Adhyaya 42

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पिप्पलेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महायोगी पिप्पलादो महातपाः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪಿಪ್ಪಲೇಶ್ವರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು; ಅಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧನಾದ ಮಹಾಯೋಗಿ, ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । पिप्पलादस्य चरितं श्रोतुमिच्छाम्यहं विभो । माहात्म्यं तस्य तीर्थस्य यत्र सिद्धो महातपाः

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ವಿಭೋ, ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ನಾನು ಕೇಳಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ; ಹಾಗೆಯೇ ಸಿದ್ಧನಾದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಇರುವ ಆ ತೀರ್ಥದ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವನ್ನೂ ತಿಳಿಸಿರಿ.

Verse 3

कस्य पुत्रो महाभाग किमर्थं कृतवांस्तपः । एतद्विस्तरतः सर्वं कथयस्व ममानघ

ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ! ಇವನು ಯಾರ ಪುತ್ರನು? ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿದನು? ಹೇ ಅನಘ, ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು।

Verse 4

मार्कण्डेय उवाच । मिथिलास्थो महाभागो वेदवेदाङ्गपारगः । याज्ञवल्क्यः पुरा तात चचार विपुलं तपः

ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ತಾತ! ಪೂರ್ವಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಿಥಿಲೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಿದ್ದ, ವೇದ-ವೇದಾಂಗಗಳಲ್ಲಿ ಪಾರಂಗತನಾದ ಮಹಾಭಾಗ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಅಪಾರ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 5

तापसी तस्य भगिनी याज्ञवल्क्यस्य धीमतः । सा सप्तमेऽपि वर्षे च वैधव्यं प्राप दैवतः

ಧೀಮಂತ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನ ಸಹೋದರಿ ತಾಪಸೀ—ದೈವವಶಾತ್—ಏಳನೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿಯೇ ವೈಧವ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಳು।

Verse 6

पूर्वकर्मविपाकेन हीनाभूत्पितृमातृतः । नाभूत्तत्पतिपक्षेऽपि कोऽपीत्येकाकिनी स्थिता

ಪೂರ್ವಕರ್ಮದ ವಿಪಾಕದಿಂದ ಅವಳು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಳು; ಪತಿಪಕ್ಷದಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರೂ ಇರಲಿಲ್ಲ—ಆದುದರಿಂದ ಅವಳು ಏಕಾಕಿನಿಯಾಗಿ ಉಳಿದಳು।

Verse 7

भूमौ भ्रमन्ती भ्रातुः सा समीपमगमच्छनैः । चचार च तपः सोऽपि परलोकसुखेप्सया

ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾ ಅವಳು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತನ್ನ ಸಹೋದರನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಬಂದಳು; ಅವನೂ ಪರಲೋಕಸೌಖ್ಯವನ್ನು ಬಯಸಿ ತಪಸ್ಸು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 8

चचार सापि तत्रस्था शुश्रूषन्ती महत्तपः । कस्मिंश्चित्समये साथ स्नाताहनि रजस्वला

ಅವಳೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಾಸಿಸಿ ಆ ಮಹಾತಪಸ್ಸಿಗೆ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಿಚರ್ಯೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಗಲು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಅವಳು ರಜಸ್ವಲೆಯಾದಳು.

Verse 9

अन्तर्वासो धृतवती दृष्ट्वा कर्पटकं रहः । याज्ञवल्क्योऽपि तद्रात्रौ सुप्तो यत्र सुसंवृतः

ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಅವಳು ಅದನ್ನು ಅಂತರ್ವಾಸವಾಗಿ ಧರಿಸಿದಳು. ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನೂ ಆ ರಾತ್ರಿ ತಾನು ಮಲಗಿದ್ದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿದ್ರಿಸಿದನು.

Verse 10

स्वप्नं दृष्ट्वात्यजच्छुक्रं कौपीने रक्तबिन्दुवत् । विराजितेन तपसा सिद्धं तदनलप्रभम्

ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡು ಅವನು ಕೌಪೀನದಲ್ಲಿ ರಕ್ತಬಿಂದುದಂತೆ ಶುಕ್ರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಆದರೆ ತನ್ನ ದೀಪ್ತ ತಪಸ್ಸಿನ ಬಲದಿಂದ ಅದು ಅಗ್ನಿಪ್ರಭೆಯಂತೆ ಸಿದ್ಧವಾಯಿತು.

Verse 11

यावत्प्रबुद्धो विप्रोऽसौ वीक्ष्योच्छिष्टं तदंशुकम् । चिक्षेप दूरतोऽस्पृश्यं शौचं कृत्वा विधानतः

ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಎಚ್ಚರಗೊಂಡು ಆ ಬಟ್ಟೆ ಮಲಿನವಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ಅದನ್ನು ಅಸ್ಪೃಶ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿದು ದೂರಕ್ಕೆ ಎಸೆದನು; ನಂತರ ವಿಧಿಯಂತೆ ಶೌಚ-ಶುದ್ಧಿ ಮಾಡಿದನು.

Verse 12

निषिद्धं तु निशि स्नानमिति सुष्वाप स द्विजः । निशीथे सापि तद्वस्त्रं भगस्यावरणं व्यधात्

‘ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ನಿಷಿದ್ಧ’ ಎಂದು ತಿಳಿದು ಆ ದ್ವಿಜನು ಮತ್ತೆ ನಿದ್ರಿಸಿದನು. ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಅವಳು ಅದೇ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಗುಹ್ಯಾಂಗದ ಆವರಣವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಳು.

Verse 13

प्रातरन्वेषयामास मुनिर्वस्त्रमितस्ततः । ततः सा ब्राह्मणी प्राह किं अन्वेषयसे प्रभो । केन कार्यं तव तथा वदस्व मम तत्त्वतः

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮುನಿಯು ತನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಇಲ್ಲಿತ್ತಿಂದ ಅಲ್ಲಿತ್ತಿಂದ ಹುಡುಕಿದನು. ಆಗ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ಹೇಳಿದಳು— “ಪ್ರಭೋ, ನೀವು ಏನು ಹುಡುಕುತ್ತೀರಿ? ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವೇನು? ಸತ್ಯವಾಗಿ ನನಗೆ ಹೇಳಿರಿ.”

Verse 14

याज्ञवल्क्य उवाच । अपवित्रो मया भद्रे स्वप्नो दृष्टोऽद्य वै निशि । सक्लेदं तत्र मे वस्त्रं निक्षिप्तं तन्न दृश्यते

ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನು ಹೇಳಿದನು— “ಭದ್ರೇ, ಇಂದು ರಾತ್ರಿ ನಾನು ಅಪವಿತ್ರ ಸ್ವಪ್ನವನ್ನು ಕಂಡೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ತೇವಗೊಂಡ ನನ್ನ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟೆ; ಈಗ ಅದು ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.”

Verse 15

तच्छ्रुत्वा ब्राह्मणी वाक्यं भीतभीतावदन्नृप । तद्वस्त्रं तु मया विप्र स्नात्वा ह्यन्तः कृतं महत्

ಆ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ರಾಜನ್, ಹೇ ವಿಪ್ರ! ಆ ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ನಾನು ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಒಳಗೆ ಇಟ್ಟೆ; ಮಹಾ ಅಪರಾಧವಾಯಿತು.”

Verse 16

तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा हाहेत्युक्त्वा महामुनिः । निपपात तदा भूमौ छिन्नमूल इव द्रुमः

ಅವಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಮಹಾಮುನಿ “ಹಾ ಹಾ!” ಎಂದು ಹೇಳಿ ತಕ್ಷಣವೇ ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದನು— ಬೇರು ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮರದಂತೆ।

Verse 17

किमेतदिति सेत्युक्त्वा ह्याकाशमिव निर्मला । आश्वासयन्ती तं विप्रं प्रोवाच वचनं तदा

“ಇದೇನು?” ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಆಕಾಶದಂತೆ ನಿರ್ಮಲಳಾದ ಅವಳು, ಆ ವಿಪ್ರನಿಗೆ ಧೈರ್ಯ ಹೇಳುತ್ತ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಿದಳು।

Verse 18

वदस्व कारणं तात गुह्याद्गुह्यतरं यदि । प्रतीकारोऽस्य येनैव विमृश्य क्रियते त्वरा

ತಾತಾ, ಕಾರಣವನ್ನು ಹೇಳು—ಅದು ಗುಹ್ಯಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅತಿಗುಹ್ಯವಾದರೂ—ಸಮ್ಯಕ್ ವಿಮರ್ಶಿಸಿ ಇದರ ಯೋಗ್ಯ ಪ್ರತಿಕಾರವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಮಾಡಲಾಗಲಿ।

Verse 19

ततः स सुचिरं ध्यात्वा लब्धवाग्वै ततः क्षणम् । प्रोवाच साध्वसमना यत्तच्छृणु नरेश्वर

ನಂತರ ಅವನು ಬಹುಕಾಲ ಧ್ಯಾನಿಸಿ, ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ವಾಕ್ಶಕ್ತಿ ಪಡೆದು, ಆತಂಕಿತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೇಳಿದನು—“ನರೇಶ್ವರ, ನಡೆದದ್ದನ್ನು ಕೇಳು.”

Verse 20

नात्र दोषोऽस्ति ते कश्चिन्मम चैव शुभव्रते । तवोदरे तु गर्भो यस्तत्र दैवं परायणम्

ಶುಭವ್ರತೇ, ಇಲ್ಲಿ ನಿನ್ನ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲ, ನನ್ನ ದೋಷವೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಿನ್ನ ಉದರದಲ್ಲಿರುವ ಗರ್ಭದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ದೈವವೇ ಪರಮಾಶ್ರಯ.

Verse 21

तस्य तत्त्वेन रक्षा च त्वया कार्या सदैव हि । विनाशी नैव कर्तव्यो यावत्कालस्य पर्ययः

ಆದ್ದರಿಂದ ನೀನು ಸದಾ ತತ್ತ್ವಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವನ ರಕ್ಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕು. ಕಾಲದ ಪರ್ಯಯ ಪೂರ್ಣವಾಗುವವರೆಗೆ ಅವನ ವಿನಾಶವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಡಬೇಡ.

Verse 22

तथेति व्रीडिता साध्वी दूयमानेन चेतसा । अपालयच्च तं गर्भं यावत्पुत्रो ह्यजायत

“ತಥೇತಿ,” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆ ಸಾಧ್ವಿ ಲಜ್ಜಿತಳಾದಳು; ಮನಸ್ಸು ನೋವಿನಿಂದಿದ್ದರೂ ಅವಳು ಆ ಗರ್ಭವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದಳು, ಪುತ್ರನು ಜನಿಸುವವರೆಗೆ.

Verse 23

जातमात्रं च तं गर्भं गृहीत्वा ब्राह्मणी च सा । अश्वत्थच्छायामाश्रित्य तमुत्सृज्य वचोऽब्रवीत्

ಶಿಶು ಜನಿಸಿದ ತಕ್ಷಣ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ನವಜಾತ ಶಿಶುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು, ಅಶ್ವತ್ಥವೃಕ್ಷದ ನೆರಳನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದಳು।

Verse 24

यानि सत्त्वानि लोकेषु स्थावराणि चराणि च । तानि सर्वाणि रक्षन्तु त्यक्तं वै बालकं मया

ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವ ಸ್ಥಾವರ ಹಾಗೂ ಜಂಗಮ ಸರ್ವ ಸತ್ತ್ವಗಳು—ನಾನು ತ್ಯಜಿಸಿದ ಈ ಬಾಲಕನನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ರಕ್ಷಿಸಲಿ।

Verse 25

एवमुक्त्वा गता सा तु ब्राह्मणी नृपसत्तम । तथागतः स तु शिशुस्तत्र स्थित्वा मुहूर्तकम्

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಿಯು ಹೊರಟುಹೋದಳು. ಹಾಗೆಯೇ ತ್ಯಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಶಿಶು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ನಿಂತಿದ್ದನು।

Verse 26

पाणिपादौ विनिक्षिप्य निकुञ्च्य नयने शुभे । आस्यं तु विकृतं कृत्वा रुरोद विकृतैः स्वरैः

ಅವನು ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟು, ತನ್ನ ಶುಭ್ರವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಬಿಗಿಯಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ, ಮುಖವನ್ನು ವಿಕೃತಗೊಳಿಸಿ ವಿಕೃತವಾದ ಕಠಿಣ ಸ್ವರಗಳಿಂದ ಅತ್ತನು।

Verse 27

तेन शब्देन वित्रस्ताः स्थावरा जङ्गमाश्च ये । आकम्पिता महोत्पातैः सशैलवनकानना

ಆ ಶಬ್ದದಿಂದ ಸ್ಥಾವರ-ಜಂಗಮ ಸರ್ವ ಸತ್ತ್ವಗಳು ಭೀತಿಗೊಂಡವು; ಮಹೋತ್ಪಾತಗಳಿಂದ ಪರ್ವತ, ವನ, ಕಾನನಗಳೊಡನೆ ಭೂಮಿ ಕಂಪಿತವಾಯಿತು।

Verse 28

ततो ज्ञात्वा महद्भूतं क्षुधाविष्टं द्विजर्षभम् । न जहाति नगश्छायां पानार्थाय ततः परम् । अपिबच्च सुतं तस्मादभृतं चैव भारत

ಆಮೇಲೆ ಮಹಾಸಂಕಟವನ್ನು ತಿಳಿದು—ಕ್ಷುಧೆಯಿಂದ ಪೀಡಿತನಾದ ಆ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನನ್ನು ಕಂಡು—ಪಾನಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವಳು ವೃಕ್ಷಛಾಯೆಯನ್ನು ಬಿಡಲಿಲ್ಲ. ನಂತರ, ಹೇ ಭಾರತ, ಅವಳು ತನ್ನ ಕುಮಾರನಿಗೆ ಸ್ತನ್ಯಪಾನ ಮಾಡಿಸಿ ಅವನನ್ನು ಪೋಷಿಸಿ ಕಾಪಾಡಿದಳು.

Verse 29

एवं स वर्धितस्तत्र कुमारो निजचेतसि । चिन्तयामास विश्रब्धः किं मम ग्रहगोचरम्

ಹೀಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪೋಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆ ಕುಮಾರನು ತನ್ನ ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಿಂತನಾಗಿ ಚಿಂತಿಸಲಾರಂಭಿಸಿದನು—“ನನ್ನ ಗ್ರಹಗೋಚರವೇನು? ನನ್ನ ವಿಧಿಯನ್ನು ಯಾವ ಪ್ರಭಾವ ಆಳುತ್ತಿದೆ?”

Verse 30

ततः क्रूरसभाचारः क्रूरं दृष्ट्वा निरीक्षितः । पपात सहसा भूमौ शनैश्चारी शनैश्चरः

ಆಮೇಲೆ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರೂರಾಚಾರನಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದ ಶನೈಶ್ಚರನು, ಕಠೋರ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಲ್ಪಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ, ಅಚಾನಕ ಭೂಮಿಗೆ ಬಿದ್ದನು—ಆ ಮಂದಗಾಮಿ ಶನಿ ಕುಸಿದನು.

Verse 31

उवाच च भयत्रस्तः कृताञ्जलिपुटस्तदा । किं मयापकृतं विप्र पिप्पलाद महामुने

ಆಗ ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಾ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ವಿಪ್ರ, ಹೇ ಮಹಾಮುನಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದ! ನಾನು ಏನು ಅಪಕಾರ ಮಾಡಿದೆನು?”

Verse 32

चरन्वै गगनाद्येन पातितो धरणीतले । सौरिणा ह्येवमुक्तस्तु पिप्पलादो महामुनिः

ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಸೌರಿ (ಶನಿ) ಯಾರ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ಭೂಮಿತಲಕ್ಕೆ ಬೀಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟನೋ, ಅವನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಹಾಮುನಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 33

क्रोधरूपोऽब्रवीद्वाक्यं तच्छृणुष्व नराधिप । पितृमातृविहीनस्य मम बालस्य दुर्मते । पीडां करोषि कस्मात्त्वं सौरे ब्रूहि ह्यशेषतः

ಕ್ರೋಧರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ನರಾಧಿಪ, ಕೇಳು. ತಂದೆ‑ತಾಯಿ ಇಲ್ಲದ ನನ್ನ ಬಾಲಕನನ್ನು ನೀನು ಏಕೆ ಪೀಡಿಸುತ್ತೀಯ? ಹೇ ಸೌರಿ, ದುರ್ಮತಿ, ಕಾರಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೇಳು.”

Verse 34

शनैश्चर उवाच । क्रूरस्वभावः सहजो मम दृष्टिस्तथेदृशी । मुञ्चस्व मां तथा कर्ता यद्ब्रवीषि न संशयः

ಶನೈಶ್ಚರನು ಹೇಳಿದನು—“ಕ್ರೂರಸ್ವಭಾವವು ನನಗೆ ಸಹಜ; ನನ್ನ ದೃಷ್ಟಿಯೂ ಹಾಗೆಯೇ. ನನ್ನನ್ನು ಬಿಡು; ನೀನು ಹೇಳಿದುದನ್ನೇ ಮಾಡುವೆ—ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ.”

Verse 35

पिप्पलाद उवाच । अद्यप्रभृति बालानां वर्षादा षोडशाद्ग्रह । पीडा त्वया न कर्तव्या एष ते समयः कृतः

ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—“ಇಂದಿನಿಂದ, ಹೇ ಗ್ರಹ, ಒಂದು ವರ್ಷದಿಂದ ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಇರುವ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀನು ಪೀಡೆ ಕೊಡಬಾರದು. ಇದು ನಿನಗೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದ ಒಪ್ಪಂದ.”

Verse 36

एवमस्त्विति चोक्त्वा स जगाम पुनरागतः । देवमार्गं शनैश्चारी प्रणम्य ऋषिसत्तमम्

“ಏವಮಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಅವನು ಹೋದನು, ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಬಂದನು. ದೇವಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತ, ಆ ಋಷಿಸತ್ತಮನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ।

Verse 37

गते चादर्शनं तत्र सोऽपि बालो महाग्रहः । विचिन्तयन्वै पितरं क्रोधेन कलुषीकृतः

ಅವನು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಕಾಣದಾದ ಮೇಲೆ, ಆ ಯುವ ಮಹಾಗ್ರಹವೂ ತಂದೆಯನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತ, ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಲుషಿತವಾಯಿತು।

Verse 38

आग्नेयीं धारणां ध्यात्वा जनयामास पावकम् । कृत्यामन्त्रैर्जुहावाग्नौ कृत्या वै संभवत्विति

ಆಗ್ನೇಯೀ ಧಾರಣೆಯನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಅವನು ಪಾವಕ ಎಂಬ ಪವಿತ್ರ ಅಗ್ನಿಯನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನಮಾಡಿದನು. ನಂತರ ಕೃತ್ಯಾ-ಮಂತ್ರಗಳಿಂದ ಅಗ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಆಹುತಿ ಅರ್ಪಿಸಿ—“ಕೃತ್ಯಾ ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಲಿ” ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು.

Verse 39

तावज्झटिति सा कन्या ज्वालामालाविभूषिता । हुतभुक्सदृशाकारा किं करोमीति चाब्रवीत्

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಜ್ವಾಲಾಮಾಲೆಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿತವಾದ ಆ ಕನ್ಯೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು; ಅವಳ ಆಕಾರ ಹುತಭುಕ್ (ಆಹುತಿ ಭುಜಿಸುವ ಅಗ್ನಿ) সদೃಶ. ಅವಳು—“ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಹೇಳಿದಳು.

Verse 40

शोषयामि समुद्रान् किं चूर्णयामि च पर्वतान् । अवनिं वेष्टयामीति पातये किं नभस्तलम्

ಅವಳು ಹೇಳಿದಳು—“ನಾನು ಸಮುದ್ರಗಳನ್ನು ಒಣಗಿಸಬೇಕೆ? ಪರ್ವತಗಳನ್ನು ಚೂರ್ಣಮಾಡಬೇಕೆ? ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿಯಬೇಕೆ? ಅಥವಾ ಆಕಾಶಮಂಡಲವನ್ನೇ ಕೆಡವಿಬಿಡಬೇಕೆ?”

Verse 41

कस्य मूर्ध्नि पतिष्यामि घातयामि च कं द्विज । शीघ्रमादिश्यतां कार्यं मा मे कालात्ययो भवेत्

“ನಾನು ಯಾರ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಲಿ? ಯಾರನ್ನು ಸಂಹರಿಸಲಿ, ಓ ದ್ವಿಜ? ನನ್ನ ಕಾಲ ವ್ಯರ್ಥವಾಗದಂತೆ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಶೀಘ್ರ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿರಿ.”

Verse 42

। अध्याय

“ಅಧ್ಯಾಯ”—ಇದು ಅಧ್ಯಾಯ ಸೂಚಕ ಪದ (ಅಧ್ಯಾಯ ವಿಭಾಗ/ಸಮಾಪ್ತಿ ಸೂಚನೆ).

Verse 43

महता क्रोधवेगेन मया त्वं चिन्तिता शुभे । पिता मे याज्ञवल्क्यश्च तस्य त्वं पत माचिरम्

ಮಹಾ ಕ್ರೋಧವೇಗದಿಂದ, ಹೇ ಶುಭೆ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಕರೆಯಿದ್ದೇನೆ. ನನ್ನ ತಂದೆ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯರು—ಅವರ ಮೇಲೆ ಬೀಳು; ತಡಮಾಡಬೇಡ।

Verse 44

एवमुक्त्वागमच्छीघ्रं स्फोटयन्ती नभस्तलम् । मिथिलास्थो महाप्राज्ञस्तपस्तेपे महामनाः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ ಅವಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಹೊರಟಳು, ಆಕಾಶತಲವನ್ನು ಚೀರುವಂತೆ. ಇತ್ತ ಮಿಥಿಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಪ್ರಾಜ್ಞ, ಮಹಾಮನಸ್ಸಿನ ಮುನಿ ತಪಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿರತನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 45

यावत्पश्यति दिग्भागं ज्वलनार्कसमप्रभम् । याज्ञवल्क्यो महातेजा महद्भूतमुपस्थितम्

ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯ ಮಹಾತೇಜಸ್ವಿ ಮುನಿ ಅಗ್ನಿ-ಸೂರ್ಯ ಸಮಪ್ರಭೆಯಿಂದ ಹೊತ್ತಿ ಉರಿಯುವ ದಿಕ್ಕನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ, ತನ್ನ ಮುಂದೆ ಒಂದು ಮಹದ್ಭೂತತತ್ತ್ವವು ನಿಂತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು।

Verse 46

तद्दृष्ट्वा सहसायान्तं भीतभीतो महामुनिः । अनुयुक्तोऽथ भूतेन जनकं नृपतिं ययौ

ಅದು ಅಚಾನಕವಾಗಿ ತನ್ನತ್ತ ಬರುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಮಹಾಮುನಿ ಭೀತಿಭೀತನಾದನು. ಆ ಭೂತತತ್ತ್ವದ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಅವನು ನಂತರ ಜನಕ ರಾಜನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು।

Verse 47

शरण्यं मामनुप्राप्तं विद्धि त्वं नृपसत्तम । महद्भूतभयाद्रक्ष यदि शक्नोषि पार्थिव

ಹೇ ನೃಪಸತ್ತಮ, ನನ್ನನ್ನು ಶರಣಾಗತನಾಗಿ ತಿಳಿ. ಹೇ ಪಾರ್ಥಿವ, ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ ಆ ಮಹಾಭೂತದ ಭಯದಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು।

Verse 48

ब्रह्मतेजोभवं भूतमनिवार्यं दुरासदम् । न च शक्नोम्यहं त्रातुं राजा वचनमब्रवीत्

ರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—ಇದು ಬ್ರಹ್ಮತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಜನಿಸಿದ ಮಹಾಭೂತ; ತಡೆಯಲಾಗದದು, ದುರ್ಜೇಯ. ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ನಾನು ಸಮರ್ಥನಲ್ಲ।

Verse 49

ततश्चान्यं नृपश्रेष्ठं शरणार्थी महातपाः । जगाम तेन मुक्तोऽसौ चेन्द्रस्य सदनं भयात्

ನಂತರ ಶರಣಾರ್ಥಿಯಾದ ಮಹಾತಪಸ್ವಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠನ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು; ಅಲ್ಲಿಯೂ ತಿರಸ್ಕೃತನಾಗಿ ಭಯದಿಂದ ಇಂದ್ರನ ಸದನಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದನು।

Verse 50

देवराज नमस्तेऽस्तु महाभूतभयान्नृप । कम्पमानोऽब्रवीद्विप्रो रक्षस्वेति पुनःपुनः

ಹೇ ದೇವರಾಜ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಆ ಮಹಾಭೂತಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಮರುಮರು ಹೇಳಿದನು—“ನನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.”

Verse 51

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा देवराजोऽब्रवीदिदम् । न शक्नोमि परित्रातुं ब्रह्मकोपादहं मुने

ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ದೇವರಾಜನು ಹೇಳಿದನು—“ಹೇ ಮುನೇ, ಬ್ರಹ್ಮನ ಕೋಪಭಯದಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲಾರೆ.”

Verse 52

ततः स ब्रह्मभवनं ब्राह्मणो ब्रह्मवित्तमः । जगाम विष्णुलोकं च तेनापीत्युक्त एव सः

ನಂತರ ಬ್ರಹ್ಮವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನು ಬ್ರಹ್ಮಭವನಕ್ಕೆ ಹೋದನು; ವಿಷ್ಣುಲೋಕಕ್ಕೂ ಹೋದನು—ಅಲ್ಲಿಯೂ ಅವನಿಗೆ ಅದೇ ಮಾತು ಹೇಳಲಾಯಿತು।

Verse 53

ततः स मुनिरुद्विग्नो निराशो जीविते नृप । अनुगम्यमानो भूतेन अगच्छच्छङ्करालयम्

ಆಮೇಲೆ ಆ ಮುನಿ, ಹೇ ನೃಪ, ಅತಿಯಾಗಿ ಉದ್ವಿಗ್ನನಾಗಿ ಜೀವಿತದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಾಶನಾಗಿ, ಆ ಭೂತದಿಂದ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತ ಶಂಕರನ ಆಲಯಕ್ಕೆ ಹೋದನು.

Verse 54

तस्य योगबलोपेतो महादेवस्य पाण्डव । नखमांसान्तरे गुप्तो यथा देवो न पश्यति

ಹೇ ಪಾಂಡವ, ಯೋಗಬಲದಿಂದ ಯುಕ್ತವಾದ ಆ ಭೂತವು ಮಹಾದೇವನ ನಖ ಮತ್ತು ಮಾಂಸದ ಮಧ್ಯದ ಸೂಕ್ಷ್ಮಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ದೇವನು ಕಾಣದಂತೆ ಗುಪ್ತವಾಯಿತು.

Verse 55

तदन्ते चागमद्भूतं ज्वलनार्कसमप्रभम् । मुञ्च मुञ्चेति पुरुषं देवदेवं महेश्वरम्

ಆ ಘಟನೆಯ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿ ಮತ್ತು ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಒಂದು ಭೂತವು ಬಂದು ‘ಬಿಡು, ಬಿಡು’ ಎಂದು ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಕೂಗಿತು.

Verse 56

एवमुक्तो महादेवस्तेन भूतेन भारत । योगीन्द्रं दर्शयामास नखमांसान्तरे तदा

ಹೇ ಭಾರತ, ಆ ಭೂತವು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ ಮಹಾದೇವನು ಆಗ ನಖ ಮತ್ತು ಮಾಂಸದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಯೋಗೀಂದ್ರನನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ತೋರಿಸಿದನು.

Verse 57

संस्थाप्य भूतं भूतेशः परमापद्गतं मुनिम् । उवाच मा भैस्त्वं विप्र निर्गच्छस्व महामुने

ಭೂತೇಶ (ಶಿವ) ಆ ಭೂತವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಅದರ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ಪರಮ ಅಪತ್ತಿಗೆ ಒಳಗಾದ ಮುನಿಗೆ—‘ಭಯಪಡಬೇಡ, ಹೇ ವಿಪ್ರ; ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಹೊರಟುಹೋಗು, ಹೇ ಮಹಾಮುನೇ’ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

Verse 58

ततः सुसूक्ष्मदेहस्थं भूतं दृष्ट्वाब्रवीदिदम् । किमस्य त्वं महाभूत करिष्यसि वदस्व मे

ಆಮೇಲೆ ಅತಿಸೂಕ್ಷ್ಮ ದೇಹದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದ್ದ ಆ ಭೂತವನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನು ಹೇಳಿದನು— “ಹೇ ಮಹಾಭೂತ, ಇವನಿಗೆ ನೀನು ಏನು ಮಾಡುವೆ? ನನಗೆ ಹೇಳು।”

Verse 59

कृत्योवाच । क्रोधाविष्टेन देवेश पिप्पलादेन चिन्तिता । अस्य देहं हनिष्यामि हिंसार्थं विद्धि मां प्रभो

ಕೃತ್ಯಾ ಹೇಳಿದಳು— “ಹೇ ದೇವೇಶ, ಕ್ರೋಧಾವಿಷ್ಟನಾದ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ನನ್ನನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಇವನ ದೇಹವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವೆ; ಪ್ರಭೋ, ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಾರ್ಥವೆಂದು ತಿಳಿ।”

Verse 60

एतच्छ्रुत्वा महादेवो भूतस्य वदनाच्च्युतम् । कटिस्थं याज्ञवल्क्यं च मन्त्रयामास मन्त्रवित्

ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಮಂತ್ರವಿದನಾದ ಮಹಾದೇವನು—ಭೂತದ ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಿದ್ದ ವಚನವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ—ತನ್ನ ಕಟಿಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಯಾಜ್ಞವಲ್ಕ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಮಂತ್ರಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 61

योगीश्वरेति विप्रस्य कृत्वा नाम युधिष्ठिर । विसर्जयित्वा देवेशस्तत्रैवान्तरधीयत

ಓ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ದೇವೇಶನು ಆ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನಿಗೆ “ಯೋಗೀಶ್ವರ” ಎಂಬ ನಾಮವಿಟ್ಟು, ಅವನನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅಂತರ್ಧಾನನಾದನು।

Verse 62

प्रेषयित्वा तु तं भूतं पिप्पलादोऽपि दुर्मनाः । पितृमातृसमुद्विग्नो नर्मदातटमाश्रितः

ಆ ಭೂತವನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಪಿಪ್ಪಲಾದನೂ ಮನೋನೊಂದು; ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕುಲನಾಗಿ ನರ್ಮದಾ ತೀರವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು।

Verse 63

एकाङ्गुष्ठो निराहारो वर्षादा षोडशान्नृप । तोषयामास देवेशमुमया सह शङ्करम्

ಓ ರಾಜನೇ! ಒಂದು ಕಾಲಿನ ಅಂಗುಷ್ಠದ ಮೇಲೆ ನಿಂತು, ನಿರಾಹಾರನಾಗಿ, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಉಮಾಸಹಿತ ದೇವೇಶ ಶಂಕರನನ್ನು ತೃಪ್ತಿಪಡಿಸಿದನು।

Verse 64

ततस्तत्तपसा तुष्टः शङ्करो वाक्यमब्रवीत्

ನಂತರ ಆ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಶಂಕರನು ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದನು।

Verse 65

ईश्वर उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र तपसानेन सुव्रत । वरं वृणीष्व ते दद्मि मनसा चेप्सितं शुभम्

ಈಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು—ಹೇ ವಿಪ್ರಾ, ಹೇ ಸುವ್ರತನೇ! ಈ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ನಾನು ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ವರವನ್ನು ಬೇಡು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೀನು ಬಯಸಿದ ಶುಭ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ನಾನು ನಿನಗೆ ನೀಡುತ್ತೇನೆ।

Verse 66

पिप्पलाद उवाच । यदि मे भगवांस्तुष्टो यदि देयो वरो मम । अत्र संनिहितो देव तीर्थे भव महेश्वर

ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಹೇಳಿದನು—ಭಗವಂತನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ, ಹೇ ದೇವಾ! ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿ ಇರು; ಹೇ ಮಹೇಶ್ವರಾ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲೇ ವಾಸಿಸು।

Verse 67

एवमुक्तस्तथेत्युक्त्वा पिप्पलादं महामुनिम् । जगामादर्शनं देवो भूतसङ्घसमन्वितः

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ದೇವನು ಮಹಾಮುನಿ ಪಿಪ್ಪಲಾದನಿಗೆ ‘ತಥಾಸ್ತು’ ಎಂದು ಹೇಳಿ, ಭೂತಸಂಘಗಳೊಂದಿಗೆ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದನು।

Verse 68

पिप्पलादो गते देवे स्नात्वा तत्र महाम्भसि । स्थापयित्वा महादेवं जगामोत्तरपर्वतम्

ದೇವನು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ ಪಿಪ್ಪಲಾದನು ಅಲ್ಲಿ ಮಹಾಜಲದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಿ ಉತ್ತರಪರ್ವತಕ್ಕೆ ಹೊರಟನು।

Verse 69

तत्र तीर्थे नरो भक्त्या स्नात्वा मन्त्रयुतं नृप । तर्पयित्वा पित्ःन् देवान् पूजयेच्च महेश्वरम्

ಓ ರಾಜನೇ! ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಂತ್ರಯುಕ್ತವಾಗಿ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ, ಪಿತೃಗಳಿಗೂ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ತರ್ಪಣ ನೀಡಿ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು।

Verse 70

अश्वमेधस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यनुत्तमम् । मृतो रुद्रपुरं याति नात्र कार्या विचारणा

ಅವನು ಅಶ್ವಮೇಧ ಯಜ್ಞದ ಅನುತ್ತಮ ಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ; ಮರಣಾನಂತರ ರುದ್ರಪುರಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವೋ ವಿಚಾರವೋ ಬೇಡ।

Verse 71

अथ यो भोजयेद्विप्रान् पित्ःनुद्दिश्य भारत । तस्य ते द्वादशाब्दानि मोदन्ते दिवि तर्पिताः

ಮತ್ತೆ, ಓ ಭಾರತನೇ! ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಯಾರು ಬ್ರಾಹ್ಮಣರಿಗೆ ಭೋಜನ ಮಾಡಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಪಿತೃಗಳು ತೃಪ್ತರಾಗಿ ಸ್ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 72

संन्यासेन तु यः कश्चित्तत्र तीर्थे तनुं त्यजेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकात्कदाचन

ಆದರೆ ಸಂನ್ಯಾಸಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರು ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ದೇಹ ತ್ಯಜಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರ ಗತಿ ಅನಿವರ್ತನೀಯ; ಅವರು ರುದ್ರಲೋಕದಿಂದ ಎಂದಿಗೂ ಮರಳರು।

Verse 73

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्ठे हि त्वयानघ । माहात्म्यं पिप्पलादस्य तीर्थस्योत्पत्तिरेव च

ಹೇ ಅನಘನೇ! ನೀನು ಕೇಳಿದಂತೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನಾನು ವಿವರಿಸಿದೆ—ಪಿಪ್ಪಲಾದನ ಮಹಾತ್ಮ್ಯವೂ ಆ ತೀರ್ಥದ ಉತ್ಪತ್ತಿಯೂ ಸಹ।

Verse 74

एतत्पुण्यं पापहरं धन्यं दुःस्वप्ननाशनम् । पठतां शृण्वतां चैव सर्वपापक्षयो भवेत्

ಈ ವೃತ್ತಾಂತವು ಪುಣ್ಯದಾಯಕ, ಪಾಪಹರ, ಧನ್ಯ ಮತ್ತು ದುಃಸ್ವಪ್ನನಾಶಕ. ಇದನ್ನು ಪಠಿಸುವವರಿಗೂ ಶ್ರವಣಿಸುವವರಿಗೂ ಸರ್ವಪಾಪಕ್ಷಯವಾಗುತ್ತದೆ।