Adhyaya 207

Verse 1

विश्वामित्र उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि नराधिप । बालमंडनमाहात्म्यं सर्वपातकनाशनम्

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಉವಾಚ—ಓ ನರಾಧಿಪ, ನೀನು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ಬಾಲಮಂಡನದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯ; ಇದು ಸರ್ವ ಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು.

Verse 2

यत्रैकस्मिन्नपि स्नाने कृते पार्थिवसत्तम । सर्वेषां लभ्यते पुण्यं तीर्थानां स्नानसंभवम् । माघमासे त्रयोदश्यां शुक्लपक्ष उपस्थिते

ಹೇ ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಬಾರಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅನೇಕ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪುಣ್ಯ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮಾಘಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದ ತ್ರಯೋದಶಿ ಬಂದಾಗ।

Verse 3

आनर्त उवाच । कस्माच्छक्रस्य संस्थानं पंचरात्रं धरातले । नाधिकं जायते तेषां यथान्येषां दिवौकसाम्

ಆನರ್ತನು ಹೇಳಿದನು—ಶಕ್ರನ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ವಾಸ ಏಕೆ ಕೇವಲ ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳಷ್ಟೇ? ಇತರ ಸ್ವರ್ಗವಾಸಿಗಳಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಲ ಏಕೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ?

Verse 4

वर्षांते कानि चाहानि येषु शक्रो धरातले । समागच्छति को मास एतत्सर्वं ब्रवीहि मे

ಮಳೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಯಾವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಶಕ್ರನು ಭೂಮಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ? ಅವನು ಯಾವ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ಆಗಮಿಸುತ್ತಾನೆ? ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಹೇಳು।

Verse 5

विश्वामित्र उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि कथा मेनां धराधिप । पंचरात्रात्परं शक्रो यथा न स्याद्धरातले

ವಿಶ್ವಾಮಿತ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭೂಪತೇ, ಕೇಳು; ಶಕ್ರನು ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳ ನಂತರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 6

आसीत्पूर्वं बृहत्कल्पे जयत्सेनः सुरेश्वरः । त्रैलोक्यस्य समस्तस्य स्वामी दानवदर्पहा

ಹಿಂದಿನ ಬೃಹತ್ಕಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಜಯತ್ಸೇನನೆಂಬ ಸುರೇಶ್ವರನಿದ್ದನು—ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಸ್ವಾಮಿ, ದಾನವರ ಗರ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು।

Verse 7

त्रैलोक्ये सकले पूजां भजमानः सदैव हि । कस्यचित्त्वथ कालस्य गौतमस्य मुनेः प्रिया

ಅವನು ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಸದಾ ಪೂಜಿತನಾಗಿದ್ದನು. ಅನಂತರ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗೌತಮಮುನಿಯ ಪ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ (ಪ್ರಸಂಗವಾಯಿತು)—

Verse 8

अहिल्यानाम भार्याऽभूद्रूपे णाप्रतिमा भुवि । तां दृष्ट्वा चकमे शक्रः कामदेववशं गतः

ಅವಳ ಹೆಸರು ಅಹಲ್ಯೆ; ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅಪ್ರತಿಮಳಾಗಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಶಕ್ರನು ಕಾಮದೇವನ ವಶಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಅವಳನ್ನು ಬಯಸಿದನು.

Verse 9

नित्यमेव समागत्य स्वर्गलोकात्स कामभाक् । गौतमे निर्गते राजन्समिदिध्मार्थमेव हि । दर्भार्थं फलमूलार्थं स्वयमेव महात्मभिः

ಕಾಮದಿಂದ ದಹಿಸಿದವನು ಸ್ವರ್ಗಲೋಕದಿಂದ ನಿತ್ಯವೂ ಬಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಓ ರಾಜನೇ, ಗೌತಮನು ಸಮಿಧೆ-ಇಂಧನ, ದರ್ಭ, ಫಲ-ಮೂಲಗಳನ್ನು ತರಲು—ಮಹಾತ್ಮ ಋಷಿಗಳು ಸ್ವತಃ ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ—ಹೊರಟಾಗ ಅವನು ಅವಕಾಶವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 11

तच्छ्रुत्वा सहसा तूर्णं गौतमो गृहमभ्यगात् । यावत्पश्यति देवेशं सह पत्न्या समागतम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೌತಮನು ತಕ್ಷಣವೇ ವೇಗವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದನು. ಅಲ್ಲಿ ದೇವೇಶನನ್ನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಕಂಡನು.

Verse 12

शक्रोऽपि गौतमं दृष्ट्वा पलायनपरायणः । निर्जगामाश्रमात्तस्माद्विवस्त्रोऽपि भयाकुलः

ಶಕ್ರನೂ ಗೌತಮನನ್ನು ಕಂಡು ಓಡಿಹೋಗುವುದಕ್ಕೇ ತೊಡಗಿದನು. ಭಯಾಕುಲನಾಗಿ, ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆಯೇ ಆ ಆಶ್ರಮದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಓಡಿಬಿಟ್ಟನು.

Verse 13

अहिल्यापि भयत्रस्ता दृष्ट्वा भर्तारमागतम् । अधोमुखी स्थिता राजंस्तदा व्याकुलितेंद्रिया

ಓ ರಾಜನೇ, ತನ್ನ ಪತಿಯು ಬರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅಹಲ್ಯೆಯೂ ಭಯಭೀತಳಾಗಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಕಲುಷಿತಗೊಳ್ಳಲು ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸಿ ನಿಂತಳು.

Verse 14

गौतमोऽपि च तद्दृष्ट्वा सम्यग्भार्याविचेष्टितम् । ददौ शापं महाराज कोपसंरक्तलोचनः

ಓ ಮಹಾರಾಜನೇ, ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯ ಆ ಅನುಚಿತ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡು, ಗೌತಮನು ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಡರಿದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಶಾಪವನ್ನು ನೀಡಿದನು.

Verse 15

यस्माच्छक्र पापकर्म कृतमीदृग्विगर्हितम् । भार्या मे दूषिता साध्वी तस्मादवृषणो भव

ಎಲೈ ಇಂದ್ರನೇ, ನೀನು ಇಂತಹ ನಿಂದನೀಯ ಪಾಪಕರ್ಮವನ್ನು ಎಸಗಿ ನನ್ನ ಸಾಧ್ವಿ ಪತ್നിയನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಿರುವುದರಿಂದ, ನೀನು ವೃಷಣಹೀನನಾಗು.

Verse 16

सहस्रं च भगानां ते वक्त्रे भवतु मा चिरम् । येन त्वं विप्लवं यासि त्रैलोक्ये सचराचरे

ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಸಾವಿರ ಯೋನಿಗಳ ಗುರುತುಗಳು ಮೂಡಲಿ, ಇದರಿಂದ ನೀನು ಚರಾಚರ ಸಹಿತವಾದ ಮೂರು ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಪಖ್ಯಾತಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವೆ.

Verse 17

अपरं मर्त्यलोकेऽत्र यद्यागच्छसि वासव । पूजाकृते ततो मूर्धा शतधा ते भविष्यति

ಎಲೈ ವಾಸವನೇ, ಇದಲ್ಲದೆ ನೀನು ಪೂಜೆಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಮರ್ತ್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ, ನಿನ್ನ ತಲೆಯು ನೂರು ಚೂರುಗಳಾಗಿ ಒಡೆಯುವುದು.

Verse 18

एवं शप्त्वा च तं शक्रं ततोऽहिल्यामुवाच सः । कोपसंरक्तनेत्रस्तु भर्त्सयित्वा मुहुर्मुहुः

ಹೀಗೆ ಶಕ್ರನಿಗೆ ಶಾಪವಿಟ್ಟು, ನಂತರ ಅವನು ಅಹಲ್ಯೆಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದನು. ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವಳನ್ನು ಮರುಮರು ಗದರಿಸಿ ಭರ್ತ್ಸನೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 19

यस्मात्पापे त्वया कर्म कृतमेतद्विगर्हितम् । तस्माच्छिलामयी भूत्वा त्वं तिष्ठ वसुधातले

ಹೇ ಪಾಪಿನಿ! ನೀ ಈ ನಿಂದಿತ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ, ನೀ ಶಿಲಾಮಯಿಯಾಗಿ ಭೂಮಿತಲದಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡಿರು.

Verse 20

ततः सा तत्क्षणाज्जाता तस्य भार्या शिलात्मिका । इन्द्रोऽपि च परित्यक्तो वृषणाभ्यां तथाऽभवत्

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನ ಪತ್ನಿ ಶಿಲಾಸ್ವಭಾವಳಾಗಿ ಆಯಿತು; ಇಂದ್ರನೂ ವೃಷಣದ್ವಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಹಾಗೆಯೇ ಆಯಿತನು.

Verse 21

सहस्रभगचिह्नस्तु वक्त्रदेशे बभूव ह

ಅವನ ಮುಖಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಸಹಸ್ರ ‘ಭಗ’ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಪ್ರಕಟವಾದವು.

Verse 22

अथ मेरोः समासाद्य कंदरं विजनं हरिः । सव्रीडः सेवते नित्यं न जगाम निजां पुरीम्

ನಂತರ ಹರಿ (ಇಂದ್ರ) ಮೇರೂಪರ್ವತದ ನಿರ್ಜನ ಗುಹೆಯನ್ನು ಸೇರಿದನು. ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ನಿತ್ಯ ಅಲ್ಲಿ ವಾಸಮಾಡಿ, ತನ್ನ ಪುರಿಗೆ ಮರಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 23

ततो देवगणाः सर्वे सोद्वेगास्तेन वर्जिताः । नो जानंति च तत्रस्थं कन्दरान्वेषणे रताः ओ

ಆಗ ಅವನು ತಮ್ಮನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ್ದಾನೆಂದು ಆತಂಕಗೊಂಡ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ಅವನು ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿಯದೆ, ಗುಹೆಗಳ ಅನ್ವೇಷಣೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದರು।

Verse 24

पीड्यंते दानवै रौद्रैः स्वर्गे जाते विराजके

ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ವಿರಾಜಕನು ಬಂದಾಗ, ಕ್ರೂರ ದಾನವರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಪೀಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 25

एतस्मिन्नन्तरे जीवः शक्राण्या भयभीतया । सोद्वेगया परिपृष्टः क्व गतोऽथ पुरंदरः

ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗಿದ ಹಾಗೂ ಆತಂಕಗೊಂಡ ಶಕ್ರಾಣಿ (ಇಂದ್ರಾಣಿ) ಜೀವನನ್ನು ಕೇಳಿದಳು— “ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಎಲ್ಲಿ ಹೋದನು?”

Verse 26

अथ जीवश्चिरं ध्यात्वा दृष्ट्वा तं ज्ञानचक्षुषा । जगाम सहितो देवैः प्रोवाचाथ सुनिष्ठुरम्

ನಂತರ ಜೀವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಜ್ಞಾನಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ಅವನನ್ನು ಕಂಡು, ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಕಠೋರವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 27

किमित्थं राज्यभोगांस्त्वं त्यक्त्वा विजनमाश्रितः । किं त्वया विहितं ध्यानं किं रौद्रं संश्रितं तपः

“ರಾಜ್ಯಭೋಗಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ನೀನು ಏಕೆ ಈ ನಿರ್ಜನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೀ? ನೀನು ಯಾವ ವಿಧದ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದೀ, ಯಾವ ಉಗ್ರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದೀ?”

Verse 28

बृहस्पतेर्वचः श्रुत्वा भगवक्त्रः पुरंदरः । प्रोवाच लज्जया युक्तो दीनो बाष्पपरिप्लुतः

ಬೃಹಸ್ಪತಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಮುಖವನ್ನಿಳಿಸಿದ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ದೀನನಾಗಿ, ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ತುಂಬಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 29

नाहं राज्यं करिष्यामि त्रैलोक्येऽपि कथंचन । पश्य मे यादृशी जाता ह्यवस्था गौतमान्मुनेः

ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತ್ರಿಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ರಾಜ್ಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಗೌತಮ ಮುನಿಯ ಕಾರಣದಿಂದ ನನಗೆ ಬಂದ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡು।

Verse 31

मर्त्यलोकोद्भवा पूजा नष्टा मम बृहस्पते । गौतमस्य मुनेः शापात्कस्मिंश्चित्कारणांतरे

ಓ ಬೃಹಸ್ಪತೇ! ಮತ್ಯಲೋಕದಿಂದ ನನಗಾಗಿ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪೂಜೆ, ಯಾವುದೋ ಕಾರಣಾಂತರದಿಂದ—ಗೌತಮ ಮುನಿಯ ಶಾಪದಿಂದ—ನಾಶವಾಗಿದೆ।

Verse 32

तच्छ्रुत्वा देवराजस्य बृहस्पतिरुवाचह । दुःखेन महता युक्तः सर्वैर्देवैः समावृतः । गौतमस्य समीपे च गत्वा प्रोवाच तं स्वयम्

ದೇವರಾಜನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿ ಬೃಹಸ್ಪತಿ ಹೇಳಿದರು. ಮಹಾದುಃಖದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಗೌತಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವತಃ ಅವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 33

एतच्छक्रपरित्यक्तं त्रैलोक्यमपि चाखिलम् । पीड्यते दानवैर्विप्र नष्टयज्ञोत्सवक्रियम्

ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ತ್ಯಜಿಸಿದ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ದಾನವರಿಂದ ಪೀಡಿತವಾಗಿದೆ; ಯಜ್ಞೋತ್ಸವಗಳ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಾಶವಾಗಿವೆ।

Verse 34

नैष वांछति राज्यं स्वं लज्जया परया युतः । तस्मादस्य प्रसादं त्वं यथावत्कर्तुमर्हसि । अनुग्रहेण शापस्य मम वाक्याद्द्विजोत्तम

ಅವನು ಪರಮ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಸಾದ ಮಾಡು—ನನ್ನ ವಾಕ್ಯಾನುಗ್ರಹದಿಂದ ಆ ಶಾಪವನ್ನು ಶಿಥಿಲಗೊಳಿಸು.

Verse 35

तच्छ्रुत्वा गौतमः प्राह न मे वाक्यं भवेन्मृषा । न वाक्यं लोपयिष्यामि यदुक्तं स्वयमेव हि

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದನು—ನನ್ನ ವಚನ ಸುಳ್ಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸ್ವತಃ ಹೇಳಿದ ಮಾತನ್ನು ನಾನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 36

ततः प्रोवाच ते विष्णुः स्वयं चापि महेश्वरः । तथा देवगणाः सर्वे विनयावनता स्थिताः

ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣುವು ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು; ಸ್ವಯಂ ಮಹೇಶ್ವರನೂ ಪ್ರತ്യക്ഷವಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದನು. ಹಾಗೆಯೇ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ನಿಂತರು.

Verse 37

अन्यथा ब्रह्मणो वाक्यं न ते कर्तुं प्रयुज्यते । तस्मात्कुरुष्व विप्रेन्द्र शापस्यानुग्रहं हरेः

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನವನ್ನು ನೀನು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವುದು ಯುಕ್ತವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರ, ಹರಿಯ ನಿಮಿತ್ತ ಆ ಶಾಪವನ್ನು ಅನುಗ್ರಹವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸು.

Verse 38

दृष्ट्वा तन्मनसो दार्ढ्यं सुरा विष्णुपुरोगमाः । ब्रह्मणोंऽतिकमभ्येत्य तस्मै सर्वं न्यवेदयन्

ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ದೃಢತೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ದೇವಗಣಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅವನಿಗೆ ನಿವೇದಿಸಿದರು.

Verse 39

शापं शक्रस्य संजातं तथा तस्मान्महामुनेः

ಶಕ್ರನಿಗೆ ಉಂಟಾದ ಶಾಪವೂ, ಹಾಗೆಯೇ ಆ ಮಹಾಮುನಿಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಿಷಯವೂ।

Verse 40

यथा विडंबना जाता देवराजस्य गर्हिता । तथा च दानवैः सर्वं त्रैलोक्यं व्याकुलीकृतम्

ದೇವರಾಜನಿಗೆ ನಿಂದನೀಯ ಅವಮಾನ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು; ಹಾಗೆಯೇ ದಾನವರು ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನೂ ಹೇಗೆ ವ್ಯಾಕುಲಗೊಳಿಸಿದರು।

Verse 41

यथा न कुरुते राज्यं व्रीडितः स शचीपतिः । तच्छ्रुत्वा पद्मजस्तूर्णं हरिशंभुसमन्वितः

ಲಜ್ಜಿತನಾದ ಶಚೀಪತಿ ರಾಜ್ಯಕಾರ್ಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಪದ್ಮಜ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹರಿ-ಶಂಭುಗಳೊಂದಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಟನು।

Verse 42

जगाम तत्र यत्रास्ते दुःखितः पाकशासनः । गौतमं च समानीय तत्रैव च पितामहः

ದುಃಖಿತನಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಪಾಕಶಾಸನ (ಇಂದ್ರ) ಇದ್ದ ಕಡೆಗೆ ಅವನು ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಗೌತಮನನ್ನೂ ಕರೆತಂದನು।

Verse 43

ततः प्रोवाच प्रत्यक्षं देवानां वासवस्य च । अयुक्तं देवराजेन विहितं मुनिसत्तम

ನಂತರ ದೇವತೆಗಳೂ ವಾಸವ (ಇಂದ್ರ)ನೂ ಎದುರಿರುವಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ದೇವರಾಜನು ಮಾಡಿದುದು ಅಯುಕ್ತ.”

Verse 44

यत्ते प्रदूषिता भार्या कामोपहतचेतसा । न ते दोषोऽस्ति यच्छप्तश्छिद्रे चास्मिन्पुरंदरः । परं प्रशस्यते नित्यं मुनीनां परमा क्षमा

ಕಾಮದಿಂದ ಮೋಹಿತಚಿತ್ತನಾದ ಒಬ್ಬನು ನಿನ್ನ ಭಾರ್ಯೆಯನ್ನು ಕಲుషಿತಗೊಳಿಸಿದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಶಾಪ ನೀಡಿದುದರಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ದೋಷವಿಲ್ಲ—ಈ ನೀತಿಚ್ಛಿದ್ರದಲ್ಲಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ)ನೇ ಪತನಗೊಂಡನು. ಆದರೂ ಮುನಿಗಳ ಪರಮ ಕ್ಷಮೆ ಸದಾ ಪ್ರಶಂಸಿತವಾಗಿದೆ।

Verse 45

यथा त्रैलोक्यराज्यं स्वं प्रकरोति शतक्रतुः । त्वया स्वयं प्रसादेन तथा नीतिर्विधीयताम्

ಶತಕ್ರತು (ಇಂದ್ರ) ತನ್ನ ತ್ರಿಲೋಕ್ಯ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುನಃ ಪಡೆದು ಸ್ಥಾಪಿಸುವಂತೆ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಯಂ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ನೀತಿ/ಕಾರ್ಯಮಾರ್ಗ ವಿಧಿಸಲ್ಪಡಲಿ।

Verse 46

दत्त्वाऽस्य वृषणौ भूयो नाश यित्वा भगानिमान् । मर्त्यलोके गतिश्चास्य यथा स्यात्तत्समाचर

ಅವನ ವೃಷಣಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ನೀಡಿಸಿ, ಇಲ್ಲಿ ಇರುವ ಈ ‘ಭಗ’ಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಮತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅವನ ಗತಿ ಯಥೋಚಿತವಾಗುವಂತೆ ಹಾಗೆ ಆಚರಿಸು।

Verse 47

तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां स मुनिर्देवगौरवात् । वृषणौ मेषसंभूतौ योजयामास तौ तदा

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿ ದೇವಗೌರವದಿಂದ, ಆಗ ಮೇಷದಿಂದ ಉಂಟಾದ ವೃಷಣಯುಗವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ಜೋಡಿಸಿದನು।

Verse 48

तान्भगान्पाणिना स्पृष्ट्वा चक्रे नेत्राणि सन्मुनिः । ततः प्रोवाच तान्देवान्गौतमश्च महातपाः

ಆ ‘ಭಗ’ಗಳನ್ನು ಕೈಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ ಆ ಸನ್ಮುನಿ ಅವುಗಳನ್ನು ನೇತ್ರಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದನು। ನಂತರ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಗೌತಮನು ಆ ದೇವರಿಗೆ ಹೇಳಿದನು।

Verse 49

सहस्राक्षो मया शक्रो निर्मितोयं सुरोत्तमाः । स मेषवृषणश्चापि स्वं च राज्यं करिष्यति । शोभाऽस्य नेत्रजा वक्त्रे सुरम्या संभविष्यति

ಹೇ ಸುರೋತ್ತಮರೇ, ನಾನು ಈ ಶಕ್ರನನ್ನು ‘ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ’ನೆಂದು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಮೇಷವೃಷಣಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿದರೂ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತನ್ನ ಸ್ವರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು; ಆ ನೇತ್ರಗಳಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ರಮ್ಯ ಕಾಂತಿ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದು.

Verse 50

पुंस्त्वं च मेषजोत्थाभ्यां वृषणाभ्यां भविष्यति । न च मर्त्ये गतिश्चास्य पूजार्थं संभविष्यति

ಮೇಷಜನಿತವಾದ ಆ ಎರಡು ವೃಷಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಪುಂಸ್ತ್ವ ಸ್ಥಿರವಾಗುವುದು; ಆದರೆ ಮಾನವಪೂಜೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಮর্ত್ಯಲೋಕಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಗತಿ ಎಂದಿಗೂ ಇರದು.

Verse 51

एतस्मिन्नन्तरे जातः सहस्राक्षः पुरंदरः । शोभया परया युक्तो मुनेस्तस्य प्रभाव तः

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಪುರಂದರ (ಇಂದ್ರ) ‘ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ’ನಾದನು; ಆ ಮುನಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವನು ಪರಮ ಶೋಭೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದನು.

Verse 52

ततः संगृह्य पादौ च गौतमस्य महात्मनः । प्रोवाच वचनं शक्रः सर्वदेवसमागमे

ನಂತರ ಶಕ್ರನು ಮಹಾತ್ಮ ಗೌತಮನ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಸರ್ವದೇವರ ಸಮಾಗಮದಲ್ಲಿ ಈ ವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 53

दुर्लभा मर्त्यलोकोत्था पूजा ब्राह्मणसत्तम । सा मे तव प्रसादेन यथा स्यात्तत्समाचर

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಸತ್ತಮ, ಮর্ত್ಯಲೋಕದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪೂಜೆ ದುರ್ಲಭ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆ ಪೂಜೆ ನನಗೆ ದೊರಕುವಂತೆ ದಯಮಾಡಿ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಿರಿ.

Verse 54

त्रैलोक्यपतिजा संज्ञा मा नाशं यातु मे द्विज । प्रसादात्तव सा नित्यं यथा स्यात्तद्विधीयताम्

ಹೇ ದ್ವಿಜನೇ! ‘ತ್ರೈಲೋಕ್ಯಪತಿ’ ಎಂಬ ನನ್ನ ಸಂಜ್ಞೆ ನಾಶವಾಗದಿರಲಿ. ನಿನ್ನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಆ ಬಿರುದು ನನಗೆ ನಿತ್ಯವೂ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರಲಿ—ಹೀಗೆಯೇ ವಿಧಿಸು.

Verse 55

तच्छ्रुत्वा लज्जयाविष्टः कृपया चाथ सन्मुनिः । तमूचे सर्वदेवानां प्रत्यक्षं पाकशासनम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಸನ್ಮುನಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾದನು; ಆದರೆ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಪ್ರೇರಿತನಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ದೇವರ ಮುಂದೆಯೇ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ನಿಂತ ಪಾಕಶಾಸನ ಇಂದ್ರನಿಗೆ ಹೇಳಿದನು.

Verse 56

पंचरात्रं च ते पूजा मर्त्यलोके भविष्य ति । अनन्यां तृप्तिमभ्येषि यथा चैव तु वत्सरम्

ಮರ್ತ್ಯಲೋಕದಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಐದು ರಾತ್ರಿಗಳ ಪೂಜೆ ನಡೆಯುವುದು. ಅದರಿಂದ ನೀನು ಅನನ್ಯವಾದ, ಅಪೂರ್ವವಾದ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ—ಪೂರ್ಣ ಒಂದು ವರ್ಷದಂತೆ.

Verse 57

यत्र देशे पुरे ग्रामे पंचरात्रं महोत्सवः । तत्र संवत्सरं यावन्नीरोगो भविता जनः

ಯಾವ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಪಂಚರಾತ್ರ ಮಹೋತ್ಸವ ನಡೆಯುವುದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಜನರು ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ನಿರೋಗಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ.

Verse 58

आधयो व्याधयो नैव न दुर्भिक्षं कथंचन । न च राज्ञो विनाशः स्यान्नैव लोकेऽसुखं क्वचित्

ಅಲ್ಲಿ ಮಾನಸಿಕ ಕಳವಳಗಳಿಲ್ಲ, ದೈಹಿಕ ರೋಗಗಳಿಲ್ಲ; ಯಾವ ವಿಧದ ದುರ್ಭಿಕ್ಷವೂ ಇಲ್ಲ; ರಾಜನ ವಿನಾಶವೂ ಆಗದು—ಆ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖವಿರುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 59

यत्र स्थाने महो भावी तावकश्च पुरंदर । प्रभूतपयसो गावः प्रभविष्यंति तत्र च । सुभिक्षं सुखिनो लोकाः सर्वोपद्रववर्जिताः

ಓ ಪುರಂದರಾ! ನಿನ್ನ ಈ ಮಹೋತ್ಸವವು ಯಾವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದೋ, ಅಲ್ಲಿ ಹಾಲಿನಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಹಸುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವವು. ಅಲ್ಲಿ ಸುಭಿಕ್ಷವಿದ್ದು ಜನರು ಸುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾರೆ; ಎಲ್ಲ ಉಪದ್ರವಗಳೂ ದೂರವಾಗುವವು.

Verse 60

इन्द्र उवाच । यद्येवं शरदि प्राप्ते सर्व सत्त्वमनोहरे । सप्तच्छदसमाकीर्णे बन्धूकसुविराजिते

ಇಂದ್ರನು ಹೇಳಿದರು— ಹಾಗಾದರೆ, ಸರ್ವ ಜೀವಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹರ್ಷಕೊಡುವ ಶರದೃತು ಬಂದಾಗ, ಸಪ್ತಚ್ಛದ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ಬಂಧೂಕ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಕಂಗೊಳಿಸುವ—

Verse 61

मालतीगन्धसंकीर्णे नवसस्यसमाकुले । चंद्रज्योत्स्नाकृतोद्द्योते षट्पदाराव संकुले

—ಮಾಲತೀ ಸುಗಂಧದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಹೊಸ ಧಾನ್ಯಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿ, ಚಂದ್ರಜ್ಯೋತ್ಸ್ನೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿ, ಜೇನುನೊಣಗಳ ಗುಂಜಾರದಿಂದ ತುಂಬಿರುವ—

Verse 62

कुमुदोत्पलसंयुक्ते तत्र स्यात्सुमहोत्सवः । येन बालोऽपि वृद्धोऽपि संहृष्टस्तत्समाचर

ಕುಮುದ ಮತ್ತು ಉತ್ಪಲ ಕಮಲಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ವೈಭವದ ಮಹೋತ್ಸವ ನಡೆಯಲಿ; ಬಾಲಕನೂ ವೃದ್ಧನೂ ಹರ್ಷದಿಂದ ಉಲ್ಲಸಿಸುವಂತೆ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸು.

Verse 63

गौतम उवाच । अद्य श्रवणनक्षत्रे तव दत्तो महोत्सवः । वैष्णवे पुण्यनक्षत्रे सर्वपापविवर्जिते

ಗೌತಮನು ಹೇಳಿದರು— ಇಂದು ಶ್ರವಣ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಈ ಮಹೋತ್ಸವವನ್ನು ದತ್ತವಾಗಿದೆ; ಇದು ವೈಷ್ಣವ ಪುಣ್ಯ ನಕ್ಷತ್ರ, ಸರ್ವ ಪಾಪವಿವರ್ಜಿತವಾಗಿದೆ.

Verse 64

त्वया मे धर्षिता भार्या पौष्णे नक्षत्रसंज्ञिते । तस्मिन्भविष्यति व्यक्तं तव पातः पुरंदर

ಪೌಷ್ಣ ಎಂಬ ನಕ್ಷತ್ರಕಾಲದಲ್ಲಿ ನೀನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪುರಂದರ, ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಪತನವು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವುದು.

Verse 65

येनैषा मामकी कीर्तिस्तावकं वक्तु कर्म तत् । विख्यातिं यातु लोकेऽत्र न कश्चित्पापमाचरेत्

ಯಾವ ಕರ್ಮದಿಂದ ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಸ್ಥಿರವಾಗುತ್ತದೆ, ನಿನ್ನ ಅದೇ ಕರ್ಮವು ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿ. ಅದು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತಿಯಾಗಲಿ; ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಪಾಪವನ್ನು ಆಚರಿಸದಿರಲಿ.

Verse 66

श्रवणादीनि पंचैव नक्षत्राणि पृथक्पृथक् । तव पूजाकृते पंच क्रतुतुल्यानि तानि च । भविष्यंति न संदेहः सर्वतीर्थमयानि च

ಶ್ರವಣ ಮೊದಲಾದ ಐದು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು—ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ—ನಿನ್ನ ಪೂಜಾರ್ಥವಾಗಿ ಆಚರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೆ, ಅವು ಐದು ಕ್ರತುಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ ಫಲ ನೀಡುವವು. ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ; ಅವು ಸರ್ವತೀರ್ಥಪುನ್ಯಮಯವಾಗುವವು.

Verse 67

यो यं काममभिध्याय पूजां तव करिष्यति । विशेषात्फलपुष्पैश्च स तं कृत्स्नमवाप्नुयात्

ಯಾರು ಯಾವ ಕಾಮನೆಯನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡುವರೋ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಫಲಪುಷ್ಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ—ಅವರು ಆ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆಯುವರು.

Verse 68

परं मूर्तिर्न ते पूज्या कुत्रापि च भविष्यति । त्वया मे दूषिता भार्या ब्राह्मणी प्राणसंमता

ನಿನ್ನ ಇನ್ನೊಂದು ಮೂರ್ತಿಯೂ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ನನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣೀ, ನನಗೆ ಪ್ರಾಣಸಮಾನ ಪ್ರಿಯಳನ್ನು—ಕಲుషಿತಗೊಳಿಸಿದ್ದೀ.

Verse 69

तस्माद्वृक्षोद्भवां यष्टिं ब्राह्मणा वेदपारगाः । तावकैः सकलैर्मंत्रैः स्थापयिष्यंति शक्तितः

ಆದ್ದರಿಂದ ವೇದಪಾರಂಗತ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ನಿನ್ನ ಸಮಸ್ತ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತರಾಗಿ, ವೃಕ್ಷೋದ್ಭವ ಯಷ್ಟಿಯನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಸ್ಥಾಪಿಸುವರು।

Verse 70

पंचरात्रविधानेन यथान्येषां दिवौकसाम् । ततः संक्रमणं कृत्वा पूजा मर्त्यसमुद्भवा । त्वया ग्राह्या सहस्राक्ष तृप्तिश्चैव भविष्यति

ಪಂಚರಾತ್ರ ವಿಧಾನದಂತೆ—ಸ್ವರ್ಗಸ್ಥ ಇತರ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಇರುವಂತೆ—ನಂತರ ಸಂಕ್ರಮಣ ಕರ್ಮವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಮನುಷ್ಯರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಪೂಜೆಯನ್ನು, ಹೇ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷ, ನೀನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುವುದು।

Verse 71

यो यथा चैव ते यष्टिं सुप्तामुत्थापयिष्यति । तस्य तस्याधिका सिद्धिः संभविष्यंति वासव

ಯಾರು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ ಯಷ್ಟಿಯನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿ ಎತ್ತುವನೋ, ಹೇ ವಾಸವ, ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕ ಸಿದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುವುದು।

Verse 72

पंचरात्रव्रतरतो यो ब्रह्मचर्यपरायणः । प्रकरिष्यति ते पूजां फलपुष्पैर्यथोदितैः

ಪಂಚರಾತ್ರ ವ್ರತದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯಪರಾಯಣನಾದವನು, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ಫಲಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುವನು।

Verse 73

परदारकृतात्पापात्स सर्वान्मुक्तिमेष्यति

ಪರಸ್ತ್ರೀಸಂಬಂಧದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಎಲ್ಲಾ ಪಾಪಗಳಿಂದ ಅವನು ಮುಕ್ತನಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು।

Verse 74

नमः शक्राय देवाय शुनासीराय ते नमः । नमस्ते वज्रहस्ताय नमस्ते वज्रपाणये

ದೇವರಾಜ ಶಕ್ರನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಹೇ ಶುನಾಸೀರಾ, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ವಜ್ರಹಸ್ತ, ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ; ಹೇ ವಜ್ರಪಾಣಿ, ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 76

यश्चेदं तव संवादं मया सार्धं पुरंदर । कीर्तयिष्यति सद्भक्त्या तथैवाकर्णयिष्यति

ಹೇ ಪುರಂದರಾ! ಯಾರು ಸದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನನ್ನೊಡನೆ ನಡೆದ ನಿನ್ನ ಈ ಸಂವಾದವನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವರೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಶ್ರವಣ ಮಾಡುವರೋ.

Verse 77

तस्य संवत्सरं यावन्नैव रोगो भविष्यति । तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे तथेत्युक्त्वा प्रहर्षिताः

ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷವರೆಗೆ ಯಾವುದೇ ರೋಗವೂ ಉಂಟಾಗದು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹರ್ಷಿಸಿದರು.

Verse 78

जग्मुः शक्रं समादाय पुनरेवामरावतीम् । गौतमोऽपि निजा वासं गतः कोपसमाश्रितः

ಅವರು ಶಕ್ರನನ್ನು ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಅಮರಾವತಿಗೆ ಹೋದರು. ಗೌತಮನು ಕೂಡ ಕೋಪದಿಂದ ತುಂಬಿ ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು.

Verse 207

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्य इन्द्रमहोत्सववर्णनंनाम सप्तोत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಇಂದ್ರಮಹೋತ್ಸವವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ಎರಡೂ ನೂರ ಏಳನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 785

मन्त्रेणानेन यश्चार्घ्यं तव शक्र प्रदास्यति । परदारकृतं पापं तस्य सर्वं प्रयास्यति

ಹೇ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ), ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ನಿನಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವವನ ಪರಸ್ತ್ರೀಗಮನದಿಂದ ಉಂಟಾದ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪವು ನಾಶವಾಗುವುದು।