Adhyaya 14

Verse 1

सूत उवाच । प्राप्तसिंहासनो वीरो भद्रायुः स महीपतिः । प्रविवेश वनं रम्यं कदाचिद्भार्यया सह

ಸೂತನು ಹೇಳಿದರು— ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಪಡೆದ ವೀರ ಭದ್ರಾಯು ಎಂಬ ಮಹೀಪತಿ, ಒಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಂದಿಗೆ रम್ಯವಾದ ವನಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು।

Verse 2

तस्मिन्विकसिताशोकप्रसूननवपल्लवे । प्रोत्फुल्लमल्लिकाखंडकूजद्भ्रमरसंकुले

ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಪಲ್ಲವಗಳೊಡನೆ ಅಶೋಕಪುಷ್ಪಗಳು ಅರಳಿದ್ದವು; ಸಂಪೂರ್ಣ ಅರಳಿದ ಮಲ್ಲಿಕಾ ಗುಚ್ಛಗಳಲ್ಲಿ ಭ್ರಮರಗಳ ಗುಂಜನ ತುಂಬಿತ್ತು।

Verse 3

नवकेसरसौरभ्यबद्धरागिजनोत्सवे । सद्यः कोरकिताशोकतमालगहनांतरे

ಅಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಕೇಸರದ ಸೌರಭವು ರಾಗಭರಿತ ಜನರಲ್ಲಿ ಉತ್ಸವಾನಂದವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು; ತಮಾಲದ ದಟ್ಟ ಕಾನನದೊಳಗೆ ಅಶೋಕಗಳಿಗೆ ಈಗಷ್ಟೇ ಮೊಗ್ಗುಗಳು ಕಟ್ಟಿದ್ದವು।

Verse 4

प्रसूनप्रकरानम्र माधवीवनमंडपे । प्रवालकुसुमोद्द्योतचूतशाखिभिरञ्चिते

ಮಾಧವೀ ಲತಾವನದ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಪಗುಚ್ಛಗಳ ಭಾರದಿಂದ ವಾಲಿದ ಲತೆಗಳ ನಡುವೆ, ಪ್ರವಾಳವರ್ಣ ಕುಸುಮಗಳಿಂದ ದೀಪ್ತವಾದ ಮಾವಿನ ಶಾಖೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಆ ಸ್ಥಳವು ಅಲಂಕರಿತವಾಗಿತ್ತು।

Verse 5

पुन्नागवनविभ्रांतपुंस्कोकिलविराविणि । वसन्तसमये रम्ये विजहार स्त्रिया सह

ಪುನ್ನಾಗವನದಲ್ಲಿ ಇತ್ತಿಚ್ಚೆತ್ತೆ ವಿಹರಿಸುವ ಪುಂಸ್ಕೋಕಿಲಗಳ ಮಧುರ ಕೂಜನದಿಂದ ನಿನಾದಿಸುವ ಆ ರಮ್ಯ ವಸಂತಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಾಜನು ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯೊಡನೆ ವಿಹರಿಸಿದನು।

Verse 6

अथाविदूरे क्रोशंतौ धावंतौ द्विजदंपती । अन्वीयमानौ व्याघ्रेण ददर्श नृपसत्तमः

ಅಥ ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ, ಕೂಗುತ್ತಾ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ದ್ವಿಜ ದಂಪತಿಯನ್ನು—ಅವರನ್ನು ಒಂದು ವ್ಯಾಘ್ರ ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ—ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನು ಕಂಡನು।

Verse 7

पाहि पाहि महाराज हा राजन्करुणानिधे । एष धावति शार्दूलो जग्धुमावां महारयः

ಅವರು ಹೇಳಿದರು—“ರಕ್ಷಿಸು, ರಕ್ಷಿಸು, ಮಹಾರಾಜ! ಹೇ ರಾಜನ್, ಕರುಣಾನಿಧೇ! ಈ ಶಾರ್ದೂಲನು ಭಯಂಕರ ವೇಗದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಕ್ಷಿಸಲು ಧಾವಿಸುತ್ತಾನೆ!”

Verse 8

एष पर्वतसंकाशः सर्वप्राणिभयंकरः । यावन्न खादति प्राप्य तावन्नौ रक्ष भूपते

“ಇವನು ಪರ್ವತದಂತೆ ಮಹಾಕಾಯ, ಸರ್ವ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೆ ಭಯಂಕರ. ನಮ್ಮನ್ನು ತಲುಪಿ ಭಕ್ಷಿಸುವ ಮೊದಲು—ಹೇ ಭೂಪತೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು!”

Verse 9

इत्थमाक्रंदितं श्रुत्वा स राजा धनुराददे । तावदागत्य शार्दूलो मध्ये जग्राह तां वधूम्

ಈ ರೀತಿಯ ಆಕ್ರಂದನವನ್ನು ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಹುಲಿ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲೇ ಆ ವಧುವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

Verse 10

हा नाथ नाथ हा कांत हा शंभो जगतः पते । इति रोरूयमाणां तां यावज्जग्राह भीषणः

ಅವಳು ಅಳುತ್ತಾ—“ಹಾ ನಾಥ! ಹಾ ನಾಥ! ಹಾ ಕಾಂತ! ಹೇ ಶಂಭೋ, ಜಗತ್ಪತೇ!” ಎಂದು ವಿಲಪಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಆ ಭೀಕರ ಮೃಗವು ಅವಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿತು.

Verse 11

तावत्स राजा निशितैर्भल्लैर्व्याघ्रमताडयत् । न च तैर्विव्यथे किंचिद्गिरींद्र इव वृष्टिभिः

ಆಮೇಲೆ ರಾಜನು ತೀಕ್ಷ್ಣ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹುಲಿಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು; ಆದರೆ ಅವುಗಳಿಂದ ಅದು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ವ್ಯಥೆಪಡಲಿಲ್ಲ—ಮಳೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಅಚಲವಾದ ಪರ್ವತಶಿಖರದಂತೆ.

Verse 12

स शार्दूलो महासत्त्वो राज्ञोस्त्रैरकृतव्यथः । बलादाकृष्य तां नारीमपाक्रामत सत्वरः

ಆ ಮಹಾಸತ್ತ್ವದ ಹುಲಿ ರಾಜನ ಅಸ್ತ್ರಗಳಿಂದ ವ್ಯಥೆಪಡೆಯದೆ, ಆ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಬಲದಿಂದ ಎಳೆದುಕೊಂಡು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಓಡಿ ಹೋಯಿತು.

Verse 13

व्याघ्रेणापहृतां पत्नीं वीक्ष्य विप्रोऽतिदुःखितः । रुरोद हा प्रिये बाले हा कांते हा पतिव्रते

ಹುಲಿ ಅಪಹರಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಅತಿದುಃಖಿತನಾದನು. ಅವನು ಅತ್ತನು—“ಹಾ ಪ್ರಿಯೆ! ಹಾ ಬಾಲೆ! ಹಾ ಕಾಂತೆ! ಹಾ ಪತಿವ್ರತೆ!”

Verse 14

एकं मामिह संत्यज्य कथं लोकांतरं गता । प्राणेभ्योपि प्रियां त्यक्त्वा कथं जीवितुमुत्सहे

ನನ್ನನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ನೀನು ಪರಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಹೋದೆ? ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪ್ರಿಯಳಾದ ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಲು ಧೈರ್ಯಪಡಲಿ?

Verse 15

राजन्क्व ते महास्त्राणि क्व ते श्लाघ्यं महद्धनुः । क्व ते द्वादशसाहस्रमहानागातिगं बलम्

ರಾಜನೇ, ಈಗ ನಿನ್ನ ಮಹಾಸ್ತ್ರಗಳು ಎಲ್ಲಿವೆ? ನಿನ್ನ ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಮಹಾಧನುಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿದೆ? ಹನ್ನೆರಡು ಸಾವಿರ ಮಹಾಗಜಗಳನ್ನೂ ಮೀರಿತೆಂದು ಹೇಳುವ ನಿನ್ನ ಬಲ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಯಿತು?

Verse 16

किं ते शंखेन खङ्गेन किं ते मंत्रास्त्रविद्यया । किं च तेन प्रयत्नेन किं प्रभावेण भूयसा

ನಿನ್ನ ಶಂಖ-ಖಡ್ಗಗಳಿಂದ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಮಂತ್ರಾಸ್ತ್ರವಿದ್ಯೆಯಿಂದ ಏನು ಲಾಭ? ಅಗತ್ಯಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದರೆ ಆ ಪ್ರಯತ್ನವೂ, ಆ ಮಹಾಪ್ರಭಾವವೂ ಏಕೆ?

Verse 17

तत्सर्वं विफलं जातं यच्चान्यत्त्वयि तिष्ठति । यस्त्वं वनौकसं जंतुं निवारयितुमक्षमः

ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರ ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಯಿತು—ಏಕೆಂದರೆ ಅರಣ್ಯವಾಸಿಯಾದ ಆ ಜಂತುಸ್ವರೂಪ ದುಷ್ಟ ಆಕ್ರಮಣಕಾರನನ್ನು ತಡೆಯಲು ನೀನು ಅಸಮರ್ಥನಾದೆ.

Verse 18

क्षात्त्रस्यायं परो धर्मः क्षताद्यत्परिरक्षणम् । तस्मात्कुलोचिते धर्मे नष्टे त्वज्जीवितेन किम्

ಕ್ಷತ್ರಿಯನ ಪರಮ ಧರ್ಮ ಇದು—ಗಾಯಗೊಂಡವರನ್ನೂ ಪೀಡಿತರನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಕುಲೋಚಿತ ಧರ್ಮವೇ ನಾಶವಾದಾಗ ನಿನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಏನು ಮೌಲ್ಯ?

Verse 19

आर्तानां शरणार्तानां त्राणं कुर्वंति पार्थिवाः । प्राणैरर्थैश्च धर्मज्ञास्तद्विहीना मृतोपमाः

ಧರ್ಮಜ್ಞರಾದ ರಾಜರು ಆರ್ಥರು ಹಾಗೂ ಶರಣಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಣಧನಗಳನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ರಕ್ಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಭಾವವಿಲ್ಲದವರು ಮೃತಸಮಾನರು.

Verse 20

धनिनां दानहीनानां गार्हस्थ्याद्भिक्षुता वरा । आर्तत्राणविहीनानां जीवितान्मरणं वरम्

ಧನಿಗಳಾಗಿಯೂ ದಾನವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಗೃಹಸ್ಥಾಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಭಿಕ್ಷಾವೃತ್ತಿಯೇ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಆರ್ಥರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸದವರಿಗೆ ಬದುಕಿಗಿಂತ ಮರಣವೇ ವರಂ.

Verse 21

वरं विषादनं राज्ञो वरमग्नौ प्रवेशनम् । अनाथानां प्रपन्नानां कृपणानामरक्षणात्

ರಾಜನಿಗೆ ವಿಷಾದವೂ ವರ, ಅಗ್ನಿಪ್ರವೇಶವೂ ವರ; ಆದರೆ ಅನಾಥರು, ಶರಣಾಗತರು, ದೀನರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸದೆ ಬಿಡುವುದು ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ನಿಂದ್ಯ.

Verse 22

इत्थं विलपितं तस्य स्ववीर्यस्य च गर्हणम् । निशम्य नृपतिः शोकादात्मन्येवमचिंतयत्

ಅವನ ಇಂತಹ ವಿಲಾಪವನ್ನೂ ತನ್ನ ವೀರ್ಯದ ಗರ್ಹಣೆಯನ್ನೂ ಕೇಳಿ ರಾಜನು ಶೋಕದಿಂದ ಮರುಗಿದನು; ಒಳಗೊಳಗೆ ಹೀಗೆ ಚಿಂತಿಸಿದನು.

Verse 23

अहो मे पौरुषं नष्टमद्य दैवविपर्ययात् । अद्य कीर्तिश्च मे नष्टा पातकं प्राप्तमुत्क टम्

ಅಹೋ! ದೈವವಿಪರ್ಯಯದಿಂದ ಇಂದು ನನ್ನ ಪೌರುಷ ನಾಶವಾಯಿತು. ಇಂದು ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯೂ ನಾಶ; ಭಯಂಕರ ಪಾತಕ ನನಗೆ ಬಂದಿತು.

Verse 24

धर्मः कालोचितो नष्टो मन्दभाग्यस्य दुर्मतेः । नूनं मे संपदो राज्यमायुष्यं क्षयमेष्यति

ಮಂದಭಾಗ್ಯನಾದ ದುರ್ಮತಿಯ ನನಗೆ ಕಾಲೋಚಿತ ಧರ್ಮವು ನಾಶವಾಗಿದೆ. ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನನ್ನ ಸಂಪತ್ತು, ನನ್ನ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಆಯುಷ್ಯವೂ ಈಗ ಕ್ಷಯದತ್ತ ಸಾಗುತ್ತಿವೆ.

Verse 25

अपुंसां संपदो भोगाः पुत्रदारधनानि च । दैवेन क्षणमुद्यंति क्षणादस्तं व्रजंति च

ಅಧೈರ್ಯರಾದ (ಅಪುಂಸರಾದ)ವರ ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಭೋಗಗಳು—ಪುತ್ರ, ಪತ್ನಿ, ಧನ—ದೈವವಶಾತ್ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರ ಉದಯಿಸಿ, ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಸ್ತವಾಗಿ ಅಳಿದುಹೋಗುತ್ತವೆ.

Verse 26

अत एनं द्विजन्मानं हतदारं शुचार्दितम् । गतशोकं करिष्यामि दत्त्वा प्राणानपि प्रियान्

ಆದುದರಿಂದ ಪತ್ನಿವಿಯೋಗದಿಂದ ಶೋಕಪೀಡಿತನಾದ ಈ ದ್ವಿಜನನ್ನು ನಾನು ಶೋಕದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸುವೆನು; ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪ್ರಾಣಗಳನ್ನೂ ಅರ್ಪಿಸುವೆನು.

Verse 27

इति निश्चित्य मनसा भद्रायुर्नृपसत्तमः । पतित्वा पादयोस्त्वस्य बभाषे परिसांत्वयन्

ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ರಾಜಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಭದ್ರಾಯು ಅವನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು, ಸಾಂತ್ವನ ನೀಡುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಿದನು.

Verse 28

कृपां कुरु मयि ब्रह्मन्क्षत्रबंधौ हतौजसि । शोकं त्यज महाबुद्धे दास्याम्यर्थं तवेप्सितम्

ಹೇ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು—ನಾನು ಕೇವಲ ಹೆಸರಿನ ಕ್ಷತ್ರಬಂಧು, ಬಲಹೀನನು. ಹೇ ಮಹಾಬುದ್ಧೇ! ಶೋಕವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು; ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ನೀಡುವೆನು.

Verse 29

इदं राज्यमियं राज्ञी ममेदं च कलेवरम् । त्वधीनमिदं सर्वं किं तेऽभिलषितं वद

ಈ ರಾಜ್ಯ, ಈ ರಾಣಿ, ನನ್ನ ಈ ದೇಹವೂ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಅಧೀನದಲ್ಲಿವೆ. ನಿನಗೆ ಏನು ಅಭಿಲಾಷೆ? ಹೇಳು.

Verse 30

ब्राह्मण उवाच । किमादर्शेन चांधस्य किं गृहैर्भैक्ष्यजीविनः । किं पुस्तकेन मूर्खस्य ह्यस्त्रीकस्य धनेन किम्

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಕುರುಡನಿಗೆ ಕನ್ನಡಿಯೇನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಬದುಕುವವನಿಗೆ ಮನೆಗಳೇನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಮೂರ್ಖನಿಗೆ ಪುಸ್ತಕವೇನು ಪ್ರಯೋಜನ? ಹೆಂಡತಿಯಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಧನವೇಕೆ?

Verse 31

अतोऽहं गतपत्नीको भुक्तभोगो न कर्हिचित् । इमां तवाग्रमहिषीं कामार्थं दीयतां मम

ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಪತ್ನಿಹೀನನು; ಭೋಗಸುಖವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಅನುಭವಿಸಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಕಾಮಾರ್ಥವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಈ ಪ್ರಧಾನ ರಾಣಿಯನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಬೇಕು.

Verse 32

राजोवाच । ब्रह्मन्किमेष धर्मस्ते किमेतद्गुरुशासनम् । अस्वर्ग्यमयशस्यं च परदाराभिमर्शनम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಓ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೇ! ಇದು ನಿನ್ನ ‘ಧರ್ಮ’ವೇನು? ಇದು ಯಾವ ಗುರುಶಾಸನ? ಪರಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸುವುದು ಸ್ವರ್ಗಕರವಲ್ಲ; ಅದು ಅಪಯಶಕರ.

Verse 33

दातारः संति वित्तस्य राज्यस्य गजवाजिनाम् । आत्मदेहस्य वा क्वापि न कलत्रस्य कर्हिचित्

ಧನದ, ರಾಜ್ಯದ, ಆನೆ-ಕುದುರೆಗಳ ದಾನಿಗಳು ಇದ್ದಾರೆ; ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮದೇ ದೇಹವನ್ನೂ ಕೊಡುತ್ತಾರೆ—ಆದರೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ದಾನಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 34

परदारोपभोगेन यत्पापं समुपार्जितम् । न तत्क्षालयितुं शक्यं प्रायश्चित्तशतैरपि

ಪರಸ್ತ್ರೀಯ ಉಪಭೋಗದಿಂದ ಸಂಚಿತವಾದ ಪಾಪವು, ನೂರಾರು ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತಗಳಿಂದಲೂ ಎಂದಿಗೂ ತೊಳೆಯಲಾಗದು।

Verse 35

ब्राह्मण उवाच । अपि ब्रह्मवधं घोरमपि मद्यनिषेवणम् । तपसा नाशयिष्यामि कि पुनः पारदारिकम् । तस्मात्प्रयच्छ मे भार्यामिमां त्वं ध्रुवमन्यथा

ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಹೇಳಿದನು—ಘೋರ ಬ್ರಹ್ಮಹತ್ಯಾಪಾಪವನ್ನೂ, ಮದ್ಯಪಾನಪಾಪವನ್ನೂ ನಾನು ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾಶಮಾಡುವೆನು; ಇನ್ನೂ ಪರಸ್ತ್ರೀವಿಷಯದ ದೋಷವೆಷ್ಟು! ಆದ್ದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಈ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು; ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಿಶ್ಚಯ ವಿನಾಶ।

Verse 36

अरक्षणाद्भयार्तानां गंतासि निरयं ध्रुवम् । इति विप्रगिरा भीतश्चिंतयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महत्पापं पत्नीदानं ततो वरम्

“ಭಯಾರ್ತರನ್ನು ರಕ್ಷಿಸದೆ ಹೋದರೆ ನೀನು ನಿಶ್ಚಯ ನರಕಕ್ಕೆ ಹೋಗುವೆ”—ಎಂದು ವಿಪ್ರವಚನದಿಂದ ಭೀತನಾದ ರಾಜನು ಚಿಂತಿಸಿದನು: “ಅರಕ್ಷಣೆ ಮಹಾಪಾಪ; ಆದ್ದರಿಂದ ಪತ್ನಿದಾನವೇ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಶ್ರೇಯಸ್ಕರ।”

Verse 37

अतः पत्नीं द्विजाग्र्याय दत्त्वा निर्मुक्तकिल्विषः । सद्यो वह्निं प्रवेक्ष्यामि कीर्तिश्च निहिता भवेत्

“ಆದ್ದರಿಂದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ನೀಡಿ ಪಾಪಮುಕ್ತನಾಗಿ, ತಕ್ಷಣವೇ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವೆನು; ಹೀಗೆ ನನ್ನ ಕೀರ್ತಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾಗುವುದು।”

Verse 38

इति निश्चित्य मनसा समुज्ज्वाल्य हुताशनम् । तं ब्राह्मणं समाहूय ददौ पत्नीं सहोदकाम्

ಹೀಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಪ್ರಜ್ವಲಿಸಿ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನನ್ನು ಕರೆದು ಉದಕವಿಧಿಯೊಡನೆ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನೀಡಿದನು।

Verse 39

स्वयं स्नातः शुचिर्भूत्वा प्रणम्य विबुधेश्वरान् । तमग्निं द्विः परिक्रम्य शिवं दध्यौ समाहितः

ಅವನು ತಾನೇ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಶುದ್ಧನಾಗಿ, ದೇವಾಧೀಶ್ವರರಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಆ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಎರಡು ಬಾರಿ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡಿ, ಸಮಾಹಿತಚಿತ್ತದಿಂದ ಶಿವನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡಿದನು।

Verse 40

तमथाग्नौ पतिष्यंतं स्वपदासक्तचेतसम् । प्रत्यदृश्यत विश्वेशः प्रादुर्भूतो जगत्पतिः

ಅವನು ಪ್ರಭುವಿನ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು ನೆಟ್ಟು ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳಲು ಹೊರಟಾಗ, ವಿಶ್ವೇಶ್ವರ ಜಗತ್ಪತಿ ಅವನ ಮುಂದೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾದನು।

Verse 41

तमीश्वरं पंचवक्त्रं त्रिनेत्रं पिनाकिनं चन्द्रकलावतंसम् । आलंबितापिंगजटाकलापं मध्यंगतं भास्करकोटितेजसम्

ಅವನು ಆ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡನು—ಪಂಚವಕ್ತ್ರ, ತ್ರಿನೇತ್ರ, ಪಿನಾಕಧಾರಿ; ಚಂದ್ರಕಲಾವತಂಸ; ತೂಗುವ ಪಿಂಗಳ ಜಟಾಕಲಾಪಯುಕ್ತ; ಕೋಟಿ ಸೂರ್ಯರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಮಾನ।

Verse 42

मृणालगौरं गजचर्मवाससं गंगातरंगो क्षितमौलिदेशम् । नागेंद्रहारावलिकंकणोर्मिकाकिरीटकोट्यंगदकुंडलोज्ज्वलम्

ಅವನು ಮೃಣಾಲದಂತೆ ಗೌರವರ್ಣ, ಗಜಚರ್ಮವಸ್ತ್ರಧಾರಿ; ಶಿರಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಗಂಗೆಯ ತರಂಗಗಳಿಂದ ಸಿಂಚಿತ; ನಾಗೇಂದ್ರಹಾರ, ಕಂಕಣ-ಉರ್ಮಿಕೆ, ಕಿರೀಟ, ಅಂಗದ ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಗಳಿಂದ ಉಜ್ವಲನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 43

त्रिशूलखट्वांगकुठारचर्ममृगाभयेष्टार्थपिनाकहस्तम् । वृषोपरिस्थं शितिकंठमीशं प्रोद्भूतमग्रे नृपतिर्ददर्श

ರಾಜನು ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಪ್ರಾದುರ್ಭವಿಸಿದ ಶಿತಿಕಂಠ ಈಶ್ವರನನ್ನು ಕಂಡನು—ವೃಷಭದ ಮೇಲೆ ಆಸೀನನಾಗಿ; ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತ್ರಿಶೂಲ, ಖಟ್ವಾಂಗ, ಕುಠಾರ, ಚರ್ಮ, ಮೃಗ, ಅಭಯಮುದ್ರೆ, ಇಷ್ಟಾರ್ಥವರ ಮತ್ತು ಪಿನಾಕವನ್ನು ಧರಿಸಿದ್ದನು।

Verse 44

अथांबराद्द्रुतं पेतुर्दिव्याः कुसुमवृष्टयः । प्रणेदुर्देवतूर्याणि देवाश्च ननृतुर्जगुः

ಆಗ ಆಕಾಶದಿಂದ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ದಿವ್ಯ ಪುಷ್ಪವೃಷ್ಟಿ ಸುರಿಯಿತು. ದೇವತೂರ್ಯಗಳು ಮೊಳಗಿದವು; ದೇವರುಗಳು ಹರ್ಷದಿಂದ ನೃತ್ಯಿಸಿ ಗಾನಮಾಡಿದರು।

Verse 45

तत्राजग्मुर्नारदाद्याः सनकाद्या सुरर्षयः । इन्द्रादयश्च लोकेशास्तथाब्रह्मर्षयोऽमलाः

ಅಲ್ಲಿ ನಾರದಾದಿಗಳು, ಸನಕಾದಿ ದೇವರ್ಷಿಗಳು, ಹಾಗೆಯೇ ಇಂದ್ರಾದಿ ಲೋಕೇಶರು ಮತ್ತು ನಿರ್ಮಲ ಬ್ರಹ್ಮರ್ಷಿಗಳೂ ಆಗಮಿಸಿದರು।

Verse 46

तेषां मध्ये समासीनो महादेवः सहोमया । ववर्ष करुणासारं भक्तिनम्रे महीपतौ

ಅವರ ಮಧ್ಯೆ ಉಮಾಸಹಿತ ಮಹಾದೇವನು ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದನು. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಮ್ರನಾದ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ಅವನು ಕರುಣಾಸಾರವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು।

Verse 47

तद्दर्शनानंदविजृंभिताशयः प्रवृद्धबाष्पांबुपरिप्लुतांगः । प्रहृष्टरोमा गलगद्गदाक्षरं तुष्टाव गीर्भिर्मुकुलीकृतांजलिः

ಆ ದಿವ್ಯ ದರ್ಶನಾನಂದದಿಂದ ಅವನ ಹೃದಯವು ಅರಳಿತು. ಕಣ್ಣೀರಿನ ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಅಂಗಗಳು ತೋಯ್ದವು, ರೋಮಾಂಚ ಉಂಟಾಯಿತು; ಗಂಟಲು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅಕ್ಷರಗಳು ತಡಬಡಿಸಿದಾಗ—ಅವನು ಕೈಮುಗಿದು ಸ್ತುತಿವಚನಗಳಿಂದ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದನು।

Verse 48

राजोवाच । नतोस्म्यहं देवमनाथमव्ययं प्रधानमव्यक्तगुणं महांतम् । अकारणं कारणकारणं परं शिवं चिदानंदमयं प्रशांतम्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಅನಾಥನಾಗಿಯೂ ಸರ್ವರ ನಾಥನಾದ, ಅವ್ಯಯನಾದ ಆ ದೇವನಿಗೆ ನಾನು ನಮಸ್ಕರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಅವ್ಯಕ್ತಗುಣಯುಕ್ತ ಮಹಾನ್ ಪ್ರಧಾನಕ್ಕೆ; ಅಕಾರಣನಾಗಿಯೂ ಕಾರಣಗಳ ಕಾರಣನಾದ ಪರಮ ಶಿವನಿಗೆ—ಚಿದಾನಂದಮಯನಾಗಿ ಪರಮ ಪ್ರಶಾಂತನಾದ ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ।

Verse 49

त्वं विश्वसाक्षी जगतोऽस्यकर्त्ता विरूढधामा हृदि सन्निविष्टः । अतो विचिन्वंति विधौ विपश्चितो योगैरनेकैः कृतचित्तरोधैः

ನೀವು ವಿಶ್ವಸಾಕ್ಷಿ, ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಕರ್ತೃ; ನಿಮ್ಮ ತೇಜಸ್ಸು ದೃಢವಾಗಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿದ್ದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿತ್ತನಿಗ್ರಹ ಮಾಡಿದ ಜ್ಞಾನಿಗಳು ಅನೇಕ ಯೋಗಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

Verse 50

एकात्मतां भावयतां त्वमेको नानाधियां यस्त्वमनेकरूपः । अतींद्रियं साक्ष्युदयास्तविभ्रमं मनःपथात्संह्रियते पदं ते

ಏಕತ್ವವನ್ನು ಭಾವಿಸುವವರಿಗೆ ನೀವೇ ಒಬ್ಬನೇ; ವಿಭಿನ್ನ ಮನೋವೃತ್ತಿಗಳಿಗೆ ನೀನು ಅನೇಕ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತೀ. ನಿನ್ನ ತತ್ತ್ವ ಇಂದ್ರಿಯಾತೀತ; ಸಾಕ್ಷಿಚೈತನ್ಯ ಉದಯಿಸಿದಾಗ ನಿನ್ನ ಪದ ಮನೋಮಾರ್ಗಕ್ಕೆ ಅತೀತವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 51

तं त्वां दुरापं वचसो धियाश्च व्यपेतमोहं परमात्मरूपम् । गुणैकनिष्ठाः प्रकृतौ विलीनाः कथं वपुः स्तोतुमलंगिरो मे

ವಾಣಿ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೂ ನೀನು ದುರ್ಲಭ—ಮೋಹರಹಿತ, ಪರಮಾತ್ಮಸ್ವರೂಪ. ಆದರೆ ನನ್ನ ಮಾತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಿ ಗುಣಗಳಲ್ಲೇ ನಿಷ್ಠಿತ; ಹೀಗಿರಲು ನಿನ್ನ ರೂಪವನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಲು ನನ್ನ ವಚನ ಹೇಗೆ ಸಾಕಾಗುವುದು?

Verse 52

तथापि भक्त्याश्रयतामुपेयुस्तवांघ्रिपद्मं प्रणतार्तिभंजनम् । सुघोरसंसारदवाग्निपीडितो भजामि नित्यं भवभीतिशांतये

ಆದರೂ ಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದವರು ನಿನ್ನ ಪದ್ಮಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾರೆ; ಅವು ಶರಣಾಗತರ ಆರ್ಥಿಯನ್ನು ಭಂಜಿಸುವವು. ನಾನು ಭಯಂಕರ ಸಂಸಾರ-ದಾವಾಗ್ನಿಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾಗಿ, ಭವಭೀತಿಯನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸಲು ನಿತ್ಯ ನಿನ್ನನ್ನು ಭಜಿಸುತ್ತೇನೆ.

Verse 53

नमस्ते देव देवाय महादेवाय शंभवे । नमस्त्रिमूर्तिरूपाय सर्गस्थित्यंतकारिणे

ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ ಶಂಭೋ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ತ್ರಿಮೂರ್ತಿರೂಪ, ಸೃಷ್ಟಿ-ಸ್ಥಿತಿ-ಅಂತ ಮಾಡುವವ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 54

नमो विश्वादिरूपाय विश्वप्रथमसाक्षिणे । नमः सन्मात्रतत्त्वाय बोधानंदघनाय च

ವಿಶ್ವಾದಿರೂಪನೇ, ಜಗತ್ತಿನ ಪ್ರಥಮ ಸಾಕ್ಷಿಯೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಕೇವಲ ಸತ್-ತತ್ತ್ವ, ಬೋಧ-ಆನಂದಘನ ಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 55

सर्वक्षेत्रनिवासाय क्षेत्रभिन्नात्मशक्तये । अशक्ताय नमस्तुभ्यं शक्ताभासाय भूयसे

ಎಲ್ಲ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಿವಾಸಿಸುವವನೇ, ಕ್ಷೇತ್ರಭೇದದಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ ಆತ್ಮಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ನೀನು ಸ್ವತಃ ನಿರ್ಲೇಪನಾಗಿದ್ದರೂ ಸರ್ವತ್ರ ಶಕ್ತಿಪ್ರಭೆಯಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತನಾಗಿರುವೆ—ನಿನಗೆ ಪುನಃಪುನಃ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 56

निराभासाय नित्याय सत्यज्ञानांतरात्मने । विशुद्धाय विदूराय विमुक्ताशेषकर्मणे

ಮಾಯಾಭಾಸರಹಿತನಾದ ನಿತ್ಯನೇ, ಸತ್ಯ-ಜ್ಞಾನವೇ ಅಂತರಾತ್ಮವಾಗಿರುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಪರಮ ವಿಶುದ್ಧನೇ, ಸರ್ವಥಾ ಪರನೇ, ಉಳಿದ ಎಲ್ಲ ಕರ್ಮಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 57

नमो वेदांतवेद्याय वेदमूलनिवासिने । नमो विविक्तचेष्टाय निवृत्तगुण वृत्तये

ವೇದಾಂತದಿಂದ ವೇದ್ಯನಾದ, ವೇದಗಳ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ನಿವಾಸಿಸುವ ಪ್ರಭುವಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿವಿಕ್ತ ಚೇಷ್ಟೆಯುಳ್ಳವನೇ, ಗುಣವೃತ್ತಿಗಳ ಚಲನದಿಂದ ನಿವೃತ್ತನಾದವನೇ—ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 58

नमः कल्याणवीर्याय कल्याणफलदायिने । नमोऽनंताय महते शांताय शिवरूपिणे

ಕಲ್ಯಾಣಮಯ ವೀರ್ಯವುಳ್ಳವನೇ, ಕಲ್ಯಾಣಫಲವನ್ನು ನೀಡುವವನೇ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಅನಂತನೇ, ಮಹಾನ್, ಶಾಂತಸ್ವರೂಪನೇ, ಶಿವರೂಪನೇ—ನಿನಗೆ ಪ್ರಣಾಮ.

Verse 59

अघोराय सुघोराय घोराघौघ विदारिणे । भर्गाय भवबीजानां भंजनाय गरीयसे । नमो विध्वस्तमोहाय विशदात्मगुणाय च

ಅಘೋರಸ್ವರೂಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ; ಮತ್ತು ಪರಮ ಸುಘೋರನಾಗಿ ಭಯಸಮೂಹಗಳನ್ನು ವಿದಾರಿಸುವವನೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಭರ್ಗ, ಪ್ರಕಾಶಮಯ, ಭವಬೀಜಗಳನ್ನು ಭಂಜಿಸುವ ಅತಿವಂದ್ಯನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮೋಹವನ್ನು ವಿಧ್ವಂಸ ಮಾಡಿದ, ಸ್ವಚ್ಛ ಸ್ಪಷ್ಟ ಆತ್ಮಗುಣಗಳಿರುವವನೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 60

पाहि मां जगतां नाथ पाहि शंकर शाश्वत । पाहि रुद्र विरूपाक्ष पाहि मृत्युंजयाव्यय

ಹೇ ಜಗನ್ನಾಥ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಹೇ ಶಂಕರ, ಶಾಶ್ವತ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು. ಹೇ ರುದ್ರ, ತ್ರಿನೇತ್ರ (ವಿರೂಪಾಕ್ಷ), ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು; ಹೇ ಮೃತ್ಯುಂಜಯ, ಅವ್ಯಯ, ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 61

शम्भो शशांककृतशेखर शांतमूर्ते गौरीश गोपतिनिशापहुताशनेत्र । गंगाधरांधकविदारण पुण्यकीर्ते भूतेश भूधरनिवास सदा नमस्ते

ಹೇ ಶಂಭೋ, ಶಿರದಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರನಾಗಿ ಶಾಂತಮೂರ್ತಿಯಾಗಿರುವವನೇ; ಹೇ ಗೌರೀಶ, ಸೂರ್ಯ-ಚಂದ್ರ-ಅಗ್ನಿ ನೇತ್ರಗಳಿರುವವನೇ. ಹೇ ಗಂಗಾಧರ, ಅಂಧಕವಿದಾರಣ, ಪುಣ್ಯಕೀರ್ತಿವಂತನೇ; ಹೇ ಭೂತೇಶ, ಭೂಧರನಿವಾಸ—ನಿನಗೆ ಸದಾ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 62

सूत उवाच । एवं स्तुतः स भगवान्राज्ञा देवो महेश्वरः । प्रसन्नः सह पार्वत्या प्रत्युवाच दयानिधिः

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ರಾಜನು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ ಭಗವಾನ್ ಮಹೇಶ್ವರನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು; ಮತ್ತು ಪಾರ್ವತಿಯೊಂದಿಗೆ ಕರుణಾನಿಧಿಯಾದ ಪ್ರಭು ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 63

ईश्वर उवाच । राजंस्ते परितुष्टोऽस्मि भक्त्या पुण्यस्तवेन च । अनन्यचेता यो नित्यं सदा मां पर्यपूजयः

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ರಾಜನ್, ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಈ ಪುಣ್ಯಸ್ತವದಿಂದಲೂ ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನೀನು ಅನನ್ಯಚಿತ್ತದಿಂದ ನಿತ್ಯ, ಸದಾ ನನ್ನನ್ನೇ ಪೂಜಿಸಿದ್ದೆ.

Verse 64

तव भावपरीक्षार्थं द्विजो भूत्वाहमागतः । व्याघ्रेण या परिग्रस्ता सैषा दैवी गिरींद्रजा

ನಿನ್ನ ಅಂತರಭಾವವನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ದ್ವಿಜರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆನು. ಹುಲಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದಂತೆಯೇ ಕಂಡ ‘ಗಿರೀಂದ್ರಕನ್ಯೆ’ ನಿಜವಾಗಿ ದೈವೀ ಪ್ರಕಟನೆ ಆಗಿದ್ದಳು.

Verse 65

व्याघ्रो मायामयो यस्ते शरैरक्षतविग्रहः । धीरतां द्रष्टुकामस्ते पत्नीं याचितवानहम्

ಆ ಹುಲಿ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿರ್ಮಿತವಾದದ್ದು; ನಿನ್ನ ಬಾಣಗಳಿಂದಲೂ ಅದರ ದೇಹ ಅಕ್ಷತವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು. ನಿನ್ನ ಧೈರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಬೇಕೆಂದು ನಾನು ನಿನ್ನ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದೆನು.

Verse 66

अस्याश्च कीर्तिमालिन्यास्तव भक्त्या च मानद । तुष्टोऽहं संप्रयच्छामि वरं वरय दुर्लभम्

ಹೇ ಮಾನದಾ! ನಿನ್ನ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ಈ ಕೀರ್ತಿಮಾಲಿನಿಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೂ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ನಿನಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ; ದುರ್ಲಭವಾದದ್ದನ್ನೂ ಆಯ್ಕೆಮಾಡು.

Verse 67

राजोवाच । एष एव वरो देव यद्भवान्परमेश्वरः । भवतापपरीतस्य मम प्रत्यक्षतां गतः

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ದೇವಾ! ನನ್ನ ವರ ಇದೊಂದೇ: ನೀನು ಪರಮೇಶ್ವರನಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಸಾರತಾಪದಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ನನಗೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ದರ್ಶನ ನೀಡಿದೆ.

Verse 68

नान्यं वरं वृणे देव भवतो वरदर्षभात् । अहं च सेयं सा राज्ञी मम माता च मत्पिता

ಹೇ ದೇವಾ, ವರದಾತರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ನಾನು ನಿನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ವರವನ್ನು ಬೇಡುವುದಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮೇಲೂ, ಈ ರಾಣಿಯ ಮೇಲೂ, ನನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ತಂದೆಯ ಮೇಲೂ ನಿನ್ನ ಅನುಗ್ರಹ ಇರಲಿ.

Verse 69

वैश्यः पद्माकरो नाम तत्पुत्रः सुनयाभिधः । सर्वानेतान्महादेव सदा त्वत्पार्श्वगान्कुरु

ಪದ್ಮಾಕರನೆಂಬ ವೈಶ್ಯನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ; ಅವನ ಪುತ್ರನು ಸುನಯನೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಾನೆ. ಓ ಮಹಾದೇವ, ಇವರನ್ನೆಲ್ಲ ಸದಾ ನಿನ್ನ ಪಾರ್ಶ್ವಸೇವಕರಾಗಿಸು।

Verse 70

सूत उवाच । अथ राज्ञी महाभागा प्रणता कीर्तिमालिनी । भक्त्या प्रसाद्य गिरिशं ययाचे वरमुत्तमम्

ಸೂತನು ಹೇಳಿದನು—ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ ರಾಣಿ ಕೀರ್ತಿಮಾಲಿನಿ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಿರೀಶನನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿ ಶ್ರೇಷ್ಠ ವರವನ್ನು ಯಾಚಿಸಿದಳು।

Verse 71

राज्ञ्युवाच । चंद्रांगदो मम पिता माता सीमंतिनी च मे । तयोर्याचे महादेव त्वत्पार्श्वे सन्निधिं सदा

ರಾಣಿ ಹೇಳಿದಳು—ನನ್ನ ತಂದೆ ಚಂದ್ರಾಂಗದನು, ನನ್ನ ತಾಯಿ ಸೀಮಂತಿನಿ. ಓ ಮಹಾದೇವ, ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ನಿನ್ನ ಪಾರ್ಶ್ವದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಧಿಯನ್ನು ನಾನು ಬೇಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 72

एवमस्त्विति गौरीशः प्रसन्नो भक्तवत्सलः । तयोः कामवरं दत्त्वा क्षणादंतर्हितोऽभवत्

‘ಏವಮಸ್ತು’ ಎಂದು ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಗೌರೀಶನು ಪ್ರಸನ್ನನಾದನು. ಆ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಇಷ್ಟವರವನ್ನು ನೀಡಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 73

सोपि राजा सुरैः सार्धं प्रसादं प्राप्य शूलिनः । सहितः कीर्तिमालिन्या बुभुजे विषयान्प्रियान्

ಆ ರಾಜನೂ ದೇವತೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಶೂಲಿನನ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಪಡೆದನು. ಕೀರ್ತಿಮಾಲಿನಿಯೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಅವನು ಪ್ರಿಯ ವಿಷಯಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದನು।

Verse 74

कृत्वा वर्षायुतं राज्यमव्याहतबलोन्नतिः । राज्यं पुत्रेषु विन्यस्य भेजे शंभोः परं पदम्

ಅವ್ಯಾಹತ ಬಲ ಮತ್ತು ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ ಸಮೃದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ವರ್ಷ ರಾಜ್ಯವಾಳಿದನು; ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪುತ್ರರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಶಂಭು (ಶಿವ)ನ ಪರಮ ಪದವನ್ನು ಪಡೆದನು।

Verse 75

चंद्रांगदोपि राजेंद्रो राज्ञी सीमंतिनी च सा । भक्त्या संपूज्य गिरिशं जग्मतुः शांभवं पदम्

ರಾಜೇಂದ್ರ ಚಂದ್ರಾಂಗದನು ಹಾಗೂ ರಾಣಿ ಸೀಮಂತಿನೀ—ಇಬ್ಬರೂ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಗಿರೀಶ (ಶಿವ)ನನ್ನು ಸಮ್ಯಕ್ ಪೂಜಿಸಿ ಶಾಂಭವ ಪದ, ಅಂದರೆ ಶಂಭುವಿನ ಧಾಮವನ್ನು ಪಡೆದರು।

Verse 76

एतत्पवित्रमघनाशकरं विचित्रं शम्भोर्गुणानुकथनं परमं रहस्यम् । यः श्रावयेद्बुधजनान्प्रयतः पठेद्वा संप्राप्य भोगविभवं शिव मेति सोंते

ಶಂಭುವಿನ ಗುಣಾನುಕಥನವಾದ ಈ ವಿಚಿತ್ರ, ಪರಮ ರಹಸ್ಯ ಕಥನವು ಪವಿತ್ರವೂ ಪಾಪನಾಶಕವೂ ಆಗಿದೆ. ಯಾರು ನಿಯಮದಿಂದ ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವನೋ ಅಥವಾ ಬುದ್ಧಜನರಿಗೆ ಶ್ರವಣ ಮಾಡಿಸುವನೋ—ಅವನು ಭೋಗವೈಭವ ಪಡೆದು ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಿವನನ್ನು ಸೇರುತ್ತಾನೆ।