Adhyaya 178

Verse 1

लक्ष्मीरुवाच । एवं राज्यं मया प्राप्तं गौरीपूजा कृते विभो । सौभाग्यं परमं चैव दुर्लभं सर्वयोषिताम्

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಭೋ! ಗೌರೀಪೂಜೆಯ ಫಲವಾಗಿ ನಾನು ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ; ಸರ್ವ ಸ್ತ್ರೀಯರಿಗೆ ದುರ್ಲಭವಾದ ಪರಮ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನೂ ಹೊಂದಿದ್ದೇನೆ।

Verse 2

न चापत्यं मया लब्धं तथापि परमेश्वर । तादृशेऽपि च सौभाग्ये तारुण्ये तादृशे स्थिते

ಆದರೂ, ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ! ನನಗೆ ಸಂತಾನ ಲಭಿಸಲಿಲ್ಲ; ಇಂತಹ ಸೌಭಾಗ್ಯದಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಯೌವನದಲ್ಲೂ ಸ್ಥಿತಳಾಗಿದ್ದರೂ।

Verse 3

दह्यामि तेन दुःखेन दिवानक्तं सुखं न मे । कस्यचित्त्वथ कालस्य दुर्वासा मुनिसत्तमः

ಆ ದುಃಖದಿಂದ ನಾನು ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ; ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ನನಗೆ ಸುಖವಿಲ್ಲ. ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ ದುರ್ವಾಸರು (ಅಲ್ಲಿ) ಬಂದರು।

Verse 4

आनर्ताधिपतेर्हर्म्यं संप्राप्तो गौरवाय सः । चातुर्मास्यकृते चैव मृत्तिकाग्रहणाय च

ಅವರು ಆನರ್ತಾಧಿಪತಿಯ ಅರಮನೆಗೆ ಆ ಗೃಹದ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದರು; ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವ್ರತಾಚರಣೆಗೆ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಮೃತ್ತಿಕೆಯನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಲು ಕೂಡ।

Verse 5

ततः संपूजितो राज्ञा आनर्तेन यथाक्रमम् । दत्त्वार्घ्यं मधुपर्कं च ततः प्रोक्तं प्रणम्य च

ನಂತರ ಆನರ್ತರಾಜನು ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದನು; ಅರ್ಘ್ಯ ಮತ್ತು ಮಧುಪರ್ಕವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ, ಬಳಿಕ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ (ಅವನು) ಹೇಳಿದನು।

Verse 6

स्वागतं ते मुनिश्रेष्ठ भूयः सुस्वागतं च ते । नान्यो धन्यतमो लोके भूयोऽस्ति सदृशो मया

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠಾ, ನಿಮಗೆ ಸ್ವಾಗತ; ಪುನಃ ನಿಮಗೆ ಮಹಾಸುಸ್ವಾಗತ. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನಿಗಿಂತ ಧನ್ಯನು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದಂತಹ ಭಾಗ್ಯ ನನಗೆ ದೊರೆತಿದೆ.

Verse 7

यौ ते पादौ रजोध्वस्तौ केशैर्मे निर्मलीकृतौ । तद्ब्रूहि किंकरोम्यद्य गृहायातस्य ते मुने

ನಿಮ್ಮ ಆ ಎರಡು ಪಾದಗಳು ಧೂಳಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚಿದ್ದವು; ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನನ್ನ ಕೇಶಗಳಿಂದ ಅವನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದೆ. ಈಗ ಹೇಳಿರಿ, ಓ ಮುನಿಯೇ, ಇಂದು ನೀವು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಿರುವಾಗ ನಾನು ಯಾವ ಸೇವೆ ಮಾಡಲಿ?

Verse 8

अपि राज्यं प्रयच्छामि का वार्तान्येषु वस्तुषु

ನಾನು ನನ್ನ ರಾಜ್ಯವನ್ನೂ ನೀಡುವೆ; ಇತರ ವಸ್ತುಗಳ ಮಾತೇನು?

Verse 9

दुर्वासा उवाच । चातुर्मासीविधानं ते करिष्ये नृप मंदिरे । मृत्तिकाग्रहणं तावच्छुश्रूषा क्रियतां मम । स तथेति प्रतिज्ञाय मामूचे पार्थिवोत्तमः

ದುರ್ವಾಸನು ಹೇಳಿದರು—ಓ ರಾಜಾ, ನಿನ್ನ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವಿಧಾನದ ಅನುಷ್ಠಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಪವಿತ್ರ ಮೃತ್ತಿಕಾಗ್ರಹಣವಾಗುವವರೆಗೆ ನನ್ನ ಶುಶ್ರೂಷೆ (ಸೇವೆ) ನಡೆಯಲಿ. ಆಗ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 10

शुश्रूषा चास्य कर्तव्या सर्व दैव वरानने । चातुर्मासीव्रतं यावद्देवतार्चनपूर्वकम्

ಹೇ ಸುಮುಖಿಯೇ, ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ವ್ರತ ಇರುವವರೆಗೆ—ದೇವತಾರ್ಚನೆಯಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ—ಅವನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಶುಶ್ರೂಷೆ (ಸೇವೆ) ಮಾಡಲೇಬೇಕು.

Verse 11

बाढमित्येवमुक्त्वाथ मया सर्वमनुष्ठितम् । शुश्रूषार्हं च यत्कर्म दुहितेव पितुर्यथा

“ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ನಂತರ ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಿದೆ. ಸೇವೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಾದ ಯಾವ ಕಾರ್ಯವಿತ್ತೋ, ಅದನ್ನು ತಂದೆಗೆ ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಪುತ್ರಿಯಂತೆ ನಾನು ಮಾಡಿದೆ।

Verse 12

चातुर्मास्यां व्यतीतायां यदा संप्रस्थितो मुनिः । तदा प्रोवाच मां तुष्टः पुत्रि किं करवाणि ते

ಚಾತುರ್ಮಾಸ್ಯ ಕಳೆದ ಬಳಿಕ ಮುನಿ ಹೊರಡಲು ಸಿದ್ಧರಾದಾಗ, ಸಂತೋಷಗೊಂಡು ಅವರು ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಪುತ್ರಿ, ನಿನಗಾಗಿ ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?”

Verse 13

ततः स भगवान्प्रोक्तः प्रणिपत्य मया मुहुः । अपत्यं नास्ति मे ब्रह्मंस्तेन दह्याम्यहर्निशम्

ಆಮೇಲೆ ನಾನು ಮರುಮರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಆ ಪೂಜ್ಯರಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ—“ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ನನಗೆ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲ; ಅದರಿಂದ ನಾನು ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.”

Verse 14

ईदृशे सति राज्ञोऽपि यौवने च महत्तरे । तत्त्वं वद मुनिश्रेष्ठ येन स्यान्मम संततिः

“ರಾಜನು ಮಹಾ ಯೌವನದಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಸ್ಥಿತಿ ಹೀಗೆಯೇ ಇದೆ. ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠ, ನನಗೆ ಸಂತತಿ ದೊರಕುವ ನಿಜವಾದ ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 15

व्रतेन नियमेनाथ दानेन च हुतेन च । ततः स सुचिरं ध्यात्वा मामुवाच स्मयन्निव

“ವ್ರತದಿಂದ, ನಿಯಮ-ಸಂಯಮದಿಂದ, ದಾನದಿಂದ ಮತ್ತು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮಾಹುತಿಗಳಿಂದ…” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಅವರು ಬಹುಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಮೃದುವಾದ ನಗೆಯೊಂದಿಗೆ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 16

अन्यदेहांतरे पुत्रि त्वया गौरी प्रपूजिता । तप्ताभिर्वालुकाभिः सा मृत्युकाल उपस्थिते

ಅವನು ಹೇಳಿದನು—ಮಗಳೇ, ಪೂರ್ವದೇಹದಲ್ಲಿ ಮರಣಕಾಲ ಸಮೀಪಿಸಿದಾಗ ನೀನು ತಪ್ತವಾದ ಮರಳುಕಣಗಳಿಂದ ಗೌರಿಯನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದ್ದೆ।

Verse 17

तद्भक्त्या लब्धराज्यापि दाहेन परियुज्यसे । गौरी यत्तापसंयुक्ता बालुकाभिः कृता त्वया

ಆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ರಾಜ್ಯ ದೊರಕಿದರೂ ನೀನು ದಹನವೇದನೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಏಕೆಂದರೆ ನೀನು ಉಷ್ಣತೆಯ ಸಂಯೋಗದ ಮರಳಿನಿಂದ ಗೌರೀಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿದೆಯೆ।

Verse 18

न देवो विद्यते काष्ठे पाषाणे मृत्तिकासु च । भावेषु विद्यते देवो मन्त्रसंयोगसंयुतः

ದೇವನು ಸ್ವತಃ ಮರದಲ್ಲಿ, ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ, ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ; ಯೋಗ್ಯ ಮಂತ್ರಸಂಯೋಗದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಭಾವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ದೇವನು ಪ್ರಕಟನಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 19

भावभक्तिसमा युक्ता मंत्रसंयोजनेन च । देवी मन्त्रसमायाता त्वया वालुकयाऽर्चिता

ಭಾವಭಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಯೋಗ್ಯ ಮಂತ್ರಸಂಯೋಜನೆಯೊಂದಿಗೆ, ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸನ್ನಿಹಿತಳಾದ ದೇವಿಯನ್ನು ನೀನು ಮರಳಿನಿಂದ ಅರ್ಚಿಸಿದೆ।

Verse 21

वृषस्थे भास्करे पश्चात्तस्या उपरि स्रावि यत् । जलयन्त्रं दिवारात्रं धारयस्व प्रयत्नतः

ನಂತರ ಸೂರ್ಯನು ವೃಷಭರಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಾಗ, ಅವಳ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಜಲಧಾರೆ ಸುರಿಯುವ ಜಲಯಂತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳು।

Verse 22

ततो यथायथा तस्याः शीतभावो भविष्यति । तथातथा च ते दाहः शांतिं यास्यत्यहर्निशम्

ಆಕೆಯ ಶೀತಭಾವವು ಯಥಾಯಥಾ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದೋ, ತಥಾತಥಾ ನಿನ್ನ ದಾಹವೇದನೆಯೂ ಅದೇ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಶಮನವನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು।

Verse 23

दाहांते भविता गर्भस्ततः पुत्रमवाप्स्यसि । राज्यभारक्षमं शूरं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम्

ದಾಹಕಷ್ಟದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಗರ್ಭಧಾರಣೆ ಮಾಡುವೆ; ನಂತರ ನಿನಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುತ್ರನು ಲಭಿಸುವನು—ಶೂರ, ರಾಜ್ಯಭಾರವನ್ನು ಹೊರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಂತ, ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತನಾಮ।

Verse 24

अन्यापि कामिनी यात्र एवं तां पूजयिष्यति । ज्येष्ठे मासे तथा सापि यथा त्वं प्रभविष्यति

ಇನ್ನಾವುದೇ ಸ್ತ್ರೀಯೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾತ್ರೆ ಮಾಡಿ, ಇದೇ ವಿಧವಾಗಿ ಆಕೆಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಆಕೆಯೂ ಜ್ಯೇಷ್ಠಮಾಸದಲ್ಲಿ ನಿನ್ನಂತೆ ಅಭ್ಯುದಯ ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವಳು।

Verse 25

लक्ष्मीरुवाच । ततो मया पुनः प्रोक्तो भगवान्स मुनीश्वरः । मानुषत्वे न मे रागो विरक्तिर्महती स्थिता

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು: ನಂತರ ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ಮುನೀಶ್ವರ ಭಗವಂತನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ—‘ಮಾನವತ್ವದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ; ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಹಾ ವೈರಾಗ್ಯ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ।’

Verse 26

नदीवेगोपमं दृष्ट्वा जीवितंसर्वदेहिनाम् । तन्मे वद महाभाग यत्किंचिद् व्रतमुत्तमम्

ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಜೀವನವು ನದಿಯ ವೇಗದ ಪ್ರವಾಹದಂತೆ ಅಸ್ಥಿರವೆಂದು ಕಂಡು, ಓ ಮಹಾಭಾಗ, ನನಗೆ ಯಾವುದಾದರೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವ್ರತವನ್ನು ಹೇಳು।

Verse 27

मानुषत्वं न येन स्यात्सम्यक्चीर्णेन सद्द्विज । ततः स सुचिरं ध्यात्वा मामाह परमेश्वर

ಹೇ ಸದ್ವಿಜ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಸಮ್ಯಕ್ವಿಧಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಪುನಃ ಮಾನವತ್ವಕ್ಕೆ ಮರಳದಂತೆ ಮಾಡುವ ವ್ರತ ಯಾವುದು? ಅದನ್ನು ಹೇಳು. ಆಗ ಪರಮೇಶ್ವರಸಮಾನ ಮುನಿಯು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 28

अस्ति पुत्रि व्रतं पुण्यं गौरी तुष्टिकरं परम् । येन चीर्णेन वै सम्यग्योषिद्देवत्वमाप्नुयात्

ಮಗಳೇ! ದೇವಿ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪರಮವಾಗಿ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುವ ಪುಣ್ಯವ್ರತವೊಂದು ಇದೆ. ಅದನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ವಿಧಿಯಿಂದ ಆಚರಿಸಿದರೆ ಸ್ತ್ರೀ ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು.

Verse 29

गोमयाख्या महादेवी कृता वै गोमयेन सा । ततो गोलोकमापन्नाः सर्वास्ता वरवर्णिनि

‘ಗೋಮಯಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಮಹಾದೇವಿ ಗೋಮಯದಿಂದ ನಿರ್ಮಿತಳಾದಳು. ನಂತರ, ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲರೂ ಗೋಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆದರು.

Verse 30

तां त्वं कुरुष्व कल्याणि येन देवत्वमाप्स्यसि । ततो मया पुनः प्रोक्तः स मुनिः सुरसत्तम

ಹೇ ಕಲ್ಯಾಣೀ! ನೀ ಆ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸು; ಅದರಿಂದ ನೀ ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ. ನಂತರ, ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಆ ಮುನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 31

कस्मिन्काले प्रकर्तव्या विधिना केन सन्मुने । सर्वं विस्तरतो ब्रूहि येन तां प्रकरोम्यहम्

ಹೇ ಸನ್ಮುನಿಯೇ! ಇದನ್ನು ಯಾವ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು, ಯಾವ ವಿಧಿಯಿಂದ? ನಾನು ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು.

Verse 32

दुर्वासा उवाच । नभस्ये चासिते पक्षे तृतीयादिवसे स्थिते । प्रातरुत्थाय पश्चाच्च भक्षयेद्दंतधावनम्

ದುರ್ವಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ನಭಸ್ಯ ಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ತೃತೀಯಾ ತಿಥಿ ಬಂದಾಗ, ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ನಂತರ ದಂತಧಾವನ (ದಾತು/ಮಂಜನ) ಮಾತ್ರವನ್ನೇ ಆಹಾರವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು।

Verse 33

ततश्च नियमं कृत्वा उपवाससमुद्भवम् । गौरीनामसमुच्चार्य श्रद्धापूतेन चेतसा

ನಂತರ ಉಪವಾಸದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ನಿಯಮವ್ರತವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡು, ಗೌರೀನಾಮವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿ, ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಯಮಬದ್ಧವಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 34

ततो निशागमे प्राप्ते कृत्वा गौरीचतुष्टयम् । मृन्मयं यादृशं चैव तदिहैकमनाः शृणु

ನಂತರ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ಗೌರೀಚತುಷ್ಟಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಆ ಮೃಣ್ಮಯ ರೂಪಗಳು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಏಕಾಗ್ರಮನದಿಂದ ಕೇಳು।

Verse 35

एका गौरी प्रकर्तव्या पंचपिंडा यथोदिता । प्रहरेप्रहरे प्राप्ते तासु पूजां समाचरेत् । यैर्मंत्रैस्तान्निबोध त्वमेकैकस्याः पृथक्पृथक्

ಒಂದು ಗೌರೀಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದಂತೆ ಐದು ಪಿಂಡಗಳಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪ್ರಹರ ಬಂದಾಗ ಅವುಗಳಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಈಗ ಒಂದೊಂದಕ್ಕೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಯಾವ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೋ।

Verse 36

हिमाचलगृहे जाता देवि त्वं शंकरप्रिये । मेनागर्भसमुद्भूता पूजां गृह्ण नमोस्तु ते

ಹೇ ದೇವಿ! ನೀನು ಹಿಮಾಚಲದ ಗೃಹದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವಳು, ಶಂಕರಪ್ರಿಯೆ, ಮೇನಾಗರ್ಭದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವಳು—ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 37

धूपं दद्यात्ततश्चैव कर्पूरं श्रद्धया सह । रक्तसूत्रेण दीपं च घृतेन परिकल्पयेत्

ನಂತರ ಭಕ್ತಿಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಧೂಪ ಮತ್ತು ಕರ್ಪೂರವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಹಾಗೂ ತುಪ್ಪದಿಂದ ಕೆಂಪು ದಾರದ ವತ್ತಿಯ ದೀಪವನ್ನು ಸಿದ್ಧಪಡಿಸಬೇಕು।

Verse 38

जातिपुष्पैः समभ्यर्च्य नैवेद्ये मोदकान्न्यसेत् । रक्तवस्त्रेण संछाद्य अर्घ्यं दत्त्वा ततः परम्

ಜಾತಿ (ಮಲ್ಲಿಗೆ) ಹೂಗಳಿಂದ ವಿಧಿಯಾಗಿ ಅರ್ಚಿಸಿ ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ಮೋದಕಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕು; ನಂತರ ಕೆಂಪು ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿ, ಆಮೇಲೆ ಅರ್ಘ್ಯ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 39

यस्य वृक्षस्य पुष्पं च तस्य स्याद्दन्तधावनम् । मातुलिंगेन तस्यास्तु मन्त्रेणानेन भक्तितः

ಯಾವ ವೃಕ್ಷದ ಪುಷ್ಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅದೇ ವೃಕ್ಷದಿಂದ ದಂತಧಾವನಕ್ಕೆ ದಂತಕಾಷ್ಠವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು; ಮತ್ತು ಮಾತುಲಿಂಗ (ಸಿಟ್ರನ್) ಸಹಿತ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅವಳಿಗೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 40

अर्घ्यं दद्यात्प्रयत्नेन गन्धपुष्पाक्षतान्वितम् । शंकरस्य प्रिये देवि हिमाचलसुते शुभे । अर्घ्यमेनं मया दत्तं प्रतिगृह्ण नमोऽस्तु ते

ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಗಂಧ, ಪುಷ್ಪ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷತಗಳೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು— ಶಂಕರಪ್ರಿಯೆ ದೇವಿ, ಹಿಮಾಚಲಸುತೆ ಶುಭೆ! ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಸ್ವೀಕರಿಸು, ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 41

तदेव प्राशनं कुर्यात्ततः कायविशुद्धये । प्रहरांते च संपूज्य अर्धनारीश्वरं ततः

ನಂತರ ದೇಹಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅದೇ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಮತ್ತು ಪ್ರಹರಾಂತದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಯಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿ, ನಂತರ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 42

सुरभ्या पूजयेद्भक्त्या मन्त्रेणानेन पार्वति । वाममर्धं शरीरस्य या हरस्य व्यवस्थिता । सा मे पूजां प्रगृह्णातु तस्यै देव्यै नमोऽस्तु ते

ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಪಾರ್ವತೀದೇವಿಯನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು—ಹರನ ದೇಹದಲ್ಲಿ ವಾಮಾರ್ಧರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಆ ದೇವಿ ನನ್ನ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ; ಆ ದೇವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 43

अगरुं च ततो भक्त्या धूपं दद्यात्तथा शुभे । नैवेद्ये गुणकांश्चैव नालिकेरेण चार्घकम्

ನಂತರ, ಓ ಶುಭೇ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅಗರುವನ್ನು ಧೂಪವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನೈವೇದ್ಯಕ್ಕೆ ಗುಣಕಾ ಸಿಹಿಯನ್ನು ಸಮರ್ಪಿಸಿ, ತೆಂಗಿನಕಾಯಿಯಿಂದ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸಿದ್ಧಮಾಡಿ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 44

मन्त्रेणानेन दातव्यं तदेव प्राशनं स्मृतम् । अर्धनारीश्वरौ यौ च संस्थितौ परमेश्वरौ

ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದಲೇ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ಅದನ್ನೇ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಪ್ರಾಶನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರರೂಪವಾಗಿ ಸ್ಥಿತರಾದ ಆ ಪರಮೇಶ್ವರರನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬೇಕು।

Verse 45

अर्घ्यो मे गृह्यतां देवौ स्यातं सर्वसुखप्रदौ । तृतीये प्रहरे प्राप्ते शतपत्र्या प्रपूजयेत्

‘ಓ ದಿವ್ಯ ಯುಗಲರೇ! ನನ್ನ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ; ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಸರ್ವಸುಖಪ್ರದರಾಗಿರಿ.’ ಮೂರನೇ ಪ್ರಹರ ಬಂದಾಗ ಶತಪತ್ರೀ ಹೂವಿನಿಂದ ವಿಶೇಷ ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 46

उमामहेश्वरौ देवौ मंत्रेणानेन पूजयेत्

ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಉಮಾ-ಮಹೇಶ್ವರರಾದ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಗಳನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 47

उमामहेश्वरौ देवौ यौ तौ सृष्टिलयान्वितौ । तौ गृह्णीतामिमां पूजां मया दत्तां प्रभक्तितः

ಉಮಾ ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರು—ಸೃಷ್ಟಿ ಹಾಗೂ ಪ್ರಳಯವನ್ನು ನಿಯಮಿಸುವ ದಿವ್ಯ ದಂಪತಿಗಳು—ನನ್ನ ಗಾಢ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲಿ।

Verse 48

गुग्गुलोत्थं ततो धूपं नैवेद्यं घारिकात्मकम् । जातीफलेन चार्घ्यं च तदेव प्राशनं स्मृतम्

ನಂತರ ಗುಗ್ಗುಲುಜನ್ಯ ಧೂಪವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು; ನೈವೇದ್ಯವು ಘಾರಿಕಾ ರೂಪದಲ್ಲಿರಲಿ; ಅಘ್ರ್ಯವನ್ನು ಜಾತಿಫಲ (ಜಾಯಿಕಾಯಿ)ದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು—ಅದೇ ಪ್ರಸಾದವಾಗಿ ಸೇವಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ।

Verse 49

ततश्चार्घ्यः प्रदातव्यो मंत्रेणानेन भक्तितः । ग्रंथिचूर्णेन धूपं च अर्घ्यं मदनजं फलम्

ನಂತರ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಈ ಮಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಅಘ್ರ್ಯವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಧೂಪವನ್ನು ಗ್ರಂಥಿ-ಚೂರ್ಣದಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು; ಅಘ್ರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮದನಜ (ಕಾಮದೇವಜನ್ಯ) ಫಲವನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕು।

Verse 50

तदेव प्राशनं कार्यं ततः कायविशुद्धये

ಅದೇ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸೇವಿಸಬೇಕು; ಅದರಿಂದ ದೇಹಶುದ್ಧಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 52

चतुर्थे प्रहरे प्राप्ते तां गौरीं पंचपिंडिकाम् । भृंगराजेन संपूज्य मंत्रेणानेन भक्तितः

ನಾಲ್ಕನೇ ಪ್ರಹರ ಬಂದಾಗ, ಆ ಗೌರಿಯನ್ನು ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ ರೂಪವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಭೃಂಗರಾಜದಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ, ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆರಾಧಿಸಬೇಕು।

Verse 53

पृथिव्यादीनि भूतानि यानि प्रोक्तानि पंच च । पंचरूपाणि देवेशि पूजां गृह्ण नमोऽस्तु ते

ಪೃಥ್ವಿ ಮೊದಲಾದ ಐದು ಭೂತಗಳು ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟವು, ಓ ದೇವೇಶಿ, ಅವೇ ನಿನ್ನ ಪಂಚರೂಪಗಳು. ಈ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ನಿನಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 54

नैवेद्ये घृतपूपांश्च दद्याद्देव्याः प्रभक्तितः । ग्रंथिचूर्णेन धूपं च ह्यर्घ्यं मदनजं फलम् । तदेव प्राशनं कार्यमर्घ्यमंत्रमिदं स्मृतम्

ಗಾಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಿಗೆ ನೈವೇದ್ಯವಾಗಿ ತುಪ್ಪದ ಪೂಪಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು. ಸುಗಂಧಿತ ಗಂಥಿ-ಚೂರ್ಣದಿಂದ ಧೂಪ ಅರ್ಪಿಸಿ, ಮದನಜ ಫಲದೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಬೇಕು. ಅದೇ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕು; ಇದನ್ನೇ ಅರ್ಘ್ಯಮಂತ್ರವಿಧಿ ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯು ಹೇಳುತ್ತದೆ.

Verse 55

पंचभूतमयी देवी पंचधा या व्यवस्थिता । अर्घ्यमेनं मया दत्तं सा गृह्णातु सुरे श्वरी

ಪಂಚಭೂತಮಯಿ ದೇವಿ, ಪಂಚಧಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಸುರೇಶ್ವರಿ—ನಾನು ಅರ್ಪಿಸಿದ ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 56

एवं सर्वा निशा सा च गीतवाद्यादिनिःस्वनैः । तासां चैवाग्रतो नेया नैव निद्रां समाचरेत्

ಹೀಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಾತ್ರಿ ಗೀತ-ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದೊಂದಿಗೆ ಕಳೆಯಬೇಕು. ಅವರ ಸನ್ನಿಧಾನದಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು; ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಗಾಗಬಾರದು.

Verse 57

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमण्डले । स्नात्वा संपूजयेद्विप्रं सह पत्न्या प्रभक्तितः

ನಂತರ ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ, ರವಿಮಂಡಲ ಉದಯಿಸಿದಾಗ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಅವನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು.

Verse 58

वस्त्रैराभरणैश्चैव स्वशक्त्या नृपनंदिनि । गौर्यै भक्ष्यं च दातव्यं मिष्टान्नेन शुचिस्मिते

ಹೇ ರಾಜಕುಮಾರಿಯೇ, ಸ್ವಶಕ್ತಿಯಂತೆ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಆಭರಣಗಳನ್ನೂ ದಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಹೇ ಶುದ್ಧಸ್ಮಿತೆಯೇ, ಗೌರೀದೇವಿಗೆ ಭಕ್ಷ್ಯ ಹಾಗೂ ಮಿಷ್ಟಾನ್ನವನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು।

Verse 59

ततः करेणुमानीय वडवां वा सुमध्यमे । गौरीचतुष्टयं तच्च समारोप्य तथोपरि

ನಂತರ, ಹೇ ಸುಮಧ್ಯಮೆಯೇ, ಹೆಣ್ಣಾನೆ ಅಥವಾ ವಡವೆಯನ್ನು (ಮೇರ್) ತಂದು, ಅದರ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಗೌರಿಯ ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳ ಆ ಸಮೂಹವನ್ನು ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಬೇಕು।

Verse 60

गीतवादित्रशब्देन वेदध्वनियुतेन च । नद्यां वाऽथ तडागे वा वाप्यां वाथ परिक्षिपेत्

ಗೀತೆ-ವಾದ್ಯಗಳ ನಾದದಿಂದಲೂ ವೇದಧ್ವನಿಯೊಡಗೂಡಿ, ಅದನ್ನು ನದಿಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವಾಪಿ/ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು।

Verse 61

मंत्रेणानेन सद्भक्त्या तवेदं वच्मि सुन्दरि

ಹೇ ಸುಂದರಿಯೇ, ಈ ಮಂತ್ರದಿಂದ ಸದ್ದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಾನು ನಿನಗೆ ಇದನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 62

आहूतासि मया देवि पूजितासि मया शुभे । मम सौभाग्यदानाय यथेष्टं गम्यतामिति

ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಆಹ್ವಾನಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ; ಹೇ ಶುಭೇ, ನೀನು ನನ್ನಿಂದ ಪೂಜಿತಳಾಗಿದ್ದೀಯೆ। ನನಗೆ ಸೌಭಾಗ್ಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಲು—ಇದೀಗ ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಪ್ರಸ್ಥಾನ ಮಾಡು।

Verse 63

लक्ष्मीरुवाच । एवं मया कृता देव सा तृतीया यथोदिता । नभस्ये मासि संप्राप्ते भक्त्या परमया विभो

ಲಕ್ಷ್ಮೀ ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವಾ! ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನಾನು ಆ ತೃತೀಯಾ ವ್ರತವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದೆ. ನಭಸ್ಯ ಮಾಸ ಬಂದಾಗ, ಹೇ ವಿಭೋ, ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಆಚರಿಸಿದೆ.

Verse 64

द्वितीये च तथा प्राप्ते तृतीये च विशेषतः । यावत्पश्यामि प्रत्यूषे तावद्गौरीचतुष्टयम् । जातं रत्नमयं तच्च मया यत्परिपूजितम्

ಎರಡನೇ ದಿನವೂ ಬಂದಿತು; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಮೂರನೇ ದಿನ ಬಂದಾಗ, ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೌರಿಯ ನಾಲ್ಕು ರೂಪಗಳ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದೆ. ಆ ರೂಪ ರತ್ನಮಯ ಕాంతಿಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿತು; ನಾನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದೆ.

Verse 65

प्रस्थितां मां नदीतीरमुद्दिश्य च विसर्जनम् । करिष्यामीति सा प्राह व्यक्तीभूता सुरेश्वरी

ವಿಸರ್ಜನೆಗಾಗಿ ನಾನು ನದೀತೀರದ ಕಡೆ ಹೊರಟಾಗ, ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಸುರೇಶ್ವರಿ ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು—“ಅಲ್ಲಿಯೇ ನಿನ್ನಿಂದ ವಿಸರ್ಜನವನ್ನು ಮಾಡಿಸುವೆನು.”

Verse 66

मा पुत्रि जलमध्येऽत्र मम मूर्तिचतुष्टयम् । परिभावय मद्वाक्यं श्रुत्वा चैव विधीयताम्

“ಮಗಳೇ! ಇಲ್ಲಿ ಜಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ನಾಲ್ಕು ಮೂರ್ತಿಗಳನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಬೇಡ. ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನು ಮನನ ಮಾಡು; ಕೇಳಿ ಯಥಾವಿಧಿಯಾಗಿ ನಡೆ.”

Verse 67

हाटकेश्वरजे क्षेत्रे स्थापय त्वं च मा क्षिप । अक्षयं जायते येन सर्वस्त्रीणां हिताय च

“ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸು; ಎಸೆದುಬಿಡಬೇಡ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ಅಕ್ಷಯ ಪುಣ್ಯಫಲ ಉಂಟಾಗಿ, ಎಲ್ಲ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.”

Verse 68

त्वं प्रार्थय वरं सर्वं ददाम्यहमिहार्चिता । अभ्यर्चिता गिरिसुता मया प्रोक्ता सुरेश्वरी

ಹೇ ದೇವಿ, ನೀನು ಯಾವ ವರವನ್ನು ಬೇಡಿದರೂ, ಇಲ್ಲಿ ಪೂಜಿತಳಾದ ನಾನು ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ನೀಡುವೆನು—ಎಂದು ನನ್ನಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್‌ ಆರಾಧಿತಳಾದ ದೇವೇಶ್ವರಿ ಗಿರಿಸುತೆಯು ನುಡಿದಳು।

Verse 69

यदि यच्छसि मे देवि वरं तुष्टा सुरेश्वरि । तदहं मानुषे गर्भे मा भूयासं कथंचन

ಹೇ ದೇವಿ, ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರಿ, ನೀನು ತೃಪ್ತಳಾಗಿ ನನಗೆ ವರ ನೀಡಿದರೆ, ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಮತ್ತೆ ಮಾನವ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟದಿರಲಿ।

Verse 70

भर्त्ता भवतु मे विष्णुः शाश्वताभीष्टदः सदा । नान्यत्किंचिदभीष्टं मे राज्यं त्रिदिवशोभनम्

ನನ್ನ ಭರ್ತೃ ವಿಷ್ಣುವೇ ಆಗಲಿ—ಶಾಶ್ವತನು, ಸದಾ ಅಭೀಷ್ಟವನ್ನು ನೀಡುವವನು. ನನಗೆ ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಬೇಡ; ತ್ರಿದಿವದಂತೆ ಶೋಭಿಸುವ ರಾಜ್ಯವೂ ಬೇಡ।

Verse 71

अन्यापि कुरुते या च व्रतमेतत्समाहिता । सर्वैर्त्रतैर्यथातुष्टिस्तथा देवि प्रजायते

ಹೇ ದೇವಿ, ಇನ್ನಾವುದೇ ಸ್ತ್ರೀಯು ಏಕಾಗ್ರಚಿತ್ತದಿಂದ ಈ ವ್ರತವನ್ನು ಆಚರಿಸಿದರೆ, ಎಲ್ಲಾ ವ್ರತಗಳಿಂದ ದೊರಕುವ ತೃಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಅನುಗ್ರಹವು ಅವಳಿಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 72

तथा तस्याः प्रकर्तव्यमकेनानेन पार्वति । तथेति गौरी मामुक्त्वा ततश्चादर्शनं गता

ಹೇ ಪಾರ್ವತಿ, ಅವಳಿಗಾಗಿ ಇದೇ ಉಪಾಯದಿಂದಲೇ ಮಾಡಬೇಕು. ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಗೌರಿಯು ನನಗೆ ಹೇಳಿ, ನಂತರ ಅದೃಶ್ಯಳಾದಳು।

Verse 73

सा देवी च मया तत्र तच्च गौरीचतुष्टयम् । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे शुभे संस्थापितं विभो

ಆಗ, ಹೇ ವಿಭೋ, ನಾನು ಅಲ್ಲಿ ಆ ಶುಭ ಹಾಟಕೇಶ್ವರ-ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ದೇವಿಯನ್ನೂ ಹಾಗೂ ಗೌರಿಯ ಚತುರ್ವಿಧ ಸ್ವರೂಪವನ್ನೂ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದೆನು।

Verse 74

तत्प्रभावान्मया लब्धो भर्त्ता त्वं परमेश्वर । शाश्वतश्चाक्षयश्चैव मुखप्रेक्षश्च सर्वदा

ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ, ಹೇ ಪರಮೇಶ್ವರ, ನಿನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಸ್ವಾಮಿ-ಭರ್ತನಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ—ನೀನು ಶಾಶ್ವತನು, ಅಕ್ಷಯನು; ನಾನು ಸದಾ ನಿನ್ನ ಮುಖದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲಿ।

Verse 75

एतत्त सर्वमाख्यातं यत्पृष्टास्मि सुरेश्वर । सत्येनानेन देवेश तव पादौ स्पृशाम्यहम्

ಹೇ ಸುರೇಶ್ವರ, ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲಾಯಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳಿದೆನು। ಹೇ ದೇವೇಶ, ಈ ಸತ್ಯಬಲದಿಂದ ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ಪರ್ಶಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 76

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तस्याः शंखचक्रगदाधरः । विहस्याथ महालक्ष्मीं तामुवाच प्रहर्षितः । मुहुर्मुहुः समालिंग्य वक्षसश्चोपरि स्थिताम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಶಂಖಚಕ್ರಗದಾಧಾರಿ ಪ್ರಭು ನಗಿದರು; ನಂತರ ಹರ್ಷಗೊಂಡು, ತನ್ನ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದ ಮೇಲೆ ನೆಲಸಿದ್ದ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಮರುಮರು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಅವಳಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 77

साधुमाधु महाभागे सत्यमेतत्त्वयोदितम् । जानतापि मया पृष्टा भवतीं वरवर्णिनि

ಸಾಧು, ಸಾಧು, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತೀ! ನೀನು ಹೇಳಿದ್ದು ಸತ್ಯವೇ. ಹೇ ವರವರ್ಣಿನಿ, ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದೆನು।

Verse 78

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोऽस्मि द्विजोत्तमाः । चतुर्भुजा यथा गौरी संजाता पंचपिंडिका

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನೀವು ಕೇಳಿದುದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಗೌರೀ ಹೇಗೆ ಚತುರ್ಭುಜಳಾಗಿ ಜನಿಸಿ, ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದಳೋ ಅದನ್ನೂ (ನಾನು) ಹೇಳಿದೆನು.

Verse 79

यश्चैतत्पठते भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । न स लक्ष्म्या विमुच्येत न च दौर्भाग्यमाप्नुयात्

ಯಾವ ಮಾನವನು ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ವಿಯುಕ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ದೌರ್ಭಾಗ್ಯವೂ ಅವನಿಗೆ ಸಂಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 80

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पठनीयमिदं शुभम् । आख्यानं गौरिकं विप्रा यन्मया परिकीर्तितम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ, ನಾನು ಪರಿಕೀರ್ತಿಸಿದ ಈ ಶುಭವಾದ ‘ಗೌರೀ’ ಆಖ್ಯಾನವನ್ನು ಸರ್ವಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಅವಶ್ಯವಾಗಿ ಪಠಿಸಬೇಕು.

Verse 91

उमामहेश्वरौ देवौ सर्वकामसुखप्रदौ । गृह्णीतामर्घ्यमेतं मे दयां कृत्वा महत्तमाम्

ಹೇ ದೇವಿ ಉಮಾ ಮತ್ತು ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರ, ನೀವು ಸರ್ವಕಾಮಸুখಪ್ರದರು; ಮಹತ್ತಮ ಕರುಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿ ನನ್ನ ಈ ಅರ್ಘ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ.

Verse 178

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पंचपिंडिकागौर्युत्पत्तिमाहात्म्य वर्णनंनामाष्टसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಾಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯಲ್ಲಿ, ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಪಂಚಪಿಂಡಿಕಾ ಗೌರೀ ಉತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ ವರ್ಣನೆ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ನೂರ ಎಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತವಾಯಿತು.