Adhyaya 150

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज कुसुमेश्वरमुत्तमम् । दक्षिणे नर्मदाकूले उपपातकनाशनम्

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯರು ಹೇಳಿದರು—ನಂತರ, ಓ ಮಹಾರಾಜ, ನರ್ಮದೆಯ ದಕ್ಷಿಣ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕುಸುಮೇಶ್ವರನ ಬಳಿಗೆ ಹೋಗು; ಅವನು ಉಪಪಾತಕಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವವನು.

Verse 2

कामेन स्थापितो देवः कुसुमेश्वरसंज्ञितः । ख्यातः सर्वेषु लोकेषु देवदेवः सनातनः

ಕಾಮನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ ಈ ದೇವನು ‘ಕುಸುಮೇಶ್ವರ’ ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾದನು. ಅವನು ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿಯೂ ಖ್ಯಾತ, ದೇವದೇವ, ಸನಾತನ ಪ್ರಭು.

Verse 3

कामो मनोभवो विश्वः कुसुमायुधचापभृत् । स कामान् ददाति सर्वान् पूजितो मीनकेतनः

ಕಾಮನು—ಮನೋಭವ, ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ, ಕುಸುಮಾಯುಧ ಹಾಗೂ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಧರಿಸಿದವನು—ಮೀನಕೇತನನಾಗಿ ಪೂಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟಾಗ ಎಲ್ಲ ಇಷ್ಟಾರ್ಥಗಳನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 4

तेन निर्दग्धकायेन चाराध्य परमेश्वरम् । अनङ्गेन तथा प्राप्तमङ्गित्वं नर्मदातटे

ಆಗ ದಗ್ಧದೇಹನಾದ ಅನಂಗನು ಪರಮೇಶ್ವರನನ್ನು ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಆರಾಧಿಸಿದನು; ಹೀಗೆ ನರ್ಮದಾ ತೀರದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಪುನಃ ದೇಹಧಾರಣ ಲಭಿಸಿತು.

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । अङ्गिभृतस्य नाशत्वमनङ्गस्य तु मे वद । न श्रुतं न च मे दृष्टं भूतपूर्वं कदाचन

ಯುಧಿಷ್ಠಿರನು ಹೇಳಿದನು—ದೇಹಧಾರಿಯ ನಾಶ ಹೇಗೆ ಆಯಿತು? ಅನಂಗ (ಕಾಮದೇವ) ಹೇಗೆ ಉಂಟಾಯಿತು? ಇದನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಕೇಳಿಲ್ಲ, ಹಿಂದೆ ಎಂದಿಗೂ ಇಂತಹುದನ್ನು ನೋಡಿಲ್ಲ।

Verse 6

एतत्सर्वं यथा वृत्तमाचक्ष्व द्विजसत्तम । श्रोतुमिच्छामि विप्रेन्द्र भीमार्जुनयमैः सह

ಹೇ ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ಇವೆಲ್ಲವೂ ಹೇಗೆ ನಡೆದಿತ್ತೋ ಹಾಗೆಯೇ ವಿವರವಾಗಿ ಹೇಳು. ಹೇ ವಿಪ್ರೇಂದ್ರನೇ! ಭೀಮ, ಅರ್ಜುನ ಮತ್ತು ಯಮಜರೊಂದಿಗೆ ನಾನು ಇದನ್ನು ಕೇಳಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 7

श्रीमार्कण्डेय उवाच । आदौ कृतयुगे तात देवदेवो महेश्वरः । तपश्चचार विपुलं गङ्गासागरसंस्थितः

ಶ್ರೀ ಮಾರ್ಕಂಡೇಯನು ಹೇಳಿದನು—ತಾತಾ! ಕೃತಯುಗದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಗಂಗಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 8

तेन सम्पादिता लोकास्तपसा ससुरासुराः । जग्मुस्ते शरणं सर्वे देवदेवं शचीपतिम्

ಅವನ ತಪಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವಾಸುರರೊಡನೆ ಲೋಕಗಳು ಅಶಾಂತಗೊಂಡವು. ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ದೇವದೇವನಾದ ಶಚೀಪತಿ (ಇಂದ್ರ)ಯ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 9

व्यापकः सर्वभूतानां देवदेवो महेश्वरः । संतापयति लोकांस्त्रींस्तन्निवारय गोपते

ಸರ್ವಭೂತಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿರುವ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ತ್ರಿಲೋಕಗಳನ್ನು ದಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ; ಹೇ ದೇವಾಧಿಪ (ಇಂದ್ರ), ಅದನ್ನು ತಡೆಯು।

Verse 10

श्रुत्वा तद्वचनं तेषां देवानां बलवृत्रहा । चिन्तयामास मनसा तपोविघ्नायचादिशत्

ದೇವತೆಗಳ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಬಲಿಷ್ಠ ವೃತ್ರಹಂತ ಇಂದ್ರನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಚಿಂತಿಸಿ, ಆ ತಪಸ್ಸಿಗೆ ವಿಘ್ನ ಮಾಡುವಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಿದನು।

Verse 11

अप्सरां मेनकां रम्भां घृताचीं च तिलोत्तमाम् । वसन्तं कोकिलं कामं दक्षिणानिलमुत्तमम्

ಅವನು ಅಪ್ಸರೆಯರಾದ ಮೇನಕಾ, ರಂಭಾ, ಘೃತಾಚೀ, ತಿಲೋತ್ತಮಾ ಇವರನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ವಸಂತ, ಕೋಗಿಲೆ, ಕಾಮದೇವ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಷ್ಠ ದಕ್ಷಿಣ ಗಾಳಿಯನ್ನೂ ಕರೆಯಿಸಿದನು।

Verse 12

गत्वा तत्र महादेवं तपश्चरणतत्परम् । क्षोभयध्वं यथान्यायं गङ्गासागरवासिनम्

“ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ತಪಶ್ಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ತತ್ಪರನಾದ, ಗಂಗಾಸಾಗರದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಮಹಾದೇವನನ್ನು ಯಥೋಚಿತ ಉಪಾಯಗಳಿಂದ ಕ್ಷೋಭಗೊಳಿಸಿ ಅಶಾಂತಗೊಳಿಸಿ.”

Verse 13

एवमुक्तास्तु ते सर्वे देवराजेन भारत । देवाप्सरःसमोपेता जग्मुस्ते हरसन्निधौ

ದೇವರಾಜ ಇಂದ್ರನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದಾಗ, ಹೇ ಭಾರತ, ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ದೇವ-ಅಪ್ಸರೆಯರ ಸಮೂಹದೊಂದಿಗೆ ಹರನ (ಶಿವನ) ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ತೆರಳಿದರು।

Verse 14

वसन्तमासे कुसुमाकराकुले मयूरदात्यूहसुकोकिलाकुले । प्रनृत्य देवाप्सरगीतसंकुले प्रवाति वाते यमनैरृताकुले

ವಸಂತಮಾಸದಲ್ಲಿ, ಪುಷ್ಪಗಳಿಂದ ತೋಟ ತುಂಬಿ, ಮಯೂರ, ದಾತ್ಯೂಹ, ಶುಕ, ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಕಲರವದಿಂದ ಕಿಕ್ಕಿರಿದು; ದೇವ-ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗೀತ-ನೃತ್ಯಗಳಿಂದ ಸಂಕುಲವಾಗಿರುವಾಗ—ಯಮ ಮತ್ತು ನೈಋತದ ಭೀತಿಛಾಯೆಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತದೆ।

Verse 15

तेन संमूर्छिताः सर्वे संसर्गाच्च खगोत्तमाः । मधुमाधवगन्धेन सकिन्नरमहोरगाः

ಆ ಮಾಯಾಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಎಲ್ಲರೂ ಮೂರ್ಚ್ಛಿತರಾದರು; ಮತ್ತು ಆ ಸಂಸರ್ಗದಿಂದ ಖಗೋತ್ತಮರು, ಕಿನ್ನರರು ಹಾಗೂ ಮಹೋರಗರೂ ಮಧು-ಮಾಧವದ ಸುಗಂಧದಿಂದ ಮತ್ತರಾದರು।

Verse 16

यावदालोकते तावत्तद्वनं व्याकुलीकृतम् । वीक्षते मदनाविष्टं दशावस्थागतं जनम्

ಎಷ್ಟು ದೂರ ದೃಷ್ಟಿ ಬೀಳುತ್ತದೋ ಅಷ್ಟು ದೂರ ಆ ವನವು ವ್ಯಾಕುಲಗೊಂಡಿತು; ಜನರು ಮದನಾವಿಷ್ಟರಾಗಿ ನಾನಾವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿದರು।

Verse 17

देवदेवोऽपि देवानामवस्थात्रितयं गतः । सात्त्विकीं राजसीं राजंस्तामसीं तां शृणुष्व मे

ದೇವದೇವನೂ ಸಹ ತ್ರಿವಿಧ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಸೇರಿದನು; ರಾಜನೇ, ನನ್ನಿಂದ ಕೇಳು—ಸಾತ್ತ್ವಿಕ, ರಾಜಸ, ತಾಮಸ ಸ್ಥಿತಿಗಳು।

Verse 18

एकं योगसमाधिना मुकुलितं चक्षुर्द्वितीयं पुनः पार्वत्या जघनस्थलस्तनतटे शृङ्गारभारालसम् । अन्यद्दूरनिरस्तचापमदनक्रोधानलोद्दीपितं शम्भोर्भिन्नरसं समाधिसमये नेत्रत्रयं पातु वः

ಶಂಭುವಿನ ತ್ರಿನೇತ್ರಗಳು ನಿಮಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡಲಿ—ಒಂದು ಯೋಗಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ಣು; ಎರಡನೆಯದು ಪಾರ್ವತಿಯ ಜಘನಸ್ಥಳ-ಸ್ತನತಟಗಳ ಮೇಲೆ ಶೃಂಗಾರಭಾರದಿಂದ ಆಲಸ್ಯಗೊಂಡದ್ದು; ಮೂರನೆಯದು ದೂರ ತಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ಧನುಸ್ಸುಳ್ಳ ಮದನನ ಮೇಲೆ ಕ್ರೋಧಾಗ್ನಿಯಿಂದ ದೀಪ್ತವಾಗಿ, ಸಮಾಧಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನ ತೇಜಸ್ಸು ತೋರುವದು।

Verse 19

एवं दृष्टः स देवेन सशरः सशरासनः । भस्मीभूतो गतः कामो विनाशः सर्वदेहिनाम्

ಈ ರೀತಿ ದೇವನ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಕಾಮನು—ಬಾಣಗಳೂ ಧನುಸ್ಸೂ ಸಹಿತ—ಭಸ್ಮವಾಗಿ ತೆರಳಿದನು; ದೇಹಿಗಳ ವಿನಾಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಕಾಮನೆ ಆಗಿಬಿಟ್ಟನು।

Verse 20

कामं दृष्ट्वा क्षयं यातं तत्र देवाप्सरोगणाः । भीता यथागतं सर्वे जग्मुश्चैव दिशो दश

ಅಲ್ಲಿ ಕಾಮನು ನಾಶವಾದುದನ್ನು ಕಂಡು ದೇವರುಗಳೂ ಅಪ್ಸರೆಯರ ಗುಂಪು ಭೀತಿಗೊಂಡರು; ಬಂದಂತೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಿಗೆ ಚದುರಿ ಹೊರಟರು।

Verse 21

कामेन रहिता लोकाः ससुरासुरमानवाः । ब्रह्माणं शरणं जग्मुर्देवा इन्द्रपुरोगमाः

ಕಾಮವಿಲ್ಲದೆ ದೇವ-ಅಸುರ-ಮಾನವ ಲೋಕಗಳೆಲ್ಲ ನಿರ್ಜೀವವಾದವು; ಆಗ ಇಂದ್ರನ ಮುನ್ನಡೆಗೆ ದೇವರುಗಳು ಬ್ರಹ್ಮನ ಶರಣಿಗೆ ಹೋದರು।

Verse 22

सीदमानं जगद्दृष्ट्वा तमूचुः परमेष्ठिनम् । जानासि त्वं जगच्छेषं प्रभो मैथुनसम्भवात्

ಜಗತ್ತು ಕುಸಿಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಅವರು ಪರಮೇಷ್ಠಿ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿದರು—“ಪ್ರಭು! ಸೃಷ್ಟಿ ದಾಂಪತ್ಯಸಂಯೋಗದಿಂದಲೇ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಜಗತ್ತಿನ ಉಳಿದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನೀವೇ ತಿಳಿದಿದ್ದೀರಿ.”

Verse 23

प्रजाः सर्वा विशुष्यन्ति कामेन रहिता विभो

ಹೇ ವಿಭೋ! ಕಾಮವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಸಮಸ್ತ ಪ್ರಜೆಗಳು ಒಣಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿವೆ।

Verse 24

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां देवानां प्रपितामहः । जगाम सहितस्तत्र यत्र देवो महेश्वरः

ದೇವರ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಪಿತಾಮಹ ಬ್ರಹ್ಮನು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಇರುವ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಹೋದನು।

Verse 25

अतोषयज्जगन्नाथं सर्वभूतमहेश्वरम् । स्तुतिभिस्तण्डकैः स्तोत्रैर्वेदवेदाङ्गसम्भवैः

ಅವನು ವೇದ‑ವೇದಾಂಗಸಂಭವವಾದ ಸ್ತುತಿಗಳು, ತಂಡಕಛಂದಗಳು ಮತ್ತು ಸ್ತೋತ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಜಗನ್ನಾಥ—ಸರ್ವಭೂತ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಸಂತೋಷಪಡಿಸಿದನು।

Verse 26

ततस्तुष्टो महादेवो देवानां परमेश्वरः । उवाच मधुरां वाणीं देवान्ब्रह्मपुरोगमान्

ಆಮೇಲೆ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು, ದೇವರ ಪರಮೇಶ್ವರನು, ಬ್ರಹ್ಮನು ಮುಂಚಿತನಾಗಿರುವ ದೇವರಿಗೆ ಮಧುರ ವಾಣಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದನು।

Verse 27

किं कार्यं कश्च सन्तापः किं वागमनकारणम् । देवतानामृषीणां च कथ्यतां मम माचिरम्

ಏನು ಕಾರ್ಯ, ಯಾವ ಸಂತಾಪ? ನಿಮ್ಮ ಆಗಮನದ ಕಾರಣವೇನು? ದೇವತೆಗಳೇ ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳೇ, ವಿಳಂಬವಿಲ್ಲದೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಸಿ।

Verse 28

देवा ऊचुः । कामनाशाज्जगन्नाशो भवितायं चराचरे । त्रैलोक्यं त्वं पुनः शम्भो उत्पादयितुमर्हसि

ದೇವರು ಹೇಳಿದರು—ಕಾಮನು ನಾಶವಾದರೆ ಚರಾಚರ ಜಗತ್ತು ನಾಶವಾಗುವುದು. ಹೇ ಶಂಭೋ, ನೀವು ತ್ರಿಲೋಕವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಬೇಕಾದವರು।

Verse 29

एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषां विमृश्य परमेश्वरः । चिन्तयामास कामस्य विग्रहं भुवि दुर्लभम्

ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಪರಮೇಶ್ವರನು ವಿಮರ್ಶಿಸಿ, ಭುವಿಯಲ್ಲಿ ದುರ್ಲಭವಾದ ಕಾಮನ ವಿಗ್ರಹ (ದೇಹರೂಪ) ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದನು।

Verse 30

आजगाम ततः शीघ्रमनङ्गो ह्यङ्गतां गतः । प्राणदः सर्वभूतानां पश्यतां नृपसत्तम

ಅನಂತರ ಅನಂಗನು (ಕಾಮದೇವನು) ದೇಹಧಾರಿಯಾಗಿ ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಬಂದನು—ಸರ್ವಭೂತಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣದಾತ—ಓ ನೃಪಶ್ರೇಷ್ಠ, ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ।

Verse 31

ततः शङ्खनिनादेन भेरीणां निःस्वनेन च । अभ्यनन्दंस्ततो देवं सुरासुरमहोरगाः

ನಂತರ ಶಂಖನಾದ ಹಾಗೂ ಭೇರಿಗಳ ಘನಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ, ದೇವನನ್ನು ದೇವರುಗಳು, ಅಸುರರು ಮತ್ತು ಮಹೋರಗರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಅಭಿನಂದಿಸಿದರು।

Verse 32

नमस्ते देवदेवेश कृतार्थाः सुरसत्तमाः । विसर्जिताः पुनर्जग्मुर्यथागतमरिन्दम

“ಓ ದೇವದೇವೇಶ, ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ”—ಎಂದು ಕೃತಾರ್ಥರಾದ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರು ವಿದಾಯ ಪಡೆದು, ಓ ಅರಿಂದಮ, ಬಂದ ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದರು।

Verse 33

गतेषु सर्वदेवेषु कामदेवोऽपि भारत । तपश्चचार विपुलं नर्मदातटमाश्रितः

ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ತೆರಳಿದ ಬಳಿಕ, ಓ ಭಾರತ, ಕಾಮದೇವನೂ ನರ್ಮದಾ ತಟವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಮಹತ್ತಾದ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದನು।

Verse 34

तपोजपकृशीभूतो दिव्यं वर्षशतं किल । महाभूतैर्विघ्नकरैः पीड्यमानः समन्ततः

ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಜಪದಿಂದ ಅವನು ಕೃಶನಾದನು; ನಿಜವಾಗಿ ನೂರು ದಿವ್ಯ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ, ವಿಘ್ನಕಾರಕ ಮಹಾಭೂತಗಳಿಂದ ಅವನು ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಿಂದಲೂ ಪೀಡಿತನಾದನು।

Verse 35

आत्मविघ्नविनाशार्थं संस्मृतः कुण्डलेश्वरः । चकार रक्षां सर्वत्र शरपाते नृपोत्तम

ತನ್ನ ವಿಘ್ನಗಳ ವಿನಾಶಾರ್ಥವಾಗಿ ಅವನು ಕುಂಡಲೇಶ್ವರನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು; ಬಾಣವೃಷ್ಟಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿಯೂ, ಓ ನೃಪೋತ್ತಮ, ಕುಂಡಲೇಶ್ವರನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ರಕ್ಷೆ ಮಾಡಿದನು।

Verse 36

ततस्तुष्टो महादेवो दृढभक्त्या वरप्रदः । वरेण छन्दयामास कामं कामविनाशनः

ಆಮೇಲೆ ದೃಢಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತೃಪ್ತನಾದ ಮಹಾದೇವನು, ವರಪ್ರದನು, ಕಾಮವಿನಾಶಕನಾಗಿ, ಕಾಮನಿಗೆ—“ಇಷ್ಟವಾದ ವರವನ್ನು ಆರಿಸು” ಎಂದು ಅನುಗ್ರಹಿಸಿದನು।

Verse 37

ज्ञात्वा तुष्टं महादेवमुवाच झषकेतनः । प्रणतः प्राञ्जलिर्भूत्वा देवदेवं त्रिलोचनम्

ಮಹಾದೇವನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆಂದು ತಿಳಿದು ಝಷಕೇತನ (ಕಾಮದೇವ)ನು ಹೇಳಿದನು—ನಮಸ್ಕರಿಸಿ, ಕೈಜೋಡಿಸಿ, ದೇವದೇವ ತ್ರಿಲೋಚನನಿಗೆ।

Verse 38

यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । अत्र तीर्थे जगन्नाथ सदा संनिहितो भव

“ನೀನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದರೆ, ಓ ದೇವೇಶ—ನನಗೆ ವರ ನೀಡಬೇಕಾದರೆ—ಓ ಜಗನ್ನಾಥ, ಈ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಸನ್ನಿಹಿತನಾಗಿ ಇರು।”

Verse 39

तथेति चोक्त्वा वचनं देवदेवो महेश्वरः । जगामाकाशमाविश्य स्तूयमानोऽप्सरोगणैः

“ತಥಾಸ್ತು” ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ ಹೊರಟನು; ಅಪ್ಸರಗಣಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು।

Verse 40

गते चादर्शनं देवे कामदेवो जगद्गुरुम् । स्थापयामास राजेन्द्र कुसुमेश्वरसंज्ञितम्

ದೇವನು ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಅಡಗಿದ ಬಳಿಕ, ಹೇ ರಾಜೇಂದ್ರ, ಕಾಮದೇವನು ಅಲ್ಲಿ ಜಗದ್ಗುರು ಶಿವನನ್ನು “ಕುಸುಮೇಶ್ವರ” ಎಂಬ ನಾಮದಿಂದ ಸ್ಥಾಪಿಸಿದನು.

Verse 41

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्युपवासपरायणः । चैत्रमासे चतुर्दश्यां मदनस्य दिनेऽथवा

ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಉಪವಾಸನಿಷ್ಠನಾಗಿರುತ್ತಾನೋ—ಚೈತ್ರಮಾಸದ ಚತುರ್ದಶಿಯಂದು, ಅಥವಾ ಮದನ (ಕಾಮ)ನ ಪವಿತ್ರ ದಿನದಲ್ಲಿ—

Verse 42

प्रभाते विमले प्राप्ते स्नात्वा पूज्य दिवाकरम् । तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः

ನಿರ್ಮಲ ಪ್ರಭಾತ ಬಂದಾಗ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಸೂರ್ಯದೇವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಬೇಕು; ನಂತರ ಎಳ್ಳು ಮಿಶ್ರಿತ ನೀರಿನಿಂದ ಪಿತೃದೇವತೆಗಳಿಗೆ ತರ್ಪಣ ಮಾಡಬೇಕು.

Verse 43

कृत्वा स्नानं विधानेन पूजयित्वा च तं नृप । पिण्डनिर्वपणं कुर्यात्तस्य पुण्यफलं शृणु

ಹೇ ನೃಪ, ವಿಧಿಯಂತೆ ಸ್ನಾನಮಾಡಿ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸಿ ಪಿಂಡನಿರ್ವಪಣ ಮಾಡಬೇಕು; ಅದರ ಪುಣ್ಯಫಲವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 44

सत्त्रयाजिफलं यच्च लभते द्वादशाब्दिकम् । पिण्डदानात्फलं तच्च लभते नात्र संशयः

ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷ ಸತ್ತ್ರಯಜ್ಞ ಮಾಡಿದವನು ಪಡೆಯುವ ಫಲ ಯಾವದೋ, ಅದೇ ಫಲ ಪಿಂಡದಾನದಿಂದ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ; ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.

Verse 45

अङ्कुल्लमूले यः पिण्डं पित्ःनुद्दिश्य दापयेत् । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

ಅಂಕುಲ್ಲ ವೃಕ್ಷದ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಪಿತೃಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಪಿಂಡದಾನ ಮಾಡಿಸುವವನು, ಅವನ ಪಿತಾಮಹರು ಹನ್ನೆರಡು ವರ್ಷಗಳ ತನಕ ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ।

Verse 46

कृमिकीटपतङ्गा ये तत्र तीर्थे युधिष्ठिर । प्राप्नुवन्ति मृताः स्वर्गं किं पुनर्ये नरा मृताः

ಹೇ ಯುಧಿಷ್ಠಿರ, ಆ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಹುಳು, ಕೀಟ ಮತ್ತು ಪತಂಗಗಳೂ ಸತ್ತರೆ ಸ್ವರ್ಗವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತವೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸಾಯುವ ಮನುಷ್ಯರ ವಿಷಯವೇನು ಹೇಳಬೇಕು।

Verse 47

संन्यासं कुरुते योऽत्र जितक्रोधो जितेन्द्रियः । कुसुमेशे नरो भक्त्या स गच्छेच्छिवमन्दिरम्

ಇಲ್ಲಿ ಕುಸುಮೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಜಯಿಸಿ, ಇಂದ್ರಿಯಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ಸಂನ್ಯಾಸವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವವನು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಶಿವಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ।

Verse 48

तत्र दिव्याप्सरोभिश्च देवगन्धर्वगायनैः । क्रीडते सेव्यमानस्तु कल्पकोटिशतं नृप

ಹೇ ನೃಪ, ಅಲ್ಲಿ ದಿವ್ಯ ಅಪ್ಸರಸರು ಮತ್ತು ದೇವಗಂಧರ್ವ ಗಾಯಕರು ಸೇವಿಸುವಂತೆ, ಅವನು ನೂರು ಕೋಟಿ ಕಲ್ಪಗಳವರೆಗೆ ಕ್ರೀಡಿಸಿ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾನೆ।

Verse 49

पूर्णे चैव ततः काल इह मानुष्यतां गतः । जायते राजराजेन्द्रैः पूज्यमानो नृपो महान्

ಆ ಕಾಲ ಪೂರ್ಣವಾದ ಬಳಿಕ, ಅವನು ಇಲ್ಲಿ ಮಾನವಜನ್ಮ ಪಡೆದು ಮಹಾನ್ ರಾಜನಾಗಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತಾನೆ; ರಾಜಾಧಿರಾಜರೂ ಅವನನ್ನು ಪೂಜಿಸುತ್ತಾರೆ।

Verse 50

सुरूपः सुभगो वाग्मी विक्रान्तो मतिमाञ्छुचिः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं सर्वव्याधिविवर्जितः

ಅವನು ಸುಂದರರೂಪನಾಗಿ, ಸೌಭಾಗ್ಯವಂತನಾಗಿ, ವಾಗ್ಮಿಯಾಗಿ, ಪರಾಕ್ರಮಿಯಾಗಿ, ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿ, ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ನೂರು ವರ್ಷಕ್ಕಿಂತಲೂ ಅಧಿಕ ಕಾಲ ಜೀವಿಸಿ, ಎಲ್ಲ ರೋಗಗಳಿಂದ ಮುಕ್ತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

Verse 51

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थकोटिशताधिकम् । कुसुमेशेति विख्यातं सर्वदेवनमस्कृतम्

ಈ ಪುಣ್ಯವು ಪಾಪಹರ; ಕೋಟಿಶತಾಧಿಕ ತೀರ್ಥಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಇದು ‘ಕುಸುಮೇಶ’ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದ್ದು, ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಂದಲೂ ನಮಸ್ಕೃತವಾಗಿದೆ.

Verse 150

। अध्याय

ಅಧ್ಯಾಯ (ಅಧ್ಯಾಯ-ಸೂಚಕ).