गिरिजातपः-परीक्षा तथा सप्तर्षि-आह्वानम् (Girijā’s Austerity-Test and the Summoning of the Seven Sages)

Verse 1

नारद उवाच । गतेषु तेषु देवेषु विधि विष्ण्वादिकेषु च । सर्वेषु मुनिषु प्रीत्या किं बभूव ततः परम्

ನಾರದನು ಹೇಳಿದರು—ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಆ ದೇವರುಗಳು ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲ ಮುನಿಗಳೂ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಹೊರಟ ಬಳಿಕ, ನಂತರ ಏನು ಸಂಭವಿಸಿತು?

Verse 2

किं कृतं शंभुना तात वरं दातुंसमागतः । कियत्कालेन च कथं तद्वद प्रीतिमावहन्

ಪ್ರಿಯ ತಂದೆಯೇ, ವರವನ್ನು ನೀಡಲು ಶಂಭು ಏನು ಮಾಡಿ ಬಂದನು? ಎಷ್ಟು ಕಾಲದ ನಂತರ, ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದನು—ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಆನಂದ ತರುವಂತೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಹೇಳಿರಿ.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु देवेषु ब्रह्मादिषु निजाश्रमम् । तत्तपस्सु परीक्षार्थं समाधिस्थोऽभवद्भवः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ದೇವರುಗಳು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಆಶ್ರಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದ ನಂತರ, ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಪರೀಕ್ಷಾರ್ಥವಾಗಿ ಭವ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ) ಸಮಾಧಿಸ್ಥನಾದನು.

Verse 4

स्वात्मानमात्मना कृत्वा स्वात्मन्येव व्यचिंतयत् । परात्परतरं स्वस्थं निर्माय निरवग्रहम्

ಅವನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿ, ತನ್ನಲ್ಲಿಯೇ ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದನು; ಮತ್ತು ಪರಾತ್ಪರವಾದ, ಸದಾ ಸ್ವಸ್ಥವಾದ, ದೋಷ-ಮಿತಿರಹಿತ ಪರಮ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

Verse 5

तद्वस्तुभूतो भगवानीश्वरो वृषभध्वजः । अविज्ञातगतिस्सूतिस्स हरः परमेश्वरः

ಅವನೇ ಸ್ವತಃ ಆ ಪರಮ ವಸ್ತುಸ್ವರೂಪನಾದನು—ಭಗವಾನ್ ಈಶ್ವರ, ವೃಷಭಧ್ವಜ. ಅವನ ಗತಿ ಅಜ್ಞೇಯ; ಅವನ ಪ್ರಕಟನೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಅತೀತ; ಅವನೇ ಹರ, ಪರಮೇಶ್ವರ।

Verse 6

ब्रह्मोवाच । गिरिजा हि तदा तात तताप परमं तपः । तपसा तेन रुद्रोऽपि परं विस्मयमागतः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಪ್ರಿಯನೇ, ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಗಿರಿಜೆ ಪರಮ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು; ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ರುದ್ರನೂ ಮಹಾ ವಿಸ್ಮಯಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದನು।

Verse 7

समाधेश्चलितस्सोऽभूद्भक्ताधीनोऽपि नान्यथा । वसिष्ठादीन्मुनीन्सप्त सस्मार सूतिकृद्धरः

ಸಮಾಧಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವನು ಚಲಿತನಾದನು—ಆದರೆ ಭಕ್ತಿಯ ವಶದಿಂದ ಮಾತ್ರ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಭಕ್ತಾಧೀನ. ಆಗ ಕಷ್ಟಹರ ಮಹಾಬಲಿ ಹರನು ವಸಿಷ್ಠಾದಿ ಏಳು ಮುನಿಗಳನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದನು।

Verse 8

सप्तापि मुनयश्शीघ्रमाययुस्स्मृति मात्रतः । प्रसन्नवदनाः सर्वे वर्णयंतो विधिं बहु

ಸ್ಮರಣಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಆ ಏಳು ಮುನಿಗಳು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಬಂದರು. ಪ್ರಸನ್ನಮುಖರಾಗಿ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಧಿಯನ್ನು ಬಹಳವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದರು, ಅನೇಕ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಯಮವನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾ।

Verse 9

प्रणम्य तं महेशानं तुष्टुवुर्हर्षनिर्भराः । वाण्या गद्गदया बद्धकरा विनतकंधराः

ಆ ಮಹೇಶಾನನಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಅವರು ಹರ್ಷದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ಗದ್ಗದ ಧ್ವನಿಯಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ, ಅಂಜಲಿ ಬದ್ಧವಾಗಿ, ಕಂಠ ವಾಲಿಸಿ ವಿನೀತರಾದರು.

Verse 10

सप्तर्षय ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । जाता वयं सुधन्या हि त्वया यदधुना स्मृताः

ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ದೇವದೇವಾ, ಮಹಾದೇವಾ, ಕರುಣಾಸಾಗರ ಪ್ರಭೋ! ನೀವು ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿದುದರಿಂದ ನಾವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಧನ್ಯರಾದೆವು.

Verse 11

किमर्थं संस्मृता वाथ शासनं देहि तद्धि नः । स्वदाससदृशीं स्वामिन्कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

ನಮ್ಮನ್ನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಸ್ಮರಿಸಿದ್ದೀರಿ? ಪ್ರಭೋ, ನಮಗೆ ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ನೀಡಿ—ಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಸಿ. ಸ್ವಾಮೀ, ನಿಮ್ಮ ದಾಸರಿಗೆ ತೋರಿಸುವ ಕೃಪೆಯನ್ನೇ ನಮಗೂ ತೋರಿಸಿ; ನಿಮಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य नीनां तु विज्ञप्तिं करुणानिधिः । प्रोवाच विहसन्प्रीत्या प्रोत्फुल्लनयनाम्बुजः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸ್ತ್ರೀಯರ ವಿಜ್ಞಪ್ತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿ ಕರುಣಾಸಾಗರನಾದ ಪ್ರಭು ಸಂತೋಷದಿಂದ ನಗುತ್ತಾ, ಅರಳಿದ ಕಮಲನಯನಗಳಿಂದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 13

महेश्वर उवाच । हे सप्तमुनयस्ताताश्शृणुतारं वचो मम । अस्मद्धितकरा यूयं सर्वज्ञानविचक्षणाः

ಮಹೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಸಪ್ತಮುನಿಗಳೇ, ಪ್ರಿಯರೇ, ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಗಮನದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ನೀವು ನಮ್ಮ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುವವರು; ಸರ್ವಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ವಿವೇಕಿಗಳು.

Verse 14

तपश्चरति देवेशी पार्वती गिरिजाऽधुना । गौरीशिखरसंज्ञे हि पार्वते दृढमानसा

ಈಗ ದೇವೇಶಿಯಾದ ಗಿರಿಜಾ ಪಾರ್ವತಿ ‘ಗೌರೀ-ಶಿಖರ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪರ್ವತಶಿಖರದಲ್ಲಿ ದೃಢಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ದೇವಾಧಿದೇವನಿಗಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ।

Verse 15

मां पतिं प्राप्तुकामा हि सा सखीसेविता द्विजाः । सर्वान्कामान्विहायान्यान्परं निश्चयमागता

ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಸಖಿಯರ ಸೇವೆಯೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಅವಳು—ನನ್ನನ್ನು ಪತಿಯಾಗಿ ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ—ಇತರ ಎಲ್ಲ ಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಪರಮ ಅಚಲ ನಿಶ್ಚಯಕ್ಕೆ ಬಂದಳು.

Verse 16

तत्र गच्छत यूयं मच्छासनान्मुनिसत्तमाः । परीक्षां दृढतायास्तत्कुरुत प्रेमचेतसः

ಓ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನೀವು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿರಿ. ಪ್ರೇಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಆ ದೃಢತೆಯ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೆರವೇರಿಸಿರಿ.

Verse 17

सर्वथा छलसंयुक्तं वचनीयं वचश्च वः । न संशयः प्रकर्तव्यश्शासनान्मम सुव्रताः

ಓ ಸುವ್ರತಿಗಳೇ, ನೀವು ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಯುಕ್ತಿಯುಕ್ತವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಬೇಕು; ಹಾಗೆಯೇ ಹೇಳಿರಿ. ನನ್ನ ಆಜ್ಞೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಶಯ ಮಾಡಬೇಡಿ.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्ताश्च मुनयो जग्मुस्तत्र द्रुतं हि ते । यत्र राजति सा दीप्ता जगन्माता नगात्मजा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಇಂತೆ ಆಜ್ಞಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮುನಿಗಳು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರು; ಅಲ್ಲಿ ಜಗನ್ಮಾತೆ, ಪರ್ವತಪುತ್ರಿ ಪಾರ್ವತಿ ದೀಪ್ತಿಯಿಂದ ಮಹಿಮೆಯಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು.

Verse 19

तत्र दृष्ट्वा शिवा साक्षात्तपःसिद्धिरिवापरा । मूर्ता परमतेजस्का विलसंती सुतेजसा

ಅಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವೆಯನ್ನು ಕಂಡು—ತಪಸ್ಸಿದ್ಧಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂರ್ತಿಯಂತೆ—ಅವಳು ಸಾಕಾರವಾಗಿ, ಪರಮ ತೇಜಸ್ವಿನಿಯಾಗಿ, ತನ್ನ ಸ್ವತೇಜದಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಳು।

Verse 20

हृदा प्रणम्य तां ते तु ऋषयस्सप्त सुव्रताः । सन्नता वचनं प्रोचुः पूजिताश्च विशेषतः

ಆಗ ಸುವ್ರತಿಗಳಾದ ಆ ಏಳು ಋಷಿಗಳು ಹೃದಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ವಿನಯದಿಂದ ನಿಂತರು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪೂಜಿತರಾಗಿ ಅವರು ಈ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು.

Verse 21

ऋषय ऊचुः । शृणु शैलसुते देवी किमर्थं तप्यते तपः । इच्छसि त्वं सुरं कं च किं फलं तद्वदाधुना

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು— ಓ ದೇವಿ ಶೈಲಸುತೆ, ಕೇಳು; ನೀನು ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನೀನು ಯಾವ ದೇವರನ್ನು ಬಯಸುತ್ತೀಯ, ಯಾವ ಫಲವನ್ನು ಕೋರುತ್ತೀಯ? ಈಗ ಹೇಳು.

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता सा शिवा देवी गिरींद्रतनया द्विजैः । प्रत्युवाच वचस्सत्यं सुगूढमपि तत्पुरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ದ್ವಿಜ ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆ ಸಂಬೋಧಿಸಿದಾಗ, ಗಿರಿರಾಜನ ಪುತ್ರಿಯಾದ ಶಿವಾ ದೇವಿಯು ಅವರ ಸಮ್ಮುಖದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯವಚನಗಳನ್ನು ಉತ್ತರಿಸಿದಳು; ಆದರೆ ಅದರ ಅರ್ಥ ಅತ್ಯಂತ ಗುಢವಾಗಿತ್ತು.

Verse 23

पार्वत्युवाच । मुनीश्वरास्संशृणुत मद्वाक्यं प्रीतितो हृदा । ब्रवीमि स्वविचारं वै चिंतितो यो धिया स्वया

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದಳು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಹರ್ಷಿತ ಹೃದಯದಿಂದ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ನನ್ನ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದ ಚಿಂತಿಸಿ ನಿರ್ಣಯಿಸಿದ ಸ್ವವಿಚಾರವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 24

करिष्यथ प्रहासं मे श्रुत्वा वाचो ह्यसंभवाः । संकोचो वर्णनाद्विप्रा भवत्येव करोमि किम्

ನನ್ನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ—ಅವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಸಂಭವವೆನಿಸಬಹುದು—ನೀವು ನನ್ನನ್ನು ನಗೆಯಾಡಬಹುದು. ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ವರ್ಣಿಸುವಾಗ ನನಗೆ ಸಂಕೋಚ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಹೇಳುವಾಗ ಸಹಜವಾಗಿ ಲಜ್ಜೆ ಬರುತ್ತದೆ, ನಾನು ಏನು ಮಾಡಲಿ?

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे सप्तर्षिंकृतपरीक्षावर्णनो नाम पंचविशोऽध्याय

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ “ಸಪ್ತರ್ಷಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಯ ವರ್ಣನೆ” ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತೈದನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು।

Verse 26

सुरर्षेश्शासनं प्राप्य करोमि सुदृढं तपः । रुद्रः पतिर्भवेन्मे हि विधायेति मनोरथम्

ಋಷಿಗಳ ಅಧಿಪತಿಯ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ನಾನು ಅತ್ಯಂತ ದೃಢ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುವೆನು; ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಈ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಇಟ್ಟು—‘ರುದ್ರನೇ ನನ್ನ ಪತಿಯಾಗಲಿ; ವಿಧಾತನು ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಿಸಲಿ।’

Verse 27

अपक्षो मन्मनः पक्षी व्योम्नि उड्डीयते हठात् । तदाशां शंकरस्वामी पिपर्त्तु करुणानिधिः

ರೆಕ್ಕೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಮನಸ್ಸು ಮೋಹಿತವಾದ ಪಕ್ಷಿ ಹಠಾತ್ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಹಾರಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತದೆ; ಕರುಣಾನಿಧಿ ಶಂಕರಸ್ವಾಮಿ ಆ ಆಶೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸಲಿ।

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या विहस्य मुनयश्च ते । संमान्य गिरिजां प्रीत्या प्रोचुश्छलवचो मृषा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಆ ಮುನಿಗಳು ನಕ್ಕರು. ನಂತರ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗೌರವಿಸಿ, ಆಟದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮೋಸಭರಿತ ಅಸತ್ಯ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರು।

Verse 29

ऋषय ऊचुः । न ज्ञातं तस्य चरितं वृथापण्डितमानिनः । देवर्षेः कूरमनसः सुज्ञा भूत्वाप्यगात्मजे

ಋಷಿಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಗಿರಿಜೆ! ಸುಜ್ಞಳಾಗಿದ್ದರೂ ನೀನು ಆ ದೇವರ್ಷಿಯ ನಿಜವಾದ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಅರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಮಂದಬುದ್ಧಿಯವನು; ಆದರೂ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ತಾನು ಪಂಡಿತನೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 30

नारदः कूटवादी च परचित्तप्रमंथकः । तस्य वार्त्ताश्रवणतो हानिर्भवति सर्वथा

ನಾರದನು ಕಪಟವಚನಗಾರನು, ಪರರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಕಲಕುವವನು; ಅವನ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಹಾನಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 31

तत्र त्वं शृणु सद्बुध्या चेतिहासं सुशोभितम् । क्रमात्त्वां बोधयंतो हि प्रीत्या तमुपधारय

ಆದುದರಿಂದ ನೀನು ಸದ್ಬುದ್ಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಸ್ಥಿರಮನದಿಂದ ಈ ಸುಶೋಭಿತ ಪವಿತ್ರ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಕೇಳು. ನಾವು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕ್ರಮಕ್ರಮವಾಗಿ ನಿನಗೆ ಬೋಧಿಸುವೆವು—ನೀನು ಅದನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಜಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಧರಿಸು.

Verse 32

ब्रह्मपुत्रो हि यो दक्षस्सुषुवे पितुराज्ञया । स्वपत्न्यामयुतं पुत्रानयुंक्त तपसि प्रियान्

ಬ್ರಹ್ಮನ ಪುತ್ರನಾದ ದಕ್ಷನು ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಪತ್ನಿಯಿಂದ ಹತ್ತು ಸಾವಿರ ಪ್ರಿಯ ಪುತ್ರರನ್ನು ಹೆತ್ತನು; ಅವರನ್ನು ತಪಸ್ಸಿನ ಶಿಸ್ತಿನಲ್ಲಿ ನಿಯೋಜಿಸಿದನು.

Verse 33

ते सुताः पश्चिमां दिशि नारायणसरो गताः । तपोर्थे ते प्रतिज्ञाय नारदस्तत्र वै ययौ

ಆ ಪುತ್ರರು ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ನಾರಾಯಣಸರಸ್ಸಿಗೆ ಹೋದರು. ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ನಾರದನೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದನು.

Verse 34

कूटोपदेशमाश्राव्य तत्र तान्नारदो मुनिः । तदाज्ञया च ते सर्वे पितुर्न गृहमाययुः

ಅಲ್ಲಿ ಮುನಿ ನಾರದನು ಅವರಿಗೆ ಕುತಂತ್ರದ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಕೇಳಿಸಿದನು. ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಮರಳಲಿಲ್ಲ.

Verse 35

तच्छ्रुत्वा कुपितो दक्षः पित्राश्वासितमानसः । उत्पाद्य पुत्रान्प्रायुंक्त सहस्रप्रमितांस्ततः

ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ದಕ್ಷನು ಕೋಪಗೊಂಡನು; ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಸಾಂತ್ವನ ವಚನಗಳಿಂದ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರವಾಯಿತು. ನಂತರ ಅವನು ಪುತ್ರರನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನಮಾಡಿ, ಸಾವಿರ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದನು.

Verse 36

तेऽपि तत्र गताः पुत्रास्तपोर्थं पितुराज्ञया । नारदोऽपि ययौ तत्र पुनस्तत्स्वोपदेशकृत्

ಆ ಪುತ್ರರೂ ತಂದೆಯ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ತಪಸ್ಸಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಹೋದರು. ನಾರದರೂ ಮತ್ತೆ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ, ಪುನಃ ಅವರಿಗೆ ಉಪದೇಶ ನೀಡುವವರಾದರು.

Verse 37

ददौ तदुपदेशं ते तेभ्यो भ्रातृपथं ययुः । आययुर्न पितुर्गेहं भिक्षुवृत्तिरताश्च ते

ಆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವರು ಸಹೋದರಭಾವದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಹೊರಟರು. ತಂದೆಯ ಮನೆಗೆ ಮರಳಲಿಲ್ಲ; ಭಿಕ್ಷುವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ ಭಿಕ್ಷೆಯಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದರು.

Verse 38

इत्थं नारदसद्वृत्तिर्विश्रुत्ता शैलकन्यके । अन्यां शृणु हि तद्वृत्तिं वैराग्यकरणीं नृणाम्

ಓ ಶೈಲಕನ್ಯಕೆ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ನಾರದನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸದ್ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಈಗ ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ವೈರಾಗ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಮತ್ತೊಂದು ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ಕೇಳು.

Verse 39

विद्याधरश्चित्रकेतुर्यो बभूव पुराकरोत् । स्वोपदेशमयं दत्त्वा तस्मै शून्यं च तद्गृहम्

ಪುರಾಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕೇತು ಎಂಬ ವಿದ್ಯಾಧರನೊಬ್ಬನಿದ್ದನು. ಗುರುವು ತನ್ನ ಸ್ವೋಪದೇಶಜನ್ಯ ಪರಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿ, ಅವನ ಗೃಹವನ್ನು ಶೂನ್ಯವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿ—ಸಂಸಾರಬಂಧನಗಳಿಂದ ವಿಮುಕ್ತನಾಗಿ—ಶಿಷ್ಯನು ಅಂತರ್ಮುಖನಾಗಿ ಪರಮಪತಿ ಶಿವನ ಶರಣಲ್ಲಿ ಮೋಕ್ಷವನ್ನು ಅನ್ವೇಷಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದನು.

Verse 40

प्रह्लादाय स्वोपदेशान्हिरण्यकशिपोः परम् । दत्त्वा दुखं ददौ चायं परबुद्धिप्रभेदकः

ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುವಿನ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಗುರುವು ಪ್ರಹ್ಲಾದನಿಗೆ ತನ್ನ ಪರಮ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ದತ್ತಿಯಾಗಿ ನೀಡಿದನು. ಅದರಿಂದ ಅವನು ತಾನೇ ದುಃಖವನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿಕೊಂಡನು; ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ಉನ್ನತ ಬುದ್ಧಿಯನ್ನು ಜಾಗೃತಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನ ದುಷ್ಟ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಭೇದಿಸುವವನು.

Verse 41

मुनिना निजविद्या यच्छ्राविता कर्णरोचना । स स्वगेहं विहायाशु भिक्षां चरति प्रायशः

ಮುನಿಯು ತನ್ನ ಸ್ವವಿದ್ಯೆಯನ್ನು—ಕಿವಿಗೆ ರೋಚಕವಾದುದನ್ನು—ಅವನಿಗೆ ಶ್ರವಣಗೊಳಿಸಿದನು. ಅದನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ಅವನು ತನ್ನ ಮನೆ ತ್ಯಜಿಸಿ, ಬಹುಪಾಲು ಭಿಕ್ಷೆ ಬೇಡುತ್ತಾ ಸಂಚರಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 42

नारदो मलिनात्मा हि सर्वदो ज्ज्वलदेहवान् । जानीमस्तं विशेषेण वयं तत्सहवासिनः

“ನಾರದನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಲಿನಸ್ವಭಾವದವನು; ಆದರೂ ಅವನು ಸರ್ವದಾತ ಮತ್ತು ಜ್ವಲಂತ ದೇಹವಂತನು. ನಾವು—ಅವನ ಸಹವಾಸಿಗಳು—ಅವನನ್ನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಚೆನ್ನಾಗಿ ತಿಳಿದಿದ್ದೇವೆ.”

Verse 43

बकं साधुं वर्णयंति न मत्स्यानत्ति सर्वथा । सहवासी विजानीयाच्चरित्रं सहवासिनाम्

ಜನರು ಬಕವನ್ನು ‘ಸಾಧು’ ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ—ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಮೀನು ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೆ ಅದರ ಸಹವಾಸದಲ್ಲಿರುವವನು, ಸಹವಾಸಿಗಳ ನಿಜವಾದ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.

Verse 44

लब्ध्वा तदुपदेशं हि त्वमपि प्राज्ञसंमता । वृथैव मूर्खीभूता तु तपश्चरसि दुष्करम्

ಆ ಉಪದೇಶವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ನೀನು ಜ್ಞಾನಿಯೆಂದು ಮಾನ್ಯಳಾಗಿದ್ದರೂ, ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಮೂರ್ಖಳಾಗಿ ದುಷ್ಕರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ।

Verse 45

यदर्थमीदृशं बाले करोषि विपुलं तपः । सदोदासी निर्विकारो मदनारिर्नसंशयः

ಓ ಬಾಲೆ, ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನೀನು ಇಂತಹ ಮಹತ್ತರ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀಯೆ? ಮದನಾರಿಯಾದ ಶಿವನು ಸದಾ ಉದಾಸೀನ, ನಿರ್ವಿಕಾರ—ಇದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ।

Verse 46

अमंगलवपुर्धारी निर्लज्जोऽसदनोऽकुली । कुवेषी प्रेतभूतादिसंगी नग्नौ हि शूलभृत्

ಅವನ ದೇಹರೂಪ ಅಮಂಗಳವಾಗಿ ತೋರುತ್ತದೆ; ಅವನು ನಿರ್ಲಜ್ಜ, ಗೃಹರಹಿತ, ಅಶಾಂತ. ಕು-ವೇಷಧಾರಿ, ಪ್ರೇತ-ಭೂತಾದಿಗಳ ಸಂಗಾತಿ; ನಗ್ನನಾಗಿ ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿ।

Verse 47

स धूर्तस्तव विज्ञानं विनाश्य निजमायया । मोहयामास सद्युक्त्या कारयामास वै तपः

ಆ ಧೂರ್ತನು ತನ್ನ ಮಾಯೆಯಿಂದ ನಿನ್ನ ವಿವೇಕವನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ, ಮಧುರ ಯುಕ್ತಿಗಳಿಂದ ನಿನ್ನನ್ನು ಮೋಹಗೊಳಿಸಿ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿಸಿದನು।

Verse 49

प्रथमं दक्षजां साध्वी विवाह्य सुधिया सतीम् । निर्वाहं कृतवान्नैव मूढः किंचिद्दिनानि हि

ಮೊದಲು ದಕ್ಷನ ಮಗಳಾದ ಸಾಧ್ವಿ, ವಿವೇಕವಂತಿಯಾದ ಸತಿಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾದರೂ, ಆ ಮೋಹಿತನು ಕೆಲ ದಿನಗಳಿಗೂ ಗೃಹನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ।

Verse 50

तां तथैव स वै दोषं दत्त्वात्याक्षीत्स्वयं प्रभुः । ध्यायन्स्वरूप मकलमशोकमरमत्सुखी

ಆಮೇಲೆ ಪ್ರಭುವೇ ಆ ದೋಷವನ್ನು ಅವಳ ಮೇಲೆ ಅರ್ಪಿಸಿ, ತಾನೇ ಅದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು; ತನ್ನ ನಿರವಯವ, ಶೋಕವಿಲ್ಲದ, ಅಮರ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರನಾಗಿದ್ದನು।

Verse 51

एकलः परनिर्वाणो ह्यसंगोऽद्वय एव च । तेन नार्याः कथं देवि निर्वाहः संभविष्यति

ಅವನು ಏಕಾಕಿ, ಪರಮ ನಿರ್ವಾಣಸ್ಥಿತ, ಆಸಕ್ತಿರಹಿತ ಮತ್ತು ಅದ್ವೈತ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವಿ, ಅವನೊಂದಿಗೆ ಸ್ತ್ರೀಯ ಗೃಹನಿರ್ವಹಣೆ ಹಾಗೂ ದಾಂಪತ್ಯಧರ್ಮ ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?

Verse 52

अद्यापि शासनं प्राप्य गृहमायाहि दुर्मतिम् । त्यजास्माकं महाभागे भविष्यति च शं तव

ಇನ್ನೂ ಸಹ ನಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಮನೆಗೆ ಮರಳಿ ಬಾ; ಈ ದುರ್ಮತಿಯ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸು. ಹೇ ಮಹಾಭಾಗ್ಯವತಿ, ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದರೆ ನಿನಗೆ ಮಂಗಳವೂ ಶುಭವೂ ನಿಶ್ಚಯವಾಗುವುದು.

Verse 53

त्वद्योग्यो हि वरो विष्णुस्सर्वसद्गुणवान्प्रभुः । वैकुण्ठवासी लक्ष्मीशो नानाक्रीडाविशारदः

ನಿನಗೆ ಯೋಗ್ಯ ವರನು ವಿಷ್ಣುವೇ—ಸರ್ವ ಸದ್ಗುಣಗಳಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ಪ್ರಭು. ಅವನು ವೈಕುಂಠವಾಸಿ, ಲಕ್ಷ್ಮೀಪತಿ, ಅನೇಕ ದಿವ್ಯ ಕ್ರೀಡೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿಪುಣನು.

Verse 54

तेन ते कारयिष्यामो विवाहं सर्वसौख्यदम् । इतीदृशं त्यज हठं सुखिता भव पार्वति

ಆ ರೀತಿಯಿಂದ ನಾವು ನಿನ್ನ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇವೆ; ಅದು ಸಮಸ್ತ ಸುಖಗಳನ್ನು ನೀಡುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಪಾರ್ವತಿ, ಇಂತಹ ಹಠವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಸುಖಿಣಿಯಾಗಿರು.

Verse 55

ब्रह्मोवाच । इत्येदं वचनं श्रुत्वा पार्वती जगदम्बिका । विहस्य च पुनः प्राह मुनीन्ज्ञान विशारदान्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಜಗದಂಬಿಕೆ ಪಾರ್ವತಿ ನಗುತ್ತಾ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾದ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 56

पार्वत्युवाच । सत्यं भवद्भिः कथितं स्वज्ञानेन मुनीश्वराः । परंतु मे हठो नैव मुक्तो भवति वै द्विजाः

ಪಾರ್ವತಿ ಹೇಳಿದರು—ಓ ಮುನೀಶ್ವರರೇ, ನಿಮ್ಮ ಸ್ವಾನುಭವಜ್ಞಾನದಿಂದ ಹೇಳಿದುದು ಸತ್ಯವೇ. ಆದರೆ ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ನನ್ನ ದೃಢಸಂಕಲ್ಪವು ಏನೂ ಸಡಿಲವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 57

स्वतनोः शैलजातत्वात्काठिन्यं सहजं स्थितम् । इत्थं विचार्य सुधिया मां निषेद्धुं न चार्हथ

ನನ್ನ ದೇಹವು ಶೈಲಜಾತವಾದುದರಿಂದ ಕಠಿಣತೆ ಮತ್ತು ಸಹನಶಕ್ತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಹಜವಾಗಿ ನೆಲೆಸಿವೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಓ ಸುಧೀಜನರೇ, ಹೀಗೆ ವಿಚಾರಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ನಿಮಗೆ ಯುಕ್ತವಲ್ಲ.

Verse 58

सुरर्षेर्वचनं पथ्यं त्यक्ष्ये नैव कदाचन । गुरूणां वचनं पथ्यमिति वेदविदो विदुः

ದೇವರ್ಷಿಯ ಹಿತಕರ ವಚನವನ್ನು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ತ್ಯಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ವೇದವಿದ್ವಾಂಸರು—ಗುರುಗಳ ಉಪದೇಶವೇ ನಿಜವಾದ ಪಥ್ಯ, ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾದದ್ದು ಎಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಾರೆ.

Verse 59

गुरूणां वचनं सत्यमिति येषां दृढा मतिः । तेषामिहामुत्र सुखं परमं नासुखं क्वचित्

“ಗುರುಗಳ ವಚನವೇ ಸತ್ಯ” ಎಂಬ ದೃಢ ನಿಶ್ಚಯವಿರುವವರು ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಮ ಸುಖವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ; ಅವರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗದು।

Verse 60

गुरूणां वचनं सत्यमिति यद्धृदये न धीः । इहामुत्रापि तेषां हि दुखं न च सुखं क्वचित्

ಹೃದಯದಲ್ಲಿ “ಗುರುಗಳ ವಚನ ಸತ್ಯ” ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ನಿಶ್ಚಯವಿಲ್ಲದವರಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಸುಖವಿಲ್ಲ; ಇಹಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಪರಲೋಕದಲ್ಲಿಯೂ ಅವರಿಗೆ ದುಃಖವೇ ಪಾಲು।

Verse 61

सर्वथा न परित्याज्यं गुरूणां वचनं द्विजाः । गृहं वसेद्वा शून्यं स्यान्मे हठस्सुखदस्सदा

ಹೇ ದ್ವಿಜರೇ, ಗುರುಗಳ ವಚನವನ್ನು ಯಾವ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ತ್ಯಜಿಸಬಾರದು. ಮನೆ ಖಾಲಿಯಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸಬೇಕಾದರೂ, ನನ್ನ ಈ ಅಚಲ ಸಂಕಲ್ಪ ಸದಾ ಶಾಂತಿ-ಕ್ಷೇಮ ನೀಡಲಿ।

Verse 62

यद्भवद्भिस्सुभणितं वचनं मुनिसत्तमाः । तदन्यथा तद्विवेकं वर्णयामि समासतः

ಹೇ ಮುನಿಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನೀವು ಹೇಳಿದ ವಚನವು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸುಭಾಷಿತ; ಆದರೂ ಅದರ ಯಥಾರ್ಥ ವಿವೇಕವನ್ನು ಉದ್ದೇಶಾರ್ಥ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುವಂತೆ ನಾನು ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ।

Verse 63

गुणालयो विहारी च विष्णुस्सत्यं प्रकीर्तितः । सदाशिवोऽगुणः प्रोक्तस्तत्र कारण मुच्यते

ವಿಷ್ಣು ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿ ಗುಣಗಳಲ್ಲೇ ವಿಹರಿಸುವವನೆಂದು, ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ‘ಸತ್ಯ’ ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು. ಆದರೆ ಸದಾಶಿವನು ಗುಣಾತೀತ, ನಿರ್ಗುಣನೆಂದು ಹೇಳಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಅವನೇ ಸಮಸ್ತದ ಪರಮ ಕಾರಣವೆಂದು ಬೋಧಿಸಲಾಗಿದೆ।

Verse 64

शिवो ब्रह्माविकारः स भक्तहेतोर्धृताकृतिः । प्रभुतां लौकिकीं नैव संदर्शयितुमिच्छति

ಶಿವನು ಬ್ರಹ್ಮನ ವಿಕಾರದಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನನಲ್ಲ; ಭಕ್ತರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಕಾರ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆದರೂ ಕೇವಲ ಲೌಕಿಕ ಪ್ರಭುತ್ವವೋ ಶಕ್ತಿಯೋ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 65

अतः परमहंसानां धार्यये सुप्रिया गतिः । अवधूतस्वरूपेण परानंदेन शंभुना

ಆದ್ದರಿಂದ ಪರಮಹಂಸರಿಗೆ ಧರಿಸಬೇಕಾದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯ ಆಶ್ರಯವೆಂದರೆ—ಅವಧೂತಸ್ವರೂಪನಾಗಿ ಪರಮಾನಂದಮಯನಾದ ಶಂಭುವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸಿ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸುವುದು.

Verse 66

भूषूणादिरुचिर्मायार्लिप्तानां ब्रह्मणो न च । स प्रभुर्निर्गुणोऽजो निर्मायोऽलक्ष्यगतिर्विराट्

ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಲಿಪ್ತರಾದವರು ಹೊರಗಿನ ಅಲಂಕಾರಗಳ ಕాంతಿಯಿಂದ ಎಷ್ಟೇ ಪ್ರಕಾಶಿಸಿದರೂ, ಅವರ ‘ಬ್ರಹ್ಮ’ ಅವನು ಅಲ್ಲ. ಅವನೇ ಪರಮಪ್ರಭು—ನಿರ್ಗುಣ, ಅಜ, ನಿರ್ಮಾಯ; ಇಂದ್ರಿಯ-ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಅಲಕ್ಷ್ಯವಾದ ಗತಿಯುಳ್ಳವನು, ಆದರೂ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿ ವಿರಾಟ್ ಸ್ವರೂಪನು.

Verse 67

धर्मजात्यादिभिश्शम्भुर्नानुगृह्णाति व द्विजाः । गुरोरनुग्रहेणैव शिवं जानामि तत्त्वतः

ಓ ದ್ವಿಜರೇ, ಶಂಭು ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಮೊದಲಾದ ಹೊರಗಿನ ಗುರುತುಗಳ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ಅನುಗ್ರಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದಲೇ ಶಿವನನ್ನು ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿಯಬಹುದು.

Verse 68

चेच्छिवस्स हि मे विप्रा विवाहं न करिष्यति । अविवाहा सदाहं स्यां सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ಓ ವಿಪ್ರರೇ, ನನ್ನ ಶಿವನು ವಿವಾಹ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಸದಾಕಾಲ ಅವಿವಾಹಿತೆಯಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಇದು ಸತ್ಯ—ಸತ್ಯವೆಂದು ಸತ್ಯವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 69

उदयति यदि भानुः पश्चिमे दिग्विभागे प्रचलति यदि मेरुश्शीततां याति वह्निः । विकसति यदि पद्मं पर्वताग्रे शिलायां न हि चलति हठो मे सत्यमेतद्ब्रवीमि

ಸೂರ್ಯನು ಪಶ್ಚಿಮದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದರೂ, ಮೇರು ಪರ್ವತ ಚಲಿಸಿದರೂ, ಅಗ್ನಿ ಶೀತವಾದರೂ, ಪರ್ವತಶಿಖರದ ಬಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಪದ್ಮ ಅರಳಿದರೂ—ನನ್ನ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾತ್ರ ಕದಲದು; ಇದನ್ನು ನಾನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ.

Verse 70

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तान्प्रणम्याशु मुनीन्सा पर्वतात्मजा । विरराम शिवं स्मृत्वा निर्विकारेण चेतसा

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಪರ್ವತಪುತ್ರಿ ಆ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದಳು। ನಿರ್ವಿಕಾರಚಿತ್ತದಿಂದ ಶಿವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸಿ ಅವಳು ಮೌನವಾಗಿ ಶಾಂತವಾಗಿ ಸ್ಥಿರಳಾಗಿ ನಿಂತಳು.

Verse 71

ऋषयोऽपीत्थमाज्ञाय गिरिजायास्सुनिश्चयम् । प्रोचुर्जयगिरं तत्र ददुश्चाशिषमुत्तमाम्

ಋಷಿಗಳು ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಗಿರಿಜೆಯ ದೃಢನಿಶ್ಚಯವನ್ನು ತಿಳಿದು ಅಲ್ಲಿ ಜಯಘೋಷವನ್ನು ಮಾಡಿದರು; ಅವಳಿಗೆ ಪರಮೋತ್ತಮ ಆಶೀರ್ವಾದವನ್ನು ನೀಡಿದರು।

Verse 72

अथ प्राणम्य तां देवीं मुनयो हृष्टमानसाः । शिवस्थानं द्रुतं जग्मुस्तत्परीक्षाकरा मुने

ನಂತರ ಆ ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರಣಾಮ ಮಾಡಿ ಹರ್ಷಿತಮನಸ್ಸಿನ ಮುನಿಗಳು, ಓ ಮುನೇ, ಶಿವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೋದರು; ಅದರ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ದೃಢಪಡಿಸಲು।

Verse 73

तत्र गत्वा शिवं नत्वा वृत्तांतं विनिवेद्य तम् । तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात्

ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಅವರು ಭಗವಾನ್ ಶಿವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ನಿವೇದಿಸಿದರು. ಅವರ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಡೆದು ಅವರು ಆದರದಿಂದ ಸ್ವರ್ಗಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು।