Adhyaya 30

Verse 1

स्कंद उवाच । शृण्वगस्त्यमहाभाग स च राजा भगीरथः । आराध्य श्रीमहादेवमुद्दिधीर्षुः पितामहान्

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ ಅಗಸ್ತ್ಯ, ಕೇಳು. ರಾಜ ಭಗೀರಥನು ಪಿತೃಗಳ ಉದ್ಧಾರಕ್ಕಾಗಿ ಶ್ರೀಮಹಾದೇವನನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದನು.

Verse 2

ब्रह्मशाप विनिर्दग्धान्सर्वान्राजर्षिसत्तमः । महता तपसा भूमिमानिनाय त्रिवर्त्मगाम्

ಬ್ರಹ್ಮಶಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದ ಎಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಆ ರಾಜರ್ಷಿಶ್ರೇಷ್ಠನು ಮಹಾತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತ್ರಿವರ್ತ್ಮಗಾಮಿನಿ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಇಳಿಸಿದನು.

Verse 3

त्रयाणामपि लोकानां हिताय महते नृपः । समानैषीत्ततो गंगां यत्रासीन्मणिकर्णिका

ಮೂರು ಲೋಕಗಳ ಮಹಾಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಆ ರಾಜನು ನಂತರ ಗಂಗೆಯನ್ನು ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಕರೆತಂದನು.

Verse 4

आनंदकाननं शंभोश्चक्रपुष्करिणी हरेः । परब्रह्मैकसुक्षेत्रं लीलामोक्षसमर्पकम्

ಇದು ಶಂಭುವಿನ ಆನಂದಕಾನನ, ಹರಿಯ ಚಕ್ರಪುಷ್ಕರಿಣಿ; ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಏಕೈಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕ್ಷೇತ್ರ—ಲೀಲೆಯಾಗಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಅರ್ಪಿಸುವುದು.

Verse 5

प्रापयामास तां गंगां दैलीपिः पुरतश्चरन् । निर्वाणकाशनाद्यत्र काशीति प्रथिता पुरी

ಅವಳ ಮುಂದೆ ಮುಂದೆ ನಡೆದು ದೈಲೀಪಿ ಆ ಗಂಗೆಯನ್ನು ನಗರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಸಿದನು—ನಿರ್ವಾಣವನ್ನು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವುದರಿಂದ ಆ ಪುರಿ ‘ಕಾಶೀ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ.

Verse 6

अविमुक्तं महाक्षेत्रं न मुक्तं शंभुना क्वचित । प्रागेव हि मुनेऽनर्घ्यं जात्यं जांबूनदं स्वयम्

ಓ ಮುನಿಯೇ! ಅವಿಮುಕ್ತ ಮಹಾಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಶಂಭು (ಶಿವ) ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅದು ಸ್ವಯಂ ಅನರ್ಘ್ಯ—ಶುದ್ಧ ಸ್ವಜಾತ ಜಾಂಬೂನದ ಸುವರ್ಣದಂತೆ.

Verse 7

पुनर्वारितरेणापि हीरेणयदि संगतम् । चक्रपुष्करणीतीर्थं प्रागेव श्रेयसांपदम्

ಮರುಮರು ಶೋಧಿತ ವಜ್ರದೊಂದಿಗೆ ಏನಾದರೂ ಸೇರಿಸಿದರೂ, ಚಕ್ರಪುಷ್ಕರಣೀ ತೀರ್ಥವು ಆದಿಯಿಂದಲೇ ಮಂಗಳ ಮತ್ತು ಪರಮಶ್ರೇಯಸ್ಸಿನ ಧಾಮವಾಗಿದೆ.

Verse 8

ततः श्रेष्ठतरं शंभोर्मणिश्रवणभूषणात् । आनंदकानने तस्मिन्नविमुक्ते शिवालये

ಶಂಭುವಿನ ಮಣಿಮಯ ಕರ್ಣಾಭರಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದುದು—ಆ ಆನಂದಕಾನನದಲ್ಲಿರುವ ಅವಿಮುಕ್ತ ಶಿವಾಲಯ.

Verse 9

प्रागेव मुक्तिः संसिद्धा गंगासंगात्ततोधिका । यदा प्रभृति सा गंगा मणिकर्ण्यां समागता

ಅಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿ ಮೊದಲೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಸಿದ್ಧವಾಗಿತ್ತು; ಆದರೆ ಗಂಗಾಸಂಗದಿಂದ ಅದು ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕವಾಯಿತು—ಗಂಗೆಯು ಮಣಿಕರ್ಣಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ ದಿನದಿಂದಲೇ.

Verse 10

तदाप्रभृति तत्क्षेत्रं दुष्प्रापं त्रिदशैरपि । कृत्वा कर्माण्यनेकानि कल्याणानीतराणि वा

ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರವು ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದುರ್ಲಭವಾಯಿತು—ಜೀವಿಗಳು ಅನೇಕ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರೂ, ಮಂಗಳಕರವಾಗಿರಲಿ ಅಥವಾ ಇತರವಾಗಿರಲಿ.

Verse 11

तानि क्षणात्समुत्क्षिप्य काशीसंस्थोऽमृतोभवेत् । तस्यां वेदांतवेद्यस्य निदिध्यासनतो विना

ಆ (ಕರ್ಮಭಾರಗಳನ್ನು) ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲೇ ತಳ್ಳಿ ಬಿಟ್ಟು, ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವವನು ಅಮೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ವೇದಾಂತವೇದ್ಯ ಪರಬ್ರಹ್ಮನ ಮೇಲೆ ನಿದಿಧ್ಯಾಸನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ (ಈ ಫಲ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ).

Verse 12

विना सांख्येन योगेन काश्यां संस्थोऽमृतो भवेत् । कर्मनिर्मूलनवता विना ज्ञानेन कुंभज

ಸಾಂಖ್ಯವೂ ಯೋಗವೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವವನು ಅಮೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಓ ಕುಂಭಜ (ಅಗಸ್ತ್ಯ), ಕರ್ಮಮೂಲವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲ ಮಾಡುವ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ (ಈ ಫಲ ಸಿದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ).

Verse 13

शशिमौलिप्रसादेन काशीसंस्थोऽमृतो भवेत् । यत्नतोऽयत्नतो वापि कालात्त्यक्त्वा कलेवरम्

ಚಂದ್ರಮೌಳಿಯಾದ ಶಿವನ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವವನು ಅಮೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಲಿ ಪ್ರಯತ್ನವಿಲ್ಲದೆ ಆಗಲಿ, ನಿಯತಕಾಲದಲ್ಲಿ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರೂ.

Verse 14

तारकस्योपदेशेन काशीसंस्थोऽमृतो भवेत् । अनेकजन्मसंसिद्धैर्बद्धोऽपि प्राकृतैर्गुणैः

ತಾರಕ (ಮಂತ್ರ/ಉಪದೇಶ)ದ ಉಪದೇಶದಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವವನು ಅಮೃತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಅನೇಕ ಜನ್ಮಗಳಿಂದ ದೃಢವಾದ ಪ್ರಾಕೃತ ಗುಣಗಳಿಂದ ಬಂಧಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ.

Verse 16

देहत्यागोऽत्र वै योगः काश्यां निर्वाणसौख्यकृत् । प्राप्योत्तरवहां काश्यामतिदुष्कृतवानपि

ಇಲ್ಲಿ ನಿಜವಾಗಿ ‘ಯೋಗ’ವೆಂದರೆ ದೇಹತ್ಯಾಗವೇ; ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಅದು ನಿರ್ವಾಣಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಉತ್ತರವಹಿನಿ (ಗಂಗಾ)ಯುಳ್ಳ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಪಡೆದರೆ, ಅತಿದುಷ್ಕೃತವಂತನಾದರೂ (ಉದ್ಧಾರವಾಗುತ್ತಾನೆ).

Verse 17

यायात्स्वं हेलया त्यक्त्वा तद्विष्णोः परमं पदम् । यमेंद्राग्निमुखा देवा दृष्ट्वा मुक्तिपथोन्मुखान्

ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನಿವಾಸಗಳನ್ನು ತೃಣಪ್ರಾಯವೆಂದು ತ್ಯಜಿಸಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪರಮ ಪದದ ಕಡೆಗೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋದರು. ಮುಕ್ತಿಪಥದತ್ತ ಮುಖಮಾಡಿದವರನ್ನು ಕಂಡು ಯಮ, ಇಂದ್ರ, ಅಗ್ನಿ ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡರು.

Verse 18

सर्वान्सर्वे समालोक्य रक्षां चक्रुः पुरापुरः । असिं महासिरूपां च पाप्यसन्मतिखंडनीम्

ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಪರಿಶೀಲಿಸಿ ಪಟ್ಟಣಪಟ್ಟಣವಾಗಿ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ ಮಹಾಧಾರರೂಪವಾದ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು; ಅದು ಪಾಪವನ್ನೂ ದುಷ್ಟಮತಿಯನ್ನು ಕತ್ತರಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು.

Verse 19

दुष्टप्रवेशं धुन्वानां धुनीं देवा विनिर्ममुः । वरणां च व्यधुस्तत्र क्षेत्रविघ्ननिवारिणीम्

ದುಷ್ಟರ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವ ಪವಿತ್ರ ಧುನೀಧಾರೆಯನ್ನು ದೇವರುಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕ್ಷೇತ್ರದ ವಿಘ್ನಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ವರಣಾ ನದಿಯನ್ನೂ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 20

दुर्वृत्तसुप्रवृत्तेश्च निवृत्तिकरणीं सुराः । दक्षिणोत्तरदिग्भागे कृत्वाऽसिं वरणां सुराः

ದುರ್ವೃತ್ತರನ್ನು ತಡೆಯುವ ಹಾಗು ಸುಪ್ರವೃತ್ತರನ್ನು ಸತ್ಪಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ದೇವರುಗಳು ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಅಸಿ ಮತ್ತು ವರಣಾವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 21

क्षेत्रस्य मोक्षनिक्षेप रक्षां निर्वृतिमाप्नुयुः । क्षेत्रस्य पश्चाद्दिग्भागे तं देहलिविनायकम्

ಈ ರೀತಿ ಮೋಕ್ಷನಿಕ್ಷೇಪರೂಪವಾದ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿ ದೇವರುಗಳು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದರು. ಕ್ಷೇತ್ರದ ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆ ದೇಹಲೀ-ವಿನಾಯಕನನ್ನು (ಬಾಗಿಲಿನ ಗಣೇಶ) ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.

Verse 22

स्वयं व्यापारयामास रक्षार्थं शशिशेखरः । अनुज्ञातप्रवेशानां विश्वेशेन कृपावता

ಚಂದ್ರಶೇಖರನಾದ ಶಿವನು ಸ್ವಯಂ ರಕ್ಷಣಾಕಾರ್ಯವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡನು; ಕೃಪಾಮಯ ವಿಶ್ವೇಶನು ಪ್ರವೇಶಾನುಮತಿ ನೀಡಿದವರು ಸುರಕ್ಷಿತರಾಗುವಂತೆ।

Verse 23

ते प्रवेशं प्रयच्छंति नान्येषां हि कदाचन । इत्यर्थे कथयिष्येऽहमितिहासं पुरातनम् । आश्चर्यकारिपरमं काशीभक्तिप्रवर्धनम्

ಅವರು ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾರೆ; ಇತರರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಅಲ್ಲ. ಈ ಅರ್ಥವನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ನಾನು ಒಂದು ಪುರಾತನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಹೇಳುವೆನು—ಅತ್ಯಾಶ್ಚರ್ಯಕರ, ಕಾಶೀಭಕ್ತಿಯನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು।

Verse 24

स्कंद उवाच । दक्षिणाब्धितटे कश्चित्सेतुबंधसमीपतः । वणिग्धनंजयो नाम मातृभक्तिसमन्वितः

ಸ್ಕಂದನು ಹೇಳಿದನು—ದಕ್ಷಿಣ ಸಮುದ್ರತಟದಲ್ಲಿ, ಸೇತುಬಂಧದ ಸಮೀಪ, ಧನಂಜಯ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ವಣಿಕನು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನು ಮಾತೃಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 25

पुण्यमार्गार्जित धनो धनतोषितमार्गणः । मार्गणस्फारितयशा यशोदातनयार्चकः

ಅವನ ಧನವು ಪುಣ್ಯಮಾರ್ಗದಿಂದ ಸಂಪಾದಿತವಾಗಿತ್ತು; ತನ್ನ ಧನದಿಂದ ಯಾಚಕರನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ದಾನದಿಂದ ಅವನ ಯಶಸ್ಸು ವಿಸ್ತರಿಸಿತು; ಯಶೋದಾನಂದನ (ಕೃಷ್ಣ)ನ ಆರಾಧಕನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 26

समुन्नतोपि संपत्त्या विनयानतकंधरः । आकरोपि गुणानां हि गुणिष्वाकारगोपकः

ಸಂಪತ್ತಿಯಿಂದ ಉನ್ನತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ವಿನಯದಿಂದ ಕಂಠವನ್ನು ಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಗುಣಗಳ ಗಣಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಗುಣಿಗಳ ನಡುವೆ ತನ್ನ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 27

रूपसंपदुदारोपि परदारपराङ्मुखः । ससंपूर्णकलोप्यासीन्निष्कलंकोदयः सदा

ಸುಂದರ ರೂಪಸಂಪತ್ತು ಹಾಗೂ ಉದಾರ ಐಶ್ವರ್ಯ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ ಅವನು ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಕಡೆಗೆ ಸದಾ ವಿಮುಖನಾಗಿದ್ದ. ಎಲ್ಲ ಕಲೆಯಲ್ಲೂ ನಿಪುಣನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನ ಆಚಾರ ಸದಾ ಕಲಂಕರಹಿತವಾಗಿತ್ತು.

Verse 28

ससत्यानृतवृत्तिश्च प्रायः सत्यप्रियो मुने । वर्णेतरोप्यभूल्लोके सुवर्णकृतवर्णनः

ಅವನು ಸತ್ಯ-ಅಸತ್ಯ ಎರಡೂ ರೀತಿಯ ವರ್ತನೆ ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಹೇ ಮುನೇ, ಬಹುಪಾಲು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ವರ್ಣವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಹೊರಗೆ ಜನಿಸಿದರೂ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ‘ಸುವರ್ಣಕೃತ’—ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸ್ವರ್ಣದಂತೆ ಮಾಡುವವನು—ಎಂದು ಖ್ಯಾತನಾದನು.

Verse 29

सदाचरणगोप्येष सुखयानचरः कृती । अदरिद्रोपि मेधावी सोभूत्पापदरिद्रधीः

ಸದಾಚಾರದ ಮುಸುಕಿನೊಳಗೆ ಅವನ ದೋಷ ಮರೆಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು; ಅವನು ಸುಖವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿ, ಕೃತಕೃತ್ಯನಾಗಿ ಸಮರ್ಥನಾಗಿದ್ದ. ದಾರಿದ್ರ್ಯವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ಮೇಧಾವಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಪಾಪದಿಂದ ಅವನ ಬುದ್ಧಿ ದರಿದ್ರವಾಯಿತು.

Verse 30

तस्यैवं वर्तमानस्य कदाचित्कालपर्ययात् । जननी निधनं प्राप्ता व्याधिताऽतिजरातुरा

ಅವನು ಹೀಗೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒಮ್ಮೆ ಕಾಲಪರಿಣಾಮದಿಂದ ಅವನ ಜನನಿ ರೋಗಪೀಡಿತಳಾಗಿ, ಅತಿಜರೆಯಿಂದ ಕಂಗೆಟ್ಟು ಮರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿದಳು.

Verse 31

तया च यौवनं प्राप्य मेघच्छायातिचंचलम् । प्रावृण्नदीपूरसमं स्वपतिः परिवंचितः

ಅವಳು ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು—ಮೇಘಛಾಯೆಯಂತೆ ಅತಿಚಂಚಲಳಾಗಿ, ಮಳೆಗಾಲದ ನದಿಪೂರದಂತೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿದು—ತನ್ನ ಸ್ವಪತಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸಿದಳು.

Verse 32

दिन त्रिचतुरस्थायि या नारी प्राप्य यौवनम् । भर्तारं वंचयेन्मोहात्साऽक्षयं नरकं व्रजेत्

ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಷ್ಟು ಕ್ಷಣಿಕವಾದ ಯೌವನವನ್ನು ಪಡೆದು ಮೋಹದಿಂದ ಪತಿಯನ್ನು ವಂಚಿಸುವ ಸ್ತ್ರೀ ಅಕ್ಷಯ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 33

शीलभंगेन नारीणां भर्ताधर्मपरोपि हि । पतेद्दुःखार्जितात्स्वर्गाच्छीलं रक्ष्यं ततः स्त्रिया

ಸ್ತ್ರೀಯ ಶೀಲಭಂಗದಿಂದ ಅವಳ ಪತಿ ಧರ್ಮಪರನಾಗಿದ್ದರೂ ದುಃಖಾರ್ಜಿತ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯು ಶೀಲವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕು.

Verse 34

विष्ठागर्ते च निरये स्वयं पतति दुर्मतिः । आभूतसंप्लवं यावत्ततः स्याद्ग्रामसूकरी

ಆ ದುರ್ಮತಿ ತಾನೇ ವಿಷ್ಠಾಗರ್ತ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ; ಭೂತಸಂಪ್ಲವ (ಪ್ರಳಯ) ವರೆಗೆ ನಂತರ ಗ್ರಾಮಸೂಕರಿ ಆಗುತ್ತಾಳೆ.

Verse 35

स्वविष्ठापायिनी चाथ वल्गुली वृक्षलंबिनी । उलूकी वा दिवांधा स्याद्वृक्षकोटरवासिनी

ನಂತರ ಅವಳು ತನ್ನದೇ ವಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸುವವಳಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಅಥವಾ ಮರಗಳಿಗೆ ತೂಗಿಕೊಂಡಿರುವ ಬಾವಲಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ; ಇಲ್ಲವೇ ಹಗಲು ಕುರುಡಾದ ಗೂಬೆಯಾಗಿ ಮರದ ಕೊಟರೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾಳೆ.

Verse 36

रक्षणीयं महायत्नादिदं सुकृतभाजनम् । वपुः परस्य दुःस्पर्शात्सुखाभासात्मकात्स्त्रिया

ಈ ದೇಹವು ಸತ್ಕೃತ್ಯದ ಪಾತ್ರ; ಮಹಾಯತ್ನದಿಂದ ಇದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು—ಸುಖದ ಕೇವಲ ಆಭಾಸವಾಗಿರುವ ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ದುಃಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ದೂರವಿಟ್ಟು.

Verse 37

अनेनैव शरीरेण भर्तृसाद्विहितेन हि । किं सती न च तस्तंभ भानुमुद्यंतमाज्ञया

ಭರ್ತೃದುಃಖದಿಂದ ಕ್ಷೀಣವಾದ ಈ ದೇಹದಿಂದಲೇ ಆ ಸತೀ ತನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನನ್ನೂ ತಡೆದಳಲ್ಲವೇ?

Verse 38

अत्रिपत्न्यनसूया किं भर्तृभक्तिप्रभावतः । दधार न त्रयीं गर्भे पतिव्रत परायणा

ಅತ್ರಿಯ ಪತ್ನಿ ಅನಸೂಯಾ—ಪತಿವ್ರತಾಪರಾಯಣ—ಭರ್ತೃಭಕ್ತಿಯ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ತನ್ನ ಗರ್ಭದಲ್ಲಿ ತ್ರಯೀ ವೇದವನ್ನು ಧರಿಸಲಿಲ್ಲವೇ?

Verse 39

इह कीर्तिश्च विपुला स्वर्गेवासस्तथाऽक्षयः । पातिव्रत्यात्स्त्रिया लभ्यं सखित्वं च श्रिया सह

ಸ್ತ್ರೀಯ ಪಾತಿವ್ರತ್ಯದಿಂದ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮಹಾಕೀರ್ತಿ, ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯ ವಾಸ, ಹಾಗೆಯೇ ಶ್ರೀ (ಲಕ್ಷ್ಮಿ)ಯೊಂದಿಗೆ ಸಖ್ಯವೂ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 40

सादुर्वृत्त्या परित्यज्य पतिधर्मं सनातनम् । स्वच्छंदचारिणी भूत्वामृतानिरयमुद्ययौ

ಆದರೆ ಅವಳು ದುರ್ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಸನಾತನ ಪತಿಧರ್ಮವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸ್ವಚ್ಛಂದಚಾರಿಣಿಯಾಗಿ, ಮರಣಾನಂತರ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋದಳು।

Verse 41

धनंजयोपि च मुने केनचिच्छिवयोगिना । सार्धं तपोदयादित्थं सोऽभवद्धर्मतत्परः

ಮುನಿಯೇ, ಧನಂಜಯನೂ ಸಹ ಒಬ್ಬ ಶಿವಯೋಗಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ಹಾಗೂ ತಪಸ್ಸಿನ ಉದಯದಿಂದ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಧರ್ಮತತ್ಪರನಾದನು।

Verse 42

धनंजयोपि धर्मात्मा मातृभक्तिपरायणः । आदायास्थीन्यथो मातुर्गंगा मार्गस्थितोऽभवत्

ಧರ್ಮಾತ್ಮನಾದ ಧನಂಜಯನೂ ಮಾತೃಭಕ್ತಿಗೆ ಪರಾಯಣನಾಗಿ ತಾಯಿಯ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಗಂಗಾಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೊರಟನು.

Verse 43

पंचगव्येन संस्नाप्य ततः पंचामृतेन वै । यक्षकर्दमलेपेन लिप्त्वा पुष्पैः प्रपूज्य च

ಅವನು (ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು) ಪಂಚಗವ್ಯದಿಂದ ಸ್ನಾಪಿಸಿ, ನಂತರ ಪಂಚಾಮೃತದಿಂದಲೂ ಸ್ನಾನಗೊಳಿಸಿ; ಯಕ್ಷಕರ್ಧಮಲೇಪದಿಂದ ಲೇಪಿಸಿ ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸಿದನು.

Verse 44

आवेष्ट्य नेत्रवस्त्रेण ततः पट्टांबरेण वै । ततः सुरसवस्त्रेण ततो मांजिष्ठवाससा

ಮೊದಲು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ನೇತ್ರವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಸುತ್ತಿ, ನಂತರ ರೇಷ್ಮೆ ಪಟ್ಟಾಂಬರದಿಂದ; ಬಳಿಕ ಸುಗಂಧ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಮತ್ತು ನಂತರ ಮಂಜಿಷ್ಠಾರಂಜಿತ ವಸ್ತ್ರದಿಂದ ಆವೃತಗೊಳಿಸಿದನು.

Verse 45

नेपालकंबलेनाथ मृदाचाऽथ विशुद्धया । ताम्रसंपुटके कृत्वा मातुरंगान्यहो वणिक्

ನಂತರ ನೇಪಾಳ ಕಂಬಳದಿಂದಲೂ ಶುದ್ಧ ಮಣ್ಣಿನಿಂದಲೂ (ಆವೃತಗೊಳಿಸಿ) ಆ ವಣಿಕ್—ಅಹೋ!—ತಾಯಿಯ ಅವಶೇಷಾಂಗಗಳನ್ನು ತಾಮ್ರಸಂಪುಟದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು.

Verse 46

अस्पृष्टहीनजातिः स शुचिष्मान्स्थंडिलेशयः । आनयञ्ज्वरितोप्यासीन्मध्ये मार्गं धनंजयः

ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಹೀನಜಾತಿಯವನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಶುದ್ಧನಾಗಿದ್ದನು, ಬರೀ ನೆಲದಲ್ಲೇ ಶಯನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು; ಜ್ವರಪೀಡಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಧನಂಜಯನು ಮಾರ್ಗಮಧ್ಯದಿಂದ (ಅವಶೇಷಗಳನ್ನು) ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 47

भारवाहः कृतस्तेन कश्चिद्दत्त्वोचितां भृतिम् । किं बहूक्तेन घटज काशी प्राप्ताऽथ तेन वै

ಅವನು ಒಬ್ಬ ಭಾರವಾಹಕನನ್ನು ನೇಮಿಸಿ ಯೋಗ್ಯ ವೇತನವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲಿ, ಹೇ ಘಟಜ (ಅಗಸ್ತ್ಯ)! ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಕಾಶಿಯನ್ನು ತಲುಪಿದನು.

Verse 48

धृत्वा संभृतिरक्षार्थं भारवाहं धनंजयः । जगामापणमानेतुं किंचिद्वस्त्वशनादिकम्

ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದ ವಸ್ತುಗಳ ರಕ್ಷಣಾರ್ಥ ಧನಂಜಯನು ಭಾರವಾಹಕನನ್ನು ಕಾವಲಿಗೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ, ಆಹಾರಾದಿ ಕೆಲವು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತರಲು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 49

भारवाह्यंतरं प्राप्य तस्य संभृतिमध्यतः । ताम्रसंपुटमादाय धनं ज्ञात्वा गृहं ययौ

ಭಾರವಾಹಕನ ಕೋಣೆಗೆ ನುಗ್ಗಿ, ಸಂಗ್ರಹಿತ ವಸ್ತುಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ತಾಮ್ರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅದರಲ್ಲಿ ಧನವಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಮನೆಗೆ ಹೋದನು.

Verse 50

वासस्थानमथागत्य तमदृष्ट्वा धनंजयः । त्वरावान्संभृतिं वीक्ष्य ताम्रसंपुटवर्जिताम्

ಧನಂಜಯನು ವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಕಾಣದೆ, ಆತುರದಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿತ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು; ಅವು ತಾಮ್ರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆ ಇದ್ದವು.

Verse 51

हाहेत्याताड्य हृदयं चक्रंद बहुशो भृशम् । इतस्ततस्तमालोक्य गतस्तदनुसारतः

“ಹಾ ಹಾ!” ಎಂದು ಅಳಲುತ್ತ ತನ್ನ ಎದೆಯನ್ನು ಹೊಡೆದು, ತೀವ್ರ ದುಃಖದಿಂದ ಮರುಮರು ಅತ್ತನು. ಇತ್ತತ್ತ ನೋಡುತ್ತ ಅವನ ಹಿಂಬಾಲಿಸಿ ಹೊರಟನು.

Verse 52

अकृत्वा जाह्नवीस्नानमनवेक्ष्य जगत्पतिम् । तस्य संवसथं प्राप्तो भारवोढुर्धनंजयः

ಜಾಹ್ನವೀ (ಗಂಗಾ)ಯಲ್ಲಿ ಪವಿತ್ರ ಸ್ನಾನ ಮಾಡದೆ, ಜಗತ್ಪತಿಯನ್ನು ದರ್ಶನ ಮಾಡದೆ, ಭಾರವಹಕ ಧನಂಜಯನು ತನ್ನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದನು।

Verse 53

भारवाडप्यरण्यान्यां ताम्रसंपुटमध्यतः । दृष्ट्वास्थीनि विनिःश्वस्य तानि त्यक्त्वा गृहं ययौ

ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಆ ಭಾರವಹಕನೂ ತಾಮ್ರಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೆರೆದು ಒಳಗೆ ಎಲುಬುಗಳನ್ನು ಕಂಡನು. ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ಅವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದನು।

Verse 54

वणिक्च तद्गृहं प्राप्य शुष्ककंठोष्ठतालुकः । दृष्ट्वाऽथ चैलशकलं तृणकुट्यंतरे तदा

ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನ ಗಂಟಲು, ತುಟಿಗಳು, ತಾಲು ಒಣಗಿಹೋಗಿದ್ದವು. ಆಗ ಅವನು ಹುಲ್ಲಿನ ಗುಡಿಸಲಿನೊಳಗೆ ಬಟ್ಟೆಯ ಒಂದು ತುಂಡನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 55

आशया किंचिदाश्वस्य तत्पत्नीं परिपृष्टवान् । सत्यं ब्रूहि न भेतव्यं दास्याम्यन्यदपि ध्रुवम्

ಸ್ವಲ್ಪ ಆಶೆಯಿಂದ, ಅವಳಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿ, ಅವನು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದನು—“ಸತ್ಯ ಹೇಳು, ಭಯಪಡಬೇಡ; ನಾನು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಇನ್ನೊಂದನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ।”

Verse 56

वसु क्व ते गतो भर्ता मातुरस्थीनिमेऽर्पय । वयं कार्पटिका भद्रे भवामो न च दुःखदाः

“ಧನವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಿನ್ನ ಗಂಡ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದನು? ನಿನ್ನ ತಾಯಿಯ ಈ ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಒಪ್ಪಿಸು. ಭದ್ರೇ, ನಾವು ಹರಿದ ಬಟ್ಟೆಯ ಬಡ ಕರ್ಪಟಿಕರು; ನಾವು ದುಃಖ ಕೊಡುವವರು ಅಲ್ಲ।”

Verse 57

अज्ञात्वा लोभवशतस्तेन नीतोऽस्थिसंपुटः । तस्यैष दोषो नो भद्रे मातुर्मे कर्म तादृशम्

ಅದರ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಅರಿಯದೆ, ಲೋಭವಶನಾಗಿ ಅವನು ಅಸ್ಥಿಸಂಪುಟವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು. ಓ ಭದ್ರೇ, ದೋಷ ಅವನದೇ; ನನ್ನ ತಾಯಿಯಲ್ಲ—ಅವಳ ಕರ್ಮ ಅಂಥದ್ದಲ್ಲ.

Verse 58

अथवा न प्रसू दोषो मंदभाग्योऽस्मि तत्सुतः । सुतेनकृत्यं यत्कृत्यं तत्प्राप्तिर्नास्ति भिल्लि मे

ಅಥವಾ ತಾಯಿಗೆ ಯಾವ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲ; ಅವಳ ಮಗನಾದ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಮಂದಭಾಗ್ಯನು. ಮಗನು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕರ್ತವ್ಯ—ಆ ಯೋಗ್ಯ ಸೇವಾಸಿದ್ಧಿ ನನಗೆ ದೊರಕಿಲ್ಲ, ಓ ಭಿಲ್ಲೀ.

Verse 59

उद्यमं कृतवानस्मि न सिद्ध्येन्मंदभाग्यतः । आयातु सत्यवाक्यान्मे मा बिभेतु वनेचरः

ನಾನು ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದರೆ ಮಂದಭಾಗ್ಯದಿಂದ ಅದು ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಸತ್ಯವಾಕ್ಯದ ಬಲದಿಂದ ಆ ವನಚರನು ಮರಳಿ ಬರಲಿ; ಅವನು ನನ್ನನ್ನು ಭಯಪಡಬಾರದು.

Verse 60

अस्थीनि दर्शयत्वाशु धनं दास्येऽधिकं ततः । इत्युक्ता तेन सा भिल्ली व्याजहार निजं पतिम्

‘ಅಸ್ಥಿಗಳನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತೋರಿಸು; ನಂತರ ಇನ್ನಷ್ಟು ಧನವನ್ನು ನೀಡುವೆ.’ ಎಂದು ಅವನು ಹೇಳಿದಾಗ, ಆ ಭಿಲ್ಲೀ ತನ್ನ ಗಂಡನಿಗೆ ಹೇಳಿದಳು.

Verse 61

लज्जानम्रशिराःसोऽथ वृत्तांतं विनिवेद्य च । निनाय तामरण्यानीं शबरस्तं धनंजयम्

ನಂತರ ಆ ಶಬರನು ಲಜ್ಜೆಯಿಂದ ತಲೆಬಾಗಿಸಿ, ನಡೆದ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿಸಿ, ಧನಂಜಯನನ್ನು ಜೊತೆಕೊಂಡು ಅರಣ್ಯಪ್ರಾಂತಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದನು.

Verse 62

वनेचरोऽथ तत्स्थानं दैवाद्विस्मृतवान्मुने । दिग्भ्रांतिं समवाप्याथ परिबभ्राम कानने

ಆಮೇಲೆ ಆ ವನಚರನು, ಹೇ ಮುನೇ, ದೈವವಶಾತ್ ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಮರೆತನು. ದಿಕ್ಕುಭ್ರಾಂತಿಗೊಂಡು ಕಾನನದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಾಡುತ್ತಾ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದನು.

Verse 63

इतोरण्यात्ततो याति ततोरण्यादितो व्रजेत् । वनाद्वनांतरं भ्रांत्वा खिन्नः सोपि वनेचरः

ಈ ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಆ ಅರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಅರಣ್ಯದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಈ ಕಡೆ ಬಂದನು. ವನದಿಂದ ವನಾಂತರಕ್ಕೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಆ ವನಚರನೂ ಕಳೆತುಹೋಯಿತು.

Verse 64

विहाय मध्येऽरण्यानि तं ययौ च स्वपक्कणम् । द्वित्राण्यहानि संभ्रम्य स कार्पटिकसत्तमः

ಅರಣ್ಯಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಅವನು ತನ್ನದೇ ವಾಸಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋದನು. ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳು ಅಶಾಂತಿಯಾಗಿ ಅಲೆದಾಡಿ, ಆ ಕಾರ್ಪಟಿಕಶ್ರೇಷ್ಠನು…

Verse 66

तन्मंदभाग्यतां श्रुत्वा लोकात्कार्पटिको मुने । कृत्वा गयां प्रयागं च ततः स्वविषयं ययौ

ಜನರಿಂದ ಆ ದುರ್ಭಾಗ್ಯದ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಿ, ಹೇ ಮುನೇ, ಆ ಕಾರ್ಪಟಿಕನು ಗಯಾ ಮತ್ತು ಪ್ರಯಾಗವನ್ನು ಸಂದರ್ಶಿಸಿ, ನಂತರ ತನ್ನ ಸ್ವದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 67

काश्यां प्रवेशं प्राप्यापि तदस्थीनि घटोद्भव । विना वैश्वेश्वरीमाज्ञां बहिर्यातानि तत्क्षणात्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ಪಡೆದರೂ, ಹೇ ಘಟೋದ್ಭವ (ಅಗಸ್ತ್ಯ), ವೈಶ್ವೇಶ್ವರಿಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಆ ಅಸ್ಥಿಗಳು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟವು.

Verse 68

एवं काश्यां प्रविश्यापि पापी धर्मानुषंगतः । न क्षेत्रफलमाप्नोति बहिर्भवति तत्क्षणात्

ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಕಾಶಿಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದರೂ, ಪಾಪಿ ಕೇವಲ ಧರ್ಮದ ಮೇಲ್ಮೈ ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ಕಲుషಿತನಾಗಿ ಇದ್ದರೆ, ಕ್ಷೇತ್ರಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯನು; ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅವನು (ಕ್ಷೇತ್ರಕೃಪೆಯಿಂದ) ಹೊರಗಾಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 69

तस्माद्विश्वेश्वराज्ञैव काशीवासेऽत्र कारणम् । असिश्च वरणा यत्र क्षेत्ररक्षाकृतौ कृते

ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಶೀವಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಸ್ವತಃ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ಆಜ್ಞೆಯೇ—ಕ್ಷೇತ್ರರಕ್ಷಣಾರ್ಥವಾಗಿ ಅಸಿ ಮತ್ತು ವರಣಾ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ।

Verse 70

वाराणसीति विख्याता तदारभ्य महामुने । असेश्च वरणायाश्च संगमं प्राप्य काशिका

ಓ ಮಹಾಮುನಿ! ಆ ಕಾಲದಿಂದ ಕಾಶಿಕಾ ಅಸಿ ಮತ್ತು ವರಣಾ ಸಂಗಮವನ್ನು ತಲುಪಿ ‘ವಾರಾಣಸಿ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು।

Verse 71

वाराणसीह करुणामयदिव्यमूर्तिरुत्सृज्य यत्र तु तनुं तनुभृत्सुखेन । विश्वेशदृङ्महसि यत्सहसा प्रविश्य रूपेण तां वितनुतां पदवीं दधाति

ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ, ದೇಹಧಾರಿ ಸುಖವಾಗಿ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ, ಕರುಣಾಮಯ ದಿವ್ಯ ಸನ್ನಿಧಿ ಸಹಸಾ ವಿಶ್ವೇಶ್ವರನ ದೃಷ್ಟಿ-ಪ್ರಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ತನ್ನ (ನವ) ರೂಪದಿಂದ ಆ ವಿಶಾಲ ಪರಮ ಪದವಿಯನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತದೆ।

Verse 72

जातो मृतो बहुषु तीर्थवरेषु रे त्वं जंतो न जातु तव शांतिरभून्निमज्य । वाराणसी निगदतीह मृतोऽमृतत्वं प्राप्याधुना मम बलात्स्मरशासनः स्याः

ಓ ಜಂತುವೇ! ನೀನು ಅನೇಕ ಶ್ರೇಷ್ಠ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಮರು ಜನಿಸಿ ಸತ್ತೆ; ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದರೂ ನಿನಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಶಾಂತಿ ದೊರಕಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಾರಾಣಸಿ ಘೋಷಿಸುತ್ತದೆ—‘ಇಲ್ಲಿ ಸತ್ತವನು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ’; ಈಗ ನನ್ನ ಬಲದಿಂದ ನೀನು ಸ್ಮರಜಯಿ (ಕಾಮಶಾಸಕ) ಆಗುವೆ।

Verse 73

अन्यत्र तीर्थ सलिले पतितोद्विजन्मा देवादिभावमयते न तथा तु काश्याम् । चित्रं यदत्र पतितः पुनरुत्थितिं न प्राप्नोति पुल्कसजनोपि किमग्र जन्मा

ಇತರ ತೀರ್ಥಜಲದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ದ್ವಿಜನು ಮತ್ತೆ ದೇವಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು; ಆದರೆ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಆಶ್ಚರ್ಯ—ಇಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವನು ಮತ್ತೆ ಲೋಕೋನ್ನತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಪುಲ್ಕಸಜನ್ಮನೂ ಮುಕ್ತನಾದರೆ, ಉನ್ನತಜನ್ಮನ ವಿಷಯವೇನು!

Verse 74

नैषा पुरी संसृतिरूपपारावारस्य पारं पुरहा पुरारिः । यस्यां परं पौरुषमर्थमिच्छन्सिद्धिं नयेत्पौरपरंपरांसः

ಇದು ಕೇವಲ ನಗರವಲ್ಲ; ಇದು ಸಂಸಾರಸಾಗರದ ಪರ ತೀರ, ತ್ರಿಪುರವಧಕ ಪುರಾರಿಯು ಪ್ರಕಟಿಸಿದದು. ಇಲ್ಲಿ ಪರಮ ಪುರುಷಾರ್ಥವನ್ನು ಬಯಸುವವನು ಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ—ನಗರವಾಸಿಗಳ ವಂಶಪರಂಪರೆಗಳವರೆಗೂ ಕೃಪೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.

Verse 75

तीर्थांतराणि मनुजः परितोऽवगाह्य हित्वा तनुं कलुषितां दिवि दैवतं स्यात् । वाराणसीपरिसरे तु विसृज्य देहं संदेहभाग्भवति देहदशाप्तयेपि

ಮಾನವನು ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಕಲుషಿತ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ದೇವನಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ವಾರಾಣಸೀ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸಿದರೆ ಅವನು ಸಂಶಯಾತೀತನಾಗುತ್ತಾನೆ—ಮತ್ತೆ ದೇಹಪ್ರಾಪ್ತಿ (ಪುನರ್ಜನ್ಮ) ಕುರಿತು ಕೂಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಉಳಿಯದು, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಕಡಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ.

Verse 76

वाराणसी समरसीकरणादृतेपि योगादयोगिजनतां जनतापहंत्री । तत्तारकं श्रवणगोचरतां नयंती तद्बह्मदर्शयति येन पुनर्भवो न

ವಾರಾಣಸೀ ಯೋಗಿ-ಅಯೋಗಿ ಎಲ್ಲರ ಜನತಾತಾಪವನ್ನು ಹರಣಮಾಡುತ್ತದೆ; ಬಲಾತ್ಕಾರ ‘ಸಮೀಕರಣ’ವಿಲ್ಲದೆ. ಅದು ತಾರಕ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಶ್ರವಣದ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ತಂದು, ಪುನರ್ಜನ್ಮವಿಲ್ಲದ ಬ್ರಹ್ಮದರ್ಶನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ.

Verse 77

वाराणसी परिसरे तनुमिष्टदात्रीं धर्मार्थकामनिलयामहहाविसृज्य । इष्टं पदं किमपि हृष्टतरोभिलष्य लाभोस्तुमूलमपि नो यदवाप शून्यम्

ಅಯ್ಯೋ! ವಾರಾಣಸೀ ಪರಿಧಿಯಲ್ಲಿ—ಇಷ್ಟದಾತ್ರೀ, ಧರ್ಮಾರ್ಥಕಾಮಗಳ ನಿವಾಸ—ಆ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಜೀವನು ಅಪಾರ ಹರ್ಷದಿಂದ ಯಾವುದೋ ಪ್ರಿಯ ಪರಮಪದವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತಾನೆ. ಲಾಭವಾಗಲಿ; ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಅದರ ಮೂಲವೂ ಶೂನ್ಯವಲ್ಲ—ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅದು ಲಭಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 78

आःकाशिवासिजनता ननु वंचिताभूद्भाले विलोचनवतावनितार्धभाजा । आदाय यत्सन्ध्यकृतभाजनमिष्टदेहं निर्वाणमात्रमपवर्जयतापुनर्भु

ಅಯ್ಯೋ! ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನತೆ ವಂಚಿತರಾದಂತಾಯಿತು—ತ್ರಿನೇತ್ರಧಾರಿ, ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ ಶಂಭು ಅವರು ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಯಿಂದ ರೂಪುಗೊಂಡ ಪ್ರಿಯ ದೇಹವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು, ಅವರಿಗೆ ಕೇವಲ ನಿರ್ವಾಣ-ಮೋಕ್ಷವನ್ನೇ ನೀಡಿ, ಪುನರ್ಜನ್ಮವನ್ನು ತಡೆದನು।

Verse 79

वाराणसी स्फुरदसीमगुणैकभूमिर्यत्र स्थितास्तनुभृतःशशिभृत्प्रभावात् । सर्वे गले गरलिनोऽक्षियुजो ललाटे वामार्धवामतनवोऽतनवस्ततोंऽते

ವಾರಾಣಸಿ ಅನಂತ ಗುಣಗಳು ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಏಕೈಕ ಭೂಮಿ. ಚಂದ್ರಶೇಖರ ಶಿವನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಇರುವ ಎಲ್ಲ ದೇಹಧಾರಿಗಳು—ಕಂಠದಲ್ಲಿ ವಿಷಧಾರಿಯಂತೆ, ಲಲಾಟದಲ್ಲಿ ತ್ರಿನೇತ್ರನಂತೆ, ರೂಪದಲ್ಲಿ ಶುಭ ವಾಮಾರ್ಧದ ಸಹಭಾಗಿಗಳಂತೆ—ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನ ದೇಹರಹಿತ ಮುಕ್ತ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 80

आनंदकाननमिदं सुखदं पुरैव तत्त्रापि चक्रसरसी मणिकर्णिकाऽथ । स्वः सिंधुसंगतिरथो परमास्पदं च विश्वेशितुः किमिह तन्न विमुक्तये यत्

ಈ ಆನಂದಕಾನನವು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೇ ಸುಖಪ್ರದ. ಇಲ್ಲಿ ಚಕ್ರಸರಸಿ—ಮಣಿಕರ್ಣಿಕಾ—ಮತ್ತು ಸ್ವರ್ಗನದಿಯ ಸಂಗಮವೂ ಇದೆ. ಇದು ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಶಿವನ ಪರಮ ನಿವಾಸ. ಇಲ್ಲಿ ಮುಕ್ತಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರದದ್ದು ಏನು?

Verse 81

वाराणसीह वरणासि सरिद्वरिष्ठा संभेदखेदजननी द्युनदी लसच्छ्रीः । विश्रामभूमिरचलाऽमलमोक्षलक्ष्म्याहैनां विहाय किमुसीदति मूढजंतुः

ಓ ವಾರಾಣಸಿ—ಓ ವರಣಾ—ಶ್ರೇಷ್ಠ ನದಿಯೇ, ದಿವ್ಯ ಧಾರೆಯೇ, ಭೇದವನ್ನು ಕರಗಿಸಿ ಕ್ಲೇಶವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ತಾಯೇ! ನೀ ವಿಶ್ರಾಂತಿಯ ಅಚಲ ಭೂಮಿ, ನಿರ್ಮಲ ಮೋಕ್ಷಲಕ್ಷ್ಮಿಯಿಂದ ಯುಕ್ತ. ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೂಢ ಜೀವಿ ಏಕೆ ಸಂಸಾರದ ಪತನದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ?

Verse 82

किं विस्मृतं त्वहहगर्भजमामनस्यं कार्तांतदूतकृतबंधन ताडनं च । शंभोरनुग्रह परिग्रह लभ्य काशीं मूढो विहाय किमु याति करस्थ मुक्तिम्

ನೀನು—ಅಯ್ಯೋ—ಗರ್ಭದಿಂದಲೇ ಆರಂಭವಾಗುವ ದುಃಖವನ್ನು, ಯಮದೂತರು ಮಾಡುವ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ತಾಡನವನ್ನು ಮರೆತೆಯಾ? ಕಾಶಿ ಶಂಭುವಿನ ಅನುಗ್ರಹ-ಸ್ವೀಕಾರದಿಂದಲೇ ಲಭ್ಯ. ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಮೂಢನು ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಮುಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುವನು?

Verse 83

तीर्थांतराणि कलुषाणि हरति सद्यः श्रेयो ददत्यपि बहु त्रिदिवं नयंति । पानावगाहनविधानतनुप्रहाणैर्वाराणसी तु कुरुते बत मूलनाशम्

ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳು ಪಾಪಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ನೀಡುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ವಾರಣಾಸಿಯು ನೀರು ಕುಡಿಯುವಿಕೆ, ಸ್ನಾನ ಮತ್ತು ದೇಹತ್ಯಾಗದ ಮೂಲಕ ಕರ್ಮವನ್ನು ಮೂಲಸಹಿತ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ.

Verse 84

काशीपुरी परिसरे मणिकर्णिकायां त्यक्त्वा तनुं तनुभृतस्तनुमाप्नुवंति । भाले विलोचनवतीं गलनीललक्ष्मीं वामार्धबंधुरवधूं विधुरावरोधाः

ಕಾಶಿಯ ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗ ಮಾಡುವ ಜೀವಿಗಳು ಶಿವ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸಕಲ ಅಡೆತಡೆಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತರಾಗಿ ಅರ್ಧನಾರೀಶ್ವರ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 85

ज्ञात्वा प्रभावमतुलं मणिकर्णिकायां यः पुद्गलं त्यजति चाशुचिपूयगंधि । स्वात्मावबोधमहसा सहसा मिलित्वा कल्पांतरेष्वपि स नैव पृथक्त्वमेति

ಮಣಿಕರ್ಣಿಕೆಯ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಅರಿತು, ಈ ಅಶುದ್ಧ ದೇಹವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸುವವನು ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದ ತೇಜಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಕಲ್ಪಾಂತರಗಳಲ್ಲೂ ಬೇರ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 86

रागादिदोषपरिपूर मनो हृषीकाः काशीपुरीमतुलदिव्यमहाप्रभावाम् । ये कल्पयंत्यपरतीर्थसमां समंतात्ते पापिनो न सह तैः परिभाषणीयम्

ರಾಗ-ದ್ವೇಷಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದಿವ್ಯವಾದ ಕಾಶಿಯನ್ನು ಇತರ ತೀರ್ಥಗಳಿಗೆ ಸಮಾನವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವವರು ಪಾಪಿಗಳು; ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡಲೂಬಾರದು.

Verse 87

वाराणसीं स्मरहरप्रियराजधानीं त्यक्त्वा कुतो व्रजसि मूढ दिगंतरेषु । प्राप्याप्यजाद्यसुलभांस्थिरमोक्षलक्ष्मीं लक्ष्मीं स्वभावचपलां किमु कामयेथाः

ಶಿವನ ಪ್ರಿಯವಾದ ರಾಜಧಾನಿ ವಾರಣಾಸಿಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಎಲೈ ಮೂಢನೇ! ನೀನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ? ಸ್ಥಿರವಾದ ಮೋಕ್ಷಲಕ್ಷ್ಮಿಯನ್ನು ಪಡೆದೂ ಚಂಚಲವಾದ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಏಕೆ ಬಯಸುತ್ತೀಯೆ?

Verse 89

विद्या धनानि सदनानि गजाश्वभृत्याः स्रक्चंदनानि वनिताश्च नितांत रम्याः । स्वर्गोप्यगम्य इह नोद्यमभाजिपुंसि वाराणसीत्वसुलभा शलभादिमुक्तिः । धात्रा धृतानि तुलया तुलनामवैतुं वैकुंठमुख्यभुवनानि च काशिका च । तान्युद्ययुर्लघुतयान्यगियं गुरुत्वात्तस्थौ पुरीह पुरुषार्थचतुष्टयस्य

ವಿದ್ಯೆ, ಧನ, ಭವನಗಳು, ಗಜಾಶ್ವಗಳು, ಭೃತ್ಯರು, ಹಾರ-ಚಂದನಗಳು, ಅತ್ಯಂತ ಮನೋಹರ ಸ್ತ್ರೀಯರು—ಇವೆಲ್ಲ, ಸ್ವರ್ಗವೂ ಸಹ, ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸುಲಭ. ಆದರೆ ವಾರಾಣಸಿಯಲ್ಲಿ ಪತಂಗದ ಬಿಡುಗಡೆಪೋಲೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ದೊರೆಯುವ ಮೋಕ್ಷವು ಬೇರೆಡೆ ಅಷ್ಟೇ ಸುಲಭವಲ್ಲ. ವಿಧಾತನು ವೈಕುಂಠಾದಿ ಮುಖ್ಯ ಲೋಕಗಳನ್ನೂ ಕಾಶಿಕೆಯನ್ನುೂ ತೂಕದ ತ್ರಾಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ತೂಗಿದನು; ಆ ಲೋಕಗಳು ಲಘುತೆಯಿಂದ ಮೇಲೇರಿದವು, ಈ ಕಾಶೀ ಮಾತ್ರ ತನ್ನ ಗುರುತ್ವದಿಂದ ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ನಿಂತಿತು—ಇದು ಧರ್ಮ-ಅರ್ಥ-ಕಾಮ-ಮೋಕ್ಷ ಎಂಬ ನಾಲ್ಕು ಪುರುಷಾರ್ಥಗಳ ನಗರ.

Verse 90

काशी पुरीमधिवसन्द्रिनरोनरोपिह्मारोप्यमाणैहमान्यहवैकरुद्रः । नानोपसर्गजनिसर्गजदुःखभारैःकर्मापनुद्यसविशेत्परमेशधाम्नि

ಕಾಶೀಪುರಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಯಾವುದೇ ನರ-ನಾರಿಯೂ—ನಾನಾ ಉಪಸರ್ಗಗಳಿಂದ ಹಾಗೂ ಸಂಸಾರಜನ್ಯ ದುಃಖಭಾರಗಳಿಂದ ನಲುಗಿದ್ದರೂ—ತನ್ನ ಕರ್ಮಬಂಧಗಳನ್ನು ತೊಳೆದು, ಸರ್ವಮಾನ್ಯ ಏಕರುದ್ರ ಪರಮೇಶ್ವರನ ಪರಮಧಾಮಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 91

स्थिरापायं कायं जननमरणक्लेशनिलयं विहायास्यां काश्यामहहपरिगृह्णीत न कुतः । वपुस्तेजोरूपं स्थिरतरपरानंदसदनं विमूढोऽसौ जंतुः स्फुटितमिवकांम्यं विनिमयन्

ಈ ದೇಹ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ, ನಾಶವಂತ—ಜನನಮರಣದ ಕ್ಲೇಶಗಳ ನಿವಾಸ ಮಾತ್ರ; ಹಾಗಿದ್ದರೂ ಮನುಷ್ಯ, ಅಯ್ಯೋ, ಇದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಆಶ್ರಯ ಏಕೆ ಪಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ? ಇಲ್ಲಿ ಜೀವಿಗೆ ತೇಜೋಮಯ ರೂಪ ಲಭಿಸುತ್ತದೆ; ಅದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಸ್ಥಿರವಾದ ಪರಮಾನಂದದ ಸದನ. ಆದರೆ ಮೋಹಗ್ರಸ್ತ ಜೀವಿ, ದೋಷರಹಿತ ರತ್ನವನ್ನು ಬದಲಿಸಿ ಕೇವಲ ಕಾಮ್ಯ ತুচ್ಛವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ, ಆ ಅಮೂಲ್ಯ ಶ್ರೇಯಸ್ಸನ್ನು ವಿನಿಮಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 92

अहो लोकः शोकं किमिह सहते हंतहतधीर्विपद्भारैः सारैर्नियतनिधनैर्ध्वसित धनैः । क्षितौ सत्यां काश्यां कथयति शिवो यत्र निधने श्रुतौ किंचिद्भूयः प्रविशति न येनोदरदरीम्

ಅಯ್ಯೋ! ಈ ಲೋಕ ಇಲ್ಲಿ ಶೋಕವನ್ನು ಏಕೆ ಸಹಿಸುತ್ತದೆ—ಹಂತ, ಬುದ್ಧಿ ಹತವಾದಂತೆ—ವಿಪತ್ತಿಗಳ ಭಾರದಿಂದಲೂ, ನಾಶವೇ ‘ಸಾರ’ವಾದ, ನಿಶ್ಚಿತ ನಾಶವಂತ ಹಾಗೂ ಶೀಘ್ರ ಧ್ವಂಸವಾಗುವ ಧನದಿಂದಲೂ ನಲುಗುತ್ತಾ. ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಕಾಶೀ ಇರುವಾಗ, ಅಲ್ಲಿ ಮರಣಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಶಿವನೇ ಸ್ವತಃ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಉಪದೇಶ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದವನು ಮತ್ತೆ ಗರ್ಭಗುಹೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವುದಿಲ್ಲ—ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಈ ವ್ಯರ್ಥ ದುಃಖ ಏಕೆ?

Verse 93

काशिवासिनिजने वनेचरेद्वित्रिभुज्यपि समीरभोजने । स्वैरचारिणि जितेंद्रियेप्यहो काशिवासिनि जने विशिष्टता

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವನು ಅರಣ್ಯಚರನಂತೆ ಇದ್ದು—ದಿನಕ್ಕೆ ಒಂದು-ಎರಡು-ಮೂರು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಭುಂಜಿಸಿದರೂ, ಅಥವಾ ವಾಯುಭೋಜಿಯಂತೆ ಇದ್ದರೂ; ಸ್ವೈರವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿ ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ಜಯಿಸಿದವನಾಗಿದ್ದರೂ—ಅಯ್ಯೋ! ಕಾಶಿವಾಸಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಮಹಿಮೆ ಇದೆ.

Verse 94

नास्तीह दुष्कृतकृतां सुकृतात्मनां वा काचिद्विशेषगतिरंतकृतां हि काश्याम् । बीजानि कर्मजनितानि यदूषरायां नांकूरंयति हरदृग्ज्वलितानितेषाम्

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಪಾಪಕರ್ಮ ಮಾಡಿದವರಿಗೂ ಪುಣ್ಯಸ್ವಭಾವಿಗಳಿಗೂ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪರಲೋಕಗತಿ ಇಲ್ಲ; ಏಕೆಂದರೆ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣವನ್ನೇ ಅಂತ್ಯಗೊಳಿಸುವ ಹರನೇ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಮಾನ ಪರಮಗತಿಯನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕರ್ಮಜನಿತ ಬೀಜಗಳು ಹರನ ಜ್ವಲಿತ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ದಗ್ಧವಾದರೆ, ಉಸಿರ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಬೀಜಗಳಂತೆ ಅಂಕುರಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 95

शशका मशका बकाः शुकाः कलविंकाश्च वृकाः सजंबुकाः । तुरगोरग वानरानरा गिरिजे काशिमृताः परामृतम्

ಹೇ ಗಿರಿಜೇ! ಅವು ಮೊಲಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸೊಳ್ಳೆಗಳಾಗಲಿ, ಕೊಕ್ಕರೆಗಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಗಿಳಿಗಳಾಗಲಿ, ಕಲವಿಂಕ ಪಕ್ಷಿಗಳಾಗಲಿ, ತೋಳಗಳು ಮತ್ತು ನರಿಗಳಾಗಲಿ; ಕುದುರೆಗಳು, ಸರ್ಪಗಳು, ಕೋತಿಗಳು ಅಥವಾ ಮಾನವರು—ಯಾರು ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣ ಹೊಂದುತ್ತಾರೋ ಅವರು ಅಮರತ್ವದ ಪರಮ ಅಮೃತವಾದ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 96

अरुद्ररुद्राक्षफणींद्रभूषणास्त्रिपुंड्रचंद्रार्धधराधरागताः । निरंतरं काशिनिवासिनोजना गिरींद्रजे पारिषदा मता मम

ಹೇ ಗಿರೀಂದ್ರಜೇ! ನಿರಂತರವಾಗಿ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು—ರುದ್ರಾಕ್ಷ ಹಾಗೂ ಫಣೀಂದ್ರಾಭರಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರು, ತ್ರಿಪುಂಡ್ರಧಾರಿಗಳು, ಅರ್ಧಚಂದ್ರಧಾರಿಗಳು—ನನ್ನ ಮತದಲ್ಲಿ ಶಿವನದೇ ಪಾರಿಷದರೆಂದು ಗಣ್ಯರು.

Verse 97

यावंत एव निवसंति च जंतवोऽत्र काश्यां जलस्थलचरा झषजंबुकाद्याः । तावंत एव मदनुग्रह रुद्रदेहा देहावसानमधिगम्य मयि प्रविष्टाः

ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಎಷ್ಟೇ ಜೀವಿಗಳಿರಲಿ—ಜಲಚರರಾಗಲಿ ಸ್ಥಲಚರರಾಗಲಿ, ಮೀನು, ನರಿ ಮೊದಲಾದವರಾಗಲಿ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಅನುಗ್ರಹದಿಂದ ರುದ್ರದೇಹಿಗಳಾಗಿ, ದೇಹಾಂತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 98

ये तु वर्षेषवोरुद्रा दिवि देवि प्रकीर्तिताः । वातेषवोंऽतरिक्षे ये ये भुव्यन्नेषवः प्रिये

ಹೇ ದೇವಿ! ದಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃಗಳೆಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರುದ್ರರು, ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಗಾಳಿಗಳ ಅಧಿಷ್ಠಾತೃಗಳು, ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅನ್ನಧಾನ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅಧಿಷ್ಠಿತರಾಗಿರುವವರು—ಹೇ ಪ್ರಿಯೇ—ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಅದೇ ಏಕ ದಿವ್ಯಸತ್ತೆಯ ವಿಭೂತಿಗಳೇ.

Verse 99

रुद्रा दश दश प्राच्यवाची प्रत्यगुदक्स्थिताः । ऊर्ध्वदिक्स्थाश्च ये रुद्राः पठ्यंते वेदवादिभिः

ರುದ್ರರು ಹತ್ತು-ಹತ್ತು ಗುಂಪುಗಳಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ—ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದವರು, ಪಶ್ಚಿಮ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತರಾದವರು, ಹಾಗೆಯೇ ಊರ್ಧ್ವದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವವರು; ಇಂತಹ ರುದ್ರರನ್ನು ವೇದವ್ಯಾಖ್ಯಾತರು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 100

असंख्याताः सहस्राणि ये रुद्रा अधिभूतले । तत्सर्वेभ्योऽधिका काश्यां जंतवो रुद्ररूपिणः

ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ರುದ್ರರ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸಹಸ್ರಗಳು ಇವೆ; ಆದರೂ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ರುದ್ರಸ್ವರೂಪಿಗಳಾದ ಜೀವಿಗಳು ಅವರೆಲ್ಲರಿಗಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಶ್ರೇಷ್ಠರು।

Verse 110

दैनंदिनेऽथ प्रलये त्रिशूलकोटौ समुत्क्षिप्य पुरीं हरः स्वाम् । बिभर्ति संवर्त महास्थिभूषणस्ततो हि काशी कलिकालवर्जिता

ದೈನಂದಿನ ಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿಯೂ ಮಹಾಪ್ರಳಯದಲ್ಲಿಯೂ ಹರು ತನ್ನ ತ್ರಿಶೂಲದ ಅಗ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪುರಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ—ಅವನು ಮಹಾಬಲಿ ಸಂವರ್ತ, ಮಹಾಸ್ಥಿಭೂಷಣಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತ. ಆದ್ದರಿಂದ ಕಾಶಿ ಕಲಿಕಾಲದ ದೋಷದಿಂದ ವರ್ಜಿತ.

Verse 114

अतः परं कलशज किं शुश्रूषसि तद्वद । काशीकथा कथ्यमाना ममापि परितोषकृत्

ಇನ್ನು ಮುಂದೆ, ಹೇ ಕಲಶಜ (ಅಗಸ್ತ್ಯ), ನೀನು ಇನ್ನೇನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೀಯ? ಅದನ್ನು ಹೇಳು. ಕಾಶೀಕಥೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ನನಗೂ ಪರಮ ತೃಪ್ತಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ।

Verse 158

असिसंभेद योगेन काशीसंस्थोऽमृतो भवेत् । देहत्यागोऽत्र वै दानं देहत्यागोत्र वै तपः

ಅಸಿಸಂಭೇದಯೋಗದಿಂದ ಕಾಶಿಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವವನು ಅಮೃತತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗವೇ ದಾನ, ಇಲ್ಲಿ ದೇಹತ್ಯಾಗವೇ ತಪಸ್ಸು।

Verse 865

क्षुत्क्षामः शुष्ककंठोष्ठो हाहेति परिदेवयन् । पुनः काशीपुरीं प्राप्तः परिम्लानमुखो वणिक्

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕ್ಷೀಣನಾಗಿ, ಕಂಠವೂ ತುಟಿಗಳೂ ಒಣಗಿ, ‘ಹಾಯ್ ಹಾಯ್’ ಎಂದು ಅಳಲುತ್ತಾ ಆ ವಣಿಕ್ ಮತ್ತೆ ಕಾಶೀಪುರಿಗೆ ಬಂದನು; ಅವನ ಮುಖ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮ್ಲಾನವಾಗಿತ್ತು।