Adhyaya 41

Verse 1

। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे देवस्य जलशायिनः । स्थानमस्ति सुविख्यातं सर्वपातकनाशनम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು— ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದ ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಜಲಶಾಯೀ ದೇವನ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ಥಳವಿದೆ; ಅದು ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 2

यस्तत्पूजयते भक्त्या शयने बोधने हरेः । उपवासपरो भूत्वा स गच्छेद्वैष्णवं पदम्

ಹರಿಯ ಶಯನ ಮತ್ತು ಬೋಧನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದೇವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ, ಉಪವಾಸನಿಷ್ಠನಾಗಿರುವವನು ವೈಷ್ಣವ ಪರಮಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

अशून्यशयनानाम द्वितीया दयिता तिथिः । सदैव देवदेवस्य कृष्णा सुप्तस्य या भवेत्

‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನಾ’ ಎಂಬ ಪ್ರಿಯ ತಿಥಿ ದ್ವಿತೀಯಾ; ಅದು ಸದಾ ದೇವದೇವ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನ ಪವಿತ್ರ ನಿದ್ರಾಭಾವದೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 4

तस्यां यः पूजयेत्तत्र तं देवं जलशायिनम् । शास्त्रोक्तेन विधानेन स गच्छति हरेः पदम्

ಆ ತಿಥಿಯಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಿಂದ ಜಲಶಾಯೀ ದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು ಹರಿಯ ಪದವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । जलशायी कथं तत्र संप्राप्तः सूतनन्दन । पूज्यते विधिना केन तत्सर्वं विस्तराद्वद

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತನಂದನ! ಅಲ್ಲಿ ಜಲಶಾಯೀ ಹೇಗೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತನಾದನು? ಯಾವ ವಿಧಿ-ವಿಧಾನದಿಂದ ಅವನ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ? ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 6

सूत उवाच । पुरासीद्बाष्कलिर्नाम दानवेन्द्रो महाबलः । अजेयः सर्वदेवानां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಾಷ್ಕಲಿ ಎಂಬ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿ ದಾನವೇಂದ್ರನಿದ್ದನು. ಅವನು ದೇವರುಗಳಿಗೂ ಗಂಧರ್ವರು, ನಾಗರು, ರಾಕ್ಷಸರಿಗೂ ಅಜೇಯನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 7

अथासौ भूतलं सर्वं वशीकृत्वा महाबलः । ततो दैत्यगणैः सार्द्धं जगाम त्रिदशालयम्

ನಂತರ ಆ ಮಹಾಬಲನು ಸಮಸ್ತ ಭೂತಲವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ದೈತ್ಯಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ತ್ರಿದಶಾಲಯಕ್ಕೆ (ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ) ಹೊರಟನು।

Verse 8

तत्राभवन्महायुद्धं देवासुरविनाशकम् । देवानां दानवानां च क्रुद्धानामितरेतरम्

ಅಲ್ಲಿ ದೇವಾಸುರರಿಬ್ಬರಿಗೂ ವಿನಾಶಕಾರಿಯಾದ ಮಹಾಯುದ್ಧವು ಉಂಟಾಯಿತು; ಕ್ರುದ್ಧರಾದ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ದಾನವರು ಪರಸ್ಪರ ಎದುರು ನಿಂತರು।

Verse 9

वर्षाणामयुतं तावदहन्यहनि दारुणम् । तत्रासृक्कर्दमो जातः पर्वतश्चास्थि संभवः

ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ, ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ, ಆ ಭಯಾನಕ ಯುದ್ಧ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ಅಲ್ಲಿ ಕೆಸರು ರಕ್ತಕೆಸರಾಯಿತು; ಎಲುಬುಗಳಿಂದ ಒಂದು ಪರ್ವತವೇ ಉದ್ಭವಿಸಿತು।

Verse 10

ततो वर्षसहस्रांते दशमे समुपस्थिते । जितस्तेन सहस्राक्षः ससैन्यः सपरिग्रहः

ಅನಂತರ ದಶಮ ಸಹಸ್ರವರ್ಷಾಂತವು ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ, ಅವನಿಂದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ ಇಂದ್ರನು ಸೈನ್ಯಸಹಿತವೂ ಸಮಸ್ತ ಪರಿವಾರಸಹಿತವೂ ಪರಾಜಿತನಾದನು।

Verse 11

ततः स्वर्गं परित्यज्य सर्वदेवगणैः सह । जगाम शरणं विष्णोः श्वेतद्वीपं प्रतिश्रयम्

ಆಮೇಲೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸಮಸ್ತ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಶರಣವನ್ನು ಬೇಡಿ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪವೆಂಬ ಪವಿತ್ರ ಆಶ್ರಯಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 12

यत्रास्ते भगवान्विष्णुर्योगनिद्रावशंगतः । शयानः शेषपर्यंके लक्ष्म्या संवाहितांघ्रियुक्

ಅಲ್ಲಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಯೋಗನಿದ್ರಾವಶನಾಗಿ, ಶೇಷಪರ್ಯಂಕದ ಮೇಲೆ ಶಯನಿಸುತ್ತಾನೆ; ಲಕ್ಷ್ಮೀದೇವಿ ಅವನ ಪಾದಯುಗ್ಮವನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಸೇವಿಸುತ್ತಾಳೆ।

Verse 13

ततो वेदोद्भवैः सूक्तैः स्तुतिं चक्रुः समंततः । तस्य देवस्य सद्भक्ताः सर्वे देवाः सवासवाः

ನಂತರ ವೇದೋದ್ಭವ ಸೂಕ್ತಗಳಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿ ಮಾಡಿದರು; ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ) ಸಹಿತ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ಆ ದೇವನ ಸಚ್ಚಭಕ್ತರಾಗಿದ್ದರು।

Verse 14

अथोत्थाय जगन्नाथः प्रोवाच बलसूदनम् । कच्चित्क्षेमं सहस्राक्ष सांप्रतं भुवनत्रये । यत्त्वं देवगणैः सार्द्धं स्वयमेव इहागतः

ಆಮೇಲೆ ಜಗನ್ನಾಥನು ಎದ್ದು ಬಲಸೂದನ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಾ! ಈಗ ತ್ರಿಭುವನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇಮವಿದೆಯೇ? ನೀನು ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವತಃ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವುದರಿಂದ ಕೇಳುತ್ತೇನೆ.”

Verse 15

शक्र उवाच । बाष्कलिर्नाम देत्येन्द्रो हरलब्धवरो बली । अजेयः संगरे देवैस्तेनाहं विजितो रणे

ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನು ಹೇಳಿದನು—‘ಬಾಷ್ಕಲಿ ಎಂಬ ದೈತ್ಯೇಂದ್ರನು ಇದ್ದಾನೆ; ಹರ (ಶಿವ)ನಿಂದ ವರವನ್ನು ಪಡೆದು ಮಹಾಬಲಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರೂ ಸಮರದಲ್ಲಿ ಜಯಿಸಲಾರಾದ ಅವನೇ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದನು.’

Verse 16

संस्थितिश्च कृता स्वर्गे सांप्रतं मधु सूदन । तेनैष शरणं प्राप्तो देवैः सार्द्धं सुरोत्तम

‘ಓ ಮಧುಸೂದನ! ಈಗ ಅವನು ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಳ್ವಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಸುರೋತ್ತಮ, ನಾನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ನಿನ್ನ ಶರಣಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ.’

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । अहं तं निग्रहीष्यामि संप्राप्ते समये स्वयम् । तस्मात्त्वं समयंयावत्कुरु शक्र तपो महत्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—‘ಸಮಯ ಬಂದಾಗ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಅವನನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಶಕ್ರ, ಅಷ್ಟರವರೆಗೆ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸು.’

Verse 20

येन ते जायते शक्तिस्तपोवीर्येण वासव । वधाय तस्य दैत्यस्य बलयुक्तस्य बाष्कलेः

‘ಓ ವಾಸವ! ತಪೋವೀರ್ಯದಿಂದ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿ ಉದಯಿಸುವುದು—ಆ ಬಲಿಷ್ಠ ದೈತ್ಯ ಬಾಷ್ಕಲಿಯ ವಧಕ್ಕಾಗಿ.’

Verse 21

शक्र उवाच । कस्मिन्क्षेत्रे जगन्नाथ करोमि सुमहत्तपः । तस्य दैत्यस्य नाशार्थं तद स्माकं प्रकीर्तय

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—‘ಓ ಜಗನ್ನಾಥ! ಆ ದೈತ್ಯನ ನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ಯಾವ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಮಹಾತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು? ದಯವಿಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನಮಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸು.’

Verse 22

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवान्विष्णुः प्रोवाचाथ पुरंदरम् । चिरं मनसि निश्चित्य क्षेत्राण्यायतनानि च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭಗವಾನ್ ವಿಷ್ಣು ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನೂ ಪವಿತ್ರ ಆಯತನಗಳನ್ನೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 23

चमत्कारपुरं क्षेत्रं शक्र सिद्धिप्रदायकम् । तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तद्वधार्थं तपः कुरु

ಚಮತ್ಕಾರಪುರವೆಂಬ ಕ್ಷೇತ್ರವು ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿ ನೀಡುವುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಶತ್ರುವಧಾರ್ಥ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡು.

Verse 24

शक्र उवाच । न वयं भवता हीना यास्यामोऽन्यत्र केशव । बाष्कलेर्दानवेन्द्रस्य भयाद्भीताः कथंचन

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಕೇಶವ, ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ನಾವು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ; ದಾನವೇಂದ್ರ ಬಾಷ್ಕಲಿಯ ಭಯದಿಂದ ನಾವು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಭೀತರಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 26

तस्मादागच्छ तत्र त्वं स्वयमेव सुरेश्वर । त्वया संरक्षितो येन करोमि सुमहत्तपः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ನೀನೇ ಸ್ವಯಂ ಅಲ್ಲಿ ಬಾ; ನಿನ್ನ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುವೆನು.

Verse 27

अथ देवगणाः सर्वे तत्र गत्वा तदाऽश्रमान् । चक्रुः पृथक्पृथग्घृष्टास्तपोऽर्थं कृतनिश्चयाः

ನಂತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ತಪಸ್ಸಿನಿಗಾಗಿ ದೃಢನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆಶ್ರಮಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು.

Verse 28

वासुदेवोऽपि संस्मृत्य क्षीरोदं तत्र सागरम् । आनिनायाशु विस्तीर्णं ह्रदे तस्मिन्पुरातने

ವಾಸುದೇವನು ಸಹ ಕ್ಷೀರಸಾಗರವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಆ ಪುರಾತನ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ ಆ ವಿಶಾಲ ಸಾಗರವನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಕರೆತಂದನು।

Verse 29

चकार शयनं तत्र श्वेतद्वीपे यथा पुरा । स्तूयमानः सुरैः सर्वैः समंताद्विनयान्वितैः

ಅಲ್ಲಿ ಆತನು ಹಿಂದೆ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆ ಶಯನಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಸುತ್ತಮುತ್ತ ವಿನಯಯುತರಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಅವನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು।

Verse 30

अथाषाढस्य संप्राप्ते द्वितीयादिवसे शुभे । कृष्णपक्षे सहस्राक्षं स्वयमेव बृहस्पतिः । प्रोवाच वचनं श्लक्ष्णं बाष्पव्याकुल लोचनम्

ನಂತರ ಆಷಾಢ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಶುಭ ದ್ವಿತೀಯ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿರುವ ಬೃಹಸ್ಪತಿಯಾದವನು ಸ್ವತಃ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ)ನಿಗೆ ಮೃದು ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 31

बृहस्पतिरुवाच । अशून्यशयनानाम द्वितीयाद्य पुरंदर । अतीव दयिता विष्णोः प्रसुप्तस्य जलाशये

ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಪುರಂದರಾ! ಇಂದು ‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನಾ’ ಎಂಬ ದ್ವಿತೀಯಾ; ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ನಿದ್ರಿಸುವ ವಿಷ್ಣುವಿಗೆ ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ।

Verse 32

अस्यां संपूजितो विष्णुर्यावन्मासचतुष्टयम् । ददाति सकलान्कामान्ध्यातश्चेतसि सर्वदा । शास्त्रोक्तविधिना सम्यग्व्रतस्थो जलशायिनम्

ಈ ದಿನದಿಂದ ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ವ್ರತಸ್ಥನಾಗಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಜಲಶಾಯೀ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಧ್ಯಾನಿಸುವವನಿಗೆ ಆತನು ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 33

एवं स चतुरो मासान्द्वितीयादिवसे हरिम् । पूजयित्वा सहस्राक्षस्तेजसा सहितोऽभवत्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದ್ವಿತೀಯ ತಿಥಿಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಹರಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ (ಇಂದ್ರ) ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದನು।

Verse 34

तं दृष्ट्वा तेजसा युक्तं परितुष्टो जनार्दनः । प्रोवाच शक्र गच्छाद्य वधार्थं तस्य बाष्कलेः । सर्वैर्देवगणैः सार्धं विजयस्ते भविष्यति

ಅವನನ್ನು ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ನೋಡಿ ಜನಾರ್ದನನು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟು ಹೇಳಿದನು— “ಓ ಶಕ್ರ, ತಕ್ಷಣ ಹೋಗು; ಆ ಬಾಷ್ಕಲಿಯ ವಧಾರ್ಥ. ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ನಿನಗೆ ವಿಜಯ ನಿಶ್ಚಯ.”

Verse 35

शक्र उवाच । बिभेमि तस्य देवाहं दानवेन्द्रस्य दुर्मतेः । त्वया विना न गच्छामि सार्धं सर्वैः सुरैरपि

ಶಕ್ರನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ದೇವಾ, ಆ ದುರ್ಮತಿ ದಾನವೇಂದ್ರನನ್ನು ನಾನು ಭಯಪಡುತ್ತೇನೆ. ನಿಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ ಸೂರರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದರೂ.”

Verse 36

श्रीभगवानुवाच । त्वया सह सहस्राक्ष चक्रमेतत्सुदर्शनम् । गमिष्यति वधार्थाय मदीयं सुरविद्विषाम्

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು— “ಓ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ, ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಈ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವು ಸೂರವಿದ್ವೇಷಿಗಳ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗುವುದು.”

Verse 37

एवमुक्त्वा हरिश्चक्रं प्रमुमोच सुदर्शनम् । वधार्थं दानवेन्द्राणां शक्रेण सहितं तदा

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಹರಿ ಆ ವೇಳೆ ಶಕ್ರನೊಂದಿಗೆ ದಾನವೇಂದ್ರರ ವಧಾರ್ಥವಾಗಿ ಸುದರ್ಶನ ಚಕ್ರವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 38

शक्रोऽपि सहितस्तेन गत्वा चक्रेण कृत्स्नशः । सर्वानुत्सादयामास दानवान्रणमूर्धनि

ಶಕ್ರನೂ ಆ ಚಕ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಯುದ್ಧದ ಶಿಖರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ದಾನವರನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದನು।

Verse 39

स चापि बाष्कलिस्तेन च्छिन्नश्चक्रेण कृत्स्नशः । पपात धरणीपृष्ठे वज्राहत इवाचलः

ಬಾಷ್ಕಲಿಯೂ ಆ ಚಕ್ರದಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಛಿನ್ನನಾಗಿ, ವಜ್ರಾಘಾತಗೊಂಡ ಪರ್ವತದಂತೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದನು।

Verse 40

तथान्ये बहवः शूरा दानवा बलदर्पिताः । हत्वा सुदर्शनं चक्रं भूयः प्राप्तं हरेः करम्

ಹಾಗೆಯೇ ಬಲದ ಗರ್ವದಿಂದ ಮದಿಸಿದ ಅನೇಕ ಇತರ ಶೂರ ದಾನವರೂ ಹತರಾದರು; ಸುದರ್ಶನಚಕ್ರವು ಮತ್ತೆ ಹರಿಯ ಕರಕ್ಕೆ ಮರಳಿತು।

Verse 41

तेऽपि शक्रादयो देवाः प्रहृष्टा गतसंशयाः । भूयो विष्णुं समेत्याथ प्रोचुर्नत्वा ततः परम्

ಆಗ ಶಕ್ರಾದಿ ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಸಂಶಯರಹಿತರಾಗಿ ಮತ್ತೆ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು; ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಂತರ ಮಾತನಾಡಿದರು।

Verse 42

प्रभावात्तव देवेश हताः सर्वेऽमरारयः । प्राप्तं त्रैलोक्यराज्यं च भूयो निहतकंटकम्

ಹೇ ದೇವೇಶ! ನಿನ್ನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅಮರರ ಎಲ್ಲಾ ಶತ್ರುಗಳು ಹತರಾದರು; ತ್ರಿಲೋಕ್ಯರಾಜ್ಯವೂ ಮತ್ತೆ ದೊರಕಿತು, ಈಗ ಅದು ಕಂಟಕರಹಿತ (ನಿರ್ವಿಘ್ನ)ವಾಗಿದೆ।

Verse 43

तस्मात्कीर्तय यत्कृत्यं तच्च श्रेयस्करं मम । सदा स्यात्पुंडरीकाक्ष तथा शत्रुभयावहम्

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ಪುಂಡರೀಕಾಕ್ಷನೇ! ನನ್ನ ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಕೃತ್ಯವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳು; ಅದು ಸದಾ ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಭಯಕಾರಿಯಾಗಲಿ।

Verse 44

श्रीभगवानुवाच । मयात्रैव सदा स्थेयं रूपेणानेन वासव । सर्वलोकहितार्थाय ह्रदे पुण्य जलाश्रये

ಶ್ರೀಭಗವಾನ್ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಾಸವನೇ! ನಾನು ಇದೇ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಇದೇ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಸದಾ ನೆಲೆಸಿರುವೆನು; ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ, ಪುಣ್ಯಜಲಾಶ್ರಯವಾದ ಈ ಹ್ರದದಲ್ಲಿ।

Verse 45

त्वया तस्मात्समागम्य चातुर्मास्यं शचीपते । प्रयत्नेन प्रकर्तव्यमशून्यशयनं व्रतम्

ಆದುದರಿಂದ ಹೇ ಶಚೀಪತೇ! ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ನೀನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು—ಅಂದರೆ ‘ಅಶೂನ್ಯಶಯನ’ ಎಂಬ ವ್ರತವನ್ನು।

Verse 46

न भवंति सहस्राक्ष येन ते परि पंथिनः । तथाभीष्टफलावाप्तिर्मत्प्रसादादसंशयम्

ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷನೇ! ನಿನ್ನ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತಡೆಯುವ ವಿರೋಧಿಗಳು ಇರರು; ಹಾಗೆಯೇ ಇಷ್ಟಫಲಪ್ರಾಪ್ತಿ ನನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ದೊರೆಯುವುದು।

Verse 47

अन्योऽपि यो नरो भक्त्या पूजयिष्यति मामिह । संप्राप्स्यति स तांल्लोकान्दुर्लभांस्त्रि दशैरपि

ಇಲ್ಲಿಯೇ ಇನ್ನಾವನಾದರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ತ್ರಿದಶರಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾದ ಆ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 48

तस्माद्गच्छ सहस्राक्ष कुरु राज्यं त्रिविष्टपे । भूयोऽप्यत्रैव देवेश द्रष्टव्योऽस्मि न संशयः । कार्यकाले समायाते श्वेतद्वीपे यथा तथा

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷಾ! ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಮಾಡು. ಓ ದೇವೇಶಾ! ಕಾರ್ಯಕಾಲ ಬಂದಾಗ ನೀನು ನನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ದರ್ಶನ ಮಾಡುವೆ—ಶ್ವೇತದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ದರ್ಶನಿಸುವಂತೆ.

Verse 49

सूत उवाच । ततः प्रणम्य तं दृष्ट्वा प्रजगाम शतक्रतुः । वासुदेवोऽपि तत्रैव स्थितो लोकहिताय च

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ ಹೊರಟನು. ವಾಸುದೇವನೂ ಲೋಕಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಅಲ್ಲೀಯೇ ಸ್ಥಿತನಾದನು.

Verse 50

एवं तत्र द्विजश्रेष्ठा जलशायी जनार्दनः । सर्वलोकहितार्थाय संस्थितः परमेश्वरः

ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ಹೀಗೆ ಜಲಶಾಯಿ ಜನಾರ್ದನ—ಪರಮೇಶ್ವರನು—ಸರ್ವಲೋಕಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

Verse 51

यस्तं पूजयते भक्त्या श्रद्धया परया युतः । चातुर्मास्ये विशेषेण स याति परमां गतिम्

ಪರಮ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವವನು—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ—ಪರಮ ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

तथा देवगणैः सर्वैर्द्वारका तत्र सा कृता । संपूज्य तु नरा यांति चातुर्मास्ये त्रिविष्टपम्

ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ‘ದ್ವಾರಕಾ’ಯಾಗಿ ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕ ಪೂಜೆ ಮಾಡಿ ಜನರು ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪ (ಸ್ವರ್ಗ)ವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 53

शेषकालेऽपि चित्तस्थान्कामान्मर्त्यः समाप्नुयात् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पूज्या सा द्वारका नरैः । सर्वेष्वपि हि कालेषु चातुमास्ये विशेषतः

ಇತರೆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ಇಷ್ಟಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯನು ಪಡೆಯಬಲ್ಲನು. ಆದ್ದರಿಂದ ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಆ ದ್ವಾರಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಎಲ್ಲ ಕಾಲದಲ್ಲೂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯದಲ್ಲಿ.

Verse 54

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । आख्यानं देवदेवस्य सुपुण्यं जलशायिनः

ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ—ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ವೃತ್ತಾಂತ: ದೇವದೇವ, ಜಲಶಾಯೀ ಪ್ರಭುವಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪುಣ್ಯಮಯ ಕಥೆ.