Adhyaya 1

Verse 1

। ओंनमः पुरुषोत्तमाय । अथ स्कान्दे महापुराणे षष्ठनागरखण्डप्रारम्भः । व्यास उवाच । स धूर्जटि जटाजूटो जायतां विजयाय वः । यत्रैकपलितभ्रांतिं करोत्यद्यापि जाह्नवी

ಓಂ ಪುರುಷೋತ್ತಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಈಗ ಸ್ಕಂದ ಮಹಾಪುರಾಣದ ಷಷ್ಠ ನಾಗರಖಂಡದ ಆರಂಭ. ವ್ಯಾಸರು ಹೇಳಿದರು—ಜಟಾಜೂಟಧಾರಿ ಧೂರ್ಜಟಿ (ಶಿವ) ನಿಮ್ಮ ವಿಜಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾಗಲಿ; ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗೆ) ಇಂದಿಗೂ ಒಂದೇ ಬಿಳಿ ಕೂದಲಿನ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಾಳೆ।

Verse 2

ऋषय ऊचुः । हरस्य पूज्यते लिंगं कस्मादतन्महामते । विशेषात्संपरित्यज्य शेषांगानि सुरासुरैः

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ಹರನ (ಶಿವನ) ಇತರ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ ಏಕೆ ಅವನ ಲಿಂಗವನ್ನೇ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ?

Verse 3

तस्मादेतन्महाबाहो यथावद्वक्तुमर्हसि । सांप्रतं सूत कार्त्स्न्येन परं कौतूहलं हि नः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಬಾಹೋ, ಇದನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಹೇಳಲು ನೀವು ಯೋಗ್ಯರು. ಹೇ ಸೂತ, ಈಗ ನಮಗೆ ಇದನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಪರಮ ಕುತೂಹಲ ಉಂಟಾಗಿದೆ।

Verse 4

सूत उवाच । प्रश्नभारो महानेष यो भवद्भिरुदाहृतः । कीर्तयिष्ये तथाप्येनं नमस्कृत्य स्वयंभुवे

ಸೂತರು ಹೇಳಿದರು—ನೀವು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಹತ್ತರವಾದ ಭಾರವಾಗಿದೆ. ಆದರೂ ಸ್ವಯಂಭೂ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ವರ್ಣಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 5

आनर्तविषये चास्ति वनं मुनिजनाश्रयम् । मनोज्ञं सर्वसत्त्वानां सर्वर्तुफलितद्रुमम्

ಆನರ್ತ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮುನಿಗಳ ಆಶ್ರಯವಾದ ಒಂದು ವನವಿದೆ; ಅದು ಎಲ್ಲ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮನೋಹರ, ಅಲ್ಲಿನ ಮರಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಋತುಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಫಲಭರಿತವಾಗಿವೆ।

Verse 6

तत्राश्रमपदं रम्यं सौम्यसत्त्वनिषेवितम् । अस्ति तापससंकीर्णं वेदध्वनिविराजितम्

ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ರಮ್ಯವಾದ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಾನವಿದೆ; ಅದು ಸೌಮ್ಯಸ್ವಭಾವದ ಸತ್ಪುರುಷರಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿದೆ. ಅದು ತಪಸ್ವಿಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ, ವೇದಪಠಣಧ್ವನಿಯಿಂದ ವಿರಾಜಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 7

अब्भक्षैर्वायुभक्षैश्च शीर्णपर्णाशिभिस्तथा । दन्तोलूखलिभिर्विप्रैः सेवितं चाश्मकुट्टकैः

ಆ ಪವಿತ್ರ ವನವು ಘೋರವ್ರತಧಾರಿಗಳಾದ ವಿಪ್ರರಿಂದ ಸೇವಿತವಾಗಿತ್ತು—ಕೆಲವರು ಜಲಾಹಾರಿಗಳು, ಕೆಲವರು ವಾಯುಭಕ್ಷಕರು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗಳನ್ನೇ ಆಹಾರಮಾಡುವವರು; ಕೆಲವರು ದಂತಗಳನ್ನೇ ಉಖಲಿಯಂತೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ತಪಿಸುವವರು, ಮತ್ತವರು ಕಲ್ಲಿನ ಮೇಲೆ ಕುಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ ಧಾನ್ಯದಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸುವವರು.

Verse 8

स्नानहोमपरैश्चैव जपस्वाध्यायतत्परैः । वानप्रस्थैस्त्रिदण्डैश्च हंसैश्चापि कुटीचरैः

ಆ ಸ್ಥಳವು ಸ್ನಾನ-ಹೋಮಗಳಲ್ಲಿ ತತ್ಪರರಾದವರಿಂದ, ಜಪ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದವರಿಂದಲೂ ವಾಸಿತವಾಗಿತ್ತು—ವಾನಪ್ರಸ್ಥರಿಂದ, ತ್ರಿದಂಡಿ ಸಂನ್ಯಾಸಿಗಳಿಂದ, ಹಂಸಸ್ವರೂಪ ಮುನಿಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಕುಟೀರವಾಸಿ ವೈರಾಗಿಗಳಿಂದಲೂ.

Verse 9

स्नातकैर्यतिभिर्दान्तैस्तथा पंचाग्निसाधकैः । कस्यचित्त्वथ कालस्य भगवांस्त्रिपुरांतकः

ಆ ಆಶ್ರಮವನವು ಸ್ನಾತಕರು, ದಾಂತ ಯತಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪಂಚಾಗ್ನಿ ಸಾಧಕರಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲ ಕಳೆದ ಮೇಲೆ ಭಗವಾನ್ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ—ತ್ರಿಪುರವಿನಾಶಕ—(ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು).

Verse 10

सतीवियोगसंतप्तो भ्रममाण इतस्ततः । तस्मिन्वने समायातः सौम्यसत्त्वनिषेविते

ಸತೀವಿಯೋಗದ ವೇದನೆಯಿಂದ ದಗ್ಧನಾಗಿ, ಇತ್ತತ್ತ ಅಲೆದಾಡುತ್ತ, ಸೌಮ್ಯ-ಶಾಂತ ಸತ್ವಗಳಿಂದ ಸೇವಿತವಾದ ಆ ವನಕ್ಕೆ ಅವನು ಆಗಮಿಸಿದನು.

Verse 11

क्रीडंति नकुला यत्र सार्धं सर्पैःप्रहर्षिताः । पञ्चाननाश्च मातंगैर्वृषदंशास्तथाखुभिः । काकाः कौशिकसंघैश्च वैरभावविवर्जिताः

ಅಲ್ಲಿ ಮುಂಗುಸಿಗಳು ಸರ್ಪಗಳೊಂದಿಗೆ ಹರ್ಷದಿಂದ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿದ್ದವು; ಸಿಂಹಗಳು ಆನೆಗಳೊಂದಿಗೆ; ಕಚ್ಚುವ ಜೀವಿಗಳು ಇಲಿಗಳೊಂದಿಗೆ; ಕಾಗೆಗಳು ಗೂಬೆಗಳ ಗುಂಪಿನೊಂದಿಗೆ—ಎಲ್ಲವೂ ವೈರವಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದವು।

Verse 12

ततश्च भगवान्रुद्रो दृष्ट्वाश्रमपदं तदा । नग्नः कपालमादाय भिक्षार्थं प्रविवेश सः

ನಂತರ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಆ ಆಶ್ರಮಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೋಡಿ, ನಗ್ನನಾಗಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಕಪಾಲಪಾತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದು ಭಿಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 13

अथ तस्य समालोक्य रूपं गात्रसमुद्भवम् । अदृष्टपूर्वं तापस्यः सर्वाः कामवशं गताः

ನಂತರ ಅವನ ದೇಹಸೌಂದರ್ಯ—ಇದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಕಾಣದ ಆ ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಿ—ಎಲ್ಲ ತಾಪಸಿಯರು ಕಾಮವಶರಾದರು।

Verse 14

गृहकर्म परित्यज्य गुरुशुश्रूषणानि च । मिथः संभाषणं चक्रुः स्थानेस्थाने च ताः स्थिताः

ಮನೆಕೆಲಸವನ್ನೂ ಗುರುಸೇವೆಯನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು, ಅವರು ಸ್ಥಳಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಪರಸ್ಪರ ಸಂಭಾಷಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು।

Verse 15

एका सा कापि धन्या या चक्रे तस्यावगूहनम् । विश्रब्धा सर्वगात्रेषु तापसस्य महात्मनः

ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ತಾನು ಧನ್ಯಳೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಿಸ್ಸಂಕೋಚವಾಗಿ ಆ ಮಹಾತ್ಮ ತಾಪಸನ ಸರ್ವಾಂಗಗಳನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಆಲಿಂಗನ ಮಾಡಿದಳು।

Verse 16

तथान्याः कौतुकाविष्टा धावंत्यः सर्वतोदिशम् । दृश्यंते तं समुद्दिश्य विस्तारितविलोचनाः

ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಸ್ತ್ರೀಯರೂ ಕೌತುಕಾವೇಶದಿಂದ ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೂ ಓಡಿದರು; ಅವನನ್ನೇ ಗುರಿಮಾಡಿ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಓಡುತ್ತಾ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು।

Verse 17

काश्चिदर्द्धानुलिप्तांग्यः काश्चिदेकांजितेक्षणाः । अर्धसंयमितैः कैशैस्तथान्यास्त्यक्तबालकाः

ಕೆಲವರ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅರ್ಧಮಾತ್ರ ಲೇಪನ ಹಚ್ಚಲಾಗಿತ್ತು, ಕೆಲವರ ಒಂದು ಕಣ್ಣಿಗಷ್ಟೇ ಅಂಜನ ಇತ್ತು; ಕೆಲವರ ಕೂದಲು ಅರ್ಧವಾಗಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಇನ್ನೂ ಕೆಲವರು ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಓಡಿದರು।

Verse 18

एवमालोक्यमानः स कामिनीभिर्महेश्वरः । बभ्राम राजमार्गेण भिक्षां देहीति कीर्तयन्

ಸ್ತ್ರೀಯರಿಂದ ಹೀಗೆ ನೋಡಲ್ಪಡುತ್ತಾ ಮಹೇಶ್ವರನು ರಾಜಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿ ‘ಭಿಕ್ಷಾಂ ದೇಹಿ’ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 19

अथ ते मुनयो दृष्ट्वा तं तथा विगतांबरम् । कामोद्भवकरंस्त्रीणां प्रोचुः कोपारुणेक्षणाः

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮುನಿಗಳು ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ವಸ್ತ್ರವಿಲ್ಲದೆ ಕಂಡು—ಸ್ತ್ರೀಯರಲ್ಲಿ ಕಾಮೋದ್ರೇಕ ಉಂಟುಮಾಡುವವನಾಗಿ—ಕೋಪದಿಂದ ಕೆಂಪಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹೇಳಿದರು।

Verse 20

यस्मात्पाप त्वयास्माकमाश्रमोऽयं विडंबितः । तस्माल्लिंगं पतत्वाशु तवैव वसुधातले

‘ಓ ಪಾಪಿ! ನೀನು ನಮ್ಮ ಈ ಆಶ್ರಮವನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡಿ ಅವಮಾನಿಸಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವು ತಕ್ಷಣವೇ ಈ ವಸुधಾತಲದಲ್ಲಿ ಬೀಳಲಿ!’

Verse 21

एतस्मिन्नंतरे भूमौ लिंगं तस्य पपात तत् । भित्त्वाथ धरणीपृष्ठं पातालं प्रविवेश ह

ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವನ ಲಿಂಗವು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿತು; ಧರಣಿಯ ಮೇಲ್ಮೈಯನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು.

Verse 22

सोऽपि लिंगपरित्यक्तो लज्जायुक्तो महेश्वरः । गर्तां गुर्वीं समाश्रित्य भ्रूणरूपः समाविशत्

ಲಿಂಗವಿಹೀನನಾಗಿ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆಳವಾದ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಭ್ರೂಣರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು.

Verse 23

अथ लिंगस्य पातेन त्रैलोक्यभयशंसिनः । उत्पाता दारुणास्तस्थुः सर्वत्र द्विजसत्तमाः

ನಂತರ ಲಿಂಗಪಾತದಿಂದ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯದ ಭಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಭಯಾನಕ ಅಪಶಕುನಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು, ಓ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠಾ.

Verse 24

शीर्यते गिरिशृङ्गाणि पतंत्युल्का दिवापि च । त्यजंति सागराः सर्वे मर्यादां च शनैः शनैः

ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳು ಕುಸಿಯತೊಡಗಿದವು, ಹಗಲಲ್ಲಿಯೂ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಬೀಳತೊಡಗಿದವು; ಎಲ್ಲ ಸಾಗರಗಳೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮೇರೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸತೊಡಗಿದವು.

Verse 25

अथ देवगणाः सर्वे भयसंत्रस्तमानसाः । शक्रविष्णुमुखा जग्मुर्यत्र देवः पितामहः

ಆಗ ಭಯದಿಂದ ಕಳವಳಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿನ ಎಲ್ಲ ದೇವಗಣಗಳು—ಶಕ್ರ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಮುಂತಾದವರ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ—ದೇವ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನಿರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು.

Verse 26

प्रोचुश्च प्रणताः स्तुत्वा स्तोत्रैः सुश्रुतिसंभवैः । त्रैलोक्ये सृष्टिरूपं यत्कमलासनसंस्थितम्

ಅವರು ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ವೇದಸಂಭವವಾದ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ ಹೇಳಿದರು—ತ್ರಿಲೋಕಗಳ ಸೃಷ್ಟಿರೂಪನಾಗಿ ಕಮಲಾಸನದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾದವನಿಗೆ।

Verse 27

किमिदं किमिदं देव वर्तते ह्यधरोत्तरम् । त्रैलोक्यं सकलं येन व्याकुलत्वमुपागतम्

ಇದೇನು, ಇದೇನು, ಹೇ ದೇವಾ! ಏಕೆ ಇಂತಹ ಅಧರೋತ್ತರವಾಗಿ (ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ) ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ? ಇದರಿಂದ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ.

Verse 28

प्रलयस्येव चिह्नानि दृश्यंते पद्मसंभव । किं सांप्रतमकालेऽपि भविष्यति परिक्षयः

ಹೇ ಪದ್ಮಸಂಭವ! ಪ್ರಳಯದಂತೆಯೇ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿವೆ. ಈಗ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಿಕ್ಷಯ—ವಿನಾಶ—ಸಂಭವಿಸುವುದೇ?

Verse 29

सर्वेषां सुरमर्त्यानां दैत्यानां मन्त्रकोविदः । गतिर्भयार्तदेहानां सर्वलोकपितामहः

ದೇವರು, ಮನುಷ್ಯರು, ದೈತ್ಯರು—ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅವನು ಮಂತ್ರೋಪದೇಶದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಿತನು; ಭಯಾರ್ತ ದೇಹಧಾರಿಗಳ ಗತಿ-ಶರಣ ಆ ಸರ್ವಲೋಕಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನೇ.

Verse 30

तेषां तद्वचनं श्रुत्वा देवानां चतुराननः । उवाच सुचिरं ध्यात्वा ज्ञात्वा दिव्येन चक्षुषा

ದೇವರ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಚತುರಾನನನು ಬಹುಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ದಿವ್ಯಚಕ್ಷುವಿನಿಂದ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ನಂತರ ಹೇಳಿದನು.

Verse 31

प्रलयस्य न कालोऽयं सांप्रतं सुरसत्तमाः । शृणुध्वं यन्निमित्तोत्था महोत्पाता भवन्त्यमी

ಹೇ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ! ಇದು ಪ್ರಳಯಕಾಲವಲ್ಲ. ಕೇಳಿರಿ—ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಾರಣದಿಂದ ಈ ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿವೆ.

Verse 32

ऋषिभिः पातितं लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । शापेनानर्तके देशे कलत्रार्थे महात्मभिः

ದೇವದೇವನಾದ ಶೂಲಿನನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಋಷಿಗಳು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳಿಸಿದ್ದಾರೆ; ಮಹಾತ್ಮ ಮುನಿಗಳ ಶಾಪದಿಂದ, ಅನರ್ತಕ ದೇಶದಲ್ಲಿ, ಪತ್ನಿ-ಸಂಬಂಧಿತ ಕಾರಣದಿಂದ।

Verse 33

तेनैतद्व्याकुलीभूतं त्रैलोक्यं सचराचरम् । तस्माद्गच्छामहे तत्र यत्र देवो महेश्वरः

ಅದರಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಾಕುಲವಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ನಾವು ಹೋಗೋಣ.

Verse 34

येनास्मद्वचनाच्छीघ्रं तल्लिंगं निदधाति सः । नो चेद्भविष्यति व्यक्तमकाले चापि संक्षयः । त्रैलोक्यस्यापि कृत्स्नस्य सत्यमेतन्मयोदितम्

ನಮ್ಮ ವಚನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಯಾರು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪುನಃ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸುತ್ತಾನೋ, ಅವನೇ ಆ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಡೆಯುವನು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕಕ್ಕೂ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಾಶ ಸಂಭವಿಸುವುದು—ಇದು ನಾನು ಹೇಳುವ ಸತ್ಯ.

Verse 35

अथ देवगणाः सर्वे ब्रह्मविष्णुपुरःसराः । आदित्या वसवो रुद्रा विश्वेदेवास्तथाश्विनौ

ಆಮೇಲೆ ಬ್ರಹ್ಮ-ವಿಷ್ಣುಗಳನ್ನು ಮುಂಚೂಣಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳು—ಆದಿತ್ಯರು, ವಸುಗಳು, ರುದ್ರರು, ವಿಶ್ವೇದೇವರು ಹಾಗೂ ಇಬ್ಬರು ಅಶ್ವಿನರು—(ಸಮಾವೇಶರಾದರು).

Verse 36

प्रजग्मुस्त्वरितास्तत्र यत्र देवो महेश्वरः । गर्तामध्यगतः सुप्तो लज्जया परया वृतः

ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಗುಂಡಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಯನಿಸಿ ನಿದ್ರಿಸುತ್ತ, ಪರಮ ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಆವೃತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 37

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेश भक्तानामभयप्रद । नमस्ते जगदाधार शशिराजितशेखर

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವದೇವೇಶ! ಭಕ್ತರಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವವನೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಹೇ ಜಗದಾಧಾರ! ಶಿರಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರರಾಜನು ಅಲಂಕರಿಸಿರುವವನೇ! ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ।

Verse 38

त्वं यज्ञस्त्वं वषट्कारस्त्वमापस्त्वं मही विभो । त्वया सृष्टमिदं सर्वं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ನೀನೇ ಯಜ್ಞ, ನೀನೇ ವಷಟ್ಕಾರ; ನೀನೇ ಜಲ, ನೀನೇ ಭೂಮಿ, ಹೇ ವಿಭೋ. ನಿನ್ನಿಂದಲೇ ಈ ಸಮಸ್ತ ತ್ರೈಲೋಕ್ಯ—ಚರಾಚರ ಸಹಿತ—ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗಿದೆ।

Verse 39

त्वं पासि च सुरश्रेष्ठ तथा नाशं नयिष्यसि । त्वं विष्णुस्त्वं चतुर्वक्त्रस्त्वं चंद्रस्त्वं दिवाकरः

ಹೇ ಸುರಶ್ರೇಷ್ಠ! ನೀನೇ ಪಾಲಿಸುತ್ತೀಯೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನೇ ಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತೀಯೆ. ನೀನೇ ವಿಷ್ಣು, ನೀನೇ ಚತುರ್ವಕ್ತ್ರ (ಬ್ರಹ್ಮ); ನೀನೇ ಚಂದ್ರ, ನೀನೇ ದಿವಾಕರ (ಸೂರ್ಯ)।

Verse 40

त्वया विना महादेव न किंचिदिह विद्यते । अपि कृत्वा महत्पापं नरो देव धरातले

ಹೇ ಮಹಾದೇವ! ನಿನ್ನಿಲ್ಲದೆ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಹೇ ದೇವ! ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಯಾವನಾದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಮಹಾಪಾಪ ಮಾಡಿದರೂ—

Verse 41

तव नामापि संकीर्त्य प्रयाति त्रिदिवालयम् । महादेव महादेव महादेवेति कीर्तनात्

ಹೇ ಮಹಾದೇವಾ! ನಿನ್ನ ನಾಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಂಕೀರ್ತಿಸಿದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ತ್ರಿದಿವಧಾಮವನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ. ‘ಮಹಾದೇವ, ಮಹಾದೇವ, ಮಹಾದೇವ’ ಎಂಬ ಕೀರ್ತನೆಯಿಂದ।

Verse 42

कोटयो ब्रह्महत्यानामगम्यागमकोटयः । सद्यः प्रलयमायांति महादेवेति कीर्तनात्

ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯೆಯಂತಹ ಪಾಪಗಳ ಕೋಟಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಅತಿದಾರುಣ ಇತರ ಪಾಪಗಳ ಕೋಟಿಗಳೂ—‘ಮಹಾದೇವ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾಗುತ್ತವೆ।

Verse 43

विप्रो यथा मनुष्याणां नदीनां वा महार्णवः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುವಂತೆ, ನದಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಾಸಮುದ್ರ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀಯ।

Verse 44

नक्षत्राणां यथा चंद्रः प्रदीप्तानां दिवाकरः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ನಕ್ಷತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುವಂತೆ, ಪ್ರಕಾಶಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ದಿವಾಕರ (ಸೂರ್ಯ) ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀಯ।

Verse 45

धातूनां कांचनं यद्वद्गंधर्वाणां च नारदः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ಧಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಂಚನ (ಚಿನ್ನ) ಶ್ರೇಷ್ಠವಾಗಿರುವಂತೆ, ಗಂಧರ್ವರಲ್ಲಿ ನಾರದನು ಶ್ರೇಷ್ಠನಾಗಿರುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀನು ಸರ್ವ ದೇವತೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀಯ।

Verse 46

ओषधीनां यथा सस्यं नगानां हेमपर्वतः । तथा त्वं सर्वदेवानामाधिपत्ये व्यवस्थितः

ಔಷಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಥಾ ಧಾನ್ಯ ಶ್ರೇಷ್ಠವೋ, ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಮಪರ್ವತ ಶ್ರೇಷ್ಠವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನೀವು ಸಮಸ್ತ ದೇವರ ಮೇಲಿನ ಅಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದೀರಿ।

Verse 47

तस्मात्कुरु प्रसादं नः सर्वेषां च नृणां विभो । संधारय पुनर्लिंगं स्वकीयं सुरसत्तम

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ವಿಭೋ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೂ ಸಮಸ್ತ ಮಾನವರ ಮೇಲೂ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿರಿ। ಹೇ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠ, ನಿಮ್ಮದೇ ಪವಿತ್ರ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪುನಃ ಧರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸಂಧಾರಿಸಿರಿ।

Verse 48

नोचेज्जगत्त्रयं देव नूनं नाशममुपेष्यति । यद्येतद्भूतले लिङ्गं पतति स्थास्यति प्रभो

ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಹೇ ದೇವಾ, ತ್ರಿಲೋಕವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಾಶವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ, ಹೇ ಪ್ರಭೋ—ಈ ಲಿಂಗವು ಭೂತಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತರೆ।

Verse 49

सूत उवाच । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्बृषभध्वजः । प्रोवाच प्रणतान्सर्वांस्तान्देवान्व्रीडयान्वितः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ವೃಷಭಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಣತವಾಗಿದ್ದ ಆ ದೇವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಲಜ್ಜಾಮಿಶ್ರಿತ ಸಂಕುಚದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 50

मया सतीवियोगार्तियुक्तेन सुरसत्तम । लिंगमेतत्परित्यक्तं शापव्याजाद्द्विजन्मनाम्

ಹೇ ಸೂರಶ್ರೇಷ್ಠ, ಸತೀವಿಯೋಗದ ವೇದನೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ನಾನು ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪರಿತ್ಯಜಿಸಿದೆ—ದ್ವಿಜರ ಶಾಪವನ್ನು ನೆಪಮಾಡಿಕೊಂಡು।

Verse 51

कोऽलं पातयितुं लिंगं ममैतद्भुवनत्रये । देवो वा ब्राह्मणो वापि वेत्थ यूयमपि स्फुटम्

ತ್ರಿಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೆಡವಲು ಯಾರು ಸಮರ್ಥರು—ದೇವರಾಗಲಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಾಗಲಿ? ಇದನ್ನು ನೀವೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ.

Verse 52

तस्मान्नैव धरिष्यामि लिंगमेतद्धरातलात् । किमनेन करिष्यामि भार्यया परिवर्जितः

ಆದ್ದರಿಂದ ಭೂತಲದಿಂದ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಾನು ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪತ್ನಿಯಿಂದ ವಿಯುಕ್ತನಾದ ನಾನು ಇದರಿಂದ ಏನು ಮಾಡಲಿ?

Verse 53

देवा ऊचुः । तव कांता सती नाम या मृता प्राक्सुरोत्तम । सा जाता मेनकागर्भे गौरी नाम हिमाचलात्

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಓ ಸುರೋತ್ತಮ! ಹಿಂದೆ ಮೃತಳಾದ ನಿನ್ನ ಪ್ರಿಯೆ ಸತಿ, ಮೇನಕೆಯ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆದಿದ್ದಾಳೆ; ಹಿಮಾಚಲನ ಪುತ್ರಿ ‘ಗೌರಿ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ.

Verse 54

भविष्यति पुनर्भार्या तवैव त्रिपुरांतक । तस्माल्लिंगं समादाय कुरु क्षेमं दिवौकसाम्

ಓ ತ್ರಿಪುರಾಂತಕ! ಅವಳು ಮತ್ತೆ ನಿನ್ನದೇ ಪತ್ನಿಯಾಗುವಳು. ಆದ್ದರಿಂದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸಮಾದಾಯ ಮಾಡಿ, ದಿವೌಕಸ들의 ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಸಾಧಿಸು.

Verse 55

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति मे लिंगं यदि देवा द्विजातयः । पूजयंति प्रयत्नेन तर्हीदं धारयाम्यहम्

ದೇವದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂದಿನಿಂದ ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ದ್ವಿಜಾತಿಗಳು ನನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದರೆ, ಆಗ ನಾನು ಇದನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 56

ब्रह्मोवाच । अहं तव स्वयं लिंगं पूजयिष्यामि शंकर । तथान्ये विबुधाः सर्वे किं पुनर्भुवि मानवाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಶಂಕರ! ನಾನು ಸ್ವತಃ ನಿನ್ನ ಲಿಂಗವನ್ನು ಪೂಜಿಸುವೆನು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೂ ಪೂಜಿಸುವರು—ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಭೂಮಿಯ ಮಾನವರು ಇನ್ನಷ್ಟು ಪೂಜಿಸುವರು.

Verse 57

ततः प्रविश्य पातालं देवैः सार्धं पितामहः । स्वयमेवाकरोत्पूजां तस्य लिंगस्य भक्तितः

ನಂತರ ಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಪಾತಾಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವತಃ ಆ ಪವಿತ್ರ ಲಿಂಗಕ್ಕೆ ಪೂಜೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದನು.

Verse 58

तस्मादनंतरं विष्णुः श्रद्धापूतेन चेतसा । तथान्ये विबुधाः सर्वे शक्राद्याः श्रद्धयान्विताः

ಅದಾದ ನಂತರ ತಕ್ಷಣವೇ ವಿಷ್ಣುವು ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಶುದ್ಧವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಪೂಜೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ದೇವರೂ ಶ್ರದ್ಧಾನ್ವಿತರಾಗಿ ಪೂಜಿಸಿದರು.

Verse 59

ततस्तुष्टो महादेवः पितामहमिदं वचः । प्रोवाच वासुदेवं च विनयावनतं स्थितम्

ಆಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು ಪಿತಾಮಹನಿಗೆ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು; ಹಾಗೆಯೇ ವಿನಯದಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಕೊಂಡು ನಿಂತ ವಾಸುದೇವ (ವಿಷ್ಣು)ನಿಗೂ ಹೇಳಿದನು.

Verse 60

भवद्भ्यां परितुष्टोऽस्मि तस्मान्मत्तः प्रगृह्यताम् । वरमिष्टं महाभागौ यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ನಾನು ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮೇಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವಂತರೇ, ನನ್ನಿಂದ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರಿ—ಅದು ಅತ್ಯಂತ ದುರ್ಳಭವಾದರೂ ಸಹ.

Verse 61

तावूचतुः । यदि तुष्टोसि देवेश त्रिभागेन समाश्रयम् । आवाभ्यां देहि लिंगेन येनैकत्राश्रयो भवेत्

ಅವರು ಇಬ್ಬರೂ ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ದೇವೇಶ! ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಲಿಂಗದ ಮೂಲಕ ತ್ರಿಭಾಗವಾಗಿ ನಮಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಆಶ್ರಯವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ; ಆಗ ನಮಗೆ ಒಂದೇ ಏಕಶರಣವಾಗುವುದು.”

Verse 62

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय लिंगमादाय च प्रभुः । स्थाने नियोजयामास सर्वदेवाधिपूजितम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—“‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಪ್ರಭು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು, ಸರ್ವದೇವಾಧಿಪತಿಗಳಿಂದ ಪೂಜಿತವಾದ ಆ ಲಿಂಗವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಯೋಗ್ಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು.”

Verse 63

ततो हाटकमादाय तदाकारं पितामहः । कृत्वा लिंगं स्वयं तत्र स्थापयामास हर्षितः

ನಂತರ ಪಿತಾಮಹ (ಬ್ರಹ್ಮ)ನು ಚಿನ್ನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದೇ ಆಕಾರದ ಲಿಂಗವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಹರ್ಷದಿಂದ ಸ್ವಹಸ್ತಗಳಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿದನು.

Verse 64

प्रोवाच चाथ भो विप्राः साधुनादेन नादयन् । लोकत्रयं समस्तानां शृण्वतां त्रिदिवौकसाम्

ನಂತರ ಅವರು ಘೋಷಿಸಿದರು—“ಹೇ ವಿಪ್ರರೇ!” ಎಂದು; ‘ಸಾಧು!’ ಎಂಬ ನಾದದಿಂದ ನಿನಾದಿಸಿ, ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ತ್ರಿದಿವವಾಸಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕತ್ರಯವನ್ನೂ ಪ್ರತಿಧ್ವನಿಗೊಳಿಸಿದರು.

Verse 65

मया ह्याद्यं त्विदं लिंगं हाटकेन विनिर्मितम् । ख्यातिं यास्यति सर्वत्र पाताले हाटकेश्वरम्

“ಇಂದು ನಾನು ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಚಿನ್ನದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದೇನೆ; ಪಾತಾಳದಲ್ಲಿ ಇದು ‘ಹಾಟಕೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು.”

Verse 66

तथान्ये मनुजा ये च हाटकादीनि भक्तितः । मणिमुक्तासुरत्नैश्च कृत्वा लिंगानि कृत्स्नशः

ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ಇತರ ಮಾನವರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಚಿನ್ನಾದಿ ಪದಾರ್ಥಗಳಿಂದಲೂ, ಮಣಿ–ಮುತ್ತು ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ರತ್ನಗಳಿಂದಲೂ ಸಂಪೂರ್ಣರೂಪದ ಶಿವಲಿಂಗಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 67

त्रिकालं पूजयिष्यंति ते यास्यंति परां गतिम् । मृन्मयं संपरित्यज्य नीचधातुमयं तथा

ತ್ರಿಕಾಲದಲ್ಲೂ (ಪ್ರಾತಃ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನ, ಸಾಯಂಕಾಲ) ಪೂಜಿಸುವವರು ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ। ಮಣ್ಣಿನದನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ನೀಚಲೋಹದ ಲಿಂಗವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠಾರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 68

एवमुक्त्वा चतुर्वक्त्रः सह सर्वैर्दिवालयैः । जगाम त्रिदिवं सोऽपि कैलासं शशिशेखरः

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಚತುರ್ಮುಖ ಬ್ರಹ್ಮನು ಎಲ್ಲಾ ದೇವಗಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು; ಚಂದ್ರಶೇಖರನಾದ ಭಗವಾನ್ ಶಿವನೂ ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿದನು।

Verse 69

एतस्मात्कारणाल्लिंगं पूज्यतेऽत्र सुरासुरैः । हरस्य चोत्तमांगानि परित्यज्य विशेषतः

ಈ ಕಾರಣದಿಂದಲೇ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ದೇವರೂ ಅಸುರರೂ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹರ (ಶಿವ)ನ ಇತರ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಂಗ-ರೂಪಗಳನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು।

Verse 70

ततः प्रभृति तल्लिंगं स्वयं ब्रह्मा व्यवस्थितः । भगवान्वासुदेवश्च तेन पूज्यं शिवं हि तत्

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ಲಿಂಗದ ಸಂಬಂಧದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಂ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾದನು; ಭಗವಾನ್ ವಾಸುದೇವ (ವಿಷ್ಣು)ನೂ ಸಹ—ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶಿವರೂಪವಾಗಿ ಪೂಜ್ಯವಾಗಿದೆ।

Verse 71

यस्तु पूजयते नित्यं श्रद्धायुक्तेन चेतसा । त्र्यंबकाच्युतब्रह्माद्यास्तेन स्युः पूजितास्त्रयः

ಯಾರು ಶ್ರದ್ಧಾಯುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿತ್ಯ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಿಂದ ತ್ರ್ಯಂಬಕ (ಶಿವ), ಅಚ್ಯುತ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ಬ್ರಹ್ಮ—ಈ ಮೂವರೂ ಪೂಜಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन शिवलिंगं प्रपूजयेत् । स्पर्शयेदीक्षयेन्नित्यं कीर्तयेच्च द्विजोत्तमाः

ಆದ್ದರಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜಿಸಬೇಕು। ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮರೇ, ನಿತ್ಯ ಅದನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿ, ದರ್ಶನ ಮಾಡಿ, ಕೀರ್ತನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಕು।