Adhyaya 33

Verse 1

। सूत उवाच । अगस्त्यस्याश्रमोऽन्योस्ति तथा तत्र द्विजोत्तमाः । यत्र तिष्ठति विश्वात्मा स्वयं देवो महेश्वरः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಮತ್ತೊಂದು ಆಶ್ರಮವಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾತ್ಮನಾದ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಸ್ವಯಂ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 2

शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां चैत्रमासे दिवाकरः । स्वयमभ्येत्य देवेशं पूजयत्येव शंकरम्

ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯದೇವನು ಸ್ವಯಂ ಬಂದು ದೇವೇಶ ಶಂಕರನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 3

तस्मादन्योऽपि यस्तस्यां भक्त्या चागत्य शंकरम् । तमेव पूजयेद्भक्त्या स याति देवमन्दिरम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಆ ಶಂಕರನನ್ನೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರು ದೇವಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ।

Verse 4

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । पितरस्तस्य तृप्यंते पितृमेधे कृते यथा

ಅಲ್ಲಿ ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡುವವನ ಪಿತೃಗಳು, ಪಿತೃಮೇಧ ಕರ್ಮ ಮಾಡಿದಂತೆ ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 5

ऋषय ऊचुः । अगस्त्यस्याश्रमं प्राप्य कस्माद्देवो दिवाकरः । प्रदक्षिणां प्रकुरुते वदैतन्मे सुविस्तरम्

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಅಗಸ್ತ್ಯಾಶ್ರಮವನ್ನು ತಲುಪಿದ ಮೇಲೆ ದೇವ ದಿವಾಕರ (ಸೂರ್ಯ) ಏಕೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ? ಇದನ್ನು ನಮಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 6

सूत उवाच । कथयामि कथामेतां शृणुत द्विज सत्तमाः । अस्ति विंध्य इति ख्यातः पर्वतः पृथिवीतले

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ, ಕೇಳಿರಿ. ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ‘ವಿಂಧ್ಯ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತವಾದ ಒಂದು ಪರ್ವತವಿದೆ.

Verse 7

यस्य वृक्षाग्रशाखायां संलग्नास्तरणेः कराः । पुष्पपूगा इवाधःस्थैर्लक्ष्यंते मुग्धसि द्धकैः

ಆ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಮರಗಳ ಅಗ್ರಶಾಖೆಗಳ ಮೇಲೆ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳು ಅಂಟಿಕೊಂಡಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಕೆಳಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಮುಗ್ಧ ಸಿದ್ಧರಿಗೆ ಅವು ತೂಗುವ ಹೂಗುಚ್ಛಗಳಂತೆ ತೋರುತ್ತವೆ.

Verse 8

अनभिज्ञास्तमिस्रस्य यस्य सानुनिवासिनः । रत्नप्रभाप्रणुन्नस्य कृष्णपक्षनिशास्वपि

ಅದರ ಸಾನುವಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಅರಿಯರು; ರತ್ನಗಳ ಪ್ರಕಾಶವು ಅದನ್ನು ಓಡಿಸುತ್ತದೆ—ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ.

Verse 9

यस्य सानुषु मुंचंतो भांति पुष्पाणि पादपाः । वायुवेगवशान्नूनं नीरौघ नीरदा इव

ಅದರ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಮರಗಳು ಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಾ, ವಾಯುವೇಗದಿಂದ ಚಲಿತವಾದ ಮೇಘಗಳು ಜಲಧಾರೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 10

यस्मिन्नानामृगा भांति धावमाना इतस्ततः । कलत्रपुत्रपुष्ट्यर्थं लोभार्थं मानवा इव

ಅಲ್ಲಿ ನಾನಾವಿಧ ಮೃಗಗಳು ಇತ್ತಿತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತ ಕಾಣುತ್ತವೆ; ಲೋಭದಿಂದ ಪತ್ನಿ-ಪುತ್ರರ ಪೋಷಣಾರ್ಥ ಮಾನವರು ಓಡಾಡುವಂತೆ।

Verse 11

निर्यासच्छद्मना बाष्पं वासिताशेषदिङ्मुखम् । मुञ्चंति तरवो यत्र दन्तिदन्तक्षतत्वचः

ಎಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳ ದಂತಗಳಿಂದ ಗಾಯಗೊಂಡ ತ್ವಚೆಯ ಮರಗಳು, ನಿರ್ಯಾಸವೆಂಬ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರಿನಂತೆ ರಸವನ್ನು ಸುರಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಸುಗಂಧಿತಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ।

Verse 12

चीरिकाविरुतैर्दीर्घै रुदंत इव चापरे । हस्तिहस्तहता वृक्षा मन्यन्ते यस्य सानुषु

ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಚೀರಿಕಾ ಪಕ್ಷಿಗಳ ದೀರ್ಘ ಕೂಗು ಕೇಳಿ, ಅದರ ಇಳಿಜಾರಿನಲ್ಲಿ ಆನೆಗಳ ಸೊಂಡಿಲಿನ ಹೊಡೆತದಿಂದ ಬಿದ್ದ ಮರಗಳು ಅಳುತ್ತಿರುವಂತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 13

इतश्चेतश्च गच्छद्भिर्निर्झरांभोभिरावृतः । शुशुभे सितवस्त्राढ्यैः पुमानिव विभूषितः

ಇತ್ತಿತ್ತ ಹರಿಯುವ ಜಲಪಾತದ ನೀರಿನಿಂದ ಆವೃತವಾದ ಆ ಪರ್ವತವು, ಅಪಾರ ಶ್ವೇತ ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪುರುಷನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು।

Verse 14

यस्य स्पर्द्धा समुत्पन्ना पूर्वं सह सुमेरुणा । ततः प्राह सहस्रांशुं गत्वा स क्रोधमूर्च्छितः

ಆ ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಮೊದಲು ಸುಮೇರುದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಾಭಾವ ಉಂಟಾಯಿತು. ಬಳಿಕ ಕ್ರೋಧಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾಗಿ ಸಹಸ್ರಕಿರಣ ಭಾಸ್ಕರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದನು.

Verse 15

कस्माद्भास्कर मेरोस्त्वं प्रकरोषि प्रदक्षिणाम् । कुलपर्वतसंज्ञेऽपि न करोषि कथं मयि

ವಿಂಧ್ಯನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಭಾಸ್ಕರಾ! ನೀನು ಮೇರುವಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಏಕೆ ಮಾಡುತ್ತೀ? ನಾನೂ ‘ಕುಲಪರ್ವತ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಹಾಗಾದರೆ ನನಗೆ ಏಕೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ?”

Verse 16

भास्कर उवाच । न वयं श्रद्धया तस्य गिरेः कुर्मः प्रदक्षिणाम् । एष मे विहितः पन्था येनेदं विहितं जगत्

ಭಾಸ್ಕರನು ಹೇಳಿದನು— “ನಾವು ಆ ಗಿರಿಯ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯನ್ನು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದು ನನಗೆ ವಿಧಿಸಲಾದ ಮಾರ್ಗ; ಇದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತು ಕ್ರಮಬದ್ಧವಾಗಿದೆ.”

Verse 17

तस्य तुंगानि शृंगाणि व्याप्य खं संश्रितानि च । तेन संजायते तस्य बलादेव प्रद क्षिणा

ಅದರ ಎತ್ತರವಾದ ಶೃಂಗಗಳು ಆಕಾಶವನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸಿ ನಿಂತಿವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ಪರ್ವತದ ಪ್ರಭಾವಬಲದಿಂದಲೇ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆಯ ಗತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

एतच्छ्रुत्वा विशेषेण संक्रुद्धो विंध्यपर्वतः । प्रोवाच पश्य भानो त्वं तर्हि तुंगत्वमद्य मे । रुरोधाथ नभोमार्गं येन गच्छति भास्करः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಂಧ್ಯಪರ್ವತವು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರುದ್ಧನಾಗಿ— “ಹೇ ಭಾನು! ಇಂದು ನನ್ನ ಎತ್ತರವನ್ನು ನೋಡು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ನಂತರ ಭಾಸ್ಕರನು ಸಾಗುವ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗವನ್ನು ಅವನು ತಡೆದನು.

Verse 19

अथ रुद्धं समालोक्य मार्गं वासरनायकः । चिन्तयामास चित्ते स्वे सांप्रतं किं करोम्यहम्

ಆಗ ತನ್ನ ಮಾರ್ಗವು ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟುದನ್ನು ಕಂಡ ದಿನನಾಯಕ ಸೂರ್ಯನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿದನು— “ಈಗ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

Verse 20

करोमि यद्यहं चास्य पर्वतस्य प्रदक्षिणाम् । तद्भविष्यति कालस्य चलनं भुवनत्रये

“ನಾನು ಈ ಪರ್ವತವನ್ನು ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿದರೆ, ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲದ ಗತಿಯೇ ತಪ್ಪಿಹೋಗುವುದು.”

Verse 21

मासर्तुभुवनानां च तथा भावी विपर्ययः । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया यास्यंति संक्षयम् । नष्टयज्ञोत्सवे लोके देवानां स्यान्महाव्यथा

“ಮಾಸಗಳು, ಋತುಗಳು ಮತ್ತು ಲೋಕಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ವಿಪರ್ಯಾಸ ಉಂಟಾಗುವುದು. ಅಗ್ನಿಷ್ಟೋಮಾದಿ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ಕ್ಷಯಕ್ಕೆ ಹೋಗುವವು. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಯಜ್ಞೋತ್ಸವಗಳು ನಾಶವಾದರೆ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಮಹಾವ್ಯಥೆ ಉಂಟಾಗುವುದು.”

Verse 22

एवं संचिन्त्य चित्तेन बहुधा तीक्ष्णदीधितिः । जगाम मनसा भीतः सोऽगस्त्यं मुनिपुंगवम्

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ವಿಧವಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ತೀಕ್ಷ್ಣಕಿರಣ ಸೂರ್ಯನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಭಯಗೊಂಡು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಮುನಿಪುಂಗವ ಅಗಸ್ತ್ಯನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು.

Verse 23

नान्योस्ति वारणे शक्तो विंधस्यास्य हि तं विना । अगस्त्यं ब्राह्मणश्रेष्ठं मित्रावरुणसंभवम्

ಅವನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ವಿಂಧ್ಯವನ್ನು ತಡೆಯಲು ಮತ್ತಾರೂ ಶಕ್ತರಲ್ಲ— ಮಿತ್ರ-ವರುಣಸಂಭವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಗಸ್ತ್ಯನೇ.

Verse 24

ततो द्विजमयं रूपं स कृत्वा तीक्ष्णदीधितिः । चमत्कारपुरक्षेत्रे तस्याश्रमपदं ययौ

ಆಮೇಲೆ ತೀಕ್ಷ್ಣಕಿರಣನಾದ ಸೂರ್ಯನು ದ್ವಿಜರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಚಮತ್ಕಾರಪುರ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿರುವ ಅಗಸ್ತ್ಯಮುನಿಯ ಆಶ್ರಮಪದಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 25

ततस्तु वैश्वदेवांते वेदोच्चारपरायणः । प्रोवाच सोऽतिथिः प्राप्तस्तवाहं मुनिसत्तम

ನಂತರ ವೈಶ್ವದೇವ ಕರ್ಮದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ವೇದೋಚ್ಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಆ ಆಗಂತುಕ ಅತಿಥಿ ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ।”

Verse 26

ततोऽगस्त्यः कृतानन्दः स्वागतं ते महामुने । मनोरथ इवाध्यातो योऽग्निकार्यांत आगतः

ಆಮೇಲೆ ಆನಂದಭರಿತನಾದ ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮಹಾಮುನಿ, ಸ್ವಾಗತ. ನನ್ನ ಅಗ್ನಿಕಾರ್ಯದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಬಂದಿರುವುದು ನೆರವೇರಿದ ಮನೋರಥದಂತಿದೆ।”

Verse 27

तत्त्वं ब्रूहि मुनिश्रेष्ठ यद्ददामि तवेप्सितम् । अदेयं नास्ति मे किञ्चित्कालेऽस्मिन्प्रार्थितस्य च

“ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿನ್ನ ನಿಜವಾದ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೇಳು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನು ನೀಡುವೆನು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಬೇಡುವವನಿಗೆ ನನಗೆ ನೀಡಲಾಗದದ್ದು ಏನೂ ಇಲ್ಲ।”

Verse 28

भास्कर उवाच । अहं भास्कर आयातो विप्ररूपेण सन्मुने । सर्वकार्यक्षमं मत्वा त्वामेकं भुवनत्रये

ಭಾಸ್ಕರನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಸನ್ಮುನಿ, ನಾನು ಭಾಸ್ಕರ (ಸೂರ್ಯ). ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ; ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಲು ಸಮರ್ಥನಾದವನು ನೀನೇ ಒಬ್ಬನೆಂದು ತಿಳಿದು ಬಂದೆನು।”

Verse 29

त्वया पूर्वं सुरार्थाय प्रपीतः पयसांनिधिः । वातापिश्च तथा दैत्यो भक्षितो द्विजकण्टकः

ಹಿಂದೆ ದೇವರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನೀನು ಸಮುದ್ರಜಲವನ್ನು ಕುಡಿದುಬಿಟ್ಟೆ; ಹಾಗೆಯೇ ದ್ವಿಜರಿಗೆ ಕಂಟಕನಾದ ದೈತ್ಯ ವಾತಾಪಿಯನ್ನೂ ನೀನು ಭಕ್ಷಿಸಿದೆ।

Verse 30

तस्माद्गतिर्भवास्माकं सांप्रतं मुनिसत्तम । देवानामिह वर्णानां त्वमेव शरणं यतः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಈಗ ನಮ್ಮ ಗತಿಯೂ ಶರಣವೂ ನೀನೇ ಆಗು; ಇಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳಿಗೂ ವರ್ಣಗಳಿಗೂ ನೀನೇ ಏಕೈಕ ಆಶ್ರಯ.

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्विप्रा विशेषेण प्रहर्षितः । अर्घ्यं दत्त्वा दिनेशाय ततः प्रोवाच सादरम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹರ್ಷಿತನಾದನು. ದಿನೇಶನಾದ ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ನಂತರ ಸಾದರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 32

धन्योऽस्म्यनुगृहीतोस्मि यन्मे त्वं गृहमागतः । तस्माद्ब्रूहि करिष्यामि तव वाक्यमखंडितम्

ನಾನು ಧನ್ಯನು, ಅನುಗ್ರಹಿತನು—ನೀನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳು; ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಅಖಂಡವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುವೆ.

Verse 33

भास्कर उवाच । एष विंध्याचलोऽस्माकं मार्गमावृत्य संस्थितः । स्पर्द्धया गिरिमुख्यस्य सुमेरोर्मुनिसतम

ಭಾಸ್ಕರನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠ ಸుమೇರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಿಂದ ಈ ವಿಂಧ್ಯಾಚಲ ನಮ್ಮ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತಿದೆ।

Verse 34

सामाद्यैर्विविधोपायैस्तस्मादेनं निवारय । कालात्ययो यथा न स्याद्गतेर्भंगस्तथा कुरु

ಆದುದರಿಂದ ಸಾಮಾದಿ ವಿವಿಧ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ತಡೆ. ಕಾಲವಿಲಂಬವಾಗದಂತೆ, ನಮ್ಮ ಗತಿಗೆ ಭಂಗವಾಗದಂತೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡು.

Verse 35

अगस्त्य उवाच । अहं ते वारयिष्यामि वर्धमानं कुलाचलम् । स्वस्थानं गच्छ तस्मात्त्वं सुखीभव दिवाकर

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಹೇಳಿದರು—ವರ್ಧಮಾನವಾಗಿರುವ ಆ ಕುಲಾಚಲವನ್ನು ನಾನು ತಡೆಯುವೆನು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದಿವಾಕರ, ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಸುಖವಾಗಿರು.

Verse 36

ततः स प्रेषितस्ते न भास्करस्तीक्ष्णदीधितिः । स्वं स्थानं प्रययौ हृष्टस्तमामंत्र्य मुनीश्वरम्

ನಂತರ ನೀನು ಕಳುಹಿಸಿದ ತೀಕ್ಷ್ಣಕಿರಣ ಭಾಸ್ಕರನು ಮುನೀಶ್ವರನಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹರ್ಷದಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 37

अगस्त्योऽपि द्रुतं गत्वा विंध्यं प्रोवाच सादरम् । न्यूनतां व्रज मद्वाक्याच्छीघ्रं पर्वतसत्तम

ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಕೂಡ ತ್ವರೆಯಿಂದ ಹೋಗಿ ವಿಂಧ್ಯನಿಗೆ ಸಾದರವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಪರ್ವತಸತ್ತಮ, ನನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನ್ಯೂನತೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 38

दाक्षिणात्येषु तीर्थेषु स्नाने जाताद्य मे मतिः । तवायत्ता गिरे सैव तत्कुरुष्व यथोचितम्

ಇಂದು ದಕ್ಷಿಣದ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ನನ್ನ ಸಂಕಲ್ಪ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಹೇ ಗಿರೇ, ಆ ಯೋಜನೆ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಅವಲಂಬಿತ; ಆದ್ದರಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಮಾಡು.

Verse 39

स तस्य वचनं श्रुत्वा विंध्यः पर्वतसत्तमः । अभजन्निम्नतां सद्यो विनयेन समन्वितः

ಅವನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ವಿಂಧ್ಯನು ವಿನಯದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ತಗ್ಗಿ ನತವಾಯಿತು।

Verse 40

अगस्त्योऽपि समासाद्य तस्यांतं दक्षिणं द्विजाः । त्वयैवं संस्थितेनाथ स्थातव्यमित्युवाच तम्

ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅಗಸ್ತ್ಯನು ಸಹ ಅದರ ದಕ್ಷಿಣಾಂತವನ್ನು ತಲುಪಿ ಅವನಿಗೆ—“ಓ ನಾಥ, ನೀನು ಹೀಗೆಯೇ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು” ಎಂದು ಹೇಳಿದನು।

Verse 42

स तथेति प्रतिज्ञाय शापाद्भीतो नगोत्तमः । न जगाम पुनर्वृद्धिं तस्यागमनवांछया

ಪರ್ವತಶ್ರೇಷ್ಠನು “ತಥೇತಿ” ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ, ಶಾಪಭಯದಿಂದ ಹಾಗೂ ಅವನ (ಅಗಸ್ತ್ಯನ) ಆಗಮನದ ಆಕಾಂಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬೆಳೆಯಲಿಲ್ಲ।

Verse 43

सोऽपि तेनैवमार्गेण निवृत्तिं न करोति च । यावदद्यापि विप्रेंद्रा दक्षिणां दिशमाश्रित तः

ಅವನು (ಅಗಸ್ತ್ಯನು) ಸಹ ಅದೇ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಹಿಂದಿರುಗುವುದಿಲ್ಲ; ಓ ವಿಪ್ರಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಇಂದಿಗೂ ಅವನು ದಕ್ಷಿಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯಿಸಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದಾನೆ।

Verse 44

अथ तत्रैव चानीय लोपामुद्रां मुनीश्वरः । समाहूय सहस्रांशुं ततः प्रोवाच सादरम्

ಅನಂತರ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮುನೀಶ್ವರನು ಲೋಪಾಮುದ್ರೆಯನ್ನು ಕರೆತಂದು, ಸಹಸ್ರಾಂಶು ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಬಳಿಕ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 45

तव वाक्यान्मया त्यक्तः स्वाश्रमस्तीक्ष्णदी धिते । तवार्थे च न गंतव्यं भूयस्तत्र कथंचन

ಹೇ ತೀಕ್ಷ್ಣದೀಧಿತೇ! ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಿಂದ ನಾನು ನನ್ನ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದೆ. ನಿನ್ನ ನಿಮಿತ್ತದಿಂದ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಎಂದಿಗೂ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ, ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 46

तस्मान्मद्वचनाद्भानो चतुर्दश्यां मधौ सिते । यन्मया स्थापितं तत्र लिंगं पूज्यं हि तत्त्व या

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಭಾನು! ನನ್ನ ವಚನದಂತೆ ಮಧು ಮಾಸ (ಚೈತ್ರ) ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಅಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ತತ್ತ್ವಬೋಧೆಯೊಂದಿಗೆ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 47

भास्कर उवाच । एवं मुने करिष्यामि तव वाक्यादसंशयम् । पूजयिष्यामि तल्लिंगं वर्षांते स्वयमेव हि

ಭಾಸ್ಕರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮುನಿಯೇ! ನಿನ್ನ ವಾಕ್ಯದಂತೆ ನಾನು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ವರ್ಷದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸ್ವತಃ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 48

योऽन्यो हि तद्दिने लिंगं पूजयिष्यति मानवः । मम लोकं समासाद्य स भविष्यति मुक्तिभाक्

ಆ ದಿನವೇ ಬೇರೆ ಯಾವ ಮಾನವನಾದರೂ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ನನ್ನ ಲೋಕವನ್ನು ಸೇರಿ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವನಾಗುವನು.

Verse 49

सूत उवाच । एतस्मात्कारणात्तत्र भगवांस्तीक्ष्णदीधितिः । चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां सांनिध्यं कुरुते सदा

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲಿ ತೀಕ್ಷ್ಣದೀಧಿತಿಯಾದ ಭಗವಾನ್ (ಸೂರ್ಯ) ಚೈತ್ರ ಶುಕ್ಲ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಸದಾ ತನ್ನ ಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 50

एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । भूयो वदत वै कश्चित्संदेहश्चे द्धृदि स्थितः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ! ನೀವು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇನ್ನೂ ನಿಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಸಂಶಯ ಉಳಿದಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿರಿ—ಮತ್ತೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿರಿ.