Adhyaya 123

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति शुक्लतीर्थमनुत्तमम् । दर्भैः संसूचितं श्वेतैर्यदद्यापि द्विजोत्तमाः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಅನುತ್ತಮ ತೀರ್ಥವಿದೆ; ಅದರ ಹೆಸರು ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥ. ಓ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಅದು ಇಂದಿಗೂ ಶ್ವೇತ ದರ್ಭಗಳಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

Verse 2

चमत्कारपुरे पूर्वमासीत्कश्चित्सुशल्यवित् । रजकः शुद्धकोनाम पुत्रपौत्रसमन्वितः

ಹಿಂದೆ ಚಮತ್ಕಾರಪುರದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧಕ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಒಬ್ಬ ರಜಕನಿದ್ದನು; ಅವನು ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದು ಪುತ್ರ-ಪೌತ್ರಸಹಿತನಾಗಿದ್ದನು.

Verse 3

स सर्वरजकानां च प्राधान्येन व्यवस्थितः । प्रधानब्राह्मणानां च करोत्यंबरशोधनम्

ಅವನು ಎಲ್ಲಾ ರಜಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನನಾಗಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದನು; ಪ್ರಧಾನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನೂ ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 4

कस्यचित्त्वथ कालस्य नीलीकुण्ड्यां समाहितः । प्राक्षिपद्ब्राह्मणेंद्राणां वासो विज्ञातवांश्चिरात्

ನಂತರ ಒಂದು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ನೀಲೀಕುಂಡಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತಲ್ಲೀನನಾಗಿದ್ದಾಗ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣೇಂದ್ರರ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಎಸೆದನು—ಅದನ್ನು ಅವನು ಬಹಳ ತಡವಾಗಿ ಅರಿತನು.

Verse 5

अथासौ मन्दचित्तश्च स्वामाहूयकुटुम्बिनीम् । पुत्रांश्च वचनं प्राह रहस्ये भयविह्वलः

ಆಗ ಅವನು ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ, ಪುತ್ರರನ್ನೂ ಕರೆದು, ಗುಪ್ತವಾಗಿ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 6

निर्मूल्यानि सुवस्त्राणि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । नीलीमध्ये विमोहेन प्रक्षिप्तानि बहूनि च

ಮಹಾತ್ಮ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ನನ್ನ ಮೋಹದಿಂದ ನೀಲಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕವು ಎಸೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ।

Verse 7

वधबन्धादिकं कर्म ते करिष्यंत्यसंशयम् । तस्मादन्यत्र गच्छामो गृहीत्वा रजनीमिमाम्

ಅವರು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೊಡೆಯುವುದು, ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವುದು ಮೊದಲಾದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವರು; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ (ತಕ್ಷಣ) ನಾವು ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹೋಗೋಣ।

Verse 8

एवं स निश्चयं कृत्वा सारमादाय मंदिरात् । प्रस्थितो भार्यया सार्द्धं कांदिशीको द्विजोत्तमाः

ಹೀಗೆ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿ, ಮನೆಯಿಂದ ಮೌಲ್ಯವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಕಾಂದಿಶಿಯ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಹೊರಟನು, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ।

Verse 9

तावत्तस्य सुता गत्वा स्वां सखीं दाशसंभवाम् । उवाच क्षम्यतां भद्रे यन्मया कुकृतं कृतम्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಅವನ ಮಗಳು ಹೋಗಿ, ಮೀನುಗಾರ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ ತನ್ನ ಸಖಿಯನ್ನು ನೋಡಿ—ಭದ್ರೇ, ನನ್ನಿಂದ ನಡೆದ ದುಷ್ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 10

अज्ञानाज्ज्ञानतो वापि प्रक्रीडंत्या त्वया सह । प्रणयाद्बाल्यभावाच्च क्रोधाद्वाथ महेर्ष्यया

ಅಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಲಿ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಾಗಲಿ—ನಿನ್ನೊಡನೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ—ಪ್ರೇಮದಿಂದ, ಬಾಲ್ಯಭಾವದಿಂದ, ಕೋಪದಿಂದ ಅಥವಾ ಮಹಾ ಈರ್ಷೆಯಿಂದಲೂ…

Verse 11

अथ सा सहसा श्रुत्वा बाष्पपर्याकुलेक्षणा । उवाच किमिदं भद्रे यन्मामित्थं प्रभाषसे

ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಕೇಳಿ ಅವಳು—ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ ಕಳವಳಗೊಂಡ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ—ಹೇಳಿದಳು: “ಹೇ ಭದ್ರೇ, ನನ್ನೊಡನೆ ಇಂತಿಯಾಗಿ ಏಕೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತೀಯೆ?”

Verse 12

सख्युवाच । मम तातेन नीलायां प्रक्षिप्तान्यंबराणि च । ब्राह्मणानां महार्हाणि विभ्रमेण सुलोचने

ಸಖಿ ಹೇಳಿದಳು: “ಓ ಸுலೋಚನೆ, ನನ್ನ ತಂದೆ ಗೊಂದಲದಿಂದ ನೀಲಾ ನದಿಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಎಸೆದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 13

तत्प्रभाते परिज्ञाय दंडं धास्यंति दारुणम् । एवं चित्ते समास्थाय तातः संप्रस्थितोऽधुना

“ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇದು ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವರು ಭೀಕರ ದಂಡ ವಿಧಿಸುವರು. ಇದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ನನ್ನ ತಂದೆ ಈಗಲೇ ಹೊರಟಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 14

अहं तवातिकं प्राप्ता दर्शनार्थमनिन्दिते । अनुज्ञाता प्रयास्यामि त्वया तस्मात्प्रमुच्यताम्

“ಹೇ ಅನಿಂದಿತೆ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಾರ್ಥವೇ ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದೆ. ನಿನ್ನ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹೊರಡುತ್ತೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಿಳಂಬದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡು.”

Verse 15

अथ सा तद्वचः श्रुत्वा प्रसन्नवदनाऽब्रवीत् । यद्येवं मा सरोजाक्षि कुत्रचित्संप्रयास्यसि

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವಳು ಪ್ರಸನ್ನಮುಖದಿಂದ ಹೇಳಿದಳು— “ಹಾಗಾದರೆ, ಹೇ ಪದ್ಮನೇತ್ರನೇ, ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಬೇಡ।”

Verse 16

निवारय द्रुतं गत्वा तातं नो गम्यतामिति । अस्ति पूर्वोत्तरे भागे स्थानादस्माज्जलाशयः

“ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೋಗಿ ನಿನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ತಡೆ; ಅವರು ಹೋಗದಿರಲಿ. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಈಶಾನ್ಯ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜಲಾಶಯವಿದೆ.”

Verse 19

ततः स विस्मयाविष्टः स्वयं सस्नौ कुतूहलात् । यावच्छुक्लत्वमापन्नस्तादृक्कृष्णवपुर्धरः

ನಂತರ ಅವನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತಾನೇ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿದನು—ಕೃಷ್ಣವರ್ಣ ದೇಹಧಾರಿಯು ಶುಕ್ಲತ್ವ (ಶುದ್ಧ ಪ್ರಕಾಶ)ವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 20

तस्मात्तत्रैव वस्त्राणि प्रक्षालयतु सत्वरम् । तातः स तव यास्यंति विशुद्धिं परमां शुभे

“ಆದ್ದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿಯೇ ತಕ್ಷಣ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲಿ. ನಂತರ, ಹೇ ಶುಭೇ, ನಿನ್ನ ತಂದೆ ಪರಮ ವಿಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.”

Verse 21

अथ सा सत्वरं गत्वा निजतातस्य तद्वचः । सत्वरं कथयामास प्रहृष्टवदना सती

ನಂತರ ಅವಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದ ಮುಖದಿಂದ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೂಡಲೇ ತಿಳಿಸಿದಳು।

Verse 22

मम सख्या समादिष्टं नातिदूरे जलाशयः । तत्र श्वेतत्वमायाति सर्वं क्षिप्तं सितेतरम्

ನನ್ನ ಸಖಿಯು ಹೇಳಿದಳು—ಅತಿದೂರವಲ್ಲದ ಕಡೆ ಒಂದು ಜಲಾಶಯವಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಏನನ್ನೇ ಹಾಕಿದರೂ—ಬಿಳಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ—ಅದು ಅಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯಾಗಿ, ಶುದ್ಧವಾಗಿ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 23

तस्मात्प्रक्षालय प्रातस्तत्र गत्वा जलाशये । वस्त्राण्यमूनि शुक्लत्वं संप्रयास्यंत्यसंशयम्

ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರಾತಃಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿ ಜಲಾಶಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಇವನ್ನು ತೊಳೆಯು. ಈ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಸಂಶಯವಿಲ್ಲದೆ ಬಿಳಿತನ ಮತ್ತು ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವವು.

Verse 24

रजक उवाच । नैतत्संपत्स्यते पुत्रि यन्नीलस्य परिक्षयः । वस्त्रलग्नस्य जायेत यतः प्रोक्तं पुरातनैः

ರಜಕನು ಹೇಳಿದನು—ಮಗಳೇ, ಬಟ್ಟೆಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣ ನಾಶವಾಗುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಪುರಾತನರು ‘ವಸ್ತ್ರಲಗ್ನ ನೀಲಿಗೆ ಕ್ಷಯವಿಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ.

Verse 25

वज्रलेपस्य मूर्खस्य नारीणां कर्कटस्य च । एको ग्रहस्तु मीनानां नीलीमद्यपयोस्तथा

ವಜ್ರಲೇಪ, ಮೂರ್ಖ, ಸ್ತ್ರೀಯರು, ನಂಡು—ಇವರಿಗೆ ಒಂದೇ ‘ಗ್ರಹ’ (ಒಂದೇ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಹಿಡಿತ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಮೀನುಗಳಿಗೆ, ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ, ಮದ್ಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಹಾಲಿಗೂ ಒಂದೇ ಗ್ರಹವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ.

Verse 26

कन्योवाच । तत्र ह्यागम्यतां तावद्वस्त्रणयादाय यत्नतः । तोयाच्छुद्धिं प्रयास्यंति तदाऽगंतव्यमेव हि

ಕನ್ಯೆ ಹೇಳಿದಳು—ಹಾಗಾದರೆ ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗೋಣ, ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು. ಆ ನೀರಿನಿಂದ ಇವು ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಬೇಕು.

Verse 27

भूयोऽपि मंदिरे वाऽथ तस्मात्स्थानाद्दिगंतरम् । गंतव्यं सकलैरेव ममैतद्धृदि संस्थितम्

ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ—ಮಂದಿರಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ ಅಥವಾ ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ದಿಗಂತರ ದೂರಕ್ಕೆ ಆಗಲಿ—ಎಲ್ಲರೂ ತಪ್ಪದೇ ಹೋಗಬೇಕು; ಈ ನಿಶ್ಚಯ ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ದೃಢವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿದೆ।

Verse 28

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा साधुसाध्विति तेऽसकृत् । प्रोच्य बांधवभृत्याश्च रात्रावेव प्रजग्मिरे

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವರು ಮರುಮರು ‘ಸಾಧು, ಸಾಧು’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು; ನಂತರ ಬಂಧುಗಳಿಗೂ ಸೇವಕರಿಗೂ ತಿಳಿಸಿ ಅದೇ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ ಹೊರಟರು।

Verse 29

दाशकन्यां पुरः कृत्वा संशयं परमं गताः । विभवेन समायुक्ता निजेन द्विजसत्तमाः

ಮೀನುಗಾರಳನ್ನು ಮುಂಚೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಆ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರು ಮಹಾಸಂಶಯದಿಂದ ಕಲುಷಿತರಾದರೂ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ವಿಭವ-ಸಾಧನಗಳೊಂದಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದರು।

Verse 30

ततः सा दर्शयामास दाशकन्या जलाशयम् । बहुवीरुधसंछन्नं दुष्प्रवेशं च देहिनाम्

ನಂತರ ಆ ಮೀನುಗಾರ್ತಿ ಅವರಿಗೆ ಒಂದು ಜಲಾಶಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು—ಅದು ಅನೇಕ ಬಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟು, ದೇಹಧಾರಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಲು ದುಸ್ತರವಾಗಿತ್ತು।

Verse 31

ततः स रजकस्तत्र वस्त्राण्यादाय सर्वशः । प्रविष्टः सलिले तस्मिन्क्षालयामास वै द्विजाः

ನಂತರ ಆ ರಜಕನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು; ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಅವನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಅವುಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 32

अथ तानि सुवस्त्राणि मेचकाभानि तत्क्षणात् । जातानि स्फटिकाभानि तत्क्षणादेव कृत्स्नशः

ಆಗ ನೀಲಾಭ-ಶ್ಯಾಮವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳು, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಸ್ಫಟಿಕದಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾದವು।

Verse 33

ततस्तुष्टिसमायुक्तः साधुसाध्विति चाऽब्रवीत् । समालिंग्य सुतां प्राह दाशकन्यां च सादरम्

ನಂತರ ತೃಪ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಅವನು “ಸಾಧು! ಸಾಧು!” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ತನ್ನ ಮಗಳನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಮೀನುಗಾರನ ಮಗಳನ್ನೂ ಸಾದರವಾಗಿ ಸಂಬೋಧಿಸಿದನು।

Verse 34

सुवस्त्राणि द्विजेंद्राणामर्पयामो यथाक्रमम्

“ಬನ್ನಿ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ದ್ವಿಜರಿಗೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ) ಉತ್ತಮ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸೋಣ.”

Verse 35

ततः स स्वगृहं गत्वा तानि वस्त्राणि कृत्स्नशः । यथाक्रमेण संहृष्टः प्रददौ द्विजसत्तमाः

ನಂತರ ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಆ ಎಲ್ಲಾ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಹರ್ಷದಿಂದ, ಕ್ರಮವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ದಾನಮಾಡಿದನು।

Verse 36

अथ ते ब्राह्मणा दृष्ट्वा तां शुद्धिं वस्त्रसंभवाम् । तं च श्वेतीकृतं चेदृग्रजकं विस्मयान्विताः

ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ವಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ಪ್ರಕಟವಾದ ಆ ಶುದ್ಧಿಯನ್ನು ಕಂಡರು; ಹಾಗೆಯೇ ಆ ರಜಕನು ಇಂತಹ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಶ್ವೇತಗೊಂಡುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ವಿಸ್ಮಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು।

Verse 37

पप्रच्छुः किमिदं चित्रं वस्त्रमूर्धजसंभवम् । अनौपम्यं च संजातं वदस्व यदि मन्यसे

ಅವರು ಕೇಳಿದರು—ಇದು ಏನು ವಿಚಿತ್ರ, ಕೂದಲಿನಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ವಸ್ತ್ರವೇ? ಅಪೂರ್ವ ಅದ್ಭುತ ಸಂಭವಿಸಿದೆ; ಯುಕ್ತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಹೇಳಿರಿ।

Verse 38

रजक उवाच । एतानि विप्रा वस्त्राणि मया क्षिप्तानि मोहतः । नीलीमध्ये सुवस्त्राणि विनष्टानि च कृत्स्नशः

ರಜಕನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ಮೋಹದಿಂದ ನಾನು ಈ ವಸ್ತ್ರಗಳನ್ನು ನೀಲಿ ತೊಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಎಸೆದೆ; ಸುಂದರ ವಸ್ತ್ರಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶವಾದವು।

Verse 39

ततो भयं महद्भूतं कुटुम्बेन समन्वितः । चलितो रजनीवक्त्रे दिगंते ब्राह्मणोत्तमाः

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಭಯ ಉಂಟಾಯಿತು; ಕುಟುಂಬದೊಡನೆ ಅವನು ರಾತ್ರಿಯ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ದೂರದ ದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಹೊರಟನು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣೋತ್ತಮರೇ।

Verse 40

अथैषा तनयाऽस्माकं गता निजसखीं प्रति । दाशात्मजां सुदुःखार्ता पुनर्दर्शनलालसा

ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮಗಳು, ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದಿಂದ ಪೀಡಿತಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ, ತನ್ನ ಸಖಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋದಳು—ಮೀನುಗಾರನ ಮಗಳ ಬಳಿಗೆ।

Verse 41

तया सर्वमभिप्रायं ज्ञात्वा मे दुःखहेतुकम् । ततः संदर्शयामास स्थिताग्रे स्वजलाशयम्

ಅವಳು ನನ್ನ ದುಃಖದ ಕಾರಣವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನೂ ತಿಳಿದು, ನಂತರ ಮುಂದೆ ಸಮೀಪದಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ಜಲಾಶಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿದಳು।

Verse 42

तस्मिन्प्रक्षिप्तमात्राणि वस्त्राणीमानि तत्क्षणात् । ईदृग्वर्णानि जातानि विस्मयस्य हि कारणम्

ಆ ಜಲದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎಸೆದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಈ ವಸ್ತ್ರಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ಅಂಥ ಶುದ್ಧ ವರ್ಣವನ್ನು ಪಡೆದವು; ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

Verse 43

तथा मे मूर्धजाः कृष्णास्तत्र स्नातस्य तत्क्षणात् । परं शुक्लत्वमापन्ना एतत्प्रोक्तं मया स्फुटम्

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ಕಪ್ಪು ಕೂದಲೂ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಳಿಯಾದವು; ಇದನ್ನು ನಾನು ನಿಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದೇನೆ.

Verse 44

एवं ते ब्राह्मणाः श्रुत्वा कौतूहलसमन्विताः । तत्र जग्मुः परीक्षार्थं विक्षिप्य तदनंतरम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ತುಂಬಿ, ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅತ್ತ ಹೊರಟರು.

Verse 45

कृष्णद्रव्याणि भूरीणि केशादीनि सहस्रशः । सर्वं तच्छुक्लतां याति त्यक्त्वा वर्णं मलीमसम्

ಸಾವಿರಾರು ಕಪ್ಪು ದ್ರವ್ಯಗಳು—ಕೂದಲು ಮೊದಲಾದವು—ಅಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಯಾದವು; ಮಲಿನ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಎಲ್ಲವೂ ಶುದ್ಧ ಶ್ವೇತತೆಯನ್ನು ಪಡೆದವು.

Verse 46

ततो वृद्धतया ये च विशेषाच्छ्वेतमूर्धजाः । ते सस्नुः श्रद्धया युक्तास्तरुणाश्चापि धर्मिणः

ನಂತರ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯದಿಂದ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಿಳಿ ಕೂದಲಿರುವವರು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು; ಧರ್ಮನಿಷ್ಠ ಯುವಕರೂ ಸಹ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರು.

Verse 47

ततः शुक्लत्वमापन्नास्तेजोवीर्यसमन्विताः । भवंति तत्प्रभावेन प्रयांति च परां गतिम्

ಆಮೇಲೆ ಅವರು ಶುಕ್ಲತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದು ತೇಜಸ್ಸು ಹಾಗೂ ವೀರ್ಯದಿಂದ ಸಮನ್ವಿತರಾದರು; ಆ ತೀರ್ಥಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 48

अथ तद्वासवो दृष्ट्वा शुक्लतीर्थं प्रमुक्तिदम् । पूरयामास रजसा मानुषोत्थभयेन च

ನಂತರ ವಾಸವನು (ಇಂದ್ರನು) ಮುಕ್ತಿದಾಯಕ ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥವನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾನವರಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಭಯದಿಂದ ಅದನ್ನು ಧೂಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು.

Verse 49

अद्यापि तत्र यत्किंचिज्जायतेऽथ तृणादिकम् । तत्सर्वं शुक्लतामेति तत्तोयस्य प्रभावतः

ಇಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲಿ ಏನು ಹುಟ್ಟಿದರೂ—ಹುಲ್ಲು ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ ಸಹ—ಆ ನೀರಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲವೂ ಶುಕ್ಲವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 50

श्वैतैस्तैस्तारयेत्सर्वान्पितॄन्नरकगानपि

ಆ ಶ್ವೇತ ಅರ್ಪಣೆಗಳು/ಉಪಚಾರಗಳಿಂದ, ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನರಕಗತ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ತಾರಿಸಬಹುದು.

Verse 51

तत्तीर्थोत्थां मृदं गात्रे योजयित्वा नरोत्तमः । स्नानं करोति तीर्थानां सर्वेषां लभते फलम्

ಆ ತೀರ್ಥದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಣ್ಣನ್ನು ದೇಹಕ್ಕೆ ಲೇಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವ ನರೋತ್ತಮನು, ಎಲ್ಲಾ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನದ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 52

यस्तैर्दर्भैर्नरो भक्त्या तिलैश्चारण्यसंभवैः । करोति तर्पणं विप्राः स प्रीणाति पितामहान्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರೇ, ಯಾರು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆ ದರ್ಭೆಗಳನ್ನೂ ಆ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಎಳ್ಳನ್ನೂ ಬಳಸಿ ತರ್ಪಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ತನ್ನ ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ಪಿತಾಮಹರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 53

अथाश्वमेधात्संप्राप्यं गयाश्राद्धेन यत्फलम् । नीलसंज्ञगवोत्सर्गे तथात्रापि द्विजोत्तमाः

ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ಅಶ್ವಮೇಧಯಾಗದಿಂದಲೂ ಗಯಾಶ್ರಾದ್ಧದಿಂದಲೂ ದೊರೆಯುವ ಫಲವು, ಇಲ್ಲಿ ‘ನೀಲಾ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಗೋವಿನ ಉತ್ಸರ್ಗ (ದಾನ/ವಿಮೋಚನೆ)ದಿಂದಲೂ ಅದೇ ರೀತಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 54

ऋषय ऊचुः । शुक्लतीर्थं कथं जातं तत्र त्वं सूतनंदन । विस्तरेण समाचक्ष्व परं कौतूहलं हि नः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸೂತನಂದನ, ಅಲ್ಲಿ ಶುಕ್ಲತೀರ್ಥ ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ನಮಗೆ ಮಹಾ ಕುತೂಹಲ; ವಿವರವಾಗಿ ತಿಳಿಸು।

Verse 55

सूत उवाच । श्वेतद्वीपः समानीतो विष्णुना प्रभविष्णुना । तत्क्षेत्रे कलिभीतेन यथा शौक्ल्यं न संत्यजेत्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಸರ್ವಶಕ್ತನಾದ ವಿಷ್ಣುವು ಶ್ವೇತದ್ವೀಪವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ತಂದನು; ಆ ಪುಣ್ಯಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ—ಕಲಿಯ ಭಯದಿಂದ—ಅದು ತನ್ನ ಶ್ವೇತತ್ವ (ಶುದ್ಧತೆ) ತ್ಯಜಿಸದಿರಲೆಂದು।

Verse 56

कलिकालेन संस्पृष्टः श्वेतद्वीपोऽपि श्यामताम् । न प्रयाति द्विजश्रेष्ठास्ततस्तत्र निवेशितः

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ಕಲಿಯುಗದ ಸ್ಪರ್ಶವಾದರೂ ಶ್ವೇತದ್ವೀಪವು ಶ್ಯಾಮತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆದಕಾರಣವೇ ಅದನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಗಿದೆ।