Adhyaya 38

Verse 1

स्कंद उवाच । विवाहा ब्राह्म दैवार्षाः प्राजापत्यासुरौ तथा । गांधर्वो राक्षसश्चापि पैशाचोऽष्टम उच्यते

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು: ವಿವಾಹಗಳು ಎಂಟು ವಿಧ - ಬ್ರಾಹ್ಮ, ದೈವ, ಆರ್ಷ, ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ, ಆಸುರ, ಗಾಂಧರ್ವ, ರಾಕ್ಷಸ ಮತ್ತು ಎಂಟನೆಯದು ಪೈಶಾಚ.

Verse 2

स ब्राह्मो वरमाहूय यत्र कन्या स्वलंकृता । दीयते तत्सुतः पूयात्पुरुषानेकविंशतिम्

ಇದೇ ಬ್ರಾಹ್ಮ ವಿವಾಹ—ವರನನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿ, ಅಲಂಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ದಾನವಾಗಿ ನೀಡುವದು. ಆ ಸಂಯೋಗದಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರನು ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ತಲೆಮಾರಿನ ಪುರುಷರನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 3

यज्ञस्थायर्त्विजे दैवस्तज्जःपाति चतुर्दश । वरादादाय गोद्वंद्वमार्षस्तज्जः पुनाति षट्

ಯಜ್ಞದಲ್ಲಿ ನಿಯುಕ್ತನಾದ ಋತ್ವಿಜನಿಗೆ ಕನ್ಯಾದಾನ ಮಾಡುವದು ದೈವ ವಿವಾಹ; ಅದರಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರನು ಹದಿನಾಲ್ಕು ತಲೆಮಾರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ವರನಿಂದ ಗೋವಿನ ಜೋಡಿಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವದು ಆರ್ಷ ವಿವಾಹ; ಅದರಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರನು ಆರು ತಲೆಮಾರನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

सहोभौ चरतां धर्ममित्युक्त्वा दीयतेर्थिने । यत्र कन्या प्राजापत्यस्तज्जो वंशान्पुनाति षट्

‘ನೀವು ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಧರ್ಮವನ್ನು ಆಚರಿಸಿರಿ’ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಯೋಗ್ಯ ವರನಿಗೆ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ನೀಡುವದು ಪ್ರಾಜಾಪತ್ಯ ವಿವಾಹ; ಅದರಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಪುತ್ರನು ಆರು ವಂಶಗಳನ್ನು ಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 5

चत्वार एते विप्राणां धर्म्याः पाणिग्रहाः स्मृताः । आसुरः क्रयणाद्द्रव्यैर्गांधर्वोन्योन्य मैत्रतः

ಇವು ನಾಲ್ಕೂ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಪಾಣಿಗ್ರಹಗಳು (ವಿವಾಹಗಳು) ಎಂದು ಸ್ಮೃತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆಸುರ ವಿವಾಹವು ಧನದಿಂದ ಖರೀದಿಯಂತೆ, ಗಾಂಧರ್ವ ವಿವಾಹವು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 6

प्रसह्यकन्याहरणाद्राक्षसो निंदितः सताम् । छलेन कन्याहरणात्पैशाचो गर्हितोऽष्टमः

ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ರಾಕ್ಷಸ ವಿವಾಹವು ಸಜ್ಜನರಿಂದ ನಿಂದಿತವಾಗಿದೆ. ಮೋಸದಿಂದ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸುವುದರಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ಪೈಶಾಚ—ಎಂಟನೆಯದು—ಅದೂ ಗರ್ಹಿತವೇ.

Verse 7

प्रायः क्षत्रविशोरुक्ता गांधर्वासुरराक्षसाः । अष्टमस्त्वेष पापिष्ठः पापिष्ठानां च संभवेत्

ಗಾಂಧರ್ವ, ಆಸುರ, ರಾಕ್ಷಸ ವಿವಾಹಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕ್ಷತ್ರಿಯರು ಮತ್ತು ವೈಶ್ಯರಿಗೆ ಎಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಂಟನೆಯ ವಿಧ ಅತ್ಯಂತ ಪಾಪಿಷ್ಠ; ಅದು ಮಹಾಪಾಪಿಗಳಲ್ಲೇ ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 8

सवर्णया करो ग्राह्यो धार्यः क्षत्रियया शरः । प्रतोदो वैश्यया धार्यो वासोंतः पज्जया तथा

ಸ್ವವರ್ಣದ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ (ಕೈ ಹಿಡಿಯುವುದು) ಮಾಡಬೇಕು. ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಶರ (ಬಾಣ) ಧರಿಸಬೇಕು; ವೈಶ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತೋದ (ಗೋಡ್/ಚಾವಟಿ) ಧರಿಸಬೇಕು; ಶೂದ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯೊಂದಿಗೆ ವಸ್ತ್ರದ ಅಂಚನ್ನು ಹಿಡಿಯಬೇಕು.

Verse 9

असवर्णस्त्वेष विधिः स्मृतो दृष्टश्च वेदने । सवर्णाभिस्तु सर्वाभिः पाणिर्ग्राह्यस्त्वयं विधिः

ಅಸವರ್ಣ (ಭಿನ್ನ ವರ್ಣ) ವಿವಾಹಗಳಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಿ ಸ್ಮೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಮತ್ತು ಶಾಸ್ತ್ರೋಪದೇಶದಲ್ಲಿಯೂ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸವರ್ಣ ಸ್ತ್ರೀಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಇಲ್ಲಿ ನಿಯಮ—ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾತ್ರವೇ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 10

धर्म्यैर्विवाहैर्जायंते धर्म्या एव शतायुषः । अधर्म्यैर्धर्मरहिता मंदभाग्यधनायुषः

ಧರ್ಮ್ಯ ವಿವಾಹಗಳಿಂದ ಧರ್ಮಸಂಪನ್ನ ಸಂತಾನ ಜನಿಸುತ್ತದೆ, ಅವರು ಶತಾಯುಷ್ಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಧರ್ಮ್ಯ ವಿವಾಹಗಳಿಂದ ಧರ್ಮರಹಿತರು ಜನಿಸುತ್ತಾರೆ—ಅವರಿಗೆ ಭಾಗ್ಯ, ಧನ ಮತ್ತು ಆಯುಷ್ಯ ಅಲ್ಪವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

Verse 11

ऋतुकालाभिगमनं धर्मोयं गृहिणः परः । स्त्रीणां वरमनुस्मृत्य यथाकाम्यथवा भवेत्

ಋತುಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪತ್ನಿಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಗೃಹಸ್ಥನ ಪರಮ ಧರ್ಮ. ಸ್ತ್ರೀಯರ ಹಿತವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ, ಅವಳ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಗಮಿಸಬೇಕು; ಇಲ್ಲವಾದರೆ ವಿರಮಿಸಬೇಕು.

Verse 12

दिवाभिगमनं पुंसामनायुष्यं परं मतम् । श्राद्धाहः सर्वपर्वाणि यत्नात्त्याज्यानि धीमता

ಪುರುಷರಿಗೆ ಹಗಲುಕಾಲದ ಸಂಗಮವು ಪರಮವಾಗಿ ಆಯುಷ್ಯಹಾನಿಕರವೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ. ಶ್ರಾದ್ಧದಿನದಲ್ಲಿಯೂ ಎಲ್ಲ ಪರ್ವದಿನಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವಿವೇಕಿಯು ಅದನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 13

तत्र गच्छन्स्त्रियं मोहाद्धर्मात्प्रच्यवते परात्

ಆ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮೋಹದಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗುವವನು ಪರಮ ಧರ್ಮದಿಂದ ಚ್ಯುತಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 14

ऋतुकालाभिगामी यः स्वदारनिरतश्च यः । स सदा ब्रह्मचारी च विज्ञेयः सद्गृहाश्रमी

ಯಾವನು ಕೇವಲ ಋತುಕಾಲದಲ್ಲೇ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಿ, ಸ್ವಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಲ್ಲೇ ನಿರತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ನಿತ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಯೇ; ಸತ್ಸ್ಗೃಹಾಶ್ರಮಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು.

Verse 15

ऋतुः षोडशयामिन्यश्चतस्रस्ता सुगर्हिताः । पुत्रास्तास्वपि या युग्मा अयुग्माः कन्यका प्रजाः

ಋತು ಹದಿನಾರು ರಾತ್ರಿಗಳದ್ದು; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಅತ್ಯಂತ ಗರ್ಹಿತ. ಉಳಿದ ರಾತ್ರಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಸಮ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಗರ್ಭಧಾರಣೆಯಾದರೆ ಪುತ್ರ, ವಿಷಮ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆದರೆ ಕನ್ಯಾ ಸಂತಾನ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 16

त्यक्त्वा चंद्रमसं दुःस्थं मघां पौष्णं विहाय च । शुचिः सन्निर्विशेत्पत्नीं पुन्नामर्क्षे विशेषतः । शुचिं पुत्रं प्रसूयेत पुरुषार्थप्रसाधकम्

ಅಶುಭ ಚಂದ್ರದಿನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಮಘಾ ಮತ್ತು ಪೌಷ್ಣ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪುನ್ನಾಮ ಎಂಬ ನಕ್ಷತ್ರದಲ್ಲಿ—ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಶುದ್ಧ ಪುತ್ರನು ಜನಿಸಿ, ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸಾಧಿಸುವವನಾಗುವನು.

Verse 17

आर्षे विवाहे गोद्वंद्वं यदुक्तं तन्न शस्यते । शुल्कमण्वपि कन्यायाः कन्या विक्रयपापकृत्

ಆರ್ಷ ವಿವಾಹದಲ್ಲಿ ಹೇಳಿರುವ ‘ಹಸುಗಳ ಜೋಡಿ’ಯನ್ನು ಬೆಲೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶ್ಲಾಘನೀಯವಲ್ಲ. ಕನ್ಯೆಗೆ ಅಣುಮಾತ್ರ ಶುಲ್ಕವನ್ನಾದರೂ ಪಡೆದರೆ ಅದು ಕನ್ಯಾವಿಕ್ರಯ ಪಾಪವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 18

अपत्यविक्रयी कल्पं वसेद्विट्कृमिभोजने । अतो नाण्वपि कन्याया उपजीवेत्पिता धनम्

ತನ್ನ ಸಂತಾನವನ್ನು ಮಾರುವವನು ಮಲ ಮತ್ತು ಹುಳುಗಳನ್ನು ತಿನ್ನಬೇಕಾದ ನರಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಲ್ಪಕಾಲ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕನ್ಯೆಯಿಂದ ಬಂದ ಅಣುಮಾತ್ರ ಧನವನ್ನೂ ತಂದೆ ಉಪಜೀವಿಸಬಾರದು.

Verse 19

स्त्रीधनान्युपजीवंति ये मोहादिह बांधवाः । न केवलं निरयगास्तेषामपि हि पूर्वजाः

ಮೋಹದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಧನವನ್ನು ಉಪಭೋಗಿಸಿ ಬದುಕುವ ಬಂಧುಗಳು ಕೇವಲ ತಾವೇ ನರಕಗಾಮಿಗಳಲ್ಲ; ಅವರ ಪೂರ್ವಜರೂ ಸಹ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 20

पत्या तुष्यति यत्र स्त्री तुष्येद्यत्र स्त्रिया पतिः । तत्र तुष्टा महालक्ष्मीर्निवसेद्दानवाऽरिणा

ಯಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀ ಪತಿಯಲ್ಲಿ ತೃಪ್ತಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೋ, ಯಲ್ಲಿ ಪತಿ ಸ್ತ್ರೀಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ, ಅಲ್ಲಿ ದಾನವಶತ್ರು ವಿಷ್ಣುವಿನೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಸನ್ನ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮೀ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 21

वाणिज्यं नृपतेः सेवा वेदानध्यापनं तथा । कुविवाहः क्रियालोपः कुले पतनहेतवः

ವಾಣಿಜ್ಯ, ರಾಜಸೇವೆ, ಜೀವನಾರ್ಥವಾಗಿ ವೇದಾಧ್ಯಾಪನ; ಹಾಗೆಯೇ ಕುವಿವಾಹ ಮತ್ತು ವಿಧಿಕ್ರಿಯೆಗಳ ಲೋಪ—ಇವು ಕುಲಪತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು.

Verse 22

कुर्याद्वैवाहिके वह्नौ गृह्यकर्मान्वहं गृही । पंचयज्ञक्रियां चापि पक्तिं दैनंदिनीमपि

ಗೃಹಸ್ಥನು ವೈವಾಹಿಕ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಗೃಹ್ಯಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು; ಜೊತೆಗೆ ಪಂಚಯಜ್ಞಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿ ನಿತ್ಯ ಅನ್ನಪಾಕ ಮತ್ತು ಅರ್ಪಣವೂ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 23

गृहस्थाश्रमिणः पंच सूना कर्म दिने दिने । कंडनी पेषणी चुल्ली ह्युदकुंभस्तु मार्जनी

ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಿಯ ದೈನಂದಿನ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಐದು ‘ಸೂನಾ’ಗಳು ಸಹಜ—ಕಂಡನೀ, ಪೇಷಣೀ, ಚುಲ್ಲೀ, ಉದಕುಂಭ, ಮತ್ತು ಮಾರ್ಜನೀ (ಜಾಡು).

Verse 24

तासां च पंचसूनानां निराकरणहेतवः । क्रतवः पंच निर्दिष्टा गृहि श्रेयोभिवर्धनाः

ಆ ಐದು ಸೂನಗಳಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ದೋಷ ನಿವಾರಣೆಗೆ ಐದು ಯಜ್ಞಗಳನ್ನು ವಿಧಿಸಲಾಗಿದೆ; ಅವು ಗೃಹಸ್ಥನ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತವೆ.

Verse 25

पाठनं ब्रह्मयज्ञः स्यात्तर्पणं च पितृ क्रतुः । होमो दैवो बलिर्भौतोऽतिथ्यर्चा नृक्रतुः क्रमात्

ಪಠಣ/ಸ್ವಾಧ್ಯಾಯ ಬ್ರಹ್ಮಯಜ್ಞ; ತರ್ಪಣ ಪಿತೃಯಜ್ಞ; ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಮ ದೇವಯಜ್ಞ; ಬಲಿ ಅರ್ಪಣೆ ಭೂತಯಜ್ಞ; ಅತಿಥಿ ಪೂಜೆ ನೃಯಜ್ಞ—ಕ್ರಮವಾಗಿ.

Verse 26

पितृप्रीतिं प्रकुर्वाणः कुर्वीत श्राद्धमन्वहम् । अन्नोदकपयोमूलैः फलैर्वापि गृहाश्रमी

ಪಿತೃಗಳ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಗೃಹಸ್ಥನು ಪ್ರತಿದಿನ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕು—ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಅನ್ನ, ನೀರು, ಹಾಲು, ಕಂದಮೂಲಗಳು ಅಥವಾ ಫಲಗಳಿಂದಲೂ.

Verse 27

गोदानेन च यत्पुण्यं पात्राय विधिपूर्वकम् । सत्कृत्य भिक्षवे भिक्षां दत्त्वा तत्फलमाप्नुयात्

ವಿಧಿಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನಿಗೆ ಗೋಧಾನ ಮಾಡಿದಾಗ ದೊರೆಯುವ ಪುಣ್ಯಫಲ, ಭಿಕ್ಷುವನ್ನು ಸತ್ಕರಿಸಿ ಗೌರವದಿಂದ ಭಿಕ್ಷೆ ನೀಡಿದರೂ ಅದೇ ಫಲವಾಗಿ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 28

तपोविद्यासमिद्दीप्ते हुतं विप्रास्य पावके । तारयेद्विघ्नसंघेभ्यः पापाब्धेरपि दुस्तरात्

ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ದೀಪ್ತಿಯಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಪಾವಕದಲ್ಲಿ ಅರ್ಪಿಸಿದ ಹೋಮ, ವಿಘ್ನಸಂಘಗಳಿಂದಲೂ ದಾಟಲು ಕಷ್ಟವಾದ ಪಾಪಸಾಗರದಿಂದಲೂ ಪಾರುಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 29

अनर्चितोऽतिथिर्गेहाद्भग्नाशो यस्य गच्छति । आजन्मसंचितात्पुण्यात्क्षणात्स हि बहिर्भवेत्

ಯಾರ ಮನೆೆಯಿಂದ ಅತಿಥಿ ಪೂಜೆ-ಸತ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ನಿರಾಶನಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಾನೋ, ಅವನು ಜನ್ಮದಿಂದ ಸಂಚಿತ ಪುಣ್ಯವನ್ನೂ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

सांत्वपूर्वाणि वाक्यानि शय्यार्थे भूस्तृणोदके । एतान्यपि प्रदेयानि सदाभ्यागत तुष्टये

ಯಾವಾಗಲೂ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯ ತೃಪ್ತಿಗಾಗಿ ಸಾಂತ್ವನಪೂರ್ಣ ವಚನಗಳು, ವಿಶ್ರಾಂತಿಗೆ ನೆಲ, ಹುಲ್ಲು ಮತ್ತು ನೀರು—ಇವನ್ನೂ ಸಹ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 31

गृहस्थः परपाकादी प्रेत्य तत्पशुतां व्रजेत् । श्रेयः परान्नपुष्टस्य गृह्णीयादन्नदो यतः

ಇತರರು ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನದಿಂದ ಬದುಕುವ ಗೃಹಸ್ಥನು, ಮರಣಾನಂತರ ಅವರ ಪಶುತ್ವಸ್ಥಿತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಾನ್ನದಿಂದ ಪೋಷಿತನಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅನ್ನದಾತನಾಗುವುದೇ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ.

Verse 32

आदित्योढोऽतिथिः सायं सत्कर्तव्यः प्रयत्नतः । असत्कृतोन्यतो गच्छन्दुष्कृतं भूरि यच्छति

ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಂದ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಬೇಕು. ಸತ್ಕಾರವಿಲ್ಲದೆ ಅವನು ಬೇರೆಡೆ ಹೋದರೆ, ಆ ಮನೆಗೆ ಅಪಾರ ಪಾಪವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

Verse 33

भुंजानोऽतिथिशेषान्नमिहायुर्धनभाग्भवेत् । प्रणोद्यातिथिमन्नाशी किल्बिषी च गृहाश्रमी

ಅತಿಥಿಯ ನಂತರ ಉಳಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ಭುಂಜಿಸಿದರೆ ಇಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಮತ್ತು ಧನಸಂಪತ್ತು ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅತಿಥಿಯನ್ನು ಓಡಿಸಿ ತಾನೇ ತಿನ್ನುವ ಗೃಹಸ್ಥನು ಪಾಪದಿಂದ ಕಲ್ಮಷಿತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 34

वैश्वदेवांत संप्राप्तः सूर्योढो वातिथिः स्मृतः । न पूर्वकाल आयातो न च दृष्टचरः क्वचित्

ವೈಶ್ವದೇವದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದೊಂದಿಗೆ ಬಂದವನು ‘ವಾತಿಥಿ’ (ಅಕಸ್ಮಾತ್ ಬಂದ ಅತಿಥಿ) ಎಂದು ಸ್ಮರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಬಂದವನಲ್ಲ; ಅವನ ಆಚರಣೆಯೂ ಪೂರ್ವಪರಿಚಿತವಲ್ಲ.

Verse 35

बलिपात्रकरे विप्रे यद्यन्योतिथिरागतः । अदत्त्वा तं बलिं तस्मै यथाशक्त्यान्नमर्पयेत्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಬಲಿಪಾತ್ರವಿರುವಾಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಅತಿಥಿ ಬಂದರೆ, ಆ ಬಲಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡದೆ, ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 36

कुमाराश्च स्ववासिन्यो गर्भिण्योऽतिरुजान्विताः । अतिथेरादितोप्येते भोज्या नात्र विचारणा

ಮಕ್ಕಳು, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಗರ್ಭಿಣಿಯರು, ತೀವ್ರ ರೋಗಪೀಡಿತರು—ಇವರಿಗೂ ಅತಿಥಿಗಿಂತ ಮೊದಲು ಭೋಜನ ನೀಡಬೇಕು; ಇಲ್ಲಿ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲ.

Verse 37

पितृदेवमनुष्येभ्यो दत्त्वाश्नात्यमृतं गृही । स्वार्थं पचन्नघं भुंक्ते केवलं स्वोदरंभरिः

ಗೃಹಸ್ಥನು ಮೊದಲು ಪಿತೃಗಳಿಗೆ, ದೇವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಮಾನವರಿಗೆ ಅನ್ನವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಿ ನಂತರ ಭುಂಜಿಸಿದರೆ, ಅವನು ಅಮೃತವನ್ನು ಭೋಗಿಸಿದಂತೆ. ಆದರೆ ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ ತಿನ್ನುವವನು ಪಾಪವನ್ನೇ ಭುಂಜುತ್ತಾನೆ—ಕೇವಲ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸುವವನು.

Verse 38

माध्याह्निकं वैश्वदेवं गृहस्थः स्वयमाचरेत् । पत्नी सायं बलिं दद्यात्सिद्धान्नैर्मंत्रवर्जितम्

ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಗೃಹಸ್ಥನು ತಾನೇ ವೈಶ್ವದೇವವನ್ನು ಆಚರಿಸಬೇಕು. ಸಂಜೆ ವೇಳೆ ಪತ್ನಿಯು ಸಿದ್ಧ ಅನ್ನದಿಂದ, ಮಂತ್ರವಿಲ್ಲದೆ, ಬಲಿಯನ್ನು ಅರ್ಪಿಸಬೇಕು.

Verse 39

एतत्सायंतनं नाम वैश्वदेवं गृहाश्रमे । सायंप्रातर्भवेदेव वैश्वदेवं प्रयत्नतः

ಗೃಹಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ‘ಸಾಯಂತನ ವೈಶ್ವದೇವ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಃ—ಎರಡೂ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ—ಪ್ರಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವೈಶ್ವದೇವವನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 40

वैश्वदेवेन ये हीना आतिथ्येन विवर्जिताः । सर्वे ते वृषला ज्ञेयाः प्राप्तवेदा अपि द्विजाः

ವೈಶ್ವದೇವವಿಲ್ಲದೆ, ಆತಿಥ್ಯವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿದವರು—ಅವರನ್ನೆಲ್ಲ ವೃಷಲರೆಂದು ತಿಳಿಯಬೇಕು; ಅವರು ದ್ವಿಜರಾಗಿದ್ದರೂ, ವೇದಪಾಠ ಪಡೆದವರಾದರೂ ಸಹ.

Verse 41

अकृत्वा वैश्वदेवं तु भुंजते ये द्विजाधमाः । इह लोकेन्नहीनाः स्युः काकयोनिं व्रजंत्यथ

ವೈಶ್ವದೇವವನ್ನು ಮಾಡದೆ ಭುಂಜಿಸುವ ಅಧಮ ದ್ವಿಜರು ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಹೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ; ನಂತರ ಕಾಕಯೋನಿಗೆ ಸೇರುತ್ತಾರೆ.

Verse 42

वेदोदितं स्वकं कर्म नित्यं कुर्यादतंद्रितः । तद्धि कुर्वन्यथाशक्ति प्राप्नुयात्सद्गतिं पराम्

ವೇದೋಕ್ತವಾದ ಸ್ವಧರ್ಮಕರ್ಮವನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಆಲಸ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು. ಯಥಾಶಕ್ತಿ ಆಚರಿಸುವವನು ಪರಮ ಸದ್ಗತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.

Verse 43

षष्ठ्यष्टम्योर्वसेत्पापं तैले मांसे सदैव हि । पंचदश्यां चतुर्दश्यां तथैव च भगेक्षुरे

ಷಷ್ಠಿ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಪವು ಎಣ್ಣೆಯಲ್ಲೂ ಮಾಂಸದಲ್ಲೂ ಸದಾ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಚತುರ್ದಶಿ, ಪಂಚದಶಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲೂ ಹಾಗೂ ಕಾಮಭೋಗದಲ್ಲೂ ಪಾಪವಾಸವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 44

उदयं तं न चेक्षेत नास्तं यंतं न मध्यगम् । न राहुणोपसृष्टं च नांबुसंस्थं दिवाकरम्

ಸೂರ್ಯೋದಯದಲ್ಲಿ, ಸೂರ್ಯಾಸ್ತದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯನನ್ನು ನೋಡಬಾರದು. ರಾಹುಗ್ರಸ್ತ (ಗ್ರಹಣ) ಸೂರ್ಯನನ್ನೂ, ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿತ ಸೂರ್ಯನನ್ನೂ ನೋಡಬಾರದು.

Verse 45

न वीक्षेतात्ममनोरूपमाशुधावेन्न वर्षति । नोल्लंघयेद्वत्सतंत्रीं न नग्नो जलमाविशेत्

ತನ್ನದೇ ರೂಪವನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನೋಡಬಾರದು. ಮಳೆ ಇಲ್ಲದಾಗ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಬಾರದು. ಕರು ಕಟ್ಟುವ ಹಗ್ಗವನ್ನು ದಾಟಬಾರದು; ನಗ್ನವಾಗಿ ನೀರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು.

Verse 46

देवतायतनं विप्रं धेनुं मधुमृदं घृतम् । जातिवृद्धं वयोवृद्धं विद्यावृद्धं तपस्विनम्

ದೇವಾಲಯ, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಹಸು, ಜೇನು, ಮಣ್ಣು, ತುಪ್ಪ; ಹಾಗೆಯೇ ಕುಲದಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು, ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು, ವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹಿರಿಯರು, ತಪಸ್ವಿಗಳು—ಇವರೆಲ್ಲರನ್ನೂ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಸತ್ಕರಿಸಿ ಕಾಪಾಡಬೇಕು.

Verse 47

अश्वत्थं चैत्यवृक्षं च गुरुं जलभृतं घटम् । सिद्धान्नं दधिसिद्धार्थं गच्छन्कुर्यात्प्रदक्षिणम्

ನಡೆಯುತ್ತಾ ಅಶ್ವತ್ಥ (ಅರಳಿ) ವೃಕ್ಷ, ಚೈತ್ಯವೃಕ್ಷ, ಗುರು, ಜಲಪೂರ್ಣ ಘಟ, ಸಿದ್ಧ ಅನ್ನ, ಮೊಸರು, ಸಾಸಿವೆ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ಧರ್ಮದ ಮಂಗಳಾಧಾರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಬೇಕು।

Verse 48

रजस्वलां न सेवेत नाश्नीयात्सह भार्यया । एकवासा न भुंजीत न भुंजीतोत्कटासने

ರಜಸ್ವಲೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಗಮ ಮಾಡಬಾರದು; ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು. ಒಂದೇ ವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ ಭೋಜನ ಮಾಡಬಾರದು; ಉಕ್ಕಟಾಸನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕೂಡ ಭೋಜನ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 49

नाश्नंतीं स्त्रीं समीक्षेत तेजस्कामो द्विजोत्तमः । असंतर्प्य पितॄन्देवान्नाद्यादन्नं नवं क्वचित्

ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತೇಜಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮನು ಊಟಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಬಾರದು. ಪಿತೃಗಳನ್ನೂ ದೇವರನ್ನೂ ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸದೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೊಸದಾಗಿ ಬೇಯಿಸಿದ ಅನ್ನವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು.

Verse 50

पक्वान्नं चापि नो मांसं दीर्घकालं जिजीविषुः । न मूत्रं गोव्रजे कुर्यान्न वल्मीके न भस्मनि

ದೀರ್ಘಾಯು ಬಯಸುವವನು ಪಾಕವಾದ ಅನ್ನವನ್ನು ಸೇವಿಸಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಗೋವ್ರಜದಲ್ಲಿ, ವಲ್ಮೀಕದ ಮೇಲೆ (ಎರಳಿನ ಗೂಡು) ಹಾಗೂ ಭಸ್ಮದ ಮೇಲೆ ಮೂತ್ರವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 51

न गर्तेषु ससत्वेषु न तिष्ठन्न व्रजन्नपि । गोविप्रसूर्यवाय्वग्नि चंद्रर्क्षांबु गुरूनपि

ಜೀವಿಗಳು ಇರುವ ಗುಂಡಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಾಗಲೂ ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಗೋವು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ಸೂರ್ಯ, ವಾಯು, ಅಗ್ನಿ, ಚಂದ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಗಳು, ಜಲ ಹಾಗೂ ಗುರುಗಳ ಕಡೆ ಮುಖಮಾಡಿಯೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 52

अभिपश्यन्न कुर्वीत मलमूत्रविसर्जनम् । तिरस्कृत्यावनिं लोष्टकाष्ठपर्णतृणादिभिः

ಇತರರು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗ ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬಾರದು. ಮಣ್ಣುಗಡ್ಡೆ, ಕಟ್ಟಿಗೆ, ಎಲೆ, ಹುಲ್ಲು ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ನೆಲವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ ನಂತರವೇ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 53

प्रावृत्य वाससा मौलिं मौनी विण्मूत्रमुत्सृजेत् । यथासुखमुखो रात्रौ दिनेच्छायांधकारयोः

ತಲೆಯನ್ನು ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಮೌನವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿ ಮಲಮೂತ್ರ ವಿಸರ್ಜಿಸಬೇಕು. ರಾತ್ರಿ ಸುಖಕರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಖಮಾಡಿ, ಹಗಲು ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 54

भीतिषु प्राणबाधायां कुर्यान्मलविसर्जनम् । मुखेनोपधमेन्नाग्निं नग्नां नेक्षेत योषितम्

ಭಯ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ ಮಲವಿಸರ್ಜನೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಬಾಯಿಯಿಂದ ಅಗ್ನಿಗೆ ಊದಬಾರದು; ನಗ್ನ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ನೋಡಬಾರದು.

Verse 55

नांघ्री प्रतापयेदग्नौ न वस्त्वशुचि निक्षिपेत् । प्राणिहिंसां न कुर्वीत नाश्नीयात्संध्ययोर्द्वयोः

ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ತಾಪಿಸಬಾರದು; ಯಾವುದನ್ನೂ ಅಶುದ್ಧ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಡಬಾರದು. ಪ್ರಾಣಿಹಿಂಸೆ ಮಾಡಬಾರದು; ಪ್ರಾತಃ ಮತ್ತು ಸಾಯಂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 56

न संविशेत संध्यायां प्रत्यक्सौम्यशिरा अपि । विण्मूत्रष्ठीवनं नाप्सु कुर्याद्दीर्घजिजीविषुः

ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲದಲ್ಲಿ, ತಲೆ ಉತ್ತರದ ಕಡೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಮಲಗಬಾರದು. ದೀರ್ಘಾಯು ಬಯಸುವವನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಮಲ, ಮೂತ್ರ ಅಥವಾ ಉಗುಳನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು.

Verse 57

नाचक्षीत धयंतीं गां नेंद्रचापं प्रदर्शयेत् । नैकः सुप्यात्क्वचिच्छून्ये न शयानं प्रबोधयेत्

ಕರುಗೆ ಹಾಲು ಕುಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಸುವನ್ನು ನೋಡಬಾರದು; ಇಂದ್ರಚಾಪವನ್ನು ತೋರಿಸಬಾರದು. ನಿರ್ಜನ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಮಲಗಬಾರದು; ಮಲಗಿರುವವನನ್ನು ಅಚಾನಕ ಎಬ್ಬಿಸಬಾರದು.

Verse 58

पंथानं नैकलो यायान्न वार्यंजलिना पिबेत् । न दिवोद्भूत सारं च भक्षयेद्दधिनो निशि

ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಹೋಗಬಾರದು; ಅಂಜಲಿಯಿಂದ (ಎರಡು ಕೈಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ) ನೀರು ಕುಡಿಯಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ರಾತ್ರಿ ವೇಳೆ ಹಗಲಿನಲ್ಲಿ ಮೇಲೇಳುವ ‘ಸಾರ’—ಅಂದರೆ ಮೊಸರು/ಅದರ ಮೇಲಿನ ಪದರ—ತಿನ್ನಬಾರದು.

Verse 59

स्त्रीधर्मिण्या नाभिवदेन्नाद्यादातृप्ति रात्रिषु । तौर्यत्रिक प्रियो न स्यात्कांस्ये पादौ न धावयेत्

ಮಾಸಿಕಧರ್ಮದಲ್ಲಿರುವ ಸ್ತ್ರೀಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಬಾರದು. ರಾತ್ರಿ ತೃಪ್ತಿವರೆಗೆ ಅತಿಭೋಜನ ಮಾಡಬಾರದು. ಗಾನ-ನೃತ್ಯ-ವಾದ್ಯಾದಿ ವಿನೋದಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಬಾರದು; ಕಂಚಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಪಾದಗಳನ್ನು ತೊಳೆಯಬಾರದು.

Verse 60

श्राद्धं कृत्वा पर श्राद्धे योऽश्नीयाज्ज्ञानवर्जितः । दातुः श्राद्धफलं नास्ति भोक्ता किल्बिषभुग्भवेत्

ತನ್ನ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಅಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಶ್ರಾದ್ಧದಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡುವವನಿಂದ ದಾತನಿಗೆ ಶ್ರಾದ್ಧಫಲ ದೊರೆಯದು; ಭೋಕ್ತನು ಪಾಪಭಾಗಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 61

न धारयेदन्यभुक्तं वासश्चो पानहावपि । न भिन्न भाजनेश्नीयान्नासीताग्न्यादि दूषिते

ಇತರರು ಬಳಸಿದ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಗೂ ಪಾದುಕೆಯನ್ನು ಧರಿಸಬಾರದು. ಒಡೆದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು; ಅಗ್ನಿ ಮೊದಲಾದವುಗಳಿಂದ ದೂಷಿತವಾದ (ಅಪವಿತ್ರ) ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

Verse 62

आरोहणं गवां पृष्ठे प्रेतधूमं सरित्तरम् । बालातपं दिवास्वापं द्यजेद्दीर्घं जिजीविषुः

ದೀರ್ಘಾಯುಷ್ಯ ಬಯಸುವವನು ಗೋವುಗಳ ಬೆನ್ನೇರಿಕೆ, ಪ್ರೇತಕರ್ಮದ ಧೂಮ, ಆತುರವಾಗಿ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟುವುದು, ಕಠಿಣ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಹಗಲು ನಿದ್ರೆ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 63

स्नात्वा न मार्जयेद्गात्रं विसृजेन्न शिखां पथि । हस्तौ शिरो न धुनुयान्नाकर्षेदासनं पदा

ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ದೇಹವನ್ನು ಒರೆಸಿ ಒಣಗಿಸಬಾರದು; ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಖೆಯನ್ನು ಬಿಡಬಾರದು. ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕೈಗಳನ್ನು ಜಾಡಿಸಬಾರದು, ಕಾಲಿನಿಂದ ಆಸನವನ್ನು ಎಳೆಯಬಾರದು.

Verse 64

नोत्पाटयेल्लोमनखं दशनेन कदाचन । करजैः करजच्छेदं तृणच्छेदं विवर्जयेत्

ಯಾವಾಗಲೂ ಹಲ್ಲಿನಿಂದ ಕೂದಲು ಅಥವಾ ನಖಗಳನ್ನು ಎಳೆಯಬಾರದು. ನಖಗಳಿಂದಲೇ ನಖಗಳನ್ನು ಚೀರುವುದು ಮತ್ತು ತೃಣ (ಹುಲ್ಲು) ಕತ್ತರಿಸುವುದು/ಮುರಿಯುವುದನ್ನೂ ವರ್ಜಿಸಬೇಕು.

Verse 65

शुभायन यदायत्यां त्यजेत्तत्कर्म यत्नतः । अद्वारेण न गंतव्यं स्ववेश्मपरवेश्मनोः

ಶುಭಕಾಲ ಸಮೀಪಿಸುವಾಗ ಅದನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ತನ್ನ ಮನೆಗೂ ಪರರ ಮನೆಗೂ ಬಾಗಿಲಲ್ಲದ ಮಾರ್ಗದಿಂದ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಾರದು.

Verse 66

क्रीडेन्नाक्षैः सहासीत न धर्मघ्नैर्न रोगिभिः । न शयीत क्वचिन्नग्नः पाणौ भुंजीत नैव च

ಪಾಶೆಗಳಿಂದ ಜೂಜಾಡಬಾರದು; ಧರ್ಮವನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡುವವರ ಜೊತೆಯೂ ರೋಗಿಗಳ ಜೊತೆಯೂ ಕೂತಿರಬಾರದು. ಎಲ್ಲಿಯೂ ನಗ್ನವಾಗಿ ಮಲಗಬಾರದು, ಕೈಯಲ್ಲೇ (ಪಾತ್ರವಿಲ್ಲದೆ) ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 67

आर्द्रपादकरास्योश्नन्दीर्घकालं च जीवति । संविशेन्नार्द्रचरणो नोच्छिष्टः क्वचिदाव्रजेत्

ಪಾದಗಳು, ಕೈಗಳು ಮತ್ತು ಮುಖ ಇನ್ನೂ ತೇವವಾಗಿರುವಾಗ ಭೋಜನ ಮಾಡುವವನು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಜೀವಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ತೇವಪಾದಗಳಿಂದ ಶಯನಿಸಬಾರದು; ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗಬಾರದು.

Verse 68

शयनस्थो न चाश्नीयान्नपिबेन्न जपेद्द्विजः । सोपानत्कश्चनाचामेन्न तिष्ठन्धारया पिबेत्

ಶಯನಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ದ್ವಿಜನು ಊಟ ಮಾಡಬಾರದು, ಕುಡಿಯಬಾರದು, ಜಪವೂ ಮಾಡಬಾರದು. ಪಾದರಕ್ಷೆ ಧರಿಸಿ ಯಾರೂ ಆಚಮನ ಮಾಡಬಾರದು; ನಿಂತು ನಿರಂತರ ಧಾರೆಯಂತೆ ನೀರು ಕುಡಿಯಬಾರದು.

Verse 69

सर्वं तिलमयं नाद्यात्सायं शर्माभिलाषुकः । न निरीक्षेत विण्मूत्रे नोच्छिष्टः संस्पृशेच्छिरः

ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಸಂಜೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತಿಲಮಯ ಆಹಾರವನ್ನು ತಿನ್ನಬಾರದು. ಮಲಮೂತ್ರವನ್ನು ನೋಡಬಾರದು; ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು.

Verse 70

नाधितिष्ठेत्तुषांगार भस्मकेशकपालिकाः । पतितैः सह संवासः पतनायैव जायते

ಹೊಟ್ಟು, ಕೆಂಡ, ಭಸ್ಮ, ಕೂದಲು, ಕಪಾಲಪಾತ್ರಗಳ ಮೇಲೆ ಎಂದಿಗೂ ಕಾಲಿಡಬಾರದು. ಪತಿತರೊಂದಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಹವಾಸವು ಸ್ವಪತನಕ್ಕೇ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 71

श्रावयेद्वैदिकं मंत्रं न शूद्राय कदाचन । ब्राह्मण्याद्धीयते विप्रः शूद्रो धर्माच्च हीयते

ಶೂದ್ರನು ಕೇಳುವಂತೆ ವೈದಿಕ ಮಂತ್ರವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಪಠಿಸಬಾರದು ಅಥವಾ ಕೇಳಿಸಬಾರದು. ಇಂತಹ ಆಚರಣೆಯಿಂದ ವಿಪ್ರನು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ್ಯದಿಂದ ಹೀನನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಶೂದ್ರನೂ ಧರ್ಮದಿಂದ ಚ್ಯುತಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 72

धर्मोपदेशः शूद्राणां स्वश्रेयः प्रतिघातयेत् । द्विजशुश्रूषणं धर्मः शूद्राणां हि परो मतः

ಇಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರರಿಗೆ (ಕೆಲವು) ಧರ್ಮೋಪದೇಶವು ಅವರ ಸ್ವಹಿತಕ್ಕೆ ಅಡ್ಡಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಶೂದ್ರರಿಗೆ ದ್ವಿಜರ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಶುಶ್ರೂಷೆಯೇ ಪರಮ ಧರ್ಮವೆಂದು ಮತವಾಗಿದೆ.

Verse 73

कंडूयनं हि शिरसः पाणिभ्यां न शुभं मतम् । आताडनं कराभ्यां च क्रोशनं केशलुंचनम्

ಕೈಗಳಿಂದ ತಲೆಯನ್ನು ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಶುಭವೆಂದು ಎಣಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ; ಹಾಗೆಯೇ ಕೈಗಳಿಂದ ತಾನೇ ತಾನನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು, ಜೋರಾಗಿ ಅಳಲು, ಕೂದಲು ಎಳೆದು ಕೀಳುವುದೂ (ಅಶುಭ).

Verse 74

अशास्त्रवर्तिनो भूपाल्लुब्धात्कृत्वा प्रतिग्रहम् । ब्राह्मणः सान्वयो याति नरकानेकविंशतिम्

ಶಾಸ್ತ್ರವಿರೋಧವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಲೋಭಿ ರಾಜನಿಂದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ತನ್ನ ವಂಶದೊಡನೆ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದು ನರಕಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 75

अकालविद्युत्स्तनिते वर्षर्तौ पांसुवर्षणे । महावातध्वनौ रात्रावनध्यायाः प्रकीर्तिताः

ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚು-ಗುಡುಗು ಸಂಭವಿಸಿದಾಗ, ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ, ಧೂಳಿನ ಮಳೆ ಬೀಳುವಾಗ, ಹಾಗೂ ರಾತ್ರಿ ಮಹಾವಾತದ ಗರ್ಜನೆಯ ನಡುವೆ—ಇವು ಅನಧ್ಯಾಯ ಕಾಲಗಳೆಂದು ಪ್ರಕಟಿಸಲಾಗಿದೆ.

Verse 76

उल्कापाते च भूकंपे दिग्दाहे मध्यरात्रिषु । संध्ययोर्वृषलोपांते राज्ञोराहोश्च सूतके

ಉಲ್ಕಾಪಾತ, ಭೂಕಂಪ, ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ದಾಹ (ಅಗ್ನಿಪ್ರಕೋಪ), ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ, ಎರಡೂ ಸಂಧ್ಯಾಕಾಲಗಳು, ಅಶಾಂತಿ ಶಮನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ಹಾಗೂ ರಾಜಮರಣಜನ್ಯ ಅಥವಾ ರಾಹುಜನ್ಯ ಸೂತಕದಲ್ಲಿ—ಇವುಗಳೂ ಅನಧ್ಯಾಯ/ನಿಯಮವಿರಾಮ ಕಾಲಗಳೆಂದು ಎಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 77

दर्शाष्टकासु भूतायां श्राद्धिकं प्रतिगृह्य च । प्रतिपद्यपि पूर्णायां गजोष्ट्राभ्यां कृतांतरे

ದರ್ಶಾ ಮತ್ತು ಅಷ್ಟಕಾ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿ, ಭೂತಾ (ಅಶುಭ) ದಿನದಲ್ಲಿ, ಶ್ರಾದ್ಧದ ದಾನವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ ಬಳಿಕ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೂರ್ಣಿಮೆಯ ನಂತರದ ಪ್ರತಿಪದೆಯಲ್ಲಿ—ಆನೆ ಮತ್ತು ಒಂಟೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ವ್ಯತ್ಯಯವಾದರೆ—ಅದು ಅನಧ್ಯಾಯಕಾಲ; ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.

Verse 78

खरोष्ट्रक्रोष्ट्र विरुते समवाये रुदत्यपि । उपाकर्मणि चोत्सर्गे नाविमार्गे तरौ जले

ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಒಂಟೆಗಳ ಕೂಗು ಕೇಳಿದಾಗ, ಗದ್ದಲ ಹಾಗೂ ಅಳುವೂ ಇದ್ದಾಗ; ಉಪಾಕರ್ಮ ಮತ್ತು ಉತ್ಸರ್ಗಕಾಲದಲ್ಲಿ; ಹಾಗೆಯೇ ದೋಣಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ, ಮರದ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾಗ—ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವೇದಾಧ್ಯಯನವನ್ನು ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಬೇಕು.

Verse 79

आरण्यकमधीत्यापि बाणसाम्नोरपि ध्वनौ । अनध्यायेषु चैतेषु नाधीयीत द्विजः क्वचित्

ಆರಣ್ಯಕವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಬಾಣಗಳ ಶಬ್ದ ಅಥವಾ ಸಾಮಗಾನದ ನಾದ ಕೇಳಿದರೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂತಹ ಎಲ್ಲ ಅನಧ್ಯಾಯಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ—ದ್ವಿಜನು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 80

कृतांतरायो न पठेद्भेकाखु श्वाहि बभ्रुभिः । भूताष्टम्योः पंचदश्योर्ब्रह्मचारी सदा भवेत्

ವ್ಯತ್ಯಯ ಉಂಟಾದಾಗ ಕಪ್ಪೆಗಳು, ಇಲಿಗಳು, ನಾಯಿಗಳು, ಹಾವುಗಳು ಮತ್ತು ನಕುಲಗಳ ನಡುವೆ ಪಠಣ ಮಾಡಬಾರದು. ಭೂತಾ, ಅಷ್ಟಮಿ ತಿಥಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಹಾಗೂ ಪಂಚದಶಿ ದಿನದಲ್ಲಿಯೂ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿ ಸದಾ ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿರಬೇಕು.

Verse 81

अनायुष्यकरं चैव परदारोपसर्पणम् । तस्मात्तद्दूरतस्त्याज्यं वैरिणां चोपसेवनम्

ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ಆಯುಷ್ಯಹಾನಿಕರ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಶತ್ರುಗಳ ಸಂಗತিও ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಬೇಕು.

Verse 82

पूर्वर्द्धिभिः परित्यक्तमात्मानं नावमानयेत् । सदोद्यमवतां यस्माच्छ्रियो विद्या न दुर्लभाः

ಹಿಂದಿನ ಸಮೃದ್ಧಿ ದೂರವಾದರೂ ಆತ್ಮನನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು; ಸದಾ ಉದ್ಯಮಿಗಳಿಗಂತು ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ) ಮತ್ತು ವಿದ್ಯೆ ದುರ್ಲಭವಲ್ಲ.

Verse 83

सत्यं ब्रूयात्प्रियं ब्रूयान्नब्रूयात्सत्यमप्रियम् । प्रियं च नानृतं ब्रूयादेष धर्मो घटोद्भव

ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳು, ಪ್ರಿಯವಾಗಿ ಹೇಳು; ಕಠೋರವಾದ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಡ. ಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದರೂ ಅಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಬೇಡ—ಓ ಘಟೋದ್ಭವನೇ! ಇದೇ ಧರ್ಮ.

Verse 84

भद्रमेव वदेन्नित्यं भद्रमेव विचिंतयेत् । भद्रैरेवेह संसर्गो नाभद्रैश्च कदाचन

ಯಾವಾಗಲೂ ಶುಭವಾದ ಮಾತನ್ನೇ ಹೇಳು, ಯಾವಾಗಲೂ ಶುಭವನ್ನೇ ಚಿಂತಿಸು. ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಜ್ಜನರ ಸಂಗವನ್ನೇ ಮಾಡು; ದುರ್ಜನರೊಂದಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ.

Verse 85

रूपवित्तकुलैर्हीनान्सुधीर्नाधिक्षिपेन्नरान् । पुप्पवंतौ न चेक्षेत त्वशुचिर्ज्योतिषां गणम्

ವಿವೇಕಿಯು ರೂಪ, ಧನ, ಕುಲವಿಲ್ಲದವರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಶುಚಿ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ರತಿಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವ ಜೋಡಿಯನ್ನು ನೋಡಬಾರದು; ನಕ್ಷತ್ರಗಣವನ್ನೂ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 86

वाचोवेगं मनोवेगं जिह्वावेगं च वर्जयेत् । उत्कोच द्यूत दौत्यार्त द्रव्यं दूरात्परित्यजेत्

ಮಾತಿನ ವೇಗ, ಮನಸ್ಸಿನ ವೇಗ ಮತ್ತು ನಾಲಿಗೆಯ ವೇಗ—ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಲಂಚ, ಜೂಜು, ದೌತ್ಯ/ದಳಾಲಿ ಮತ್ತು ಕಷ್ಟ ಅಥವಾ ಬಲವಂತದಿಂದ ಬಂದ ಧನವನ್ನು ದೂರದಿಂದಲೇ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು.

Verse 87

गोब्राह्मणाग्नीनुच्छिष्ट पाणिना नैव संस्पृशेत् । न स्पृशेदनिमित्ते नखानि स्वानि त्वनातुरः

ಉಚ್ಛಿಷ್ಟದಿಂದ ಅಶುದ್ಧವಾದ ಕೈಯಿಂದ ಗೋವು, ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಸ್ಪರ್ಶಿಸಬಾರದು. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಆರೋಗ್ಯವಂತನು ತನ್ನ ನಖಗಳನ್ನು ಕೀಳಬಾರದು.

Verse 88

गुह्यजान्यपि लोमानि तत्स्पर्शादशुचिर्भवेत् । पादधौतोदकं मूत्रमुच्छिष्टान्नोदकानि च

ಗುಹ್ಯಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಕೂದಲನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೂ ಮನುಷ್ಯನು ಅಶುದ್ಧನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪಾದ ತೊಳೆಯುವ ನೀರು, ಮೂತ್ರ ಮತ್ತು ಉಚ್ಛಿಷ್ಟ ಅನ್ನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನೀರುಗಳೂ ಅಶುದ್ಧವೇ.

Verse 89

निष्ठीवनं च श्लेष्माणं गृहाद्दूरं विनिक्षिपेत् । अहर्निशं श्रुतेर्जाप्याच्छौचाचारनिषेवणात् । अद्रोहवत्या बुद्ध्या च पूर्वं जन्म स्मरेद्द्विजः

ಉಗುರು ಮತ್ತು ಶ್ಲೇಷ್ಮವನ್ನು ಮನೆಯಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಶ್ರುತಿಯ ಜಪ-ಪಠಣ, ಶೌಚ ಮತ್ತು ಸದಾಚಾರದ ಆಚರಣೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಅദ್ರೋಹ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ದ್ವಿಜನು ಪೂರ್ವಜನ್ಮವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಬಹುದು.

Verse 90

वृद्धान्प्रयत्नाद्वंदेत दद्यात्तेषां स्वमासनम् । विनम्रधमनिस्तस्मादनुयायात्ततश्च तान्

ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವೃದ್ಧರಿಗೆ ವಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ತನ್ನ ಆಸನವನ್ನು ನೀಡಬೇಕು. ನಂತರ ವಿನಯದಿಂದ ಅವರನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಜೊತೆಗೂಡಬೇಕು.

Verse 91

श्रुति भूदेव देवानां नृप साधु तपस्विनाम् । पतिव्रतानां नारीणां निंदां कुर्यान्न कर्हिचित्

ಶ್ರುತಿ (ವೇದ), ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು, ದೇವತೆಗಳು, ರಾಜರು, ಸಾಧು-ತಪಸ್ವಿಗಳು ಹಾಗೂ ಪತಿವ್ರತಾ ಸ್ತ್ರೀಯರ ನಿಂದೆಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬಾರದು.

Verse 92

न मनुष्यस्तुतिं कुर्यान्नात्मानमपमानयेत् । अभ्युद्यतं न प्रणुदेत्परमर्माणि नोच्चरेत्

ಲೌಕಿಕ ಮನುಷ್ಯರ ಸ್ತುತಿಯನ್ನು ಮಾಡಬಾರದು; ತನ್ನನ್ನೇ ಅವಮಾನಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು. ಗೌರವದಿಂದ ಸಮೀಪಿಸಿದವನನ್ನು ತಳ್ಳಿಬಿಡಬಾರದು; ಪರರ ಮರ್ಮ-ರಹಸ್ಯಗಳನ್ನು ಹೇಳಬಾರದು.

Verse 93

अधर्मादेधते पूर्वं विद्वेष्टॄनपि संजयेत् । सर्वतोभद्रमाप्यापि ततो नश्येच्च सान्वयः

ಅಧರ್ಮದಿಂದ ಮೊದಲಿಗೆ ವೃದ್ಧಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ; ದ್ವೇಷಿಗಳನ್ನೂ ಸಹ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಆದರೆ ‘ಸರ್ವತೋಭದ್ರ’ ಭಾಗ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದರೂ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ವಂಶಸಹಿತ ನಾಶವಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 94

उद्धृत्य पंच मृत्पिंडान्स्नायात्परजलाशये । अनुद्धृत्य च तत्कर्तुरेनसः स्यात्तुरीयभाक्

ಇತರರ ಕೆರೆ/ಜಲಾಶಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ನೀರಿನಿಂದ ಐದು ಮಣ್ಣಿನ ಗುಂಡಿಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ನಂತರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಬೇಕು. ಹಾಗೆ ಮಾಡದೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೆ, ಆ ಅಪರಾಧಕರ್ತನ ಪಾಪದ ನಾಲ್ಕನೇ ಭಾಗ ಸ್ನಾನಿಗನಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ.

Verse 95

श्रद्धया पात्रमासाद्य यत्किंचिद्दीयते वसु । देशे काले च विधिना तदानंत्याय कल्पते

ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ಯೋಗ್ಯ ಪಾತ್ರನನ್ನು ಸೇರಿ ಏನಾದರೂ ಧನವನ್ನು—ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ—ದೇಶ, ಕಾಲ ಮತ್ತು ವಿಧಿಯಂತೆ ನೀಡಿದರೆ, ಆ ದಾನವು ಅನಂತ ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 96

भूप्रदो मंडलाधीशः सर्वत्रसुखिनोन्नदाः । तोयदाता सदा तृप्तो रूपवान्रूप्यदो भवेत्

ಭೂದಾನ ಮಾಡುವವನು ಮಂಡಲಾಧೀಶನಾಗಿ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಸುಖ-ಕ್ಷೇಮವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾನೆ. ಜಲದಾನ ಮಾಡುವವನು ಸದಾ ತೃಪ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಲಂಕಾರ-ದಾನದಿಂದ ರೂಪವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಬೆಳ್ಳಿ ದಾನದಿಂದ ಧನವಂತನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 97

प्रदीपदो निर्मलाक्षो गोदाताऽर्यमलोकभाक् । स्वर्णदाता च दीर्घायुस्तिलदः स्यात्तु सुप्रजाः

ದೀಪದಾನದಿಂದ ದೃಷ್ಟಿ ನಿರ್ಮಲವಾಗುತ್ತದೆ. ಗೋদান ಮಾಡಿದವನು ಯಮಲೋಕವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಸ್ವರ್ಣದಾನದಿಂದ ದೀರ್ಘಾಯು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ತಿಲದಾನದಿಂದ ಸುಸಂತಾನ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ.

Verse 98

वेश्मदो ऽत्युच्चसौधेशो वस्त्रदश्चंद्रलो कभाक् । हयप्रदो दिव्ययानो लक्ष्मीवान्वृषभप्रदः

ಮನೆ ದಾನ ಮಾಡಿದವನು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಸೌಧದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ವಸ್ತ್ರದಾನದಿಂದ ಚಂದ್ರಲೋಕ ಪ್ರಾಪ್ತಿ. ಅಶ್ವದಾನದಿಂದ ದಿವ್ಯವಾಹನ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ವೃಷಭದಾನದಿಂದ ಲಕ್ಷ್ಮೀಸಂಪನ್ನನಾಗುತ್ತಾನೆ.

Verse 99

सुभार्यः शिबिका दाता सुपर्यंक प्रदोपि च । धान्यैः समृद्धिमान्नित्यमभयप्रद ईशिता

ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ದಾನದಿಂದ ಸುಭಾರ್ಯೆ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಉತ್ತಮ ಶಯ್ಯಾದಾನದಿಂದಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸುಖ-ಮಾನ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಧಾನ್ಯ ದಾನದಿಂದ ನಿತ್ಯ ಸಮೃದ್ಧಿ; ಅಭಯದಾನದಿಂದ ಅಧಿಪತ್ಯ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 100

ब्रह्मदो ब्रह्मलोकेज्यो ब्रह्मदः सर्वदो मतः । उपायेनापि यो ब्रह्म दापयेत्सोपि तत्समः

ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯಾದಾನ ಮಾಡುವವನು ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕದಲ್ಲಿ ಪೂಜ್ಯನಾಗುತ್ತಾನೆ; ಬ್ರಹ್ಮದಾನವನ್ನು ಸರ್ವದಾನಸಮಾನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದಲಾದರೂ ಬ್ರಹ್ಮದಾನ ಮಾಡಿಸುವವನು ಕೂಡ ಆ ದಾತನಿಗೆ ಸಮಾನನು.

Verse 110

सा च वाराणसी लभ्या सदाचारवता सदा । मनसापि सदाचारमतो विद्वान्न लंघयेत्

ಆ ವಾರಾಣಸಿ ಸದಾ ಸದಾಚಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾದವನಿಗೇ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಜ್ಞಾನಿಯು ಮನಸಿನಿಂದಲೂ ಸದಾಚಾರವನ್ನು ಲಂಘಿಸಬಾರದು.

Verse 115

इति श्रुत्वा वचः स्कंदो मैत्रावरुणिभाषितम् । अविमुक्तस्य माहात्म्यं वक्तुं समुपचक्रमे

ಮೈತ್ರಾವರುಣಿಯು ಭಾಷಿಸಿದ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಸ್ಕಂದನು ಅವಿಮುಕ್ತದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।