देवस्तुतिः—नन्दिकेश्वरविज्ञप्तिः—शम्भोः समाधेः उत्थानम् (Devas’ Hymn, Nandikeśvara’s Petition, and Śiva’s Rising from Samādhi)

Verse 1

देवा ऊचुः । नमो रुद्राय देवाय मदनांतकराय च । स्तुत्याय भूरिभासाय त्रिनेत्राय नमोनमः

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು— ರುದ್ರದೇವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ಮದನ (ಕಾಮ) ಸಂಹಾರಕನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ. ಸ್ತುತ್ಯನಾದ, ಅಪಾರ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ತ್ರಿನೇತ್ರನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 2

शिपिविष्टाय भीमाय भीमाक्षाय नमोनमः । महादेवाय प्रभवे त्रिविष्टपतये नमः

ಸರ್ವವ್ಯಾಪಿಯಾದ ಶಿಪಿವಿಷ್ಟನಿಗೆ, ಭೀಮನಿಗೆ, ಭೀಮಾಕ್ಷನಿಗೆ ಪುನಃ ಪುನಃ ನಮಸ್ಕಾರ. ಮಹಾದೇವನಿಗೆ, ಪ್ರಭವನಿಗೆ (ಸೃಷ್ಟಿಕಾರಣನಿಗೆ), ತ್ರಿವಿಷ್ಟಪತಿಗೆ (ತ್ರಿಲೋಕಾಧಿಪತಿಗೆ) ನಮಸ್ಕಾರ.

Verse 3

त्वं नाथः सर्वलोकानां पिता माता त्वमीश्वरः । शंभुरीशश्शंकरोसि दयालुस्त्वं विशेषतः

ನೀನೇ ಸರ್ವಲೋಕಗಳ ನಾಥನು; ನೀನೇ ತಂದೆ, ನೀನೇ ತಾಯಿ—ನೀನೇ ಪರಮೇಶ್ವರನು. ನೀನೇ ಶಂಭು, ಈಶ, ಶಂಕರ; ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀನು ಅತ್ಯಂತ ದಯಾಳುವು.

Verse 4

त्वं धाता सर्वजगतां त्रातुमर्हसि नः प्रभो । त्वां विना कस्समर्थोस्ति दुःखनाशे महेश्वर

ಪ್ರಭೋ! ನೀವು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತುಗಳ ಧಾತ; ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಯೋಗ್ಯನು ನೀವು ಮಾತ್ರ. ಮಹೇಶ್ವರಾ! ನಿಮ್ಮಿಲ್ಲದೆ ದುಃಖನಾಶ ಮಾಡಲು ಯಾರು ಸಮರ್ಥರು?

Verse 5

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां नन्दिकेश्वरः । कृपया परया युक्तो विज्ञप्तुं शंभुमारभत्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ದೇವತೆಗಳ ಆ ವಚನಗಳನ್ನು ಹೀಗೆ ಕೇಳಿ, ಪರಮ ಕರುಣೆಯಿಂದ ಯುಕ್ತನಾದ ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಶಂಭು (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ)ನಿಗೆ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ವಿಜ್ಞಪ್ತಿ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು.

Verse 6

नंदिकेश्वर उवाच । विष्ण्वादयस्सुरगणा मुनिसिद्धसंघास्त्वां द्रष्टुमेव सुरवर्य्य विशेषयंति । कार्यार्थिनोऽसुरवरैः परिभर्त्स्य मानास्सम्यक् पराभवपदं परमं प्रपन्नाः

ನಂದಿಕೇಶ್ವರನು ಹೇಳಿದನು: ಎಲೈ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠನೇ! ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು, ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಿದ್ಧರ ಸಮೂಹಗಳು ನಿನ್ನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿಯೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅಸುರರಿಂದ ಅಪಮಾನಿತರಾಗಿ ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಪರಾಭವವನ್ನು ಹೊಂದಿ ನಿನ್ನ ಶರಣು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

Verse 7

तस्मात्त्वया हि सर्वेश त्रातव्या मुनयस्सुराः । दीनबंधुर्विशेषेण त्वमुक्तो भक्तवत्सलः

ಆದ್ದರಿಂದ ಹೇ ಸರ್ವೇಶ್ವರಾ! ಮುನಿಗಳನ್ನೂ ದೇವತೆಗಳನ್ನೂ ರಕ್ಷಿಸಬೇಕಾದುದು ನಿಜವಾಗಿ ನೀವೇ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನೀನು ದೀನರ ಬಂಧು ಹಾಗೂ ಭಕ್ತರ ಮೇಲೆ ಮಮತೆ ತೋರುವ ‘ಭಕ್ತವತ್ಸಲ’ನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದೀ.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । एवं दयावता शंभुर्विज्ञप्तो नंदिना भृशम् । शनैश्शनैरुपरमद्ध्यानादुन्मील्य चाक्षिणी

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ದಯಾಮಯ ಶಂಭುವನ್ನು ನಂದಿಯು ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ ಬೇಡಿಕೊಂಡನು. ಆಗ ಅವರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಧ್ಯಾನದಿಂದ ವಿರಮಿಸಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ತೆರೆದರು.

Verse 9

ईशोऽथोपरतश्शंभुस्तदा परमकोविदः । समाधेः परमात्मासौ सुरान्सर्वानुवाच ह

ಆಮೇಲೆ ಈಶ್ವರ ಶಂಭು ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ವಿರಮಿಸಿದರು. ಆ ಪರಮ ವಿವೇಕಿ ಪರಮಾತ್ಮನು ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿದರು.

Verse 10

शंभुरुवाच । कस्माद्यूयं समायाता मत्समीपं सुरेश्वरः । हरिब्रह्मादयस्सर्वे ब्रूत कारणमाशु तत्

ಶಂಭು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ದೇವೇಶ್ವರರೇ! ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಸಮೀಪಕ್ಕೆ ಏಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೀರಿ? ಹರಿ, ಬ್ರಹ್ಮ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲರೂ, ಕಾರಣವನ್ನು ಬೇಗ ಹೇಳಿರಿ.

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचश्शम्भोस्सर्वे देवा मुदाऽन्विताः । विष्णोर्विलोकयामासुर्मुखं विज्ञप्तिहेतवे

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ಶಂಭುವಿನ ವಚನಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ಆನಂದದಿಂದ ತುಂಬಿದರು. ನಂತರ ತಮ್ಮ ವಿನಂತಿಯನ್ನು ತಿಳಿಸಲು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಮುಖದತ್ತ ನೋಡಿದರು।

Verse 12

अथ विष्णुर्महाभक्तो देवानां हितकारकः । मदीरितमुवाचेदं सुरकार्यं महत्तरम्

ಆಗ ಮಹಾಭಕ್ತನಾದ ವಿಷ್ಣು, ದೇವರ ಹಿತಕಾರಕನು, ನಾನು ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ದೇವಕಾರ್ಯದ ಆ ಮಹತ್ತರ ವಿಷಯವನ್ನು ಉಚ್ಚರಿಸಿದನು।

Verse 13

तारकेण कृतं शंभो देवानां परमाद्भुतम् । कष्टात्कष्टतरं देवा विज्ञप्तुं सर्व आगताः

ಹೇ ಶಂಭೋ! ತಾರಕನು ದೇವರ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿದುದು ಪರಮ ಅದ್ಭುತವೂ ಕಷ್ಟಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಷ್ಟಕರವೂ ಆಗಿದೆ; ಆದ್ದರಿಂದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು ವಿನಂತಿಸಲು ಸೇರಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ।

Verse 14

हे शंभो तव पुत्रेणौरसेन हि भविष्यति । निहतस्तारको दैत्यो नान्यथा मम भाषितम्

ಹೇ ಶಂಭೋ! ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ನಿನ್ನ ಸ್ವಂತ ಔರಸ ಪುತ್ರನಿಂದಲೇ ದೈತ್ಯ ತಾರಕನು ಸಂಹರಿಸಲ್ಪಡುವನು; ನನ್ನ ವಾಕ್ಯ ಬೇರೆ ಆಗದು।

Verse 15

विचार्य्येत्थं महादेव कृपां कुरु नमोऽस्तु ते । देवान्समुद्धर स्वामिन् कष्टात्तारकनिर्मितात्

ಇಂತೆ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಹೇ ಮಹಾದೇವಾ! ಕೃಪೆ ತೋರಿಸು—ನಮಸ್ಕಾರಗಳು ನಿನಗೆ. ಹೇ ಸ್ವಾಮೀ! ತಾರಕನಿಂದ ಉಂಟಾದ ಕಷ್ಟದಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು।

Verse 16

तस्मात्त्वया गिरिजा देव शंभो ग्रहीतव्या पाणिना दक्षिणेन । पाणिग्रहेणैव महानुभावां दत्तां गिरींद्रेण च तां कुरुष्व

ಆದುದರಿಂದ, ಹೇ ದೇವ ಶಂಭೋ, ನೀನು ಬಲಗೈಯಿಂದ ಗಿರಿಜೆಯ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಮಾಡಬೇಕು. ಗಿರೀಂದ್ರನು ನೀಡಿದ ಆ ಮಹಾನುಭಾವ ಕನ್ಯೆಯನ್ನು ಇದೇ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣ ಸಂಸ್ಕಾರದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅವಳನ್ನು ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಪತ್ನಿಯಾಗಿಸು।

Verse 17

विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा प्रसन्नो ह्यब्रवीच्छिवः । दर्शयन् सद्गतिं तेषां सर्वेषां योगतत्परः

ವಿಷ್ಣುವಿನ ಆ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಪ್ರಸನ್ನನಾದ ಶ್ರೀಶಿವನು ಮಾತನಾಡಿದನು. ಯೋಗನಿಷ್ಠನಾಗಿ, ಅವರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸದ್ಗತಿಯ ಶುಭ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು।

Verse 18

शिव उवाच । यदा मे स्वीकृता देवी गिरिजा सर्वसुंदरी । तदा सर्वे सुरेंद्राश्च मुनयो ऋषयस्तदा

ಶಿವನು ಹೇಳಿದರು— ನಾನು ಸರ್ವಸುಂದರಿಯಾದ ದೇವಿ ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿದಾಗ, ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸುರೇಂದ್ರರು, ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ಋಷಿಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದರು।

Verse 19

सकामाश्च भविष्यन्ति न क्षमाश्च परे पथि । जीवयिष्यति दुर्गा सा पाणिग्रहणतस्स्मरम्

ಅವರು ಕಾಮಾಸಕ್ತರಾಗುವರು ಮತ್ತು ಪರಮ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕ್ಷಮಾಶೀಲರಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ದುರ್ಗೆ ಪಾಣಿಗ್ರಹಣದ ಮೂಲಕ ಸ್ಮರನನ್ನು (ಕಾಮದೇವನನ್ನು) ಪುನರ್ಜೀವನಗೊಳಿಸುವಳು।

Verse 20

मदनो हि मया दग्धस्सर्वेषां कार्य्यसिद्धये । ब्रह्मणो वचनाद्विष्णो नात्र कार्या विचारणा

ಎಲ್ಲರ ಕಾರ್ಯಸಿದ್ಧಿಗಾಗಿ ನಾನು ಮದನನನ್ನು ದಹಿಸಿದೆನು. ಓ ವಿಷ್ಣೋ, ಬ್ರಹ್ಮನ ವಚನಾನುಸಾರವೇ ಇದು ನಡೆದದ್ದು; ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.

Verse 21

एवं विमृश्य मनसा कार्याकार्यव्यवस्थितौ । सुधीः सर्वैश्च देवेंद्र हठं नो कर्तुमर्हसि

ಇಂತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ-ಅಕಾರ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿ, ಹೇ ದೇವೇಂದ್ರ! ನೀನು ಜ್ಞಾನಿ ಮತ್ತು ದೇವರಲ್ಲಿ ಶ್ರೇಷ್ಠನು; ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ಹಠದಿಂದ ವರ್ತಿಸಬೇಡ।

Verse 22

दग्धे कामे मया विष्णो सुरकार्यं महत् कृतम् । सर्वे तिष्ठंतु निष्कामा मया सह सुनिश्चितम्

ಹೇ ವಿಷ್ಣೋ! ನನ್ನಿಂದ ಕಾಮನು ದಗ್ಧನಾದಾಗ ದೇವಕಾರ್ಯ ಮಹತ್ತಾಗಿ ನೆರವೇರಿತು। ಇನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ನಿಷ್ಕಾಮರಾಗಿರಲಿ—ಇದು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ದೃಢವಾಗಿ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿದೆ।

Verse 23

यथाऽहं च सुरास्सर्वे तथा यूयमयत्नतः । तपः परमसंयुक्ताः करिष्यध्वं सुदुष्करम्

ನಾನು ಮತ್ತು ಸಮಸ್ತ ದೇವತೆಗಳು ಮಾಡಿದಂತೆ, ನೀವೂ ಅಚಲಚಿತ್ತದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಮಾಡಿರಿ. ಪರಮ ತಪೋನಿಯಮದೊಂದಿಗೆ ಏಕೀಭಾವಗೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ದುಷ್ಕರವಾದುದನ್ನೂ ಸಾಧಿಸುವಿರಿ.

Verse 24

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीविवाहस्वीकारो नाम चतुर्विशोऽध्यायः

ಇಂತೆ ಶ್ರೀಶಿವಮಹಾಪುರಾಣದ ದ್ವಿತೀಯ ಭಾಗವಾದ ರುದ್ರಸಂಹಿತೆಯ ತೃತೀಯ ವಿಭಾಗ ಪಾರ್ವತೀಖಂಡದಲ್ಲಿ ‘ಪಾರ್ವತೀವಿವಾಹಸ್ವೀಕಾರ’ ಎಂಬ ಇಪ್ಪತ್ತನಾಲ್ಕನೇ ಅಧ್ಯಾಯವು ಸಮಾಪ್ತಿಯಾಯಿತು.

Verse 25

पुरावृत्तं स्मरकृतं विस्मृतं यद्विधे हरे । महेन्द्र मुनयो देवा यत्तत्सर्वं विमृश्यताम्

ಹೇ ವಿಧೇ (ಬ್ರಹ್ಮ) ಮತ್ತು ಹೇ ಹರೇ (ವಿಷ್ಣು)! ಸ್ಮರ (ಕಾಮ) ಕಾರಣವಾದ, ನಂತರ ಮರೆತಿಹೋದ ಆ ಪುರಾತನ ಘಟನೆ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮರಿಸಿ ಸಮ್ಯಕವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸಲಿ. ಮಹೇಂದ್ರ (ಇಂದ್ರ), ಮುನಿಗಳು ಮತ್ತು ದೇವರುಗಳು—ಎಲ್ಲರೂ ಆ ಸಮಸ್ತ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸಲಿ।

Verse 26

महाधनुर्धरेणैव मदनेन हठात्सुराः । सर्वेषां ध्यानविध्वंसः कृतस्तेन पुरापुरा

ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ಪುರಾತನಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಾಧನುರ್ಧರನಾದ ಮದನ (ಕಾಮ) ಬಲವಂತವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಭಂಗಪಡಿಸಿದನು।

Verse 27

कामो हि नरकायैव तस्मात् क्रोधोभिजायते । क्रोधाद्भवति संमोहो मोहाच्च भ्रंशते तपः

ಕಾಮವು ನಿಜಕ್ಕೂ ನರಕದುಃಖಕ್ಕೇ ದಾರಿ; ಅದರಿಂದ ಕ್ರೋಧ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಕ್ರೋಧದಿಂದ ಮೋಹ, ಮೋಹದಿಂದ ತಪಸ್ಸು ಕುಸಿಯುತ್ತದೆ।

Verse 28

कामक्रोधौ परित्याज्यौ भवद्भिस्सुरसत्तमैः । सर्वैरेव च मंतव्यं मद्वाक्यं नान्यथा क्वचित्

ಓ ದೇವಶ್ರೇಷ್ಠರೇ, ನೀವು ಕಾಮ ಮತ್ತು ಕ್ರೋಧವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಮತ್ತು ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ವಾಕ್ಯವನ್ನೇ ಧರಿಸಿರಿ—ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಬೇಡಿ।

Verse 29

ब्रह्मोवाच । एवं विश्राव्य भगवान् महादेवो वृषध्वजः । सुरान् प्रवाचयामास विधिविष्णू तथा मुनीम्

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಈ ರೀತಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿ, ವೃಷಧ್ವಜನಾದ ಭಗವಾನ್ ಮಹಾದೇವನು ನಂತರ ದೇವತೆಗಳನ್ನು, ಹಾಗೆಯೇ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮುನಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 30

तूष्णींभूतोऽभवच्छंभुर्ध्यानमाश्रित्य वै पुनः । आस्ते पुरा यथा स्थाणुर्गणैश्च परिवारितः

ಆಗ ಶಂಭು ಮತ್ತೆ ಮೌನಗೊಂಡು ಧ್ಯಾನವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿದನು. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೇಗೋ ಹಾಗೆಯೇ—ಅಚಲ ಸ್ಥಾಣುವಿನಂತೆ—ಗಣಗಳಿಂದ ಸುತ್ತುವರಿದವನಾಗಿ ಕುಳಿತನು.

Verse 31

स्वात्मानमात्मना शंभुरात्मन्येव व्यचिंतयत् । निरंजनं निराभासं निर्विकारं निरामयम्

ಶಂಭು ತನ್ನ ಆತ್ಮದಿಂದಲೇ ತನ್ನ ಸ್ವಾತ್ಮವನ್ನು ಆತ್ಮದಲ್ಲೇ ಚಿಂತಿಸಿದನು—ನಿರಂಜನ, ನಿರಾಭಾಸ, ನಿರ್ವಿಕಾರ, ನಿರಾಮಯ.

Verse 32

परात्परतरं नित्यं निर्ममं निरवग्रहम् । शब्दातीतं निर्गुणं च ज्ञानगम्यं परात्परम्

ಅವನು ಪರಾತ್ಪರಕ್ಕಿಂತಲೂ ಪರ, ನಿತ್ಯ, ಮಮಕಾರರಹಿತ, ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ಮಿತರೂಪವಿಲ್ಲದವನು. ಶಬ್ದಾತೀತ, ನಿರ್ಗುಣ, ಮತ್ತು ಸತ್ಯಜ್ಞಾನದಿಂದಲೇ ಗ್ರಾಹ್ಯ—ಅವನೇ ಪರಮ ಪರಾತ್ಪರ.

Verse 33

एवं स्वरूपं परमं चिंतयन् ध्यानमास्थितः । परमानंदसंमग्नो बभूव बहुसूतिकृत्

ಈ ರೀತಿ ಆ ಪರಮಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಾ ಅವನು ಸ್ಥಿರ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದನು. ಪರಮಾನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನನಾಗಿ ಅನೇಕ ಸಂತಾನಗಳ ಜನಕನಾದನು.

Verse 34

ध्यानस्थितं च सर्वेशं दृष्ट्वा सर्वे दिवौकसः । हरि शक्रादयस्सर्वे नंदिनं प्रोचुरानताः

ಸರ್ವೇಶ್ವರ ಶಿವನು ಧ್ಯಾನಸ್ಥಿತನಾಗಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ, ದಿವೌಕಸರು ಎಲ್ಲರೂ—ಹರಿ, ಶಕ್ರ ಮೊದಲಾದವರು—ನಮಸ್ಕರಿಸಿ ನಂದಿಯನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದರು.

Verse 35

देवा ऊचुः । किं वयं करवामाद्य विरक्तो ध्यानमास्थितः । शंभुस्त्वं शंकर सखस्सर्वज्ञः शुचिसेवकः

ದೇವರುಗಳು ಹೇಳಿದರು—ಈಗ ನಾವು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು? ಶಂಭು ವೈರಾಗ್ಯದಿಂದ ಧ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಹೇ ಶಂಕರಾ! ನೀನು ಅವನ ಆಪ್ತ ಸಖ—ಸರ್ವಜ್ಞ, ಶುದ್ಧ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ನಿರತನಾದ ಸೇವಕನು.

Verse 36

केनोपायेन गिरिशः प्रसन्नः स्याद्गणाधिप । तदुपायं समाचक्ष्व वयं त्वच्छरणं गताः

ಹೇ ಗಣಾಧಿಪ! ಯಾವ ಉಪಾಯದಿಂದ ಗಿರೀಶನು ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವನು? ಆ ಉಪಾಯವನ್ನು ನಮಗೆ ಹೇಳು; ನಾವು ನಿನ್ನ ಶರಣಾಗಿದ್ದೇವೆ.

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इति विज्ञापितो देवैर्मुने हर्षादिभिस्तदा । प्रत्युवाच सुरांस्तान्स नंदी शंभुप्रियो गणः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದೇವರುಗಳು ಹಾಗೂ ಹರ್ಷಾದಿ ಮುನಿಗಳು ಹೀಗೆ ವಿನಂತಿಸಿದಾಗ, ಶಂಭುವಿನ ಪ್ರಿಯ ಗಣನಾದ ನಂದಿ ಆ ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರತಿಯುತ್ತರ ನೀಡಿದನು.

Verse 38

नंदीश्वर उवाच । हे हरे हे विधे शक्रनिर्जरा मुनयस्तथा । शृणुध्वं वचनं मे हि शिवसंतोषकारकम्

ನಂದೀಶ್ವರನು ಹೇಳಿದರು— ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಧಾತ ಬ್ರಹ್ಮಾ, ಹೇ ಶಕ್ರ ಇಂದ್ರ, ಅಮರ ದೇವಗಣಗಳೇ ಹಾಗೂ ಮುನಿಗಳೇ! ನನ್ನ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿರಿ; ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಶ್ರೀಶಿವನಿಗೆ ಸಂತೋಷಕಾರಕವಾಗಿದೆ।

Verse 39

यदि वो हठ एवाद्य शिव दारपरिग्रहे । अतिदीनतया सर्वे सुनुतिं कुरुतादरात्

ಇಂದು ಶಿವನು ವಿವಾಹವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ದೃಢರಾಗಿದ್ದರೆ, ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಅತ್ಯಂತ ವಿನಯದಿಂದ, ಭಕ್ತಿಭಾವ-ಆದರದಿಂದ, ಹೃತ್ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 40

भक्तेर्वश्यो महादेवो न साधारणतस्तुराः । अकार्यमपि सद्भक्त्या करोति परमेश्वरः

ಮಹಾದೇವನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಉಪಾಯಗಳಿಂದಲ್ಲ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದಲೇ ವಶನಾಗುತ್ತಾನೆ. ಶುದ್ಧ ಸದ್ದ್ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಪರಮೇಶ್ವರನು ಬೇರೆಥಾ ಅಸಾಧ್ಯ ಅಥವಾ ಅಯೋಗ್ಯವೆನಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನೂ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಾನೆ.

Verse 41

एवं कुरुत सर्वे हि विधिविष्णुमुखाः सुराः । यथागतेन मार्गेणान्यथा गच्छत मा चिरम्

“ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡಿರಿ—ಬ್ರಹ್ಮ ಮತ್ತು ವಿಷ್ಣು ಮುಂತಾದವರ ನೇತೃತ್ವದ ಎಲ್ಲ ದೇವತೆಗಳೇ! ನೀವು ಬಂದ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲೇ ತಕ್ಷಣ ಹಿಂದಿರುಗಿರಿ; ಬೇರೆ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗಬೇಡಿ, ವಿಳಂಬ ಮಾಡಬೇಡಿ.”

Verse 42

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य मुने विष्ण्वादयस्सुराः । तथेति मत्त्वा सुप्रीत्या शंकरं तुष्टुवुर्हि ते

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಆ ಮುನಿಯ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ದೇವತೆಗಳು ಅದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ಒಪ್ಪಿ ‘ತಥೇ’ ಎಂದು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿ, ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಂಕರನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸಿದರು.

Verse 43

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । समुद्धर महाक्लेशात्त्राहि नश्शरणागतान्

ಹೇ ದೇವದೇವ ಮಹಾದೇವ, ಕರುಣಾಸಾಗರ ಪ್ರಭು! ಈ ಮಹಾಕ್ಲೇಶದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸು; ಶರಣಾಗತರಾದ ನಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸು.

Verse 45

हरिर्मया सुदीनोक्त्या सुविज्ञप्तं चकार ह । संस्मरन्मनसा शंभुं भक्त्या परमयान्वितः

ನನ್ನ ದೀನ ವಚನಗಳಿಂದ ಸಮ್ಯಕ್ ತಿಳಿದುಕೊಂಡ ಹರಿ ತದನುಸಾರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡಿದನು; ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಂಭುವನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ಪರಮಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದನು.

Verse 46

ब्रह्मोवाच । सुरैरेवं स्तुतश्शंभुर्हरिणा च मया भृशम् । भक्तवात्सल्यतो ध्यानाद्विरतोभून्महेश्वरः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದನು—ದೇವತೆಗಳು, ಹರಿ (ವಿಷ್ಣು) ಮತ್ತು ನಾನೂ ಈ ರೀತಿ ಅತ್ಯಂತವಾಗಿ ಸ್ತುತಿಸಿದಾಗ, ಭಕ್ತವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ಮಹೇಶ್ವರ ಶಂಭು ಧ್ಯಾನಸಮಾಧಿಯಿಂದ ವಿರಮಿಸಿದನು।

Verse 47

उवाच सुप्रसन्नात्मा हर्यादीन्हर्षयन्हरः । विलोक्य करुणादृष्ट्या शंकरो भक्तवत्सलः

ಆಗ ಭಕ್ತವತ್ಸಲನಾದ ಹರನು—ಶಂಕರನು—ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸನ್ನಚಿತ್ತನಾಗಿ, ಕರುಣಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ, ಹರಿಯವರಾದಿಗಳನ್ನು ಹರ್ಷಗೊಳಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು।

Verse 48

शंकर उवाच । हे हरे हे विधे देवाश्शक्राद्या युगपत्समे । किमर्थमागता यूयं सत्यं ब्रूत ममाग्रतः

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಧಾತೃ (ಬ್ರಹ್ಮ), ಶಕ್ರ (ಇಂದ್ರ) ಮೊದಲಾದ ದೇವರೇ! ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ಒಂದೇ ವೇಳೆ ನನ್ನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೀರಿ. ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಂದಿರಿ? ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿರಿ।”

Verse 49

हरिरुवाच । सर्वज्ञस्त्वं महेशान त्वंतर्याम्यखिलेश्वरः । किं न जानासि चित्तस्थं तथा वच्म्यपि शासनात्

ಹರಿಯು ಹೇಳಿದರು—“ಹೇ ಮಹೇಶಾನ! ನೀವು ಸರ್ವಜ್ಞರು; ನೀವು ಅಂತರ್ಯಾಮಿ, ಅಖಿಲೇಶ್ವರರು. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇರುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಯದದೇನು? ಆದರೂ ನಿಮ್ಮ ಆಜ್ಞೆಯಿಂದ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।”

Verse 50

तारकासुरतो दुःखं संभूतं विविधं मृड । सर्वेषां नस्तदर्थं हि प्रसन्नोऽकारि वै सुरैः

ಹೇ ಮೃಡಾ! ತಾರಕಾಸುರನಿಂದ ನಾನಾವಿಧ ದುಃಖ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ದೇವರುಗಳು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಪ್ರಸನ್ನಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ।

Verse 51

शिवा सा जनिता शैलात्त्वदर्थं हि हिमालयात् । तस्यां त्वदुद्भवात्पुत्रात्तस्य मृत्युर्न चान्यथा

ಆ ಶುಭಮಯಿ ದೇವಿ ಶಿವಾ ಪರ್ವತದಿಂದ—ಅಂದರೆ ಹಿಮಾಲಯದಿಂದ—ನಿಮ್ಮ ನಿಮಿತ್ತವೇ ಜನಿಸಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಹುಟ್ಟುವ ಪುತ್ರನಿಂದಲೇ ಅವನ (ತಾರಕನ) ಮರಣ ಸಂಭವಿಸುತ್ತದೆ; ಬೇರೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ।

Verse 52

इति दत्तो ब्रह्मणा हि तस्मै दैत्याय यद्वरः । तदन्यस्मादमृत्युस्स बाधते निखिलं जगत्

ಹೀಗೆ ಬ್ರಹ್ಮನು ಆ ದೈತ್ಯನಿಗೆ ವರವನ್ನು ನೀಡಿದನು. ನಂತರ ಬೇರೆ ಯಾವ ಕಾರಣದಿಂದಲೂ ಮರಣವಿಲ್ಲದವನಾಗಿ, ಅವನು ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಪೀಡಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದನು।

Verse 53

नारदस्य निर्देशात्सा करोति कठिनं तपः । तत्तेजसाखिलं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

ನಾರದನ ನಿರ್ದೇಶದಿಂದ ಅವಳು ಕಠಿಣ ತಪಸ್ಸನ್ನು ಆಚರಿಸಿದಳು. ಆ ತಪಸ್ಸಿನ ತೇಜಸ್ಸಿನಿಂದ ಚರಾಚರ ಸಹಿತ ಸಮಸ್ತ ತ್ರಿಲೋಕವೂ ವ್ಯಾಪಿಸಿತು।

Verse 54

वरं दातुं शिवायै हि गच्छ त्वं परमेश्वर । देवदुःखं जहि स्वामिन्नस्माकं सुखमावह

ಓ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ಶಿವಾ (ಪಾರ್ವತಿ)ಗೆ ವರ ನೀಡಲು ನೀವು ಹೋಗಿರಿ. ಓ ಸ್ವಾಮಿ! ದೇವರ ದುಃಖವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿ ನಮಗೆ ಸುಖವನ್ನು ತಂದುಕೊಡಿ।

Verse 55

देवानां मे महोत्साहो हृदये चास्ति शंकर । विवाहं तव संद्रष्टुं तत्त्वं कुरु यथोचितम्

ಓ ಶಂಕರಾ! ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ—ದೇವರಲ್ಲಿಯೂ—ನಿಮ್ಮ ವಿವಾಹವನ್ನು ನೋಡುವ ಮಹಾ ಉತ್ಸಾಹ ಉಂಟಾಗಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಧರ್ಮಾನುಸಾರ ಯಥೋಚಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿರಿ।

Verse 56

रत्यै यद्भवता दत्तो वरस्तस्य परात्पर । प्राप्तोऽवसर एवाशु सफलं स्वपणं कुरु

ಹೇ ಪರಾತ್ಪರ ಪರಮೇಶ್ವರಾ! ರತಿಗೆ ನೀವು ದತ್ತವಾದ ವರವು ಈಗ ಯೋಗ್ಯ ಅವಸರವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸಂಕಲ್ಪವನ್ನು ಫಲವತ್ತಾಗಿಸಿರಿ.

Verse 57

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तं प्रणम्यैव विष्णुर्देवा महर्षयः । संस्तूय विविधैस्तोत्रैस्संतस्थुस्तत्पुरोऽखिलाः

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ವಿಷ್ಣು ದೇವರುಗಳು ಮತ್ತು ಮಹರ್ಷಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವನಿಗೆ ನಮಸ್ಕರಿಸಿದನು. ನಂತರ ನಾನಾವಿಧ ಸ್ತೋತ್ರಗಳಿಂದ ಸ್ತುತಿಸಿ ಎಲ್ಲರೂ ಅವನ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತರು.

Verse 58

भक्ताधीनः शंकरोऽपि श्रुत्वा देववचस्तदा । विहस्य प्रत्युवाचाशु वेदमर्यादरक्षकः

ಆಗ ಭಕ್ತಾಧೀನನಾದ ಶಂಕರನು ದೇವರ ವಚನವನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ವೇದಮರ್ಯಾದೆಯ ರಕ್ಷಕನಾದ ಪ್ರಭು ನಗುತ್ತಲೇ ತಕ್ಷಣ ಉತ್ತರಿಸಿದನು.

Verse 59

शंकर उवाच । हे हरे हे विधे देवाश्शृणुतादरतोऽखिलाः । यथोचितमहं वच्मि सविशेषं विवेकतः

ಶಂಕರನು ಹೇಳಿದರು—ಹೇ ಹರೇ, ಹೇ ವಿಧೇ, ಹೇ ಸಮಸ್ತ ದೇವರೆ, ಆದರದಿಂದ ಕೇಳಿರಿ. ನಾನು ವಿವೇಕದಿಂದ ಯಥೋಚಿತವಾಗಿ ವಿಶೇಷಗಳೊಡನೆ ಹೇಳುವೆನು.

Verse 60

नोचितं हि विधानं वै विवाहकरणं नृणाम् । महानिगडसंज्ञो हि विवाहो दृढबन्धनः

ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ವಿವಾಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಯುಕ್ತವಾದ ವಿಧಿಯಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ವಿವಾಹವು ‘ಮಹಾ ನಿಗಡ’ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ದೃಢ ಬಂಧನವಾಗಿದೆ.

Verse 61

कुसंगा बहवो लोके स्त्रीसंगस्तत्र चाधिकः । उद्धरेत्सकलबंधैर्न स्त्रीसंगात्प्रमुच्यते

ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕುಸಂಗಗಳು ಅನೇಕ; ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಸಂಗ (ವಿಷಯಾಸಕ್ತಿ) ಅತ್ಯಂತ ಬಲವಾದುದು. ಇತರ ಬಂಧನಗಳಿಂದ ಉದ್ಧಾರ ಸಾಧ್ಯವಾದರೂ, ಈ ಆಸಕ್ತಿಜನಿತ ಬಂಧನದಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮುಕ್ತಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 62

लोहदारुमयैः पाशैर्दृढं बद्धोऽपि मुच्यते । स्त्र्यादिपाशसुसंबद्धो मुच्यते न कदाचन

ಕಬ್ಬಿಣ ಅಥವಾ ಮರದ ಪಾಶಗಳಿಂದ ದೃಢವಾಗಿ ಬಂಧಿತನಾದವನು ಕೂಡ ಬಿಡುಗಡೆ ಪಡೆಯಬಹುದು; ಆದರೆ ಸ್ತ್ರೀ ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಆಸಕ್ತಿಯ ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಬಿದ್ದವನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ.

Verse 63

वर्द्धंते विषयाश्शश्वन्महाबंधनकारिणः । विषयाक्रांतमनसस्स्वप्ने मोक्षोऽपि दुर्लभः

ವಿಷಯಗಳು ಸದಾ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಮಹಾಬಂಧನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಆಕ್ರಮಿತವಾದ ಮನಸ್ಸಿನವನಿಗೆ ಮೋಕ್ಷವು ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ದುರ್ಲಭ.

Verse 64

सुखमिच्छतु चेत्प्राज्ञो विधिवद्विषयांस्त्यजेत् । विषवद्विषयानाहुर्विषयैर्यैर्निहन्यते

ಪ್ರಾಜ್ಞನು ಶಾಶ್ವತ ಸುಖವನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ಬಯಸಿದರೆ, ವಿಧಿವಿಧಾನವಾಗಿ ಇಂದ್ರಿಯವಿಷಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು. ಋಷಿಗಳು ವಿಷಯಗಳು ವಿಷದಂತೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ; ಅವುಗಳಿಂದಲೇ ಜೀವ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ.

Verse 65

जनो विषयिणा साकं वार्तातः पतति क्षणात् । विषयं प्राहुराचार्यास्सितालितेंद्रवारुणीम्

ವಿಷಯಾಸಕ್ತನೊಂದಿಗೆ ಕೇವಲ ಮಾತುಕತೆಯಿಂದಲೂ ಮನುಷ್ಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪತನಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಆಚಾರ್ಯರು—ಶ್ವೇತ, ಶ್ಯಾಮ, ಇಂದ್ರ-ವಾರುಣಿ ಮತ್ತು ಮದ್ಯ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಭೋಗವಿಷಯಗಳೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

Verse 66

यद्यप्येवं हि जानामि सर्वं ज्ञानं विशेषतः । तथाप्यहं करिष्यामि प्रार्थनां सफलां च वः

ನಾನು ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ—ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಮಸ್ತ ಜ್ಞಾನವನ್ನು—ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ, ನಿಮ್ಮಿಗಾಗಿ ನಾನು ಈ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇನೆ; ಅದು ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ ಫಲಿಸುತ್ತದೆ.

Verse 67

भक्ताधीनोऽहमेवास्मि तद्वशात्सर्वकार्य कृत् । अयथोचितकर्ता हि प्रसिद्धो भुवनत्रये

ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ಭಕ್ತರ ಅಧೀನನು; ಅವರ ವಶದಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ। ತ್ರಿಭುವನದಲ್ಲೂ ಭಕ್ತಾರ್ಥವಾಗಿ ರೂಢಿಯನ್ನು ಮೀರಿ ನಡೆಯುವವನೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧನು।

Verse 68

कामरूपाधिपस्यैव पणश्च सफलः कृतः । सुदक्षिणस्य भूपस्य भैमबंधगतस्य हि

ಹೀಗೆ ಕಾಮರೂಪಾಧಿಪತಿಯ ಪಣವು ಸಫಲವಾಯಿತು; ಭೀಮನ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದ ರಾಜ ಸುದಕ್ಷಿಣನಿಗೆ ಅದು ನಿಜವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿತು।

Verse 69

गौतमक्लेशकर्ताहं त्र्यंबकात्मा सुखावहः । तत्कष्टप्रददुष्टानां शापदायी विशेषतः

ನಾನು ತ್ರ್ಯಂಬಕಸ್ವರೂಪ, ಸುಖಪ್ರದನು; ಆದರೂ ಗೌತಮನ ಕ್ಲೇಶಕ್ಕೆ ಕಾರಣನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಅವನಿಗೆ ಕಷ್ಟ ನೀಡುವ ದುಷ್ಟರಿಗೆ ನಾನು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶಾಪದಾತನು।

Verse 70

विषं पीतं सुरार्थं हि भक्तवत्सलभावधृक् । देवकष्टं हृतं यत्नात्सर्वदैव मया सुराः

ದೇವರ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ನಾನು ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಭಕ್ತವತ್ಸಲ ಸ್ವಭಾವದವನು. ಓ ದೇವತೆಗಳೇ, ನಾನು ಸದಾ ಯತ್ನಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕಷ್ಟವನ್ನು ದೂರಮಾಡಿದ್ದೇನೆ।

Verse 71

भक्तार्थमसहं कष्टं बहुशो बहुयत्नतः । विश्वानर मुनेर्दुःखं हृतं गृहपतिर्भवन्

ಭಕ್ತನ ಹಿತಾರ್ಥವಾಗಿ ಭಗವಾನ್ ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅಸಹ್ಯ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಬಹುಯತ್ನಗಳಿಂದ ಸಹಿಸಿದನು; ಗೃಹಪತಿಯಾಗಿ ವಿಶ್ವಾನರ ಮುನಿಯ ದುಃಖವನ್ನು ಹರಣಮಾಡಿದನು।

Verse 72

किं बहूक्तेन च हरे विधे सत्यं ब्रवीम्यहम् । मत्पणोऽस्तीति यूयं वै सर्वे जानीथ तत्त्वतः

ಬಹಳ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಏನು, ಹೇ ಹರಿ, ಹೇ ವಿಧಾತಾ! ನಾನು ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ—ನನ್ನ ಪ್ರಣ ಅಚಲವಾಗಿದೆ; ನೀವು ಎಲ್ಲರೂ ತತ್ತ್ವತಃ ತಿಳಿಯಿರಿ।

Verse 73

यदा यदा विपत्तिर्हि भक्तानां भवति क्वचित् । तदा तदा हरम्याशु तत्क्षणात्सर्वशस्सदा

ಯಾವಾಗ ಯಾವಾಗ ನನ್ನ ಭಕ್ತರಿಗೆ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ವಿಪತ್ತು ಸಂಭವಿಸಿತೋ, ಆಗಾಗಲೇ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ನಾನು ಅದನ್ನು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿವಾರಿಸುತ್ತೇನೆ—ಸದಾ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ।

Verse 74

जानेऽहं तारकाद्दुःखं सर्वेषां वस्समुत्थितम् । असुरा त्तद्धरिष्यामि सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ವತ್ಸಾ, ತಾರಕನಿಂದ ನಿಮಗೆಲ್ಲರಿಗೂ ಉಂಟಾದ ದುಃಖವನ್ನು ನಾನು ತಿಳಿದಿದ್ದೇನೆ; ಆ ಅಸುರನಿಂದ ಅದನ್ನು ನಾನು ದೂರಮಾಡುತ್ತೇನೆ—ಇದು ಸತ್ಯ, ಸತ್ಯವೇ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ।

Verse 75

नास्ति यद्यपि मे काचिद्विहारकरणे रुचिः । विवाहयिष्ये गिरिजा पुत्रोत्पादनहेतवे

ನನಗೆ ಯಾವ ವಿಧದ ವಿಹಾರ-ಭೋಗದಲ್ಲೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ಪುತ್ರೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಗಿರಿಜೆಯನ್ನು ವಿವಾಹವಾಗುತ್ತೇನೆ।

Verse 76

गच्छत स्वगृहाण्येव निर्भयास्सकलाः सुराः । कार्यं वस्साधयिष्यामि नात्र कार्या विचारणा

ಎಲ್ಲಾ ದೇವತೆಗಳೇ, ನಿರ್ಭಯವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ನಿಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ನಾನು ನೆರವೇರಿಸುತ್ತೇನೆ; ಇಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಚಾರಣೆ ಬೇಡ।

Verse 77

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा मौनमास्थाय समाधिस्थोऽभवद्धरः । सर्वे विष्ण्वादयो देवास्स्वधामानि ययुर्मुने

ಬ್ರಹ್ಮನು ಹೇಳಿದರು—ಇಂತೆಂದು ಹೇಳಿ ಹರ (ಭಗವಾನ್ ಶಿವ) ಮೌನವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಸಮಾಧಿಸ್ಥನಾದನು. ಆಗ ವಿಷ್ಣು ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ದೇವರುಗಳು, ಹೇ ಮುನೇ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಧಾಮಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿದರು.