Adhyaya 15

Verse 1

। सूत उवाच । ऋषभस्यानुभावोयं वर्णितः शिवयोगिनः । अथान्यस्यापि वक्ष्यामि प्रभावं शिवयोगिनः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಶಿವಯೋಗಿ ಋಷಭನ ಈ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶಿವಯೋಗಿಯ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ನಾನು ಹೇಳುವೆನು।

Verse 2

भस्मनश्चापि माहात्म्यं वर्णयामि समासतः । कृतकृत्या भविष्यंति यच्छुत्वा पापिनो जनाः

ಭಸ್ಮದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುವೆನು; ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಪಾಪಿಗಳಾದ ಜನರೂ ಕೃತಕೃತ್ಯರು, ಅಂದರೆ ಕರ್ತವ್ಯಸಿದ್ಧರು, ಆಗುತ್ತಾರೆ।

Verse 3

अस्त्येको वामदेवाख्यः शिवयोगी महा तपाः । निर्द्वंद्वो निर्गुणः शांतो निःसंगः समदर्शनः

ವಾಮದೇವನೆಂಬ ಒಬ್ಬ ಶಿವಯೋಗಿ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಇದ್ದನು. ಅವನು ದ್ವಂದ್ವಾತೀತ, ಗುಣಾತೀತ, ಶಾಂತ, ನಿಃಸಂಗ ಮತ್ತು ಸಮದರ್ಶಿ ಆಗಿದ್ದನು।

Verse 4

आत्मारामो जितक्रोधो गृहदारविवर्जितः । अतर्कितगतिर्मौनी संतुष्टो निष्प रिग्रहः

ಅವನು ಆತ್ಮಾರಾಮ, ಕ್ರೋಧಜಿತ, ಗೃಹ-ದಾರಾವಿವರ್ಜಿತ. ಅವನ ಗತಿ ಅತರ್ಕ್ಯ; ಅವನು ಮೌನಿ, ಸಂತುಷ್ಟ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಪರಿಗ್ರಹಿ ಆಗಿದ್ದನು।

Verse 5

भस्मोद्धूलितसर्वांगो जटामंडलमंडितः । वल्कलाजिनसंवीतो भिक्षामात्रपरिग्रहः

ಅವನ ಸರ್ವಾಂಗ ಭಸ್ಮದಿಂದ ಧೂಸರವಾಗಿತ್ತು; ಜಟಾಮಂಡಲದಿಂದ ಅಲಂಕರಿತನಾಗಿದ್ದನು. ವಲ್ಕಲವಸ್ತ್ರ ಮತ್ತು ಮೃಗಚರ್ಮ ಧರಿಸಿ, ಭಿಕ್ಷೆಯನ್ನೇ ಏಕೈಕ ಪರಿಗ್ರಹವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನು।

Verse 6

स एकदा चरंल्लोके सर्वानुग्रहतत्परः । क्रौंचारण्यं महाघोरं प्रविवेश यदृच्छया

ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಾ, ಎಲ್ಲರ ಮೇಲೂ ಅನುಗ್ರಹ ಮಾಡಲು ತತ್ಪರನಾಗಿದ್ದನು. ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಅವನು ಮಹಾಘೋರವಾದ ಕ್ರೌಂಚಾರಣ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 7

तस्मिन्निर्मनुजेऽरण्ये तिष्ठत्येकोऽतिभीषणः । क्षुत्तृषाकुलितो नित्यं यः कश्चिद्ब्रह्मराक्षसः

ಆ ನಿರ್ಜನ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಅತಿಭೀಷಣನಾಗಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು—ಒಬ್ಬ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸ—ಅವನು ನಿತ್ಯವೂ ಹಸಿವು ಮತ್ತು ದಾಹದಿಂದ ಕಲುಷಿತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 8

तं प्रविष्टं शिवात्मानं स दृष्ट्वा ब्रह्मराक्षसः । अभिदुद्राव वेगेन जग्धंु क्षुत्परिपीडितः

ಶಿವಾತ್ಮಭಾವದಲ್ಲಿ ಪ್ರವಿಷ್ಟನಾದ ಅವನನ್ನು ಕಂಡ ಆ ಕ್ರೂರ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನು, ಕ್ಷುಧೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಅವನನ್ನು ನುಂಗಬೇಕೆಂದು ವೇಗವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿದನು।

Verse 9

व्यात्ताननं महाकायं भीमदंष्ट्रं भयानकम् । तमायांतमभिप्रेक्ष्य योगीशो न चचाल सः

ಬಾಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿ, ಮಹಾಕಾಯನಾಗಿ, ಭೀಕರ ದಂಷ್ಟ್ರೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದು ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡರೂ ಯೋಗೀಶ್ವರನು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಚಲಿಸಲಿಲ್ಲ।

Verse 10

अथाभिद्रुत्य तरसा स घोरो वनगोचरः । दोर्भ्यां निष्पीड्य जग्राह निष्कंपं शिवयोगिनम्

ಅನಂತರ ಆ ಭೀಕರ ವನಗೋಚರನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು, ನಿಶ್ಚಲ ಶಿವಯೋಗಿಯನ್ನು ಎರಡೂ ಭುಜಗಳಿಂದ ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಒತ್ತಿ ಹಿಡಿದನು।

Verse 11

तदंगस्पर्शनादेव सद्यो विध्वस्तकिल्बिषः । स ब्रह्मराक्षसो घोरो विषण्णः स्मृतिमाययौ

ಅವನ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಭೀಕರ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನ ಪಾಪಗಳು ತಕ್ಷಣವೇ ನಾಶವಾದವು; ಅವನು ಶಮನಗೊಂಡು, ವಿಷಣ್ಣನಾಗಿ, ಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಮರಳಿ ಪಡೆದನು।

Verse 12

यथा चिंतामणिं स्पृष्ट्वा लोहं कांचनतां व्रजेत् । यथा जंबूनदीं प्राप्य मृत्तिका स्वर्णतां व्रजेत्

ಚಿಂತಾಮಣಿಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಿದರೆ ಕಬ್ಬಿಣವು ಚಿನ್ನವಾಗುವಂತೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಜಂಬೂನದಿಯನ್ನು ಸೇರಿದರೆ ಮಣ್ಣೂ ಸ್ವರ್ಣಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುವಂತೆ।

Verse 13

यथा मानसमभ्येत्य वायसा यांति हंसताम् । यथामृतं सकृत्पीत्वा नरो देवत्वमाप्नुयात्

ಯಥಾ ಮಾನಸಸರೋವರವನ್ನು ಸೇರಿ ಕಾಗಗಳು ಹಂಸಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪಡೆಯುವವೋ, ತಥಾ ಅಮೃತವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಪಾನಮಾಡಿದ ನರನು ದೇವತ್ವವನ್ನು ಪಡೆಯುವನು.

Verse 14

तथैव हि महात्मानो दर्शनस्पर्शनादिभिः । सद्यः पुनंत्यघोपेतान्सत्संगो दुर्लभो ह्यतः

ಅದೇ ರೀತಿ ಮಹಾತ್ಮರು ದರ್ಶನ-ಸ್ಪರ್ಶಾದಿಗಳಿಂದಲೇ ಪಾಪಭಾರಿತರನ್ನು ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಶುದ್ಧಿಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಸತ್ಸಂಗವು ನಿಜಕ್ಕೂ ದುರ್ಲಭ.

Verse 15

यः पूर्वं क्षुत्पिपासार्तो घोरात्मा विपिने चरः । स सद्यस्तृप्तिमायातः पूर्णानंदो बभूव ह

ಹಿಂದೆ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಭಯಾನಕ ಸ್ವಭಾವದಿಂದ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದ್ದವನು—ಅವನು ತಕ್ಷಣ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಪರಿಪೂರ್ಣಾನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 16

तद्गात्रलग्नसितभस्मकणानुविद्धः सद्यो विधूतघनपापतमःस्वभावः । संप्राप्तपूर्वभव संस्मृतिरुग्रकार्यस्तत्पादपद्मयुगले प्रणतो बभाषे

ಆ ಯೋಗಿಯ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿದ್ದ ಶುಭ್ರ ಭಸ್ಮಕಣಗಳಿಂದ ಸಿಂಚಿತನಾದಾಗ, ಘನ ಪಾಪಾಂಧಕಾರದಿಂದ ಮಸುಕಾದ ಅವನ ಸ್ವಭಾವ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು. ಪೂರ್ವಭವಸ್ಮೃತಿಯನ್ನು ಪಡೆದು ಭೀಕರ ಕರ್ಮಗಳನ್ನು ನೆನೆದು, ಆ ಪದ್ಮಪಾದಯುಗಲಕ್ಕೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅವನು ಮಾತಾಡಿದನು.

Verse 17

राक्षस उवाच । प्रसीद मे महायोगिन्प्रसीद करुणानिधे । प्रसीद भवतप्तानामानंदामृवारिधे

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ಮಹಾಯೋಗಿನ್, ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು; ಹೇ ಕರుణಾನಿಧಿ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು. ಹೇ ಭವತಾಪದಿಂದ ದಗ್ಧರಾದವರಿಗೆ ಆನಂದಾಮೃತವಾರಿಧಿಯೇ, ಪ್ರಸನ್ನನಾಗು.

Verse 18

क्वाहं पापमतिर्घोरः सर्वप्राणिभयंकरः । क्व ते महानुभावस्य दर्शनं करुणात्मनः

ನಾನು ಯಾರು—ಪಾಪಬುದ್ಧಿಯ ಘೋರನು, ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನು? ಆದರೆ ನೀನು—ಮಹಾನುಭಾವ, ಕರುಣಾಸ್ವರೂಪ—ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ನನಗೆ ಹೇಗೆ ದೊರಕಿತು? ನನ್ನಂತಹವನು ನಿನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ದರ್ಶಿಸಬಲ್ಲನು?

Verse 19

उद्धरोद्धर मां घोरे पतितं दुःखसागरे । तव सन्निधिमात्रेण महानंदोऽभिवर्धते

ಉದ್ಧರಿಸು—ಉದ್ಧರಿಸು—ಈ ಘೋರ ದುಃಖಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವ ನನ್ನನ್ನು. ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಮಹಾನಂದವು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 20

वामदेव उवाच । कस्त्वं वनेचरो घोरो राक्षसोऽत्र किमास्थितः । कथमेतां महाघोरां कष्टां गतिमवाप्तवान्

ವಾಮದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ನೀನು ಯಾರು, ಈ ಘೋರ ವನಚರ? ರಾಕ್ಷಸನಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಏಕೆ ನೆಲೆಸಿದ್ದೀಯ? ಮತ್ತು ಈ ಅತ್ಯಂತ ಘೋರ, ಕಷ್ಟಕರ ಗತಿಯನ್ನು ನೀನು ಹೇಗೆ ಪಡೆದೆಯ?

Verse 21

राक्षस उवाच । राक्षसोऽहमितः पूर्वं पंचविंशतिमे भवे । गोप्ता यवनराष्ट्रस्य दुर्जयो नाम वीर्यवान्

ರಾಕ್ಷಸನು ಹೇಳಿದನು—ಹಿಂದೆ, ಇದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ, ನನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ರಾಕ್ಷಸನಾಗಿದ್ದೆ; ಯವನ ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಕ, ಪರಾಕ್ರಮಿ, ‘ದುರ್ಜಯ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನವನು.

Verse 22

सोऽहं दुरात्मा पापीयान्स्वैरचारी मदोत्कटः । दंडधारी दुराचारः प्रचंडो निर्घृणः खलः

ನಾನು ಅಂಥ ದುರಾತ್ಮ—ಅತಿಪಾಪಿ, ಸ್ವೈರಚಾರಿ, ಮದದಿಂದ ಉನ್ಮತ್ತ; ದಂಡಧಾರಿ ದುರುಚಾರ, ಪ್ರಚಂಡ, ನಿರ್ಘೃಣ, ಖಲನು.

Verse 23

युवा बहुकलत्रोऽपि कामासक्तोऽजितेंद्रियः । इमां पापीयसीं चेष्टां पुनरेकां गतोऽस्म्यहम्

ನಾನು ಯುವಕನಾಗಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಪತ್ನಿಯರನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಕಾಮಕ್ಕೆ ವಶನಾಗಿ ಮತ್ತು ಇಂದ್ರಿಯ ನಿಗ್ರಹವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ನಾನು ಮತ್ತೆ ಈ ಮಹಾ ಪಾಪದ ಕೃತ್ಯವನ್ನು ಎಸಗಿದೆನು.

Verse 24

प्रत्यहं नूतनामन्या नारीं भोक्तुमनाः सदा । आहृताः सर्वदेशेभ्यो नार्यो भृत्यैर्मदाज्ञया

ಪ್ರತಿದಿನವೂ ನಾನು ಹೊಸ ಮತ್ತು ಬೇರೆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದೆನು. ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಸೇವಕರು ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕರೆತರುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 25

भुक्त्वाभुक्त्वा परित्यक्तामेकामेकां दिनेदिने । अन्तर्गृहेषु संस्थाप्य पुनरन्याः स्त्रियो धृताः

ಅನುಭವಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಬ್ಬೊಬ್ಬರನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆನು. ಅವರನ್ನು ಅಂತಃಪುರದಲ್ಲಿರಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬೇರೆ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನು.

Verse 26

एवं स्वराष्ट्रात्परराष्ट्रतश्च देशाकरग्रामपुरव्रजेभ्यः । आहृत्य नार्यो रमिता दिनेदिने भुक्वा पुनः कापि न भुज्यते मया

ಹೀಗೆ ಸ್ವಂತ ರಾಜ್ಯದಿಂದ, ಪರರಾಜ್ಯದಿಂದ, ಗಣಿಗಳು, ಗ್ರಾಮಗಳು, ನಗರಗಳು ಮತ್ತು ಪಟ್ಟಣಗಳಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಕರೆತಂದು ಪ್ರತಿದಿನ ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದೆನು; ಒಮ್ಮೆ ಅನುಭವಿಸಿದ ನಂತರ ಅವಳನ್ನು ನಾನು ಮತ್ತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

Verse 27

अथान्यैश्च न भुज्यंते मया भुक्तास्तथा स्त्रियः । अन्तर्गृहेषु निहिताः शोचंते च दिवानिशम्

ಮತ್ತು ನಾನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ಇತರರು ಅನುಭವಿಸುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತಃಪುರದಲ್ಲಿರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅವರು ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಶೋಕಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

Verse 28

ब्रह्मविट्क्षत्रशूद्राणां यदा नार्यो मया हृताः । मम राज्ये स्थिता विप्राः सह दारैः प्रदुद्रुवुः

ಬ್ರಾಹ್ಮಣ, ವೈಶ್ಯ, ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಮತ್ತು ಶೂದ್ರರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಾನು ಅಪಹರಿಸಿದಾಗ, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು ತಮ್ಮ ಪತ್ನಿಯರೊಂದಿಗೆ ಓಡಿಹೋದರು.

Verse 29

सभर्तृकाश्च कन्याश्च विधवाश्च रजस्वलाः । आहृत्य नार्यो रमिता मया कामहतात्मना

ಕಾಮದಿಂದ ಬುದ್ಧಿಗೆಟ್ಟು, ನಾನು ಸುಮಂಗಲಿಯರು, ಕನ್ಯೆಯರು, ವಿಧವೆಯರು ಮತ್ತು ರಜಸ್ವಲೆಯರನ್ನೂ ಅಪಹರಿಸಿ ಭೋಗಿಸಿದೆನು.

Verse 30

त्रिशतं द्विजनारीणां राजस्त्रीणां चतुःशतम् । षट्शतं वैश्यनारीणां सहस्रं शूद्रयोषिताम्

ಮುನ್ನೂರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ನಾನೂರು ಕ್ಷತ್ರಿಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಆರುನೂರು ವೈಶ್ಯ ಸ್ತ್ರೀಯರು ಮತ್ತು ಸಾವಿರ ಶೂದ್ರ ಸ್ತ್ರೀಯರನ್ನು ನಾನು ಕೆಡಿಸಿದೆನು.

Verse 31

शतं चांडालनद्गीर्णा पुलिंदीनां सहस्रकम् । शैलूषीणां पंचशतं रजकीनां चतुःशतम्

ನೂರು ಚಂಡಾಲ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಸಾವಿರ ಪುಲಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯರು, ಐದುನೂರು ನಟಿಯರು ಮತ್ತು ನಾನೂರು ಅಗಸಗಿತ್ತಿಯರನ್ನು ನಾನು ಭೋಗಿಸಿದೆನು.

Verse 32

असंख्या वारमुख्याश्च मया भुक्ता दुरात्मना । तथापि मयि कामस्य न तृप्तिः समजायत

ದುರಾತ್ಮನಾದ ನಾನು ಅಸಂಖ್ಯಾತ ವೇಶ್ಯೆಯರನ್ನು ಭೋಗಿಸಿದೆನು, ಆದರೂ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಮದ ತೃಪ್ತಿಯು ಉಂಟಾಗಲಿಲ್ಲ.

Verse 33

एवं दुर्विषयासक्तं मत्तं पानरतं सदा । यौवनेपि महारोगा विविशुर्यक्ष्मकादयः

ಹೀಗೆ ದುರ್ವಿಷಯಗಳಿಗೆ ಆಸಕ್ತನಾಗಿ, ಮತ್ತನಾಗಿ, ಸದಾ ಮದ್ಯಪಾನದಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿ—ಯೌವನದಲ್ಲಿಯೇ ಯಕ್ಷ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಮಹಾರೋಗಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದವು.

Verse 34

रोगार्दितोऽनपत्यश्च शत्रुभिश्चापि पीडितः । त्यक्तोमात्यैश्च भृत्यैश्च मृतोऽहं स्वेन कर्मणा

ರೋಗದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಸಂತಾನವಿಲ್ಲದೆ, ಶತ್ರುಗಳಿಂದ ಹಿಂಸಿತನಾಗಿ, ಮಂತ್ರಿಗಳೂ ಸೇವಕರೂ ತ್ಯಜಿಸಿದಾಗ—ನನ್ನ ಸ್ವಕರ್ಮಫಲದಿಂದಲೇ ನಾನು ಮೃತನಾದೆ.

Verse 35

आयुर्विनश्यत्ययशो विवर्धते भाग्यं क्षयं यात्यतिदुर्गतिं व्रजेत् । स्वर्गाच्च्यवंते पितरः पुरातना धर्मव्यपेतस्य नरस्य निश्चितम्

ಧರ್ಮದಿಂದ ದೂರವಾದ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಇದು ನಿಶ್ಚಿತ—ಅವನ ಆಯುಷ್ಯ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಅಪಕೀರ್ತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ, ಭಾಗ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತದೆ, ಅವನು ಘೋರ ದುರ್ಗತಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಪುರಾತನ ಪಿತೃಗಳೂ ಸ್ವರ್ಗದಿಂದ ಚ್ಯುತರಾಗುತ್ತಾರೆ.

Verse 36

अथाहं किंकरैर्याम्यैर्नीतो वैवस्वतालयम् । ततोऽहं नरके घोरे तत्कुण्डे विनिपातितः

ಆಮೇಲೆ ಯಮನ ಕಿಂಕರರು ನನ್ನನ್ನು ವೈವಸ್ವತ (ಯಮ)ನ ಆಲಯಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದರು; ನಂತರ ಆ ಭಯಾನಕ ನರಕದ ಆ ಕುಂಡದಲ್ಲೇ ನನ್ನನ್ನು ಬೀಳಿಸಿದರು.

Verse 37

तत्राहं नरके घोरे वर्षाणामयुतत्रयम् । रेतः पिबन्पीड्यमानो न्यवसं यमकिंकरैः

ಆ ಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೂವತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಇದ್ದೆ—ವೀರ್ಯವನ್ನು ಕುಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟು, ಹಿಂಸಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಯಮನ ಕಿಂಕರರಿಂದ ನಿರಂತರ ಪೀಡಿತನಾದೆ.

Verse 38

ततः पापावशेषेण पिशाचो निर्जने वने । सहस्रशिश्नः संजातो नित्यं क्षुत्तृषयाकुलः

ಅನಂತರ ಪಾಪಾವಶೇಷದ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ನಾನು ನಿರ್ಜನ ವನದಲ್ಲಿ ಪಿಶಾಚನಾದೆ. ‘ಸಹಸ್ರಶಿಶ್ನ’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸಿ ನಿತ್ಯವೂ ಹಸಿವು-ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದೆ.

Verse 39

पैशाचीं गतिमाश्रित्य नीतं दिव्यं शरच्छतम् । द्वितीयेहं भवे जातो व्याघ्रः प्राणिभयंकरः

ಪಿಶಾಚಗತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ನಾನು ದಿವ್ಯವಾದ ನೂರು ಶರದೃತುಗಳನ್ನು ಕಳೆಯಿದೆ. ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಎರಡನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರನಾದ ವ್ಯಾಘ್ರ (ಹುಲಿ) ಆಗಿ ಜನ್ಮಿಸಿದೆ.

Verse 40

तृतीयेऽजगरो घोरश्चतुर्थेऽहं भवे वृकः । पंचमे विड्वराहश्च षष्ठेऽहं कृकलासकः

ಮೂರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಘೋರ ಅಜಗರನಾದೆ, ನಾಲ್ಕನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ವೃಕ (ತೋಳ). ಐದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ವರಾಹ (ಹಂದಿ), ಆರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೃಕಲಾಸ (ಹಲ್ಲಿ) ಆದೆ.

Verse 41

सप्तमेऽहं सारमेयः सृगालश्चाष्टमे भवे । नवमे गवयो भीमो मृगोऽहं दशमे भवे

ಏಳನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಸಾರಮೇಯ (ನಾಯಿ) ಆದೆ, ಎಂಟನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಶೃಗಾಲ (ನರಿ). ಒಂಬತ್ತನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಭೀಮ ಗವಯ (ಕಾಡೆಮ್ಮೆ), ಹತ್ತನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೃಗ (ಜಿಂಕೆ) ಆದೆ.

Verse 42

एकादशे मर्कटश्च गृध्रोऽहं द्वादशे भवे । त्रयोदशेऽहं नकुलो वायसश्च चतु र्दशे

ಹನ್ನೊಂದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮರ್ಕಟ (ಕೋತಿ) ಆದೆ, ಹನ್ನೆರಡನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಗೃಧ್ರ (ಗಿಡುಗ). ಹದಿಮೂರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಕುಲ (ಮುಂಗುಸಿ), ಹದಿನಾಲ್ಕನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ವಾಯಸ (ಕಾಗೆ) ಆದೆ.

Verse 43

अच्छभल्लः पंचदशे षोडशे वनकुक्कुटः । गर्दभोऽहं सप्तदशे मार्जारोष्टादशे भवे

ಹದಿನೈದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಚ್ಚಭಲ್ಲನಾದೆ; ಹದಿನಾರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ವನಕುಕ್ಕುಟನಾದೆ. ಹದಿನೇಳನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಗಧೆಯಾದೆ; ಹದಿನೆಂಟನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಬೆಕ್ಕಾದೆ.

Verse 44

एकोनविंशे मण्डूकः कूर्मो विंशतिमे भवे । एकविंशे भवे मत्स्यो द्वाविंशे मूषकोऽभवम्

ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮಂಡೂಕ (ಕಪ್ಪೆ)ನಾದೆ; ಇಪ್ಪತ್ತನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಕೂರ್ಮ (ಆಮೆ)ನಾದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದುನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಮೀನುನಾದೆ; ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಲಿ (ಮೂಷಕ)ನಾದೆ.

Verse 45

उलूकोहं त्रयोविंशे चतुर्विशे वनद्विपः । पंचविंशे भवे चास्मिञ्जातोहं ब्रह्मराक्षसः

ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನಾನು ಗೂಬೆ (ಉಲೂಕ)ನಾದೆ; ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ವನದ್ವಿಪ (ಕಾಡಾನೆ)ನಾದೆ. ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಾನು ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನಾಗಿ ಜನಿಸಿದೆ.

Verse 46

क्षुत्परीतो निराहारो वसाम्यत्र महावने । इदानीमागतं दृष्ट्वा भवंतं जग्धुमुत्सुकः । त्वद्देहस्पर्शमात्रेण जाता पूर्वभवस्मृतिः

ಹಸಿವಿನಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ನಾನು ಈ ಮಹಾವನದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ನೀವು ಈಗ ಬಂದಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಉತ್ಸುಕನಾದೆ; ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ದೇಹಸ್ಪರ್ಶಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜನ್ಮಸ್ಮೃತಿ ಉದಯವಾಯಿತು.

Verse 47

गतजन्म सहस्राणि स्मराम्यद्य त्वदंतिके । निर्वेदश्च परो जातः प्रसन्नं हृदयं च मे

ನಿನ್ನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಇಂದು ನಾನು ಸಾವಿರಾರು ಕಳೆದ ಜನ್ಮಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನೊಳಗೆ ಪರಮ ವೈರಾಗ್ಯ ಉದಯಿಸಿದೆ; ನನ್ನ ಹೃದಯವೂ ಪ್ರಸನ್ನವಾಗಿ ನಿರ್ಮಲವಾಗಿದೆ.

Verse 48

ईदृशोऽयं प्रभावस्ते कथं लब्धो महामते । तपसा वापि तीव्रेण किमु तीर्थनिषेवणात्

ಹೇ ಮಹಾಮತೇ! ನಿನಗೆ ಇಂತಹ ಅತಿಶಯ ಪ್ರಭಾವ ಹೇಗೆ ಲಭಿಸಿತು? ತೀವ್ರ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದೋ, ಅಥವಾ ತೀರ್ಥಸೇವೆಯಿಂದೋ?

Verse 49

योगेन देवशक्त्या वा मंत्रैर्वानंतशक्तिभिः । तत्त्वतो ब्रूहि भगवंस्त्वामहं शरणं गतः

ಇದು ಯೋಗದಿಂದೋ, ದೇವಶಕ್ತಿಯಿಂದೋ, ಅಥವಾ ಅನಂತಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮಂತ್ರಗಳಿಂದೋ ಲಭಿಸಿದುದೇ? ಹೇ ಭಗವನ್, ತತ್ತ್ವತಃ ಹೇಳು; ನಾನು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗತನು.

Verse 50

वामदेव उवाच । एष मद्गात्रलग्नस्य प्रभावो भस्मनो महान् । यत्संपर्कात्तमोवृत्तेस्तवेयं मतिरुत्तमा

ವಾಮದೇವನು ಹೇಳಿದರು—ಇದು ನನ್ನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವ ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮದ ಮಹಾ ಪ್ರಭಾವ. ಅದರ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ತಮೋವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಿನ್ನ ಮತಿ ಈಗ ಉತ್ತಮ ಬೋಧೆಯ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದೆ.

Verse 51

को वेद भस्मसामर्थ्यं महादेवा दृते परः । दुर्विभाव्यं यथा शंभोर्माहात्म्यं भस्मनस्तथा

ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಹೊರತು ಭಸ್ಮದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಇನ್ನಾರು ತಿಳಿಯಬಲ್ಲರು? ಶಂಭುವಿನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವು ಹೇಗೆ ದುರ್ವಿಚಾರ್ಯವೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಭಸ್ಮದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೂ.

Verse 52

पुरा भवादृशः कश्चिद्ब्राह्मणो धर्मवर्जितः । द्राविडेषु स्थितो मूढः कर्मणा शूद्रतां गतः

ಹಿಂದೆ ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಒಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿದ್ದನು; ಆದರೆ ಅವನು ಧರ್ಮವರ್ಜಿತನು. ದ್ರಾವಿಡ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ ಆ ಮೂಢನು ತನ್ನ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ಶೂದ್ರಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಿದ್ದನು.

Verse 53

चौर्यवृत्तिर्नैष्कृतिको वृषलीरतिलालसः । कदाचिज्जारतां प्राप्तः शूद्रेण निहतो निशि

ಅವನು ಕಳ್ಳತನವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಬದುಕುವವನು, ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದವನು, ವೃಷಲೀಸಂಗದ ಕಾಮಲಾಲಸನಾಗಿದ್ದನು. ಒಮ್ಮೆ ಜಾರತ್ವಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಶೂದ್ರನಿಂದ ಹತನಾದನು.

Verse 54

तच्छवस्य बहिर्ग्रामा त्क्षिप्तस्य प्रेतकर्मणः । चचार सारमेयोंऽगे भस्मपादो यदृच्छया

ಅವನ ಶವವನ್ನು ಪ್ರೇತಕರ್ಮವಿಲ್ಲದೆ ಗ್ರಾಮದ ಹೊರಗೆ ಎಸೆದರು. ಯದೃಚ್ಛೆಯಿಂದ ಭಸ್ಮಲೇಪಿತ ಪಾದಗಳಿರುವ ಒಂದು ನಾಯಿ ಅವನ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಅಲೆದಾಡಿತು.

Verse 55

अथ तं नरके घोरे पतितं शिवकिंकराः । निन्युर्विमानमारोप्य प्रसह्य यमकिंकरान्

ನಂತರ ಅವನು ಘೋರ ನರಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಾಗ, ಶಿವಕಿಂಕರರು ಅವನನ್ನು ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಏರಿಸಿ, ಯಮಕಿಂಕರರನ್ನು ಬಲಾತ್ಕಾರವಾಗಿ ಮಣಿಸಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು.

Verse 56

शिवदूतान्समभ्येत्य यमोपि परिपृष्टवान् । महापातककर्त्तारं कथमेनं निनीषथ

ಶಿವದೂತರ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ಯಮನೂ ಕೇಳಿದನು— ‘ಇವನು ಮಹಾಪಾತಕಕರ್ತ; ಇವನನ್ನು ನೀವು ಹೇಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೀರಿ?’

Verse 57

अथोचुः शिवदूतास्ते पश्यास्य शवविग्रहम् । वक्षोललाटदोर्मूलान्यंकितानि सुभस्मना

ಆಗ ಶಿವದೂತರು ಹೇಳಿದರು— ‘ಇವನ ಈ ಶವದೇಹವನ್ನು ನೋಡು; ಇವನ ವಕ್ಷಸ್ಥಳ, ಲಲಾಟ ಮತ್ತು ಭುಜಮೂಲಗಳಲ್ಲಿ ಶುಭಭಸ್ಮದಿಂದ ಅಂಕಿತವಾದ ಗುರುತುಗಳಿವೆ.’

Verse 58

अत एनं समानेतुमागताः शिवशासनात् । नास्मान्निषेद्धुं शक्तोसि मास्त्वत्र तव संशयः

ಆದುದರಿಂದ ಶಿವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ಮರಳಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ನಾವು ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ನಮ್ಮನ್ನು ತಡೆಯಲು ನಿನಗೆ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ—ಇದರಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಂಶಯ ಬೇಡ।

Verse 59

इत्याभाष्य यमं शंभोर्दूतास्तं ब्राह्मणं ततः । पश्यतां सर्वलोकानां निन्युर्लोकमनामयम्

ಯಮನಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಶಂಭುವಿನ ದೂತರು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು—ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳು ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ—ದುಃಖರೋಗರಹಿತ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದರು।

Verse 60

तस्मादशेषपापानां सद्यः संशोधनं परम् । शंभोर्विभूषणं भस्म सततं ध्रियते मया

ಆದುದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ಪಾಪಗಳ ತಕ್ಷಣದ ಹಾಗೂ ಪರಮ ಶುದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸದಾ ಶಂಭುವಿನ ಪವಿತ್ರ ವಿಭೂಷಣವಾದ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 61

इत्थं निशम्य माहात्म्यं भस्मनो ब्रह्मराक्षसः । विस्तरेण पुनः श्रोतु मौत्कंठ्यादित्यभाषत

ಈ ರೀತಿ ಭಸ್ಮದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಬ್ರಹ್ಮರಾಕ್ಷಸನು ಕಾತರದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದನು—“ಇದನ್ನು ಇನ್ನೂ ವಿವರವಾಗಿ ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.”

Verse 62

साधुसाधु महायोगिन्धन्योस्मि तव दर्शनात् । मां विमोचय धर्मात्मन्घोरादस्मात्कुजन्मनः

“ಸಾಧು ಸಾಧು, ಓ ಮಹಾಯೋಗೀ! ನಿಮ್ಮ ದರ್ಶನದಿಂದ ನಾನು ಧನ್ಯನಾದೆ. ಓ ಧರ್ಮಾತ್ಮ, ಈ ಘೋರ ಕುಜನ್ಮದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ವಿಮೋಚಿಸು.”

Verse 63

किंचिदस्तीह मे भाति मया पुण्यं पुराकृतम् । अतोहं त्वत्प्रसादेन मुक्तोस्म्यद्य द्विजोत्तम

ನನಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೀಗೇ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ—ನಾನು ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದ್ವಿಜೋತ್ತಮ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಸಾದದಿಂದ ಇಂದು ನಾನು ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ।

Verse 65

यमेनापि तदैवोक्तं पंचविंशतिमे भवे । कस्यचिद्योगिनः संगान्मोक्ष्यसे संसृतेरिति

ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಯಮನೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿದ್ದನು—‘ನಿನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಯೋಗಿಯ ಸಂಗದಿಂದ ನೀನು ಸಂಸಾರದಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗುವೆ.’

Verse 66

तदद्य फलितं पुण्यं यत्किंचित्प्राग्भवार्जितम् । अतो निर्मनुजारण्ये संप्राप्तस्तव संगमः

ಹೀಗಾಗಿ ಇಂದು ಪೂರ್ವಜನ್ಮಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಗಳಿಸಿದ ಯಾವ ಪುಣ್ಯವೋ ಅದು ಫಲಿಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ನಿರ್ಮಾನುಷ್ಯ ಅರಣ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಸಂಗಮ ನನಗೆ ದೊರಕಿದೆ।

Verse 67

अतो मां घोरपाप्मानं संसरंतं कुजन्मनि । समुद्धर कृपासिन्धो दत्त्वा भस्म समंत्रकम्

ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ಕೃಪಾಸಿಂಧೋ, ಘೋರ ಪಾಪಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಕುಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಿರುವ ನನ್ನನ್ನು, ಮಂತ್ರಸಹಿತ ಭಸ್ಮವನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿ ಉದ್ಧರಿಸು।

Verse 68

कथं धार्यमिदं भस्म को मंत्रः को विधिः शुभः । कः कालः कश्च वा देशः सर्वं कथय मे गुरो

ಈ ಭಸ್ಮವನ್ನು ಹೇಗೆ ಧರಿಸಬೇಕು? ಮಂತ್ರ ಯಾವುದು, ಶುಭ ವಿಧಾನ ಯಾವುದು? ಯಾವ ಕಾಲ, ಯಾವ ದೇಶ (ಯೋಗ್ಯ)? ಹೇ ಗುರುವೇ, ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನನಗೆ ಹೇಳಿ।

Verse 69

भवादृशा महात्मानः सदा लोकहिते रताः । नात्मनो हितमिच्छंति कल्पवृक्षसधर्मिणः

ನಿಮ್ಮಂತಹ ಮಹಾತ್ಮರು ಸದಾ ಲೋಕಹಿತದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕಲ್ಪವೃಕ್ಷದಂತೆ ಅವರು ಸ್ವಹಿತವನ್ನೇ ಮಾತ್ರ ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ।

Verse 70

सूत उवाच । इत्युक्तस्तेन योगीशो घोरेण वनचारिणा । भूयोपि भस्ममाहात्म्यं वर्णयामास तत्त्ववित्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಭಯಂಕರ ವನವಾಸಿ ಯೋಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ತತ್ತ್ವಜ್ಞ ಯೋಗೀಶ್ವರನು ಮತ್ತೆ ಪವಿತ್ರ ಭಸ್ಮದ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿದನು।

Verse 99

एकस्मै शिवभक्ताय तस्मिन्पार्थिवजन्मनि । भूमिर्वृत्तिकरी दत्ता सस्यारामान्विता मया

ಆ ಪಾರ್ಥಿವ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಶಿವಭಕ್ತನಿಗೆ ನಾನು ಜೀವನೋಪಾಯ ನೀಡುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಿದೆ; ಅದು ಧಾನ್ಯಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ತೋಟಗಳಿಂದ ಸಮೃದ್ಧವಾಗಿತ್ತು।