ ಪುತ್ರ ಫೇನಪ ಅನಾಥ, ದುರ್ಬಲ, ದೀನ; ಮಾತೃಶೋಕದಿಂದ ದಗ್ಧ. ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸಿರಿ।”

Verse 79

भाविनीनामयं पुत्रः सांप्रतं च विशेषतः । स्नपनीयः पायितव्यः पोष्यः पाल्यः स्वपुत्रवत्

“ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪುತ್ರ ನಿಮ್ಮವನೇ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಈಗಿನಿಂದಲೇ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ಹಾಲು ಕುಡಿಸಿ, ಪೋಷಿಸಿ, ಸ್ವಪುತ್ರನಂತೆ ಕಾಪಾಡಿರಿ।”

Verse 80

चरंतं विषमे स्थाने चरंतं परगोकुले । अकार्येषु प्रवर्तंतं हे सख्यो वारयिष्यथ

“ಅವನು ಅಪಾಯಕರ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡಿದರೆ, ಪರರ ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಅಥವಾ ಅಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದರೆ—ಹೇ ಸಖಿಯರೇ, ನೀವು ಅವನನ್ನು ತಡೆಯಿರಿ।”

Verse 81

क्षमध्वं च महाभागा यास्येऽहं सत्यसंश्रयात् । यत्राऽसौ तिष्ठते व्याघ्रो मुक्ताऽहं येन सांप्रतम्

“ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ. ಸತ್ಯಾಶ್ರಯದಿಂದ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ—ಯಲ್ಲಿ ಆ ವ್ಯಾಘ್ರನು ನಿಂತಿದ್ದಾನೋ, ಅವನೇ ನನಗೆ ಈಗಷ್ಟಕ್ಕೆ ಮುಕ್ತಿ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ।”

Verse 82

सर्वास्ता वचनं श्रुत्वा तस्याः शोकसमन्विताः । विषादं परमं गत्वा वाक्यमूचुः सुदुःखिताः

ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲರೂ ಶೋಕದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಪರಮ ವಿಷಾದಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದರು.

Verse 83

कपिले नैव गंतव्यं न ते दोषो भविष्यति । प्राणात्यये न दोषोऽस्ति संपराये च दारुणे

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಕಪಿಲೆ, ನೀನು ಹೋಗಬೇಡ. ನಿನಗೆ ದೋಷವಾಗದು; ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಂತಹ ಭಯಾನಕ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲ.”

Verse 84

अत्र गाथा पुरा गीता मुनिभिर्धर्मवादिभिः । प्राणात्यये समुत्पन्ने शपथे नास्ति पातकम्

“ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮವಚನ ಹೇಳುವ ಮುನಿಗಳು ಪುರಾತನ ಗಾಥೆಯನ್ನು ಹಾಡಿದ್ದಾರೆ—ಪ್ರಾಣಾಂತ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿ ಬಂದಾಗ ಶಪಥದಲ್ಲಿ (ವಶಾತ್) ಪಾತಕವಿಲ್ಲ.”

Verse 85

कपिलोवाच । प्राणिनां प्राण रक्षार्थं वदाम्येवानृतं वचः । नात्मार्थमुपयुञ्जामि स्वल्पमप्यनृतं क्वचित्

ಕಪಿಲೆ ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಪ್ರಾಣರಕ್ಷಣಾರ್ಥವೇ ನಾನು ಅನೃತ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು. ನನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಅನೃತವನ್ನು ಬಳಸುವುದಿಲ್ಲ.”

Verse 86

अश्वमेधसहस्रं तु सत्यं च तुलया धृतम् । अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते

“ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞಗಳು ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ತೂಕದ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ತೂಗಿದರು; ನಿಜವಾಗಿ ಸಾವಿರ ಅಶ್ವಮೇಧಗಳಿಗಿಂತ ಸತ್ಯವೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ.”

Verse 87

तस्मान्नानृतमात्मानं करिष्ये जीविताशया । आज्ञापयतु मामार्या यास्ये यत्र मृगाधिपः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಜೀವಿತದ ಆಶೆಯಿದ್ದರೂ ನಾನು ನನ್ನನ್ನು ಅಸತ್ಯವಾಡಿನಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆರ್ಯೆ ನನಗೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲಿ—ಮೃಗಾಧಿಪತಿ ವ್ಯಾಘ್ರ ಇರುವ ಕಡೆಗೆ ನಾನು ಹೋಗುವೆನು।

Verse 88

वयस्या ऊचुः । कपिले त्वं नमस्कार्या सर्वैरपि सुरासुरैः । यत्त्वं परमसत्येन प्राणांस्त्यजसि दुस्त्यजान्

ಸಖಿಯರು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಕಪಿಲೆ, ನೀನು ದೇವಾಸುರರೆಲ್ಲರಿಂದಲೂ ನಮಸ್ಕಾರಾರ್ಹೆ; ಏಕೆಂದರೆ ಪರಮಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ, ತ್ಯಜಿಸಲು ದುಸ್ತರವಾದ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಲು ಸಿದ್ಧಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 89

अवश्यं न च ते भावी मृत्युः सत्यात्कथंचन । प्रमाणं यदि सत्यं हि व्रज पंथाः शिवोऽस्तु ते

ನಿನ್ನ ಸತ್ಯನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ನಿನಗೆ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಇದು ನಿಶ್ಚಯ. ಸತ್ಯವೇ ಪ್ರಮಾಣವಾದರೆ, ನೀನು ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗು; ನಿನಗೆ ಶಿವಮಂಗಳವಾಗಲಿ।

Verse 90

पुलस्त्य उवाच । एवमुक्ता च कपिला गता यत्र मृगाधिपः । अथासौ कपिलां दृष्ट्वा विस्मयोत्फुल्ललोचनः । अब्रवीत्प्रश्रितं वाक्यं हर्षगद्गदया गिरा

ಪುಲಸ್ತ್ಯರು ಹೇಳಿದರು—ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಕಪಿಲಾ ಮೃಗಾಧಿಪತಿ ಇರುವ ಕಡೆಗೆ ಹೋದಳು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಗದ್ಗದಿತ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ವಿನಯವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 91

व्याघ्र उवाच । स्वागतं तव कल्याणि कपिले सत्यवादिनि । नहि सत्यवतां किंचिदशुभं विद्यते क्वचित्

ವ್ಯಾಘ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಕಲ್ಯಾಣಿ ಕಪಿಲೆ, ಸತ್ಯವಾಡಿನಿ, ನಿನಗೆ ಸ್ವಾಗತ. ಸತ್ಯನಿಷ್ಠರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೂ ಅಶುಭವಾಗುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 92

त्वयोक्तं कपिले पूर्वं शपथैरागमाय च । तेन मे कौतुकं जातं याताऽगच्छेत्पुनः कथम्

ಓ ಕಪಿಲೇ, ನೀನು ಹಿಂದೆ ಗಂಭೀರ ಶಪಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಪುನರಾಗಮನ ಮಾಡುವೆನೆಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಅದರಿಂದ ನನಗೆ ಕೌತುಕ ಉಂಟಾಗಿದೆ—ಹೋಗಿರುವವನು ಮತ್ತೆ ಹೇಗೆ ಮರಳಿ ಬರಬಲ್ಲನು?

Verse 93

तस्माद्गच्छ मया मुक्ता यत्राऽसौ तनयस्तव । तिष्ठते गोकुले बद्धः क्षीरपायी सुदुःखितः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೋಗು—ನಿನ್ನನ್ನು ನಾನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ—ನಿನ್ನ ಮಗ ಇರುವ ಕಡೆಗೆ. ಅವನು ಗೋಕುಲದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ, ಬಹಳ ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ.

Verse 94

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु स राजा प्रकृतिं गतः । मृगीशापेन निर्मुक्तो दिव्यरूपवपुर्धरः । ततोऽब्रवीत्प्रहृष्टात्मा कपिलां सत्यवादिनीम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ತನ್ನ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿದನು; ಮೃಗಿಯ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿ ದಿವ್ಯ ರೂಪ-ವಪು ಧರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಹರ್ಷಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸತ್ಯವಾಡಿನಿ ಕಪಿಲೆಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 95

राजोवाच । प्रसादात्तव मुक्तोऽहं शापादस्मात्सुदारुणात् । किं ते प्रियं करोम्यद्य धेनुके ब्रूहि सत्वरम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ಈ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಇಂದು ನಿನಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಲಿ, ಓ ಧೇನುಕೆ? ಶೀಘ್ರ ಹೇಳು.

Verse 96

कपिलोवाच । कृतकृत्याऽस्मि राजेन्द यत्त्वं मुक्तोऽसि किल्बिषात् । पिपासा बाधतेत्यर्थं सांप्रतं जलमानयम्

ಕಪಿಲೆ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ರಾಜೇಂದ್ರ, ನೀನು ಪಾಪದೋಷಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಕೃತಕೃತ್ಯಳಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈಗ ದಾಹ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ತಕ್ಷಣ ನೀರನ್ನು ತಂದುಕೊಡು.

Verse 97

नैवानृतं विजानीहि सत्यमेतन्मयोदितम्

ಇದನ್ನು ಅಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಡ; ನಾನು ಹೇಳಿದುದು ನಿಶ್ಚಯ ಸತ್ಯವೇ.

Verse 98

पुलस्त्य उवाच । अथासौ पार्थिवो हस्ते चापमादाय सत्वरम् । सज्यं कृत्वा शरं गृह्य जघान धरणीतलम्

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಆ ರಾಜನು ತ್ವರೆಯಿಂದ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದಕ್ಕೆ ಜ್ಯಾ ಕಟ್ಟಿಸಿ, ಬಾಣವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭೂಮಿತಳವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.

Verse 99

ततः सलिलमुत्तस्थौ निर्मलं शीतलं शुभम् । तत्र सा कपिला स्नात्वा वितृषा समपद्यत

ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ, ಶೀತಲ, ಶುಭವಾದ ಜಲವು ಉಕ್ಕಿ ಹೊರಟಿತು; ಅಲ್ಲಿ ಕಪಿಲಾ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಷ್ಣಾರಹಿತಳಾದಳು.

Verse 100

एतस्मिन्नन्तरे धर्मः स्वयं तत्र समागतः । अब्रवीत्कपिलां हृष्टो वरं वरय शोभने

ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಧರ್ಮನು ಸ್ವತಃ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದನು; ಹರ್ಷದಿಂದ ಕಪಿಲೆಗೆ—ಓ ಶೋಭನೆ, ವರವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊ—ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.

Verse 101

तव सत्येन तुष्टोऽहं नास्ति ते सदृशी क्वचित् । त्रैलोक्ये सकले धेनुर्न भविष्यति वै शुभे

ನಿನ್ನ ಸತ್ಯದಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಿನಗೆ ಸಮಾನಳಿಲ್ಲ. ಓ ಶುಭೆ, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲೆಲ್ಲ ನಿನಂತ ಧೇನು ಮತ್ತೊಂದು ಇರದು.

Verse 102

कपिलोवाच । प्रसादात्तव गच्छेय सह राज्ञा सगोकुला । सुप्रभेण पदं दिव्यं जरामरणवर्जितम्

ಕಪಿಲನು ಹೇಳಿದನು—ಪ್ರಭೋ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಾನು ರಾಜನೊಡನೆ ಸಮಸ್ತ ಗೋಕುಲದೊಡನೆ ಹೊರಟು, ಜರಾ-ಮರಣವರ್ಜಿತವಾದ ಸುಪ್ರಭ ದಿವ್ಯಪದವನ್ನು ಪಡೆಯಲಿ.

Verse 103

मन्नाम्ना ख्यातिमायातु पुण्यमेतज्जलाशयम् । सर्वपापहरं नृणां सर्वकामप्रदं तथा

ಈ ಪುಣ್ಯ ಜಲಾಶಯವು ನನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ; ಇದು ನರರ ಸರ್ವಪಾಪಗಳನ್ನು ಹರಿ, ಸರ್ವಕಾಮಗಳನ್ನು ಪ್ರದಾನ ಮಾಡಲಿ.

Verse 104

धर्म उवाच । येऽत्र स्नानं करिष्यंति सुपुण्ये सलिले शुभे । चतुर्द्दश्यां विशेषेण ते यास्यंति परां गतिम्

ಧರ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇಲ್ಲಿ ಈ ಶುಭ, ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವವರು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು, ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವರು.

Verse 105

तव नाम्ना सुपुण्यं हि तीर्थमेतद्भविष्यति । दर्शमुद्दिश्य मर्त्यस्तु प्राप्स्यते गोसहस्रकम् । स्नानाल्लक्षगुणं दानात्पुण्यं चैव तथाऽक्षयम्

ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ಈ ತೀರ್ಥವು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮಹಾಪುಣ್ಯಕರವಾಗುವುದು. ದರ್ಶ (ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ)ಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕರ್ಮ ಮಾಡುವ ಮನುಷ್ಯನು ಸಹಸ್ರ ಗೋಧಾನಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು. ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಲಕ್ಷಗುಣ ಪುಣ್ಯ, ದಾನದಿಂದ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 106

येऽत्र श्राद्धं करिष्यंति मानवाः सुसमाहिताः । सर्वदानफलं तेषां भुक्तिमुक्ती महात्मनाम्

ಇಲ್ಲಿ ಸುವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವ ಮಾನವರಿಗೆ, ಆ ಮಹಾತ್ಮರಿಗೆ, ಸರ್ವದಾನಫಲ ದೊರಿ ಭುಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಮುಕ್ತಿ ಎರಡೂ ಸಿದ್ಧವಾಗುವವು.

Verse 107

अपि कीटपतंगा ये तृषार्ताः सलिले शुभे । मज्जयिष्यति यास्यंति तेऽपि स्थानं दिवौकसाम्

ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾದ ಕೀಟ‑ಪತಂಗಗಳೂ ಈ ಶುಭ ಜಲದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದರೆ, ಅವುಗಳೂ ದೇವಲೋಕವನ್ನು ಸೇರುತ್ತವೆ।

Verse 108

किं पुनर्भक्तिसंयुक्ता मानवाः सत्यवादिनः । मनस्विनो महाभागाः श्रद्धावंतो विचक्षणाः

ಹಾಗಾದರೆ ಭಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮಾನವರು—ಸತ್ಯವಂತರು, ದೃಢಮನಸ್ಕರು, ಮಹಾಭಾಗ್ಯಶಾಲಿಗಳು, ಶ್ರದ್ಧಾವಂತರು, ವಿವೇಕಿಗಳು—ಅವರ ಫಲ ಎಷ್ಟೋ ಅಧಿಕ!

Verse 109

पुलस्त्य उवाच । एतस्मिन्नेव काले तु विमानानि सहस्रशः । समायातानि राजेंद्र कपिलायाः प्रभावतः

ಪುಲಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ರಾಜೇಂದ್ರನೇ, ಕಪಿಲೆಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸಮಾಗಮಿಸಿದವು।

Verse 110

तान्यारुह्याथ कपिला गोपगोकुलसंकुला । सुप्रभेण समायुक्ता तत्पदं परमं गता

ಆ ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಏರಿ, ಗೋಪರು ಹಾಗೂ ಗೋವೃಂದದಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದ ಕಪಿಲೆ, ಸುಪ್ರಭೆಯೊಂದಿಗೆ ಪರಮಪದವನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 111

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्र स्नानं समाचरेत् । श्राद्धं चैवात्मनः शक्त्या दानं पार्थिवसत्तम

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮತ್ತು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು, ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನೇ।