Adhyaya 64

Verse 1

एवं तत्र स्थिते तीरे देव्याराधनतत्परे । सप्तलिंगार्चनरते भीमनन्दननन्दने

ಹೀಗೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ತೀರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದನು—ದೇವೀ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ತತ್ಪರನಾಗಿ—ಸಪ್ತಲಿಂಗಾರ್ಚನೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ; ಭೀಮನ ಮೊಮ್ಮಗ (ಬರ್ಬರೀಕ) ಅಲ್ಲಿ ಮುಂದುವರಿದನು.

Verse 2

ततः कालेन केनापि पांडवा द्यूतनिर्जिताः । तत्राजग्मुश्च क्रमतस्तीर्थस्नानकृते भुवम्

ನಂತರ ಕೆಲಕಾಲದ ಬಳಿಕ, ದ್ಯೂತದಲ್ಲಿ ಸೋತ ಪಾಂಡವರು ತೀರ್ಥಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು।

Verse 3

प्रागेव चंडिकां देवीं क्षेत्रादीशानतः स्थिताम् । आसेदुर्मार्गखिन्नास्ते द्रौपदीपंचमास्तदा

ಮೊದಲು ಅವರು ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದ ಈಶಾನ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತಳಾದ ಚಂಡಿಕಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದರು; ಮಾರ್ಗಶ್ರಮದಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟ ಅವರು ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಬಂದರು—ದ್ರೌಪದಿ ಐದನೆಯವಳಾಗಿ.

Verse 4

तत्रैव चोपविष्टोऽभूत्तदानीं चंडिकागणः । बर्बरीकश्च तान्वीरान्समायातानपश्यत

ಅಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚಂಡಿಕೆಯ ಗಣವು ಕುಳಿತಿತ್ತು; ಬರ್ಬರೀಕನು ಆಗಮಿಸಿದ ಆ ವೀರರನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 5

परं नासौ वेद पाण्डून्पाण्डवास्तं च नो विदुः । आजन्म यस्मान्नैवाभूत्पाण्डूनां चास्य संगमः

ಅವನು ಪಾಂಡುವನ್ನು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ; ಪಾಂಡವರೂ ಅವನನ್ನು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ಪಾಂಡುಪುತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸಂಗಮವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ।

Verse 6

ततः प्रविश्य वै तस्मिन्देवीमासाद्य पांडवाः । पिंडकाद्यं तत्र मुक्त्वा तृषा प्रैक्षि जलं तदा

ನಂತರ ಆ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿದ ಪಾಂಡವರು ಅಲ್ಲಿ ಪಿಂಡಾದಿಗಳನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ಇಟ್ಟರು; ದಾಹದಿಂದ ಪೀಡಿತರಾಗಿ ಆಗ ನೀರನ್ನು ಹುಡುಕಿದರು।

Verse 7

ततो भीमः कुण्डमध्यं जलं पातुं विवेश ह । प्रविशंतं च तं प्राह युधिष्ठिर इदं वचः

ಆಮೇಲೆ ಭೀಮನು ನೀರು ಕುಡಿಯಲು ಕುಂಡದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಅವನು ಒಳಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 8

उद्धृत्य भीम तोयं त्वं पादौ प्रक्षाल्य भो बहिः । ततः पिबाऽन्यथा दोषो महांस्त्वामुपपत्स्यते

ಓ ಭೀಮಾ! ನೀರನ್ನು ಹೊರತೆಗೆದು ಹೊರಗೇ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು ನಂತರ ಕುಡಿ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿನಗೆ ಮಹಾದೋಷವು ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 9

एतद्राज्ञो वचो भीमस्तृषा व्याकुललोचनः । अश्रुत्वैव विवेशासौ कुण्डमध्ये जलेच्छया

ರಾಜನ ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಭೀಮನು ತೃಷೆಯಿಂದ ವ್ಯಾಕುಲವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೇಳದೆ, ನೀರಿನ ಆಸೆಯಿಂದ ಕುಂಡದ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿದನು.

Verse 10

स च दृष्ट्वा जलं पातुं तत्रैव कृतनिश्चयः । मुखं हस्तौ च चरणौ क्षालयामास शुद्धये

ನೀರನ್ನು ನೋಡಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕುಡಿಯಲು ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ಅದೇ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮುಖ, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 11

यतः पीतं जलं पुंसामप्रक्षाल्य च यद्भवेत् । प्रेताः पिशाचास्तद्रूपं संक्रम्य प्रपिबंति तत्

ಯಾಕೆಂದರೆ ಮನುಷ್ಯನು ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರಕ್ಷಾಲನೆ ಮಾಡದೆ ನೀರು ಕುಡಿದರೆ, ಪ್ರೇತಗಳು ಮತ್ತು ಪಿಶಾಚಗಳು ಅದೇ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನ ಮೂಲಕ ಆ ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತವೆ.

Verse 12

एवं प्रक्षालयाने च पादौ तत्र वृकोदरे । उपरिस्थस्तदा प्राह सत्यं सुहृदयो वचः

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ವೃಕೋದರನು ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಮೇಲಿಂದ ನಿಂತವನು ಸೌಹಾರ್ದದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದ ಸತ್ಯವಚನವನ್ನು ಹೇಳಿದನು.

Verse 13

दुर्मते भोः किमेतत्त्वं कुरुषे पापनिश्चयः । देवीकुण्डे क्षालयसि मुखं पादौ करौ च यत्

ಓ ದುರ್ಮತೇ! ಪಾಪನಿಶ್ಚಯದಿಂದ ಇದು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ದೇವೀಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಮುಖ, ಪಾದಗಳು, ಕೈಗಳನ್ನು ಏಕೆ ತೊಳೆಯುತ್ತೀಯ?

Verse 14

यतो देवी सदानेन जलेन स्नाप्यते मया । दत्र प्रक्षिपंस्तोयं मलपापान्न बिभ्यसि

ಏಕೆಂದರೆ ಇದೇ ಜಲದಿಂದ ನಾನು ಸದಾ ದೇವಿಯನ್ನು ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೂ ನೀನು ಇದರಲ್ಲಿ ನೀರನ್ನು ಸೇರಿಸಿ ಮಲಪಾಪಗಳಿಗೆ ಭಯಪಡುವುದಿಲ್ಲ!

Verse 15

मलाक्ततोयं यन्नाम अस्पृश्यं तन्नरैरपि । कुतो देवैश्च तत्पापं स्पृश्यते तत्त्वतो वद

ತತ್ತ್ವವಾಗಿ ಹೇಳು: ಮಲದಿಂದ ಲಿಪ್ತವೆಂದು ಮಾನವರಿಗೂ ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವೆನ್ನಲ್ಪಡುವ ನೀರು, ಆ ಪಾಪವು ದೇವತೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಲ್ಲದು?

Verse 16

शीघ्रं च त्वं निःसरास्मात्कुण्डाद्भूत्वा बहिः पिब । यद्येवं पाप मूढोऽसि तीर्थेषु भ्रमसे कुतः

ತಕ್ಷಣ ಈ ಕುಂಡದಿಂದ ಹೊರಬಂದು, ಹೊರಗಿಂದಲೇ ನೀರು ಕುಡಿ. ನೀನು ಇಷ್ಟು ಪಾಪಮೂಢನಾದರೆ, ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಅಲೆಯುತ್ತೀಯ?

Verse 17

भीम उवाच । किमेतद्भाषसे क्रूर परुषं राक्षसाधम । यतस्तोयानि जंतूनामुपभो गार्थमेव हि

ಭೀಮನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಕ್ರೂರ ರಾಕ್ಷಸಾಧಮಾ! ನೀನು ಏಕೆ ಇಂತಹ ಕಠೋರ ಪರుష ವಚನಗಳನ್ನು ಮಾತನಾಡುತ್ತೀ? ಜಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳ ಉಪಭೋಗಕ್ಕೂ ಜೀವನಧಾರಣಕ್ಕೂ ಇರುವುದೇ.

Verse 18

तीर्थेषु कार्यं स्नानं चेत्युक्तं मुनिवरैरपि । अंगप्रक्षालनं स्नानमुक्तं मां निंदसे कुतः

ಮುನಿವರರೂ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ನಾನವೆಂದರೆ ಅಂಗಪ್ರಕ್ಷಾಲನೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿದೆ; ಹಾಗಿದ್ದರೆ ನೀನು ನನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ನಿಂದಿಸುತ್ತೀ?

Verse 19

यदि न क्रियते पानमंगप्रक्षालनं तथा । तत्किमर्थं पूर्तधर्माः क्रियन्ते धर्मशालिभिः

ಪಾನಮಾಡುವುದೂ ಅಂಗಪ್ರಕ್ಷಾಲನವೂ ಮಾಡಬಾರದೆಂದರೆ, ಧರ್ಮಶೀಲರು ಪೂರ್ಥಧರ್ಮದ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ?

Verse 20

सुहृदय उवाच । स्नातव्यं तीर्थमुख्येषु सत्यमेतन्न संशयः । चरेषु किं तु संविश्य स्थावरेषु बहिः स्थितः

ಸುಹೃದಯನು ಹೇಳಿದನು—ಮುಖ್ಯ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ, ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ಹರಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಒಳಗೆ ಇಳಿದು ಸ್ನಾನ ಯುಕ್ತ; ನಿಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೊರಗೇ ನಿಲ್ಲಬೇಕು.

Verse 21

स्थावरेष्वपि संविश्य तन्न स्नानं विधीयते । न यत्र देवस्नानार्थं भक्तैः संगृह्यते जलम्

ನಿಂತ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ ಅದು ವಿಧಿಯುಕ್ತ ಸ್ನಾನವಲ್ಲ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಕ್ತರು ದೇವಸ್ನಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ಜಲವಿರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ.

Verse 22

यच्च हस्तशतादूर्ध्वं सरस्तत्र विधीयते । संवेशेऽपि क्रमश्चायं पादौ प्रक्षाल्य यद्बहिः

ನೂರು ಹಸ್ತ ದೂರದಲ್ಲಿ ಸರೋವರವಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ವಿಧಿಸಮ್ಮತ. ಆದರೂ ಕ್ರಮ ಇದೇ—ಹೊರಗೇ ನಿಂತು ಮೊದಲು ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ನಂತರ ಒಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬೇಕು.

Verse 23

ततः स्नानं प्रकर्तव्यमन्यथा दोष उच्यते । किं न श्रुतस्त्वया प्रोक्तः श्लोकः पद्मभुवा पुरा

ಅದಾದ ನಂತರವೇ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ದೋಷವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಿಂದೆ ಪದ್ಮಭೂ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಹೇಳಿದ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲವೇ?

Verse 24

मलं मूत्रं पुरीषं च श्लेष्म निष्ठीनाश्रु च । गंडूषाश्चैव मुञ्चति ये ते ब्रह्महणैः समाः

ತೀರ್ಥಜಲದಲ್ಲಿ ಮಲ, ಮೂತ್ರ, ಮಲವಿಸರ್ಜನೆ, ಕಫ, ಉಗುಳು, ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಗೂ ಗಂಡೂಷಜಲವನ್ನು ಬಿಡುವವರು—ಬ್ರಾಹ್ಮಣಹಂತಕರಿಗೆ ಸಮಾನರೆಂದು ಎಣೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾರೆ.

Verse 25

तस्मान्निःसर शीघ्रं त्वं यद्येवमजितेन्द्रियः । तत्किमर्थं दुराचार तीर्थेष्वटसि बालिश

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಿನ್ನ ಇಂದ್ರಿಯಗಳು ಅಜಿತವಾಗಿದ್ದರೆ ತಕ್ಷಣ ಹೊರಗೆ ಬಾ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಏಕೆ, ದುರಾಚಾರಿ ಮೂರ್ಖನೇ, ನೀನು ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತೀ?

Verse 26

यस्य हस्तौ च पादौ च मनश्चैव सुसंयतम् । निर्विकाराः क्रियाः सर्वाः स हि तीर्थफलं लभेत्

ಯಾರದ ಕೈಗಳು, ಪಾದಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸು ಸುಸಂಯಮದಲ್ಲಿದೆಯೋ, ಮತ್ತು ಯಾರದ ಎಲ್ಲಾ ಕ್ರಿಯೆಗಳು ನಿರ್ವಿಕಾರವಾಗಿದೆಯೋ—ಅವನೇ ನಿಜವಾಗಿ ತೀರ್ಥಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 27

भीम उवाच । अधर्मो वापि धर्मोऽस्तु निर्गंतुं नैव शक्नुयाम् । क्षुधा तृषा मया नित्यं वारितुं नैव शक्यते

ಭೀಮನು ಹೇಳಿದನು—ಅಧರ್ಮವಾಗಲಿ ಧರ್ಮವಾಗಲಿ, ನಾನು ಹೊರಡುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲಾಗದು. ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿತ್ಯ ಇರುವ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗದು.

Verse 28

सुहृदय उवाच । जीवितार्थे भवान्कस्मात्पापं प्रकुरुते वद । किं न श्रुतस्त्वया श्लोकः शिबिना यः समीरितः

ಸುಹೃದಯನು ಹೇಳಿದನು—ಕೇವಲ ಜೀವಿತಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಏಕೆ ಪಾಪವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೆಂದು ಹೇಳು. ರಾಜ ಶಿಬಿಯು ಉಚ್ಚರಿಸಿದ ಆ ಶ್ಲೋಕವನ್ನು ನೀನು ಕೇಳಿಲ್ಲವೇ?

Verse 29

मुहूर्तमपि जीवेत नरः शुक्लेन कर्मणा । न कल्पमपि जीवेत लोकद्वयविरोधिना

ಮನುಷ್ಯನು ಶುದ್ಧ ಕರ್ಮದಿಂದ ಒಂದು ಮುಹೂರ್ತವಾದರೂ ಬದುಕಲಿ; ಆದರೆ ಇಹಲೋಕ-ಪರಲೋಕ ಎರಡಕ್ಕೂ ವಿರೋಧಿಯಾದ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಕಲ್ಪಕಾಲವೂ ಬದುಕಬಾರದು.

Verse 30

भीम उवाच । काकारवेण ते मह्यं कर्णौ बधिरतां गतौ । पास्याम्येव जलं चात्र कामं विलप शुष्य वा

ಭೀಮನು ಹೇಳಿದನು—ನಿನ್ನ ಕಾಗೆಯಂತ ಕೂಗುಗಳಿಂದ ನನ್ನ ಕಿವಿಗಳು ಕಿವುಡಾಗಿವೆ. ನಾನು ಇಲ್ಲಿನ ನೀರನ್ನು ಖಂಡಿತ ಕುಡಿಯುತ್ತೇನೆ; ಇಷ್ಟವಾದಷ್ಟು ಅಳಲು, ಇಲ್ಲವೇ ಒಣಗಿಹೋಗು.

Verse 31

सुहृदय उवाच । क्षत्रियाणां कुले जातस्त्वहं धर्माभिरक्षिणाम् । तस्मात्ते पातकं कर्तुं न दास्यामि कथंचन

ಸುಹೃದಯನು ಹೇಳಿದನು—ನಾನು ಧರ್ಮವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಈ ಪಾತಕವನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ನಾನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 32

तद्वराकाथ शीघ्रं त्वमस्मात्कुंडाद्विनिःसर

ಆಗ, ಓ ದುರ್ದೈವಿಯೇ! ತಕ್ಷಣವೇ ಈ ಕುಂಡದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಾ.

Verse 33

इष्टकाशकलैः शीघ्रं चूर्णयिष्येऽन्यथा शिरः । इत्युक्त्वा चेष्टकां गृह्य मुमोच शिरसः प्रति

“ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಟ್ಟಿಗೆ ತುಂಡುಗಳಿಂದ ನಿನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ತಕ್ಷಣವೇ ಪುಡಿಪುಡಿ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ.” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಇಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ತಲೆಯತ್ತ ಎಸೆದನು.

Verse 34

भीमश्च वंचयित्वा तामुत्प्लुत्य बहिराव्रजत् । भर्त्सयंतौ ततश्चोभावन्योन्यं भीमविक्रमौ

ಭೀಮನು ಅವನನ್ನು ವಂಚಿಸಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಜಿಗಿದು ಹೊರಗೆ ಬಂದನು. ನಂತರ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ಭೀಕರ ಪರಾಕ್ರಮಿಗಳು ಪರಸ್ಪರವಾಗಿ ನಿಂದಿಸಿದರು.

Verse 35

युयुधाते प्रलंबाभ्यां बाहुभ्यां युद्धपारगौ । व्यूढोरस्कौ दीर्घभुजौ नियुद्धकुशलावुभौ

ಯುದ್ಧಪಾರಂಗತರಾದ ಆ ಇಬ್ಬರೂ ದೀರ್ಘವಾಗಿ ಚಾಚಿದ ಭುಜಗಳಿಂದ ಹೋರಾಡಿದರು—ವಿಶಾಲ ವಕ್ಷಸ್ಥಲ, ದೀರ್ಘ ಭುಜಗಳು, ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರೂ ಕುಸ್ತಿ-ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ನಿಪುಣರು.

Verse 36

मुष्टिभिः पार्ष्णिघातैश्च जानुभिश्चाभिजघ्नतुः । ततो मुहूर्तात्कौरव्यः पर्यहीयत पांडवः

ಅವರು ಮುಷ್ಟಿಗಳಿಂದ, ಮಡಕೆಯ ಹೊಡೆತಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಮೊಣಕಾಲುಗಳಿಂದ ಪರಸ್ಪರ ಹೊಡೆದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ಕೌರವನು ಮೇಲುಗೈ ಪಡೆದನು; ಪಾಂಡವನು ಕ್ಷೀಣಿಸತೊಡಗಿದನು.

Verse 37

हीयमानस्ततो भीम उद्यतोऽभूत्पुनः पुनः । अहीयत ततोऽप्यंग ववृधे बर्बरीककः

ಭೀಮನು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಮರುಮರು ಎದ್ದು ನಿಂತನು; ಆದರೂ, ಓ ಪ್ರಿಯನೇ, ಅವನು ಇನ್ನಷ್ಟು ಹಿಂಜರಿದನು, ಬರ್ಬರೀಕನು ಮಾತ್ರ ಬಲವರ್ಧಿತನಾದನು।

Verse 38

ततो भीमं समुत्पाट्य बर्बरीको बलादिव । निष्पिपेष ततः क्रुद्धस्तदद्भुतमिवाभवत्

ಆಮೇಲೆ ಬರ್ಬರೀಕನು ಕೇವಲ ಬಲದಿಂದಲೇ ಭೀಮನನ್ನು ಎಳೆದು ಎತ್ತಿ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಅವನನ್ನು ನುಚ್ಚುನೂರಾಗಿ ಮಾಡಿದನು; ಅದು ಮಹದದ್ಭುತವಾಗಿ ತೋರ್ಪಟ್ಟಿತು।

Verse 39

मूर्छितं चैवमादाय विस्फुरन्तं पुनःपुनः । सागराय प्रचलितः क्षेप्तुं तत्र महांभसि

ಮೂರ್ಚ್ಛಿತನಾದ ಅವನನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅವನು ಮರುಮರು ತಡಕಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸಮುದ್ರದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟು, ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಜಲದಲ್ಲಿ ಎಸೆಯಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಿದನು।

Verse 40

ददृशुः पांडवा नैतद्देव्या नयनयंत्रिताः

ಪಾಂಡವರು ಇದನ್ನು ಕಾಣಲಿಲ್ಲ; ದೇವಿಯು ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ತಡೆದಂತಾಯಿತು।

Verse 41

तथा गृहीते कुरुवीरमुख्ये वीरेण तेनाद्भुतविक्रमेण । आश्चर्यमासीद्दिवि देवतानां देवीभिराकाशतले निरीक्ष्य तम्

ಕುರುವೀರರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ವೀರನು, ಅದ್ಭುತ ವಿಕ್ರಮವಂತನಾದ ಆ ಯೋಧನಿಂದ ಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಾಗ, ಸ್ವರ್ಗದ ದೇವತೆಗಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ತುಂಬಿದರು; ದೇವಿಯರೂ ಆಕಾಶತಲದಿಂದ ಅವನನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದರು।

Verse 42

सागरस्य ततस्तीरे बर्बरीकं गतं तदा । निरीक्ष्य भगवान्रुद्रो वियत्स्थः समभाषत

ಬರ್ಬರೀಕನು ಸಮುದ್ರತೀರವನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ, ಆಕಾಶಸ್ಥನಾದ ಭಗವಾನ್ ರುದ್ರನು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತಾಡಿದನು।

Verse 43

भोभो राक्षसशार्दूल बर्बरीक महाबल । मुंचैनं भरतश्रेष्ठं भीमं तव पितामहम्

“ಓ ಓ, ರಾಕ್ಷಸಶಾರ್ದೂಲ ಮಹಾಬಲ ಬರ್ಬರೀಕಾ! ಭರತಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಈ ಭೀಮನನ್ನು—ನಿನ್ನ ಪಿತಾಮಹನನ್ನು—ಬಿಡು.”

Verse 44

अयं हि तीर्थयात्रायां विचरन्भ्रातृभिर्युतः । कृष्णया चाप्यदस्तीर्थं स्नातुमेवाभ्युपाययौ

“ಇವನು ಸಹೋದರರೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣೆಯೊಡನೆ ತೀರ್ಥಯಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಸ್ನಾನಮಾತ್ರಕ್ಕಾಗಿ ಈ ತೀರ್ಥಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ.”

Verse 45

सम्मानं सर्वथा तस्मादर्हः कौरवनंदनः । अपापो वा सपापो वा पूज्य एव पितामहः

“ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಕೌರವನಂದನ, ಅವನು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಅರ್ಹನು. ಪಾಪರಹಿತನಾಗಲಿ ಪಾಪಯುಕ್ತನಾಗಲಿ—ಪಿತಾಮಹನು ಪೂಜ್ಯನೇ.”

Verse 46

सूत उवाच । इति रुद्रवचः श्रुत्वा सहसा तं विमुच्य सः । न्यपतत्पादयोर्हा धिक्कष्टं कष्टं च प्राह सः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ರುದ್ರನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಅವನು ತಕ್ಷಣ ಅವನನ್ನು ಬಿಡಿಸಿ, ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, “ಹಾಯ್! ಧಿಕ್, ಎಂಥ ದುಃಖ—ಎಷ್ಟು ಭಯಂಕರ, ಎಷ್ಟು ಭಯಂಕರ!” ಎಂದು ಅಂದನು।

Verse 47

क्षम्यतां क्षम्यतां चेति पुनः पुनरवोचत । शिरश्च ताडयन्स्वीयं रुरोद च मुहुर्मुहुः

ಅವನು ಪುನಃ ಪುನಃ “ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ, ಕ್ಷಮಿಸಿರಿ” ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಂಡು, ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಹೊಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಮರುಮರು ಅತ್ತನು.

Verse 48

तं तथा परिशोचंतं मुह्यमानं मुहुर्मुहुः । भीमसेनः समालिंग्य आघ्राय च वचोऽब्रवीत्

ಅವನನ್ನು ಹೀಗೆ ಶೋಕಿಸುತ್ತಾ ಮರುಮರು ಗೊಂದಲಗೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಭೀಮಸೇನನು ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ, ಸ्नेಹದಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಆಘ್ರಾಯಿಸಿ, ನಂತರ ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 49

वयं त्वां नैव जानीमस्त्वं चास्माञ्जन्मकालतः । अत्र वासश्च ते पुत्र भैमेः कृष्णाच्च संश्रुतः

ನಾವು ನಿನ್ನನ್ನು ಏನೂ ಗುರುತಿಸಲಿಲ್ಲ; ನೀನೂ ಜನ್ಮದಿಂದಲೇ ನಮ್ಮನ್ನು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪುತ್ರ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ವಾಸದ ವಾಗ್ದಾನ ಭೀಮನ ಪರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಕೃಷ್ಣಾ (ದ್ರೌಪದಿ)ಯಿಂದಲೂ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.

Verse 50

परं नो विस्मृतं सर्वं नानादुःखैः प्रमुह्यताम् । दुःखितानां यतः सर्वा स्मृतिर्लुप्ता भवेत्स्फुटम्

ಮತ್ತೆ, ನಾನಾ ದುಃಖಗಳಿಂದ ನಾವು ಮರುಳಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ; ದುಃಖಿತರಾದವರಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ಸ್ಮೃತಿ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಲೋಪವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 51

तदस्माकमिदं दुःखं सर्वकालविधानतः । मा शोचस्त्वं च तनय न ते दोषोऽस्ति चाण्वपि

ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಈ ದುಃಖವು ಕಾಲವಿಧಾನದ ಫಲ; ಮಗನೇ, ನೀನು ಶೋಕಿಸಬೇಡ—ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಅಣುವಷ್ಟೂ ದೋಷವಿಲ್ಲ.

Verse 52

यतः सर्वः क्षत्रियस्य दंड्यो विपथिसंस्थि तः । आत्मापिदंड्यः साधूनां प्रवृत्तः कुपथाद्यदि

ಯಾರು ಕುವಿಪಥದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಕ್ಷತ್ರಿಯನಿಂದ ದಂಡನೀಯರು; ತನ್ನ ಆತ್ಮವೇ ದುರ್ಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಾದರೆ, ಸಜ್ಜನರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅದೂ ದಂಡನೀಯವಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 53

पितृमातृसुहृद्भ्रातृपुत्रादीनां किमुच्यते । अतीव मम हर्षोऽयं धन्योहं पूर्वजाश्च मे

ಹಾಗಾದರೆ ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಸ್ನೇಹಿತ, ಸಹೋದರ, ಪುತ್ರ ಮೊದಲಾದವರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಬೇಕು? ನನ್ನ ಈ ಹರ್ಷ ಅತೀವ; ನಾನು ಧನ್ಯನು, ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜರೂ ಧನ್ಯರು।

Verse 54

यस्य त्वीदृशकः पौत्रो धर्मज्ञो धर्मपालकः । वरार्हस्त्वं प्रशंसार्हो भवान्येषां सतां तथा

ಯಾರಿಗೆ ಇಂತಹ ಮೊಮ್ಮಗ—ಧರ್ಮಜ್ಞನು, ಧರ್ಮಪಾಲಕನು—ಇದ್ದಾನೋ, ಆ ಹಿರಿಯನು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗೌರವಕ್ಕೂ ಪ್ರಶಂಸಕ್ಕೂ ಅರ್ಹನು; ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಸಜ್ಜನರೂ।

Verse 55

तस्माच्छोकं विहायेमं स्वस्थो भवि तुमर्हसि

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಶೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ನೀನು ಸ್ಥಿರಮನಸ್ಕನಾಗಿ ಆರೋಗ್ಯಸ್ಥನಾಗಬೇಕು।

Verse 56

बर्बरीक उवाच । पापं मां ताततात त्वं ब्रह्मघ्नादपि कुत्सितम् । अप्रशस्यं नार्हसीह द्रष्टुं स्प्रष्टुमपि प्रभो

ಬರ್ಬರೀಕನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಪೂಜ್ಯ ತಂದೆ, ಹೇ ತಾತನೇ! ನಾನು ಪಾಪಿ; ಬ್ರಹ್ಮಹಂತಕನಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿಂದ್ಯನು. ನಾನು ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಅಯೋಗ್ಯ; ಹೇ ಪ್ರಭು, ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುವುದೂ ಬೇಡ, ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ದೂರ।

Verse 57

सर्वेषामेव पापानां निष्कृतिः प्रोच्यते बुधैः । पित्रोरभक्तस्य पुनर्निष्कृतिर्नैव विद्यते

ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳಿಗೂ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವಿದೆ ಎಂದು ಪಂಡಿತರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ; ಆದರೆ ತಂದೆ-ತಾಯಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 58

तद्येन देहेन मया ताततातोऽभिपीडितः । तत्त्वमेव समुत्स्रक्ष्ये महीसागरसंगमे

ಯಾವ ದೇಹದಿಂದ ನಾನು ತಂದೆ ಮತ್ತು ತಾತನನ್ನು ಪೀಡಿಸಿದ್ದೆನೋ, ಅದೇ ದೇಹವನ್ನು ಭೂಮಿ-ಸಮುದ್ರ ಸಂಗಮದಲ್ಲಿ ತ್ಯಜಿಸುವೆನು।

Verse 59

मैवं भवेयमन्येषु अपि जन्मसु पातकी । न मामस्मादभिप्रायादर्हः कोऽपि निवर्तितुम्

ಇತರ ಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಾನು ಇಂತಹ ಪಾಪಿಯಾಗಬಾರದು. ಈ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ।

Verse 60

यतोंऽशेन विलुप्येत प्रायश्चित्तान्निवारकः । एवमुक्त्वा समुत्प्लुत्य ययौ चैवार्णवं बली

ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪಮಾತ್ರವೂ ಕುಗ್ಗದಂತೆ—ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಬಲಿಷ್ಠನು ಜಿಗಿದು ನೇರವಾಗಿ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 61

समुद्रोऽपि चकंपे च कथमेनं निहन्म्यहम् । ततः सिद्धांबिकायाश्च देव्यस्तत्र चतुर्दश

ಸಮುದ್ರವೂ ಕಂಪಿಸಿತು—‘ನಾನು ಇವನನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಂಹರಿಸದೆ ಇರಲಿ?’ ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಾಂಬಿಕೆಯ ಹದಿನಾಲ್ಕು ದೇವಿಯರು ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದರು।

Verse 62

समालिंग्य च संस्थाप्य रुद्रेण सहिता जगुः । अज्ञातविहिते पापे नास्ति वीरेंद्र कल्मषम्

ಅವನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಿ ಸಮ್ಯಕ್ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ರುದ್ರನೊಡನೆ ಸೇರಿ ಅವರು ಹಾಡಿದರು— “ಹೇ ವೀರೇಂದ್ರ! ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ನಡೆದ ಪಾಪದಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಕಲ್ಮಷವಿಲ್ಲ।”

Verse 63

शास्त्रेषूक्तमिदं वाक्यं नान्यथा कर्तुमर्हसि । अमुं च पृष्ठलग्नं त्वं पश्य भोः स्वं पितामहम्

ಈ ವಾಕ್ಯ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ; ನೀನು ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ನೋಡು, ಭೋಃ, ನಿನ್ನ ಪಿತಾಮಹನು ನಿನ್ನ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ।

Verse 64

पुत्रपुत्रेति भाषंतमनु त्वा मरणोन्मुखम् । अधुना चेत्स्वकं देहं वीर त्वं परित्यक्ष्यसि

“ಪುತ್ರ, ಪುತ್ರ” ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಾ, ಮರಣದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದ ನಿನ್ನನ್ನು ಅವನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಈಗ, ಹೇ ವೀರ, ನೀನು ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ…

Verse 65

ततस्त्यक्ष्यति भीमोऽपि पातकं तन्महत्तव । एवं ज्ञात्वा धारय त्वं स्वशरीरं महामते

ನಂತರ ಭೀಮನೂ ನಿನ್ನ ಆ ಮಹಾಪಾತಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವನು. ಇದನ್ನು ತಿಳಿದು, ಹೇ ಮಹಾಮತೇ, ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಧರಿಸು (ತ್ಯಜಿಸಬೇಡ)।

Verse 66

अथ चेत्त्यक्तुकामस्त्वं तत्रापि वचनं शृणु । स्वल्पेनैव च कालेन कृष्णाद्देवकिनंदनात्

ಇನ್ನೂ ನೀನು ತ್ಯಜಿಸಲು ಬಯಸಿದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಈ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳು— ಅತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ದೇವಕೀನಂದನ ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣನಿಂದ (ಪರಿಹಾರವಾಗುವುದು)।

Verse 67

देहपातस्तव प्रोक्तस्तं प्रतीक्ष यदीच्छ सि । यतो विष्णुकराद्वत्स देहपातो विशिष्यते

ನಿನ್ನ ದೇಹಪಾತ (ಮರಣ) ಕುರಿತು ಈಗಾಗಲೇ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ—ನೀನು ಬಯಸಿದರೆ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಕಾಯು. ಏಕೆಂದರೆ, ಹೇ ವತ್ಸ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಕರದಿಂದ ದೇಹತ್ಯಾಗವು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶ್ರೇಷ್ಠವೆಂದು ಗಣ್ಯವಾಗಿದೆ.

Verse 68

तस्मात्प्रतीक्ष तं कालमस्माकं प्रार्थितेन च । एवमुक्तो निववृते बर्बरीकोऽपि दुर्मनाः

ಆದ್ದರಿಂದ, ನಾವು ಬೇಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಆ ಕಾಲವನ್ನು ಕಾಯು. ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟ ಬರ್ಬರೀಕನೂ—ಮನಸ್ಸು ಕಳವಳಗೊಂಡು—ಹಿಂತಿರುಗಿದನು.

Verse 69

रुद्रं देवीश्च चामुंडां सोपालंभं वचोऽब्रवीत् । त्वमेव देवि जानासि रक्ष्यते शार्ङ्गधन्विना

ಅವನು ರುದ್ರನಿಗೂ ದೇವಿಗೂ—ಚಾಮುಂಡೆಯಿಗೂ ಸಹ—ಗದರಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು: “ಹೇ ದೇವಿ, ಶಾರ್ಙ್ಗಧನ್ವಿ (ವಿಷ್ಣು/ಕೃಷ್ಣ) ಇವನನ್ನು ಹೇಗೆ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದು ನಿನಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದೆ.”

Verse 70

पांडवा भूमिलाभार्थे तत्ते कस्मादुपेक्षितम् । त्वया च समुपागत्य रक्षितोऽयं वृकोदरः

“ಪಾಂಡವರು ರಾಜ್ಯಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ—ಅದನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ಕಡೆಗಣಿಸಿದೆ? ಮತ್ತು ನೀನು ಮುಂದೆ ಬಂದು ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಈ ವೃಕೋದರ (ಭೀಮ) ರಕ್ಷಿತನಾದನು.”

Verse 71

देव्युवाच । अहं च रक्षयिष्यामि स्वभक्तं कृष्णमृत्युतः । यस्माच्च चंडिकाकृत्ये कृतोऽनेन महारणः । तस्माच्चंडिलनाम्नायं विश्वपूज्यो भविष्यति

ದೇವಿ ಹೇಳಿದರು: “ನಾನೂ ನನ್ನ ಭಕ್ತ ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ಮರಣದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವೆ. ಚಂಡಿಕೆಯ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ಇವನು ಮಹಾರಣವನ್ನು ನಡೆಸಿದ ಕಾರಣ, ಇವನು ‘ಚಂಡಿಲ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ವಿಶ್ವಪೂಜ್ಯನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗುವನು.”

Verse 72

एवमुक्त्वा गताः सर्वे देवा देव्यस्त्वदृश्यताम् । भीमोऽपि तं समादाय पांडुभ्यः सर्वमूचिवान्

ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರೂ ದೇವಿಯರೂ ಅಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಧಾನರಾದರು. ಭೀಮನೂ ಅವನನ್ನು ಜೊತೆಕೊಂಡು ಪಾಂಡವರಿಗೆ ಸಮಸ್ತ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದನು.

Verse 73

विस्मिताः पांडवास्तं च पूजयित्वा पुनः पुनः । यथोक्तविधिना चक्रुस्तीर्थस्नानमतंद्रिताः

ವಿಸ್ಮಿತರಾದ ಪಾಂಡವರು ಅವನನ್ನು ಪುನಃ ಪುನಃ ಪೂಜಿಸಿ, ಯಥೋಕ್ತ ವಿಧಿಯಿಂದ ಅಲಸದೆ ತೀರ್ಥಸ್ನಾನವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿದರು.

Verse 74

भीमोपि यत्र रुद्रेण मोक्षितस्तत्र सुप्रभम् । लिंगं संस्थापयामास भीमेश्वरमिति श्रुतम्

ಭೀಮನು ರುದ್ರನಿಂದ ವಿಮೋಚನೆ ಪಡೆದ ಆ ಸ್ಥಳದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾದ ಲಿಂಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು; ಅದು ‘ಭೀಮೇಶ್ವರ’ವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 75

ज्येष्ठमासे कृष्णपक्षे चतुर्दश्यामुपोषितः । रात्रौ संपूज्य भीमेशं जन्मपापाद्विमुच्यते

ಜ್ಯೇಷ್ಠಮಾಸದ ಕೃಷ್ಣಪಕ್ಷದ ಚತುರ್ದಶಿಯಲ್ಲಿ ಉಪವಾಸವಿದ್ದು, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೀಮೇಶನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿದವನು ಜನ್ಮಪಾಪಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 76

यथैव लिंगानि सुपूजितानि सप्तात्र मुख्यानि महाफलानि । भीमेश्वरं लिंगमिदं तथैव समस्तपापापहरं सुपूज्यम्

ಇಲ್ಲಿನ ಏಳು ಪ್ರಮುಖ ಲಿಂಗಗಳು ಸುಪೂಜಿತವಾದರೆ ಮಹಾಫಲ ನೀಡುವಂತೆ, ಈ ಭೀಮೇಶ್ವರ ಲಿಂಗವೂ ಸಮಸ್ತ ಪಾಪಗಳನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದು; ಆದ್ದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸುಪೂಜಿಸಬೇಕು.