Adhyaya 128

Verse 1

सूत उवाच । सत्यसन्धोपि हृष्टात्मा सतां दृष्ट्वा सुखान्विताम् । अभीष्टपतिना युक्तां कृतकृत्यो बभूव ह

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಸತ್ಯಸಂಧನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಹರ್ಷಚಿತ್ತನಾದನು; ಸತೀಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಸುಖಸಂಪನ್ನಳಾಗಿ, ಅಭೀಷ್ಟಪತితో ಯುಕ್ತಳಾಗಿ ಕಂಡು ಅವನು ಕೃತಕೃತ್ಯನಾದನು।

Verse 2

ततस्तस्यैव लिंगस्य दक्षिणां मूर्तिमाश्रितः । दृढं पद्मासनं कृत्वा सम्यग्ध्यानपरायणः

ಆಮೇಲೆ ಅದೇ ಲಿಂಗದ ದಕ್ಷಿಣಮೂರ್ತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ದೃಢವಾಗಿ ಪದ್ಮಾಸನ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಸಮ್ಯಕ್ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಲ್ಲೀನನಾದನು।

Verse 3

आत्मानमात्मनैवाथ ब्रह्मद्वारेण संस्थितः । ततो निःसारयामास पुलकेन समन्वितः

ನಂತರ ‘ಬ್ರಹ್ಮದ್ವಾರ’ದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿ, ತನ್ನ ಅಂತರಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ, ಪುಲಕದಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ, ಆತ್ಮವನ್ನು ದೇಹದಿಂದ ಹೊರತೆಗೆದನು।

Verse 4

अथ ते ब्राह्मणास्तस्य चमत्कारपुरोद्भवाः । देवता दर्शनार्थाय प्राप्ता दृष्ट्वा कलेवरम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಅದ್ಭುತ ಘಟನೆಯಿಂದ ಆಶ್ಚರ್ಯಗೊಂಡ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ದೇವದರ್ಶನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಅವನ ದೇಹವನ್ನು ಕಂಡರು।

Verse 5

अप्रियं तेजसा हीनं मृतमस्पृश्यतां गतम् । लिंगस्य नातिदूरस्थं दाह्यार्थं यत्नमास्थिताः

ಅಪ್ರಿಯ, ತೇಜಸ್ಸಿಲ್ಲದ, ಮೃತವಾಗಿ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವೆಂದು ಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಶವವನ್ನು ನೋಡಿ, ಲಿಂಗದಿಂದ ಅತಿದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ ದಹನಾರ್ಥ ಪ್ರಯತ್ನ ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 6

यावद्गुर्वीं चितां कृत्वा तमन्वेष्टुं समुद्यताः । तावन्नष्टं शवं तच्च ज्ञायते नैव कुत्रचित्

ಅವರು ಭಾರವಾದ ಚಿತೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಆ ಶವವೇ ಅಂತರಧಾನವಾಯಿತು; ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ದೊರಕಲಿಲ್ಲ।

Verse 7

ततश्च विस्मयाविष्टास्तं प्रशंसासमन्वितैः । वचनैर्बहुशो भूयो विकथ्य च मुहुर्मुहुः

ಆಗ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟರಾಗಿ, ಅನೇಕ ಸ್ತುತಿವಚನಗಳಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮುಹುರ್ಮುಹು, ಪುನಃ ಪುನಃ, ಮರುಮರು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿ ಹೇಳತೊಡಗಿದರು।

Verse 8

ततस्तस्योत्थलिंगस्य सर्वं पूजादिकं च यत् । सर्वे निरूपयामासुः सप्तविंशतिमध्यतः

ನಂತರ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಉದ್ಭವಿಸಿದ (ಉತ್ಥಿತ) ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪೂಜಾದಿ ಸಮಸ್ತ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ಕ್ರಮಗಳ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಯಥಾಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಮ್ಯಕ್ ನಿರೂಪಿಸಿದರು।

Verse 9

लिंगानां तद्भवेन्नित्यं सत्यसंधस्य भूपतेः । कामदं भक्तजंतूनां सर्वपातकनाशनम्

ಆ ಲಿಂಗವು ಸತ್ಯಸಂಕಲ್ಪನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ನಿತ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಥಿರವಾದ ಲಿಂಗವಾಯಿತು; ಭಕ್ತಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಅದು ಕಾಮನಾಪ್ರದ, ಸರ್ವಪಾತಕನಾಶಕವೂ ಆಗಿದೆ।

Verse 10

ऋषय ऊचुः । चमत्कारनरेंद्रस्य वंशे क्षीणे महामते । आनर्त्ताधिपतिः कोऽन्यस्तत्र राजा बभूव ह

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ಚಮತ್ಕಾರ ನರೇಂದ್ರನ ವಂಶ ಕ್ಷೀಣವಾದಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಆನರ್ತದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿ ಇನ್ನಾರು ರಾಜನಾದನು?

Verse 11

सूत उवाच । बृहद्बले हते भूपे संग्रामे द्विजसत्तमाः । पुत्रबंधुसमायुक्ताः सर्व लोकाः समाययुः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮರೇ! ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ರಾಜ ಬೃಹದ್ಬಲನು ಹತನಾದಾಗ, ಪುತ್ರರು ಬಂಧುಗಳೊಡನೆ ಎಲ್ಲ ಜನರೂ ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿಬಂದರು।

Verse 12

यत्रस्थः स महीपालः सत्यसंधस्तपोन्वितः । शोकोद्विग्नास्ततः प्राहुस्तं भूपं रहसि स्थितम्

ಅಲ್ಲಿ ಭೂಪಾಲಕನು ಸತ್ಯಸಂಧನಾಗಿ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಶೋಕದಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲರಾದವರು ಏಕಾಂತಸ್ಥನಾದ ಆ ರಾಜನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 13

क्षीणोऽयं तावको वंशो न कश्चिद्विद्यते यतः । दायादोऽपि कथं पृथ्वी संप्रतीयं भविष्यति

ನಿನ್ನ ವಂಶ ಕ್ಷೀಣವಾಗಿದೆ; ಯಾರೂ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ದಾಯಾದನಿಲ್ಲದೆ ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಈ ಭೂರಾಜ್ಯ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುವುದು?

Verse 14

अराजके नृपश्रेष्ठ मात्स्यो न्यायः प्रवर्तते । राष्ट्रे चैव पुरे चैव ग्रामे चैव विशेषतः

ಹೇ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ! ರಾಜನಿಲ್ಲದಾಗ ‘ಮಾತ್ಸ್ಯನ್ಯಾಯ’ ಪ್ರವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ—ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಗರಗಳಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಗ್ರಾಮಗಳಲ್ಲಿ.

Verse 15

परदाररता ये च ये च तस्करवृत्तयः । सर्वे राजभयाद्राजन्मर्यादां पालयंति वै

ಪರಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರೂ ಕಳ್ಳತನವೃತ್ತಿಯವರೂ—ಅವರೆಲ್ಲ, ಓ ರಾಜನೇ, ರಾಜದಂಡಭಯದಿಂದಲೇ ಮર્યಾದೆ ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 16

तस्मात्त्वं तप उत्सृज्य राज्यं पूर्वक्रमागतम् । कुरु राज्यं तथा दारान्पुत्रार्थं प्राप्य मा चिरम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಬಿಡಿ, ಪೂರ್ವಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಬಂದ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು. ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳು; ಪುತ್ರಾರ್ಥವಾಗಿ ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸು.

Verse 17

राजोवाच । संन्यस्तोऽहं द्विजश्रेष्ठा न राज्यं कर्तुमुत्सहे । न सुतानां न दाराणां संग्रहं च कथंचन

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ! ನಾನು ಸಂನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೇನೆ; ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆಳಲು ಉತ್ಸಾಹವಿಲ್ಲ. ಪುತ್ರರದಾಗಲಿ ಪತ್ನಿಯದಾಗಲಿ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 18

तत्पुत्रार्थं प्रवक्ष्यामि युष्माकं स्वामिनः कृते । उपायं येन राजा स्यादानर्त्तो लोकपालकः

ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಗೆ ಪುತ್ರಪ್ರಾಪ್ತಿಗಾಗಿ ನಾನು ಒಂದು ಉಪಾಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಅದರಿಂದ ರಕ್ಷಕವಿಲ್ಲದ ರಾಜನೂ ಮತ್ತೆ ಜನರ ಪಾಲಕನಾಗಬಹುದು.

Verse 19

जामदग्न्येन रामेण यदा क्षत्रं निपातितम् । गर्भस्थमपि कार्त्स्न्येन कोपोपहतचेतसा

ಜಾಮದಗ್ನ್ಯ ರಾಮನು (ಪರಶುರಾಮನು) ಕೋಪದಿಂದ ಆಘಾತಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ವರ್ಗವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಾಶಮಾಡಿದಾಗ—ಗರ್ಭಸ್ಥರನ್ನೂ ಬಿಡದೆ—

Verse 20

ततः क्षत्रियभार्याः प्रागृतुस्नानात्समाययुः । ब्राह्मणान्पुत्रजन्मार्थं न कामार्थं कथंचन

ನಂತರ ಕ್ಷತ್ರಿಯರ ಪತ್ನಿಯರು ಮೊದಲು ಋತುಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ, ಪುತ್ರಜನನಾರ್ಥವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದರು; ಕಾಮಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 21

ततः पुत्राः समुत्पन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । क्षेत्रजा भूमिपालानां संजाताश्च महीक्षितः

ನಂತರ ತೇಜಸ್ಸು ಮತ್ತು ವೀರ್ಯದಿಂದ ಯುಕ್ತರಾದ ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು—ಭೂಮಿಪಾಲಕರ ‘ಕ್ಷೇತ್ರಜ’ ಸಂತಾನವಾಗಿ—ಅವರೇ ಮುಂದಾಗಿ ರಾಜರಾದರು.

Verse 22

तस्माद्बृहद्बलस्यैता भार्यास्तिष्ठंति या जनाः । ब्राह्मणांस्ता उपागम्य ऋतुस्नाता यथोचितान्

ಆದುದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ತಂಗಿರುವ ಬೃಹದ್ಬಲನ ಪತ್ನಿಯರು ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆಚರಿಸಬೇಕು।

Verse 23

लभिष्यंति च पुत्रांस्तास्तेभ्यः क्षत्रियपुंगवान् । ये भूमिं पालयिष्यंति पालयिष्यंति च प्रजाः

ಮತ್ತೆ ಅವರು ಅವರಿಂದ ಪುತ್ರರನ್ನು ಪಡೆಯುವರು—ಕ್ಷತ್ರಿಯರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರು—ಅವರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನೂ ಪಾಲಿಸುವರು।

Verse 24

तथाऽत्रास्ति शुभं कुण्डं वासिष्ठं पुत्रजन्मदम् । यत्र स्नाता ऋतौ नारी सद्यो गर्भवती भवेत् । अमोघरेताः कांता च स्नानादत्र प्रजायते

ಮತ್ತೂ ಇಲ್ಲಿ ‘ವಾಸಿಷ್ಠ ಕುಂಡ’ ಎಂಬ ಶುಭಕುಂಡವಿದೆ; ಅದು ಪುತ್ರಜನ್ಮವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಸ್ತ್ರೀ ತಕ್ಷಣ ಗರ್ಭವತಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನದಿಂದ ಅಮೋಘವೀರ್ಯನಾದ ಪ್ರಿಯ ಪತಿಯೂ ಲಭಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 25

ये पूर्वं क्षत्रिया जाता ब्राह्मणैः क्षत्रिणीषु च । ते सर्वे तत्प्रभावेन संजाता नात्र संशयः

ಹಿಂದೆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಆ (ತೀರ್ಥ)ದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಲೇ ಜನಿಸಿದರು; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 26

ययायया द्विजो यश्च क्षत्रिण्याऽभूद्वृतः पुरा । तया सह समागत्य स्नातं मन्त्रपुरस्कृतम्

ಮತ್ತು ಯಾವ ಯಾವ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀ ಹಿಂದೆ ಯಾವ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ವರಿಸಿದ್ದಳೋ, ಅವನು ಅವಳೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಮಂತ್ರೋಚ್ಚಾರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 27

सकृन्मैधुनसंसर्गात्ततस्तीर्थप्रभावतः । सर्वासां यत्सुता जाता दुहिता न कथंचन

ಒಮ್ಮೆ ದಾಂಪತ್ಯಸಂಯೋಗವಾದ ಬಳಿಕ, ಆ ತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪುತ್ರರೇ ಜನಿಸಿದರು; ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಪುತ್ರಿಯರು ಜನಿಸಲಿಲ್ಲ.

Verse 28

ये केचित्पुत्रदा मंत्राश्चातुश्चरणासंभवाः । ते सर्वेऽत्र वसिष्ठेन प्रयुक्ताः क्षत्त्रमिच्छता

ಯಾವ ಯಾವ ಪುತ್ರದಾಯಕ ಮಂತ್ರಗಳಿವೆಯೋ—ಚತುಶ್ಚರಣ ಪವಿತ್ರ ಪರಂಪರೆಯಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದವು—ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿ ವಸಿಷ್ಠನು ಕ್ಷಾತ್ರಶಕ್ತಿ ಸ್ಥಾಪನೆ ಬಯಸಿ ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದನು.

Verse 29

दंपत्योः स्नानमात्रेण जातेऽत्र स्यात्सुपुत्रकः । तस्मात्सुपुत्रदंनाम कुण्डमेतन्निगद्यते

ಇಲ್ಲಿ ದಂಪತಿಗಳು ಕೇವಲ ಸ್ನಾನಮಾತ್ರ ಮಾಡಿದರೂ ಸತ್ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವನೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕುಂಡಕ್ಕೆ ‘ಸುಪುತ್ರದಾ’ ಎಂಬ ನಾಮ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 30

तस्माद्भार्याः समस्तास्ता बृहद्बलसमुद्भवाः । अत्र स्नानं प्रकुर्वंतु यथोक्तविधिना जनाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಾಬಲದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಆ ಎಲ್ಲಾ ಪತ್ನಿಯರು, ಓ ಜನರೇ, ಶಾಸ್ತ್ರೋಕ್ತ ವಿಧಾನದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಲಿ.

Verse 31

नैव किंचिदसत्यं स्यान्न च निंदाकरं तथा । श्रूयते च यतः श्लोकः पूर्वाचार्यैरुदाहृतः

ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಅಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ನಿಂದನೀಯವೂ ಅಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಪೂರ್ವಾಚಾರ್ಯರು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಈ ಶ್ಲೋಕವು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ.

Verse 32

अद्भ्योऽग्निर्ब्रह्मतः क्षत्त्रमश्मनो लोहमुच्छ्रितम् । तेषां सर्वत्रगं तेजः स्वासु योनिषु शाम्यति

ಜಲದಿಂದ ಅಗ್ನಿ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಬ್ರಹ್ಮದಿಂದ ಕ್ಷಾತ್ರಶಕ್ತಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ; ಕಲ್ಲಿನಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೂ ಸರ್ವತ್ರ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ ತೇಜಸ್ಸು ತನ್ನ ತನ್ನ ಯೋನಿಯಲ್ಲೇ ಶಮನಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

Verse 33

तच्छ्रुत्वा जनाः सर्वे सचिवानां वचोखिलम् । तदाचख्युर्द्रुतं गत्वा सत्यसंधस्य भूपतेः

ಸಚಿವರ ಎಲ್ಲಾ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಜನರೆಲ್ಲರೂ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ ಸತ್ಯಸಂಧನಾದ ರಾಜನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು.

Verse 34

ततस्ताः सर्वशो दारा ब्राह्मणानतिसुन्दरान् । ऋतुस्नाताः समाजग्मुर्नृपपत्न्यः सुहर्षिताः

ನಂತರ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ, ಋತುಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ, ಅತ್ಯಂತ ಹರ್ಷಿತವಾದ ರಾಜಪತ್ನಿಯರು ಅತಿಸುಂದರ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಬಳಿಗೆ ಸೇರಿದರು.

Verse 35

यत्र तत्पुत्रदं तीर्थं वसिष्ठेन विनिर्मितम् । तत्र स्नात्वा सकृत्संगं समासाद्य द्विजोद्भवम्

ವಸಿಷ್ಠನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಆ ಪುತ್ರಪ್ರದ ತೀರ್ಥವಿರುವಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ಒಮ್ಮೆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೊಂದಿಗೆ ಸಂಗವನ್ನು ಪಡೆದು—

Verse 36

सर्वास्ताः पुत्रवत्यश्च संजाता द्विजसत्तमाः । आसीत्तस्य नरेंद्रस्य शतं पंचभिरन्वितम्

ಹೇ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮ! ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಪುತ್ರವತಿಗಳಾದರು. ಆ ನರೇಂದ್ರನಿಗೆ ನೂರು ಪುತ್ರರು ಉಂಟಾಗಿ, ಇನ್ನೂ ಐದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸೇರಿದರು.

Verse 37

तासां समभवद्विप्राः शतं पंचाधिकं तथा

ಅವರಿಂದ, ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ನೂರು ಮತ್ತು ಐದು—ಒಟ್ಟು ನೂರೈದು ಪುತ್ರರು ಜನಿಸಿದರು.

Verse 38

प्रत्येकं वरपुत्राणां वंशवृद्धिकरं परम् । आनंदजननं सम्यक्सर्वेषां राष्ट्रवासिनाम्

ಆ ವರಪುತ್ರರಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ರಾಜವಂಶವೃದ್ಧಿಗೆ ಪರಮ ಕಾರಣರಾದರು; ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ನಿವಾಸಿಗಳಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಆನಂದದ ಮೂಲರಾದರು.

Verse 39

तत्र श्रेष्ठोऽभवत्पुत्रो य आनर्तपतिर्भुवि । अटोनाम सुविख्यातः सर्वशत्रुनिबर्हणः

ಅವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪುತ್ರನು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆನರ್ತದ ಅಧಿಪತಿಯಾದನು—‘ಅಟ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ—ಸರ್ವ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು.

Verse 40

अटेश्वरैति ख्यातो येन देवोऽत्र निर्मितः । सुभक्त्या येन दृष्टेन वंशोच्छित्तिर्न जायते

ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ‘ಅಟೇಶ್ವರ’ ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದ ದೇವರನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು; ಶುದ್ಧಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದರ್ಶನ ಮಾಡಿದರೆ ವಂಶೋಚ್ಛೇದ ಉಂಟಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । कस्मात्तस्य कृतं नाम एतच्चाऽट इति स्मृतम् । अन्वयेन परित्यक्तं तस्मात्कीर्तय सूतज

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—“ಅವನಿಗೆ ಈ ಹೆಸರು ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಡಲಾಯಿತು? ಮತ್ತು ಅವನು ‘ಅಟ’ ಎಂದು ಏಕೆ ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ? ಇದು ವಂಶಾನುಸಾರ ನಾಮಕರಣದಿಂದ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇಳು, ಓ ಸೂತಪುತ್ರ.”

Verse 42

सचिवैर्ब्राह्मणैर्वापि तस्यैतन्नाम निर्मितम् । मात्रा वा तत्समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ಈ ಹೆಸರು ಅವನ ಸಚಿವರಿಂದಲೋ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದಲೋ, ಅಥವಾ ತಾಯಿಯಿಂದಲೋ ನಿರ್ಮಿತವಾಯಿತೇ? ನಮಗೆ ವಿವರಿಸಿರಿ; ನಮ್ಮ ಕುತೂಹಲ ಬಹಳವಾಗಿದೆ.

Verse 43

सूत उवाच । न मात्रा तत्कृतं नाम न विप्रैः सचिवैर्नृप । तत्कृतं देवदूतेन व्योमस्थेन द्विजोत्तमाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ರಾಜನೇ, ಆ ಹೆಸರು ತಾಯಿಯಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ, ಸಚಿವರಿಂದಲೂ ಅಲ್ಲ. ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ವ್ಯೋಮಸ್ಥ ದೇವದೂತನೇ ಅದನ್ನು ಪ್ರದಾನಿಸಿದನು.

Verse 45

सा रूपयौवनोपेता रूपाढ्यं प्राप्य सद्द्विजम् । प्रस्थिता स्नातुकामाथ पुत्रतीर्थे मृगेक्षणा

ಆ ಮೃಗೇಕ್ಷಣಿ, ರೂಪ-ಯೌವನದಿಂದ ಯುಕ್ತಳಾಗಿ, ರೂಪಸಂಪನ್ನ ಸದ್ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಪಡೆದು, ಪುತ್ರತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಲು ಇಚ್ಛಿಸಿ ಹೊರಟಳು.

Verse 46

सहिता तेन विप्रेण कंदर्पप्रतिमेन च । अथ ताभ्यां महान्रामो मिथः संदर्शनात्स्थितः

ಕಂದರ್ಪನಂತೆ ಸುಂದರನಾದ ಆ ವಿಪ್ರನೊಂದಿಗೆ ಅವಳು ಸೇರಿದ್ದಳು; ಪರಸ್ಪರ ದರ್ಶನಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಮಹಾ ಅನುರಾಗ ಉದಯವಾಯಿತು.

Verse 47

तादृङ्मात्रं सुकृच्छ्रेण प्राप्तं तीर्थं सुतप्रदम् । ततः स्नात्वा जले तस्मिन्निष्क्रांतौ तौ सुकामुकौ

ಬಹಳ ಕಷ್ಟದಿಂದ ಪುತ್ರಪ್ರದವಾದ ಆ ತೀರ್ಥವನ್ನು ತಲುಪಿ, ಅದರ ಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ನಂತರ ಕಾಮಾತುರರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ನೀರಿನಿಂದ ಹೊರಬಂದರು.

Verse 48

व्रजमानौ च मार्गेऽपि कामधर्ममुपागतौ । अत्यौत्सुक्यात्सुसंहृष्टौ लज्जां त्यक्त्वा सुदूरतः

ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗಲೇ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಕಾಮಧರ್ಮದ ವಶರಾದರು. ಅತಿಯಾದ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಹರ್ಷಿತರಾಗಿ ಲಜ್ಜೆಯನ್ನು ಬಹುದೂರ ತ್ಯಜಿಸಿದರು.

Verse 49

यथा तथा प्रवक्ष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः । यया स भूपतिर्जातो दशार्णाधिपतेः सुता

ಹೇಗೆ ನಡೆದಿತೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು; ನೀವು ಸ್ಥಿರ ಹಾಗೂ ಏಕಾಗ್ರ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಕೇಳಿರಿ—ದಶಾರ್ಣಾಧಿಪತಿಯ ಪುತ್ರಿಯಿಂದ ಆ ರಾಜನು ಹೇಗೆ ಜನಿಸಿದನು.

Verse 50

तावदाकाशगा वाणी सहसा देवनिर्मिता । अटताराजमार्गेण विप्रेणानेन वै यतः

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ, ದೇವರಿಂದ ಸಹಸಾ ನಿರ್ಮಿತವಾದ ದಿವ್ಯವಾಣಿ ಮಾತಾಡಿತು; ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 51

उत्पादितस्तु पुत्रोऽयमौत्सुक्याद्ब्राह्मणेन तु । अटाख्यो भूपतिस्तस्माल्लोके ख्यातो भविष्यति

ಈ ಪುತ್ರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಉತ್ಸುಕತೆಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನನಾದನು; ಆದ್ದರಿಂದ ಆ ರಾಜನು ‘ಅಟ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಖ್ಯಾತನಾಗುವನು.

Verse 52

दीर्घायुर्बहुपुत्रश्च शत्रुंपक्षक्षयावहः । एतस्मात्कारणाद्विप्रा अटाख्यः स बभूव ह

ಅವನು ದೀರ್ಘಾಯು, ಬಹುಪುತ್ರಸಂಪನ್ನ ಮತ್ತು ಶತ್ರುಪಕ್ಷಕ್ಷಯಕಾರಕನಾಗುವನು; ಈ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ, ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಅವನು ‘ಅಟ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು.

Verse 53

स्ववंशोद्धरचंद्रोऽत्र वांछितार्थप्रदोऽर्थिनाम् । तेनैतत्क्षेत्रमासाद्य स्थापितं लिंगमुत्तमम् । स्वनाम्ना ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वदेष्टप्रदं नृणाम्

ಇಲ್ಲಿ ಅವನು ತನ್ನ ವಂಶೋದ್ಧಾರಕ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಆಗಿ, ಯಾಚಕರಿಗೆ ವಾಂಛಿತಾರ್ಥಗಳನ್ನು ನೀಡುವವನಾದನು. ಈ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸೇರಿ ಅವನು ಉತ್ತಮ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತನ್ನ ಹೆಸರಿನಿಂದಲೇ ಅದನ್ನು ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಿದನು—ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಶ್ರೇಷ್ಠರೇ—ಅದು ಜನರಿಗೆ ಸರ್ವ ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ।

Verse 54

यस्तन्माघचतुर्दश्यां पूजयेच्छ्रद्धयान्वितः । न तस्य जायते किंचिद्दुःखं संतानसंभवम्

ಮಾಘ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು ಶ್ರದ್ಧೆಯೊಂದಿಗೆ ಆ (ಲಿಂಗವನ್ನು) ಪೂಜಿಸುವವನಿಗೆ ಸಂತಾನದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಯಾವುದೇ ದುಃಖವೂ ಎಂದಿಗೂ ಹುಟ್ಟದು।

Verse 55

अपि वर्षशतानारी स्नात्वा कुण्डे सुतप्रदे । अटेश्वरं ततः पश्येच्छिवभक्तिपरायणा

ನೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದ ಮಹಿಳೆಯಾದರೂ, ಸುತಪ್ರದ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ, ನಂತರ ಶಿವಭಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪರಾಯಣಳಾಗಿ ಅಟೇಶ್ವರನ ದರ್ಶನ ಮಾಡಲಿ।

Verse 56

सद्यः पुत्रमवाप्नोति वंशवृद्धिकरं परम् तत्प्रसादान्न संदेहः कार्तिकेय वचो यथा

ಅವಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಪುತ್ರನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ; ಅವನು ವಂಶವೃದ್ಧಿಗೆ ಪರಮ ಕಾರಣ. ಅವರ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ—ಇದು ಕಾರ್ತಿಕೇಯನ ವಚನ।

Verse 128

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽटेश्वरोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಏಕಾಶೀತಿಸಾಹಸ್ರೀ ಸಂಹಿತೆಯ ಆರನೆಯ ನಾಗರಖಂಡದಲ್ಲಿ, ಹಾಟಕೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಲ್ಲಿ ‘ಅಟೇಶ್ವರೋತ್ಪತ್ತಿ-ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯ-ವರ್ಣನ’ ಎಂಬ ನೂರ ಇಪ್ಪತ್ತೆಂಟನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।