Adhyaya 9

Verse 1

उलूक उवाच । इतिदमुक्तमखिलं पूर्वजन्मसमुद्भवम् । स्वरूपमायुषो हेतुः कौशिकत्वस्य चेति मे

ಉಲೂಕನು ಹೇಳಿದನು—ಹೀಗೆ ನಾನು ಪೂರ್ವಜನ್ಮದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆನು: ನನ್ನ ನಿಜಸ್ವರೂಪ, ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯದ ಕಾರಣ, ಮತ್ತು ನಾನು ಕೌಶಿಕನಾದ ಕಾರಣವೂ.

Verse 2

इत्युक्त्वा विरते तस्मिन्पुरूहूतसनामनि । नाडीजंघो बको मित्रमाह तं दुःखितो वचः

ಪುರೂಹೂತನೆಂಬ ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಮೌನವಾದಾಗ, ಅವನ ಮಿತ್ರ ನಾಡೀಜಂಘ—ಬಕ (ಕೊಕ್ಕರೆ)—ದುಃಖದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 3

नाडीजंघ उवाच । यदर्थं वयमायातास्तन्न सिद्धं महामते । कार्यं तन्मरणं नूनं त्रयाणामप्युपागतम्

ನಾಡೀಜಂಘನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನಾವು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದೆವೋ ಅದು ಸಿದ್ಧವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಅದೇ ‘ಕಾರ್ಯ’ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೂವರಿಗೂ ಮರಣವಾಗಿ ಬಂದೊದಗಿದೆ.

Verse 4

इंद्रद्युम्नापरिज्ञाने भद्रकोऽयं मुमूर्षति । तस्यानु मित्रं मार्कंडस्तं चान्वहमपि स्फुटम्

ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಗುರುತಿಸದ ಕಾರಣ ಈ ಭದ್ರಕನು ಮರಣಾಸನ್ನನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಅವನ ಮಿತ್ರ ಮಾರ್ಕಂಡನೂ—ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಯೇ—ಅವನ ಜೊತೆಯಾಗಿ (ಮರಣದ ಕಡೆ) ಹೋಗುವನು.

Verse 5

मित्रकार्ये विनिर्वृत्ते म्रियमाणं निरीक्षते । यो मित्रं जीवितं तस्य धिगस्निग्धं दुरात्मनः

ಮಿತ್ರಕಾರ್ಯ ನೆರವೇರಿದ ಮೇಲೆ ಮಿತ್ರನು ಸಾಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕೇವಲ ನೋಡುವವನು—ಆ ನಿಷ್ಠುರ, ದುರ್ಬುದ್ಧಿಯ ದುರಾತ್ಮನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ।

Verse 6

तदेतावनुयास्यामि म्रियमाणावहं द्विज । आपृच्छे त्वां नमस्कार आश्लेषश्चाथपश्चिमः

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜ, ನಾನು ಅವನನ್ನು ಮರಣದವರೆಗೆ ಅನುಸರಿಸುವೆನು. ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ವಿದಾಯ ಪಡೆಯುತ್ತೇನೆ—ನಂತರ ಇದು ನನ್ನ ಅಂತಿಮ ಆಲಿಂಗನ।

Verse 7

प्रतिज्ञातमनिष्पाद्य मित्रस्याभ्यागतस्य च । कथंकारं न लज्जंते हताशा जीवितेप्सवः

ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸದೆ—ಜೀವನವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಲೇ ನಿರಾಶನಾದವನು ಹೇಗೆ ಲಜ್ಜಿಸದೆ ಇರುತ್ತಾನೆ?

Verse 8

तस्माद्वह्निं प्रवेक्ष्यामि सार्धमाभ्यामसंशयम् । आपृष्टोऽस्यधुना स्नेहान्मम देहि जलांजलिम्

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಈ ಇಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆನು. ಈಗ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ವಿದಾಯ ಕೇಳಿ—ನನಗೆ ಜಲಾಂಜಲಿ ನೀಡಿ; ಇದು ಅಂತಿಮ ಅರ್ಘ್ಯ।

Verse 9

इत्युक्तवत्युलूकोऽसौ नाडीजंघे सगद्गदम् । साश्रुनेत्रं स्थिरीभूय प्राह वाचं सुधासमुचम्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಗೂಬೆ—ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುತ್ತ, ಧ್ವನಿ ಗದ್ಗದವಾಗಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಕಣ್ಣೀರು ತುಂಬಿ—ಸ್ಥಿರನಾಗಿ ಅಮೃತಸಮಾನ ಮಧುರ ವಚನಗಳನ್ನು ನುಡಿದನು।

Verse 10

उलूक उवाच । मयि जीवति मित्रे मे भवान्मरणमेति च । अद्यप्रभृति कस्तर्हि हृदा मम लभिष्यति

ಉಲೂಕನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು, ನಿನ್ನ ಮಿತ್ರನು, ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗಲೇ ನೀನು ಮರಣವನ್ನು ಸೇರುವೆ! ಇಂದಿನಿಂದ ನನ್ನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ನಿಜವಾದ ಸಂಗಾತಿ ಯಾರು ಸಿಗುವರು?

Verse 11

अस्त्युपायो महानत्र गन्धमादनपर्वते । मत्तश्चिरायुर्मित्रोस्ति गृध्रः प्राणसमः सुहृत्

ಇಲ್ಲಿ ಮಹಾನ್ ಉಪಾಯವಿದೆ—ಗಂಧಮಾದನ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ. ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ದೀರ್ಘಾಯು ಮಿತ್ರನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ—ಗೃಧ್ರನು, ಪ್ರಾಣಸಮಾನ ಪ್ರಿಯ ಸుహೃತ್.

Verse 12

स विज्ञास्यति वोऽभीष्टमिंद्रद्युम्नं महीपतिम् । इत्युक्त्वा पुरतस्तस्थावुलूकः स च भूपतिः

ಅವನು ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು—ಭೂಪತಿ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನ ಕುರಿತು—ತಿಳಿದುಕೊಡುವನು. ಹೀಗೆಂದು ಉಲೂಕನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತನು; ರಾಜನೂ (ಅನುಸರಿಸಲು ಸಿದ್ಧನಾದನು).

Verse 13

मार्कंडेयो बकश्चैव प्रययुर्गंधमादनम् । तमायांतमथालोक्य वयस्यं पुरतः स्थितम्

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯ ಮತ್ತು ಬಕನೂ ಗಂಧಮಾದನಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮಿತ್ರನು ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರು (ಮತ್ತು ಹತ್ತಿರ ಬಂದರು).

Verse 14

स्वकुलायात्प्रहृष्टोऽसौ गृध्रः संमुखमाययौ । कृतसंविदसौ पूर्वं स्वागतासनभोजनैः

ತನ್ನ ವಾಸಸ್ಥಾನದಿಂದ ಹರ್ಷದಿಂದ ಆ ಗೃಧ್ರನು ಎದುರಿಗೆ ಬಂದನು. ಪೂರ್ವಪರಿಚಯವಿದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಸ್ವಾಗತ, ಆಸನ, ಭೋಜನಗಳಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿದರು.

Verse 15

उलूकं गृध्रराजश्च कार्यं पप्रच्छ तं तथा । म चाचख्यावयं मित्रं बको मेऽस्य मुनिः किल

ಗೃಧ್ರರಾಜನು ಉಲೂಕನನ್ನು ಅವರ ಆಗಮನದ ಕಾರ್ಯವೇನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು. ಆಗ ಉಲೂಕನು ಹೇಳಿದನು—“ಇವನು ನಮ್ಮ ಮಿತ್ರನು; ಈ ಬಕನು—ಎಂದು ಕೇಳಿಬರುತ್ತದೆ—ಮುನಿ.”

Verse 16

मुनेरपि तृतीयोऽयं मित्रं चार्थोयमुद्यतः । इंद्रद्युम्नपरिज्ञाने स्वयं जीवति नान्यथा

“ಇವನು ಮುನಿಗೂ ಮೂರನೇ ಮಿತ್ರನು; ಇದೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಟ್ಟ ಉದ್ದೇಶ. ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲ।”

Verse 17

वह्निं प्रवेक्ष्यते व्यक्तमयं तदनु वै वयम् । मया निषिद्धोऽयं ज्ञात्वा त्वां चिरंतनमात्मना

“ಇವನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಲಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ನಂತರ ನಾವೂ. ನಿನ್ನನ್ನು ಚಿರಂತನ ಶುದ್ಧಹೃದಯನೆಂದು ತಿಳಿದು ನಾನು ಅವನನ್ನು ತಡೆದೆನು।”

Verse 18

तच्चेज्जानासि तं ब्रूहि चतुर्णां देहि जीवितम् । सरं क्ष्याप्नुहि सत्कीर्तिं क्षयं चाखिलपाप्मनः

“ನೀನು ಅವನನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ಹೇಳು. ನಮ್ಮ ನಾಲ್ವರಿಗೆ ಜೀವದಾನ ನೀಡು; ನೀನು ಪುಣ್ಯಸರೋವರಪ್ರಾಪ್ತಿ, ಸತ್ಕೀರ್ತಿ ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕ್ಷಯವನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.”

Verse 19

गृध्र उवाच । षट्पंचाशद्व्यतीता मे कल्पा जातस्य कौशिक । न दृष्टो न श्रुतोऽस्माभिरिंद्रद्युम्नो महीपतिः

ಗೃಧ್ರನು ಹೇಳಿದನು—“ಓ ಕೌಶಿಕ, ನನ್ನ ಜನ್ಮದಿಂದ ಐವತ್ತಾರು ಕಲ್ಪಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ಆದರೂ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನೆಂಬ ಭೂಪತಿಯನ್ನು ನಾವು ನೋಡಿಲ್ಲ, ಕೇಳಿಲ್ಲವೂ.”

Verse 20

तच्छ्रुत्वा विस्मयाविष्ट इंद्रद्युम्नोऽपि दुःखितः । पप्रचछ जीविते हेतुमतिमात्रे विहंगमम्

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನು ಆಶ್ಚರ್ಯಾವಿಷ್ಟನಾಗಿ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಅತಿಬುದ್ಧಿವಂತನಾದ ಆ ವಿಹಂಗಮನನ್ನು ತನ್ನ ದೀರ್ಘಜೀವನದ ಕಾರಣವೇನು ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದನು.

Verse 21

गृध्र उवाच । श्रृणु भद्रै पुरा जातो मर्कटोऽहं च चापलः । आसं कदाचिदभवद्वसंतोऽथ ऋतुः क्रमात्

ಗೃಧ್ರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಭದ್ರ, ಕೇಳು. ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ನಾನು ಚಪಲಸ್ವಭಾವದ ಮರ್ಕಟನಾಗಿ ಜನಿಸಿದ್ದೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕ್ರಮವಾಗಿ ವಸಂತ ಋತು ಬಂದಿತು.

Verse 22

तत्राग्रे देवदेवस्य वनमध्ये शिवालये । भवोद्भवस्य पुरतो जगद्योगेश्वराभिधे

ಅಲ್ಲಿ ಅರಣ್ಯಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದೇವದೇವನಾದ ಶಿವನ ಶಿವಾಲಯದಲ್ಲಿ, ಭವೋದ್ಭವನ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ—‘ಜಗದ್ಯೋಗೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ—

Verse 23

चतुर्दशीदिने हस्तनक्षत्रे हर्षणाभिधे । योगे चैत्रे सिते पक्ष आसीद्दमनकोत्सवः

ಚತುರ್ದಶಿ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಹಸ್ತ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ, ಹರ್ಷಣ ಎಂಬ ಯೋಗದಲ್ಲಿ, ಚೈತ್ರ ಮಾಸದ ಶುಕ್ಲಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ದಮನಕೋತ್ಸವ ನಡೆಯಿತು.

Verse 24

अत्र सौवर्ण्यदोलायां लिंग आरोपिते जनैः । निशायामधिरूह्याऽहं दोलां तां च व्यचालयम्

ಇಲ್ಲಿ ಜನರು ಸುವರ್ಣದೋಲೆಯ ಮೇಲೆ ಶಿವಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ, ನಾನು ರಾತ್ರಿ ಆ ದೋಲೆಗೆ ಏರಿ ಅದನ್ನು ಅಲುಗಾಡಿಸಿದೆನು.

Verse 25

निसर्गाज्जतिचापल्याच्चिरकालं पुनःपुनः । अथ प्रभात आयाता जनाः पूजाकृते कपिम्

ವಾನರ ಸಹಜವಾದ ಚಂಚಲತೆಯಿಂದಾಗಿ ನಾನು ದೀರ್ಘಕಾಲದವರೆಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆನು. ನಂತರ ಮುಂಜಾನೆ ಜನರು ಪೂಜೆಗಾಗಿ ಬಂದರು ಮತ್ತು ಕಪಿಯನ್ನು ಕಂಡರು.

Verse 26

दोलाधिरूढमालोक्य लकुटैर्मां व्यताडयन् । दोलासंस्थित एवाहं प्रमीतः शिवमंदिरे

ನಾನು ಉಯ್ಯಾಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರು ಕೋಲುಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದರು. ಉಯ್ಯಾಲೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಶಿವನ ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮರಣಹೊಂದಿದೆನು.

Verse 27

तेषां प्रहारैः सुदृढैर्बहुभिर्वज्रदुःसहैः । शिवांदोलनमाहात्म्याज्जातोऽहं नृपमंदिरे

ವಜ್ರದಂತೆ ಅಸಹನೀಯವಾದ ಅವರ ಅನೇಕ ಬಲವಾದ ಪೆಟ್ಟುಗಳಿಂದ ನಾನು ಮರಣಹೊಂದಿದರೂ, ಶಿವಾಂದೋಲನ (ಶಿವನನ್ನು ತೂಗುವ) ಮಾಹಾತ್ಮ್ಯದಿಂದ ನಾನು ರಾಜಮನೆತನದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದೆನು.

Verse 28

काशीश्वरस्य तनयः प्रतीतोऽस्मि कुशध्वजः । जाति स्मरस्ततो राज्ये क्रमात्प्राप्याहमैश्वरम्

ನಾನು ಕಾಶೀರಾಜನ ಪುತ್ರನಾದ 'ಕುಶಧ್ವಜ' ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಪೂರ್ವಜನ್ಮದ ಸ್ಮರಣೆಯುಳ್ಳವನಾಗಿ, ನಾನು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಮವಾಗಿ ಐಶ್ವರ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದೆನು.

Verse 29

कारयामि धरापृष्ठे चैत्रे दमनकोत्सवम् । यता यथा दोलयति शिवं दोलास्थितं नरः

ನಾನು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಚೈತ್ರ ಮಾಸದಲ್ಲಿ ದಮನಕೋತ್ಸವವನ್ನು ಆಚರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಮನುಷ್ಯನು ಉಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವ ಶಿವನನ್ನು ಹೇಗೆ ತೂಗುತ್ತಾನೋ...

Verse 30

तथा तथाऽशुभं याति पुण्यमायाति भद्रक । शिवदीक्षामुपागम्याखिलसंस्कारसंस्कृतः

ಹೇ ಭದ್ರಕ! ಶಿವದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದಾಗ, ಸಮಸ್ತ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳಿಂದ ಸಂಸ್ಕೃತನಾಗಿ ಅಶುಭವು ನಾಶವಾಗಿ ಪುಣ್ಯವು ಆಗಮಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 31

शिवाचार्यैर्विमुक्तोऽहं पशुपाशैस्तदागमात् । निर्वाहदीक्षापर्यंतान्संस्कारान्प्राप्य सर्वतः

ಆ ಆಗಮಪರಂಪರೆಯಂತೆ ಶೈವ ಆಚಾರ್ಯರು ನನ್ನನ್ನು ಪಶುಪಾಶ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದರು; ಮತ್ತು ನಾನು ನಿರ್ವಾಹದೀಕ್ಷೆಯವರೆಗೆ ಇರುವ ಸಂಸ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪಡೆದಿದ್ದೇನೆ.

Verse 32

आराधयामि देवेशं प्रत्यक्चित्तमुमापतिम् । समस्तक्लेशविच्छेदकारणं जगतां गुरुम्

ನಾನು ದೇವೇಶನಾದ ಉಮಾಪತಿಯನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅಂತರ್ಮುಖಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗುವ ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಕ್ಲೇಶಗಳನ್ನು ಛೇದಿಸುವ ಕಾರಣ, ಜಗತ್ತಿನ ಗುರು.

Verse 33

चित्तवृत्तिनिरोधेन वैराग्याभ्यासयोगतः । जपन्नुद्गीतमस्यार्थं भावयन्नष्टमं रसम्

ಚಿತ್ತವೃತ್ತಿನಿರೋಧದಿಂದ, ವೈರಾಗ್ಯ-ಅಭ್ಯಾಸಯೋಗದ ಮೂಲಕ, ನಾನು ಉದ್ಗೀತವನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಾ ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಭಾವಿಸಿ ‘ಅಷ್ಟಮ ರಸ’ವನ್ನು ಪೋಷಿಸಿದೆ.

Verse 34

ततो मां प्रणिधानेनाभ्यासेन दृढभूमिना । अन्तरायानुपहतं ज्ञात्वा तुष्टोऽब्रवीद्धरः

ನಂತರ ದೃಢಭೂಮಿಯ ಅಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಅಚಲ ಪ್ರಣಿಧಾನದಿಂದ ನಾನು ಅಂತರಾಯಗಳಿಂದ ಅಲುಗದವನೆಂದು ತಿಳಿದು, ತೃಪ್ತನಾದ ಹರನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 35

ईश्वर उवाच । कुशध्वजाहं तुष्टोद्य वरं वरय वांछितम् । न हीदृशमनुष्ठानं कस्याप्यस्ति महीतले

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಕುಶಧ್ವಜ, ಇಂದು ನಾನು ಸಂತುಷ್ಟನಾಗಿದ್ದೇನೆ; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಬೇಡು. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಇಂತಹ ಅನುಷ್ಠಾನವಿಲ್ಲ.

Verse 36

श्रुत्वेत्युक्तो मया शम्भुर्भूयासं ते गंणो ह्यहम् । अनेनैव शरीरेण तथेत्येवाह गां प्रभुः

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ನಾನು ಶಂಭುವಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ—“ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಗಣನಾಗಲಿ.” ಪ್ರಭು ಉತ್ತರಿಸಿದನು—“ತಥಾಸ್ತು; ಈ ದೇಹದಿಂದಲೇ.”

Verse 37

ततः कैलासमानीय विमानं मम चादिशत् । सर्वरत्नमयं दिव्यं दिव्याश्चर्यसमावृतम्

ನಂತರ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಕೈಲಾಸಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ನನಗೆ ಒಂದು ದಿವ್ಯ ವಿಮಾನವನ್ನು ನೀಡಿದರು—ಅದು ಸರ್ವರತ್ನಮಯವಾಗಿದ್ದು ದಿವ್ಯ ಆಶ್ಚರ್ಯ ವೈಭವದಿಂದ ಆವರಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 38

विचरामि प्रतीतोऽहं तदारूढो यदृच्छया । अथ काले कियन्मात्रे व्यतीतेऽत्रैवं पर्वते

ಹೀಗೆ ಯದೃಚ್ಛಯಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಏರಿ ನಾನು ತೃಪ್ತಚಿತ್ತನಾಗಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ನಂತರ ಇದೇ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಕಳೆದ ಕೂಡಲೇ ಇದು ಸಂಭವಿಸಿತು.

Verse 39

गवाक्षाधिष्ठितोऽपश्यं वसंते मुनिकन्यकाम् । प्रवाति दक्षिणे वायौ मदनाग्निप्रदीपितः

ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಗವಾಕ್ಷದ ಬಳಿ ನಿಂತು ನಾನು ಒಬ್ಬ ಮುನಿಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಕಂಡೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಮದನಾಗ್ನಿ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿತು.

Verse 40

अग्निवेश्यसुतां भद्र विवस्त्रां जलमध्यगाम् । उद्भिन्नयौवनां श्यामां मध्यक्षामां मृगेक्षणाम्

ಹೇ ಭದ್ರ! ಅವಳು ಅಗ್ನಿವೇಶ್ಯನ ಪುತ್ರಿ—ವಸ್ತ್ರರಹಿತಳಾಗಿ ಜಲಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಳು; ಹೊಸ ಯೌವನ ಅರಳಿದ ಶ್ಯಾಮವರ್ಣೆ, ಸಣ್ಣ ನಡು, ಮೃಗನಯನೆ.

Verse 41

विस्तीर्णजघनाभोगां रंभोरुं संहतस्तनीम् । तामंकुरितलावण्यां जलसेका दिवाग्रतः

ಅವಳ ಜಘನವು ವಿಶಾಲವಾಗಿ ತುಂಬಿದುದು, ತೊಡೆಗಳು ರಂಭೆಯಂತೆಯೇ, ಸ್ತನಗಳು ದೃಢವಾಗಿ ಸಮೀಪ; ಹಗಲಿನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಜಲಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಾಗ ಅವಳ ಲಾವಣ್ಯ ಹೊಸದಾಗಿ ಮೊಳಕೆಯೊಡೆದಂತಿತ್ತು.

Verse 42

प्रोन्निद्रपंकजमुखीं वर्णनीयतमाकृतिम् । यथाप्रज्ञानयाथात्म्याद्विद्विद्भिरपि वर्णिनीम्

ಅವಳ ಮುಖವು ಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಕಮಲದಂತೆ, ಅವಳ ರೂಪವು ಅತ್ಯಂತ ವರ್ಣನೀಯ; ಆದರೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಮೀರಿದ ಅವಳ ಯಥಾರ್ಥತೆಯನ್ನು ಪಂಡಿತರೂ ಸಹ ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲಾರರು.

Verse 43

प्रोद्यत्कटाक्षविक्षेपैः शरव्रातैरिव स्मरः । स्वयं तदंगमास्थाय ताडयामास मां दृढम्

ಅವಳ ಎಸೆದ ಕಟಾಕ್ಷಗಳ ವಿಕ್ಷೇಪವು ಬಾಣಗಳ ಗುಂಪಿನಂತೆ; ಮನ್ಮಥನು ಸ್ವತಃ ಅವಳ ಅಂಗಗಳ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ನನ್ನನ್ನು ದೃಢವಾಗಿ ಹೊಡೆದಂತಾಯಿತು.

Verse 44

वयस्यासंवृचामेवं खेलमानां यदृच्छया । अवतीर्याहमहरं विमानान्मदनातुरः

ಅವಳ ಸಖಿಯರು ಹೀಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಯಾದೃಚ್ಛಿಕವಾಗಿ ನಾನು ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು, ಮನ್ಮಥಾತುರನಾಗಿ ಆ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಹಿಡಿದೆ.

Verse 45

सा गृहीता मया दीर्घं प्रकुर्वाणा महास्वनम् । तातेति च विमानस्था रुरोदातीव भद्रक

ನಾನು ಅವಳನ್ನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡೆ; ಅವಳು ಮಹಾಶಬ್ದದಿಂದ ಅಳಲಾರಂಭಿಸಿದಳು. ‘ತಾತಾ!’ ಎಂದು ವಿಮಾನಸ್ಥಳಾಗಿ ಅಸಹಾಯಳಂತೆ ಅತ್ತಳು, ಹೇ ಭದ್ರ।

Verse 46

ततो वयस्यास्ता दीना मुनिमाहुः प्रधाविताः । वैमानिकेन केनापि ह्रियते तव पुत्रिका

ಆಮೇಲೆ ಅವಳ ದುಃಖಿತ ಸಖಿಯರು ಓಡಿ ಮುನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗಿ ಹೇಳಿದರು—“ಯಾವನೋ ವೈಮಾನಿಕನು ನಿಮ್ಮ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!”

Verse 47

रुदन्तीं भगवन्नेतां त्राह्युत्तिष्ठेति सर्वतः । तासां तदाकर्ण्य वचो मुनिर्भद्रतपोनिधिः

ಅವರು ಎಲ್ಲೆಡೆಯಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಂಡರು—“ಭಗವನ್, ಇವಳು ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ; ರಕ್ಷಿಸಿ; ತಕ್ಷಣ ಎದ್ದೇಳಿ!” ಅವರ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿ—ಶುಭ ತಪೋನಿಧಿ—(ಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧನಾದನು)।

Verse 48

अग्निवेश्योऽभ्यगात्तस्या व्योमन्युपपदं त्वरन् । तिष्ठतिष्ठेति मामुक्त्वा संस्तभ्य तपसा गतिम्

ನಂತರ ಅಗ್ನಿವೇಶ್ಯನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಆಕಾಶಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವಳನ್ನು ತಲುಪಿದನು. ನನಗೆ “ನಿಲ್ಲು, ನಿಲ್ಲು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತನ್ನ ತಪೋಬಲದಿಂದ ನನ್ನ ಗತಿಯನ್ನು ತಡೆದನು।

Verse 49

ततः प्रकुपितः प्राह मुनिमामति दुःसहम् । अग्निवेश्य उवाच । यस्मान्मदीया तनया मांसपेशीव ते हृता

ಆಮೇಲೆ ಕೋಪದಿಂದ ಉರಿದ ಮುನಿಯು ನನಗೆ ಸಹಿಸಲಾಗದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು. ಅಗ್ನಿವೇಶ್ಯನು ಹೇಳಿದನು—“ನೀನು ನನ್ನ ಮಗಳನ್ನೇ ಮಾಂಸದ ಗುಡ್ಡೆಯಂತೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಹೋದ ಕಾರಣ…”

Verse 50

गृध्रेणेवाऽधुना व्योम्नि तस्माद्गध्रो भव द्रुतम् । अनिच्छंती मदीयेयं सुता बाला तपस्विनी

ಈಗ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಗಿಡುಗ ಅವಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತೆ, ನೀನು ಕೂಡ ತಕ್ಷಣ ಗಿಡುಗನಾಗು. ನನ್ನ ಈ ಪುತ್ರಿ—ಅನಿಚ್ಛೆಯ ಬಾಲ ತಪಸ್ವಿನಿ—ಅಪಹೃತಳಾಗಿದ್ದಾಳೆ.

Verse 51

त्वया हृताधुनास्यैतत्फलमाप्नुहि दुर्मते । इत्याकर्ण्य भयाविष्टो लज्जयाधोमुखो मुनेः

ನೀನು ಈಗ ಅವಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದ್ದೀ; ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಕೃತ್ಯದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸು, ದುರ್ಮತೇ! ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ಭಯದಿಂದ ಆವೇಶಗೊಂಡು, ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ಮುನಿಯ ಮುಂದೆ ಮುಖ ತಗ್ಗಿಸಿದನು.

Verse 52

पादौ प्रगृह्य न्यपतं रुदन्नतितरां तदा । न मयेयं परिज्ञाय हृता नाद्यापि धर्षिता

ಆಗ ನಾನು ಅವರ ಪಾದಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಅತ್ತೆನು: “ಅವಳು ಯಾರು ಎಂಬುದು ತಿಳಿಯದೆ ಅವಳು ಅಪಹೃತಳಾದಳು; ಇನ್ನೂ ಅವಳಿಗೆ ಧರ್ಷಣೆ ಆಗಿಲ್ಲ.”

Verse 53

प्रसादं कुरु ते शापं व्यावर्तय तपोनिधे । प्रणतेषु क्षमावन्तो निसर्गेण तपोधनाः

ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು, ತಪೋನಿಧೇ; ನಿನ್ನ ಶಾಪವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆ. ಏಕೆಂದರೆ ತಪೋಧನ ಮಹಾತ್ಮರು ಸ್ವಭಾವತಃ ಶರಣಾಗತರಿಗೂ ನಮ್ರರಿಗೂ ಕ್ಷಮಾಶೀಲರು.

Verse 54

भवंति संतस्तद्गृध्रो मा भवेयं प्रसीद मे । इति प्रपन्नेन मया प्रणतोऽसौ महामुनिः

ಸಂತರು ಕರుణಾಮಯರು; ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಗಿಡುಗನಾಗದಿರಲಿ—ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ಎಂದು ಶರಣಾಗತನು ನಾನು ಆ ಮಹಾಮುನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ನತವಾಯಿತು.

Verse 55

प्रसन्नः प्राह नो मिथ्या मम वाक्यं भवेत्क्वचित् । किं त्विंद्रद्युम्नभूपालपरिज्ञाने सहायताम्

ಪ್ರಸನ್ನನಾಗಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವು ಎಂದಿಗೂ ಅಸತ್ಯವಾಗದು. ಆದರೆ ರಾಜ ಇಂದ್ರದ್ಯುಮ್ನನನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ನೀನು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು.”

Verse 56

यदा यास्यसि शापस्य तदा मुक्तिमवाप्स्यसि

“ನೀನು ಶಾಪದ ಫಲವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದಾಗ, ಆಗ ನೀನು ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವೆ.”

Verse 57

इत्युक्त्वा स मुनिः प्रायाद्गृहीत्वा निजकन्यकाम् । अखण्डशीलां स्वावासमहं गृध्रोऽभवं तदा

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಅಖಂಡಶೀಲೆಯಾದ ಪುತ್ರಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು; ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೃಧ್ರನಾದೆನು.

Verse 58

एवं तदा दमनकोत्सव ईश्वरस्य आंदोलनेन नृपवेश्मनि मेऽवतारः । शम्भोर्गणत्वमभवच्च तथाग्निवेश्यशापेन गृध्र इह भद्र तवेदमुक्तम्

ಹೀಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ—ಈಶ್ವರನ ದಮನಕೋತ್ಸವ ಹಾಗೂ ಆಂದೋಲನ (ಊಯಲೆ) ವಿಧಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ—ರಾಜಮನೆತನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಅವತಾರ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಶಂಭುವಿನ ಗಣತ್ವವೂ ನನಗೆ ದೊರಕಿತು; ಮತ್ತು ಹೇ ಭದ್ರ, ಅಗ್ನಿವೇಶ್ಯನ ಶಾಪದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೃಧ್ರನಾದೆನು. ಇದನ್ನೇ ನಿನಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆನು.